Συχνά, ἡ προσκόλληση στοὺς τύπους τῆς νηστείας γίνεται ἡ ἀφορμὴ γιὰ νέες ἐντάσεις. «Γιατί δὲν μαγείρεψες νηστίσιμα;», «Γιατί δὲν σέβεσαι τὴν προσπάθειά μου;». Ἐκείνη τὴ στιγμή, ἡ νηστεία παύει νὰ εἶναι ἄσκηση ταπείνωσης καὶ γίνεται ὅπλο ἐπιβολῆς. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Τί ὠφελεῖ νὰ μὴν τρῶς κρέας, ἀλλὰ νὰ κατατρώγεις τὶς σάρκες τοῦ ἀδελφοῦ σου;». Στὴν περίπτωση τῆς συζυγίας, αὐτὸς ὁ «ἀδελφὸς» εἶναι ὁ πλησιέστερος ἄνθρωπός μας.
Ἂν οἱ καυγᾶδες μὲ τόν/τὴν σύζυγο εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο, τότε ἡ δική μας Σαρακοστὴ πρέπει νὰ ἀποκτήσει ἄλλο περιεχόμενο. Ἡ πραγματικὴ ἄσκηση... φέτος δὲν εἶναι ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὶς τροφές, ἀλλὰ ἡ νηστεία τῆς γλώσσας.
Ἡ εἰρήνη στὸ σπίτι εἶναι ἡ μεγαλύτερη προσφορὰ ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε στὸν Θεὸ καὶ στὸν ἑαυτό μας. Ὅταν νιώθουμε τὸν θυμὸ νὰ φουντώνει, ἂς θυμηθοῦμε πὼς ἡ ὑπομονὴ εἶναι μιὰ μορφὴ προσευχῆς. Μιὰ βαθιὰ ἀνάσα, μιὰ σιωπὴ τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἄλλος προκαλεῖ, μιὰ ὑποχώρηση γιὰ χάρη τῆς γαλήνης, ἀξίζουν περισσότερο ἀπὸ κάθε αὐστηρὸ τυπικό.
Ἡ Σαρακοστὴ δὲν εἶναι ἕνας ἀγῶνας ἐπιβίωσης χωρὶς φαγητό, ἀλλὰ ἕνας ἀγῶνας ἐπιστροφῆς στὴν ἀγάπη. Ἂν καταφέρουμε, μέχρι τὸ Πάσχα, νὰ μειώσουμε τὴν ἔνταση τῆς φωνῆς μας καὶ νὰ αὐξήσουμε τὴ ζεστασιὰ στὸ βλέμμα μας, τότε θὰ ἔχουμε κάνει τὴν πιὸ ἐπιτυχημένη νηστεία τῆς ζωῆς μας.
Ἡ Ἀνάσταση δὲν ἔρχεται μόνο στὶς ἐκκλησίες· ἔρχεται πρῶτα στὰ σαλόνια καὶ στὶς κουζίνες τῶν σπιτιῶν μας, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι μαθαίνουν νὰ συγχωροῦν.
Τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ ξεκινήσει μιὰ ἔνταση, δοκίμασε νὰ πεῖς: "Ἂς μὴν χαλάσουμε τὴ νηστεία μας μὲ αὐτὸν τὸν καυγᾶ. Σὲ ἀκούω."
πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου