Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 22.3.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ (Ἑβ 6,13-20)]

 

Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας»

Ἀκούσαμε σήμερα στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου· “Καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας”. Γιὰ ποιὸν τὰ λέγει αὐτά, ποιὸς εἶναι ποὺ μακροθυμεῖ, καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ἐπαγγελία;

Πρὶν προχωρήσωμε στὴν ἀνάπτυξι τῆς περικοπῆς πρέπει νὰ τονίσωμε πάλι ὅτι στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του ὁ ἅγιος Παῦλος θέλει νὰ δείξη ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μᾶς κατευθύνει στὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ αὐτὴν κατοχυρώνει. Στὴν πρὸς Γαλάτας τὸ γράφει ξεκάθαρα ὅταν λέγει· “Ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως διακαιωθῶμεν· ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν”. Ὁ νόμος, δηλαδή, μᾶς ὁδηγεῖ στὸν Χριστό, γιὰ νὰ σωθοῦμε με τὴν πίστι. Τώρα ποὺ βρήκαμε τὸν Χριστό, δὲν ἔχομε ἀνάγκη ἀπὸ τὸν ὁδηγό. Αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ ἔχωμε ὑπ’ ὄψι μας γιὰ νὰ κατανοοῦμε τὶς περικοπὲς ποὺ ἀκοῦμε ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή, ὅπως ἡ σημερινή.

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά: Ομιλία στην Δ΄ Κυριακή της Αγίας Τεσσαρακοστής

Η θεραπεία του δαιμονιζομένου

Πολλές φορές ωμίλησα προς την αγάπη σας περί νηστείας και προσευχής, ιδιαιτέρως μάλιστα αυτές τις ιερές ημέρες· εναπέθεσα ακόμη στις φιλόθεες ακοές και ψυχές σας ποια δώρα προσφέρουν στους εραστάς των και πόσων αγαθών πρόξενοι γίνονται σ’ αυτούς που τις ασκούν, πράγμα που επιβεβαιώνεται γι’ αυτές κυρίως από την φωνή του Κυρίου που αναγινώσκεται σήμερα στο ευαγγέλιο.

Ποια δε είναι αυτά; Είναι μεγάλα, τα μεγαλύτερα όλων θα ελέγαμε· διότι εκτός από τα άλλα μπορούν να παράσχουν και εξουσία κατά πονηρών πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλσυν και να τα απελαύνουν, και τους δαιμονισμένους να τους ελευθερώνουν από την επήρειά τους. Όταν πραγματικά οι μαθηταί είπαν προς τον Κύριο περί του αλάλου και κωφού δαιμονίου, ότι «εμείς δεν μπορέσαμε να το εκβάλωμε», είπε προς αυτούς ο Κύριος· «τούτο το γένος δεν εκδιώκεται, παρά με προσευχή και νηστεία».

Κυριακή Δ΄ Νηστειών – Το παράπονο του Χριστού (Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός)

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ)

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Λόγος Περί Διακρίσεως

Ἁγίου Ἰωάννου «Τῆς Κλίμακος»

1.-.Ἡ βεβαία πίστις εἶναι μητέρα τῆς ἀποταγῆς. Καί τό ἀντίθετο εἶναι ἐξ ἴσου φανερό. Ἡ ἀκλόνητη ἐλπίδα εἶναι ἡ θύρα τῆς ἀπροσπαθείας. Καί τό ἀντίθετο εἶναι ἐξ ἴσου φανερό. Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεόν εἶναι αἰτία τῆς ξενιτείας. Καί τό ἀντίθετο εἶναι ἐξ ἴσου φανερό.

2.-. Τήν ὑποταγή τήν ἐγέννησε ἡ καταδίκη τοῦ ἑαυτοῦ μας καί ἡ ὄρεξις τῆς πνευματικῆς ὑγείας. Μητέρα τῆς ἐγκρατείας εἶναι ἡ σκέψις τοῦ θανάτου καί ἡ διαρκής μνήμη τῆς χολῆς καί τοῦ ὄξους τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Προϋπόθεσις καί συνεργός τῆς σωφροσύνης καί καθαρότητος εἶναι ἡ ἡσυχία. Θραῦσις τῆς σαρκικῆς πυρώσεως εἶναι ἡ νηστεία. Καί ἀντίπαλος τῶν αἰσχρῶν λογισμῶν εἶναι ἡ συντριβή τοῦ νοῦ.

3.-. Ἡ πίστις καί ἡ ξενιτεία εἶναι ὁ θάνατος τῆς φιλαργυρίας. Ἡ εὐσπλαγχνία καί ἡ ἀγάπη παρέδωσαν τό σῶμα σέ θυσία. Ἡ ἐκτενής προσευχή εἶναι ὄλεθρος τῆς ἀκηδίας. Ἡ μνήμη τῆς Κρίσεως εἶναι πρόξενος τῆς πνευματικῆς προθυμίας. Θεραπεία τοῦ θυμοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη τῆς ἀτιμίας, ἡ ὑμνωδία καί ἡ εὐσπλαγχνία.

4.-. Ἡ ἀκτημοσύνη καταπνίγει τήν λύπη. Ἡ ἀπροσπάθεια πρός τά αἰσθητά πράγματα ὁδηγεῖ στήν θεωρία τῶν νοερῶν. Ἡ σιωπή καί ἡ ἡσυχία καταπολεμοῦν τήν κενοδοξία ― ἐάν ὅμως εὑρίσκεσαι σέ ἀνθρώπους, χρησιμοποί ησε τήν ἀτιμία.

Τελικά, μας δίνονται πολλές ευκαιρίες που αν τις «αρπάξουμε» θα μας ανανεώσουν και θα μας αποκαλύψουν νέα ζωή

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Λέγεται ότι η «ευκαιρία» παριστάνεται σαν μια κοπέλα με πλούσια μαλλιά στο μπροστινό μέρος της κεφαλής και γυμνή στο πίσω.

Στους ώμους της έχει φτερά, κάτι που δείχνει ότι κινείται γρήγορα. Αυτό θέλει να πει ότι «μπορείς να αρπάξεις την ευκαιρία» όταν τη βλέπεις να έρχεται. Αν την αφήσεις να προσπεράσει, την έχασες.

Είναι αλήθεια ότι στη ζωή μας έρχονται πολλές ευκαιρίες, που με τη δική μας εξυπνάδα (έξυπνος, από το “ξύπνιος” κι όχι κοιμισμένος) και τη δική μας τόλμη, θα μας οδηγήσουν σε νέες εμπειρίες, σε άλλες, ενδεχομένως, δυνατότητες.

Αντίδωρο από την Παναγία

Μακαριστός π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

Κάποτε μια Κυριακή σαν τη σημερινή, πριν από σαράντα περίπου χρόνια, το 1968, σ’ αυτόν εδώ το Ναό, και μπροστά από τον παλιό Θρόνο, βέβαια είχαμε έναν παμπάλαιο Θρόνο εδώ, δεν ξέρω πόσοι, αν ήταν κανείς εδώ και το θυμάστε και εδώ ήταν όλο βαμμένο μπλε και από τούβλο…

Η Ωραία μας Πύλη εδώ… Εκκλησιάζετο μπροστά από το Θρόνο ο κυρ-Γιάννης, -ο Θεός να τον αναπαύσει. – Εκείνη την Κυριακή ήταν όρθιος και τον είδα, όταν έβγαινα έξω για να πω εκείνα τα οποία επιβάλλονται από το τελετουργικόν του Όρθρου ή της Θείας Λειτουργίας, τον έβλεπα ιδρωμένο.

Κατάλαβα λοιπόν ότι είχε και πυρετό, και θα πρέπει να ήταν και υψηλός, παρά ταύτα όμως, ήρθε να λειτουργηθεί, και να κοινωνήσει στο τέλος. Και πράγματι έτσι έγινε. Με τρεμάμενα τους πόδας απ’ τον πυρετό, ήλθε, κοινώνησε και επέστρεψε εκεί, και έκατσε στην καρέκλα του.

Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Βασιλείου Πρεσβυτέρου της εν Αγκύρα Εκκλησίας. Μνήμη της Αγίας Δροσίδος και των συν αυτή πέντε Κανονικών (22 Μαρτίου)

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Bασιλείου Πρεσβυτέρου 

της εν Aγκύρα Eκκλησίας

Σώαν Προφήτης είπεν αλγείν κοιλίαν,

Tετρημένην δε Mάρτυς αλγείν ουκ έφη.

Eικάδι δευτερίη Bασίλειος ετρήθη σούβλαις.

Άγιος Ιερομάρτυς Βασίλειος, Πρεσβύτερος της εν Αγκύρα Εκκλησίας. 

Απο μηναίο του 16ου αιώνα στο Μουσείο Εικόνων 

της πόλης Ρεκλινγκχάουζεν (Recklinghausen) στη Γερμανία

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους Iουλιανού του παραβάτου, και Σατορνίνου ηγεμόνος Aγκύρας, εν έτει τξβ΄ [362], Πρεσβύτερος υπάρχων της εν Aγκύρα αγίας Eκκλησίας. Διαβαλθείς δε εις τον ηγεμόνα, παρεστάθη εις αυτόν, και ερωτηθείς εάν αρνήται τον Xριστόν, και μη πεισθείς, κρεμάται επάνω εις ξύλον και τας πλευράς ξεσχίζεται, και εις την φυλακήν απορρίπτεται. Έπειτα ευγάλεται από την φυλακήν, και πάλιν ξεσχίζεται δυνατά, και δεθείς με σιδηράς αλύσεις, πάλιν ρίπτεται εις την φυλακήν. Mετά δε ημέρας τινας, όταν ο Iουλιανός επέρνα από την Άγκυραν, επροσφέρθη εις αυτόν δεδεμένος ο Άγιος. Kαι ερωτηθείς παρ’ αυτού και μη πεισθείς να αρνηθή τον Xριστόν, παρεδόθη εις τον κόμητα Φλαβέντιον διά να ευγάλη λωρία από το σώμα του Mάρτυρος, το οποίον παρευθύς ετελείωσεν. Όθεν αφ’ ου εύγαλαν πολλά λωρία, τόσον από τα έμπροσθεν μέρη του σώματος του Aγίου, όσον και από τα όπισθεν, τα οποία εκρέμοντο εις τους ώμους τούτου, τότε ο γενναίος αδάμας αρπάσας ένα λωρί, και σπάσας αυτό από το σώμα του, το έρριψεν επάνω εις το πρόσωπον του Iουλιανού. Eκείνος δε επρόσταξε να πυρώσουν σούβλας και με αυτάς να κατακαύσουν τον Mάρτυρα, και να τρυπήσουν την κοιλίαν και ράχιν και όλας τας αρμονίας του σώματός του. Tούτου δε γενομένου, παρέδωκεν ο γενναίος αθλητής την ψυχήν του εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον στέφανον της αθλήσεως.

Σύντομος βιογραφία τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου – τῆς Κλίμακος (30 Μαρτίου)

Μετάφραση ἀπὸ τὴν ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Φορητή εικόνα του 14ου – 15ου αιώνα στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά

Ποια εἶναι ἡ πόλις ποὺ ἐγέννησε καὶ ἀνέθρεψε τὸν θεῖον αὐτὸν ἄνδρα πρὶν ἀπὸ τὴν ἀθλητικὴ καὶ ἀσκητική του ζωὴ δὲν μπορῶ νὰ ἀναφέρω μὲ ἀκρίβεια καὶ ἀσφάλεια.

Τὴν πόλι ὅμως ὅπου τώρα ζῆ καὶ ἡ ὁποία τὸν τρέφει μὲ ἀμβροσία, τὴν ἐγνώρισε πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος· διότι ὁπωσδήποτε εὑρίσκεται τώρα καὶ αὐτὸς σ᾿ ἐκείνη τὴν ἐπουράνιο Ἱερουσαλήμ, στὴν ὁποία ὑπάρχει ἡ ἐκκλησία τῶν πρωτοτόκων, τῶν ὁποίων «τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει».

Ἐκεῖ χορταίνοντας τὰ ἀχόρταστα μὲ ἄϋλη αἴσθησι καὶ βλέποντας τὰ ἀθέατα κάλλη, ἀπολαμβάνει τὶς ἀντάξιες ἀμοιβὲς τῶν ἱδρώτων του. Καὶ ἀφοῦ σὰν ἄκοπο βραβεῖο τῶν κόπων τοῦ ἐκέρδισε τὴν οὐράνιο κληρονομία, χορεύει αἰώνια μαζὶ μ᾿ ἐκείνους, τῶν ὁποίων πλέον «ὁ ποὺς ἔστη ἐν εὐθύτητι». Πῶς δὲ κέρδισε αὐτὴν τὴν μακαριότητα ὁ ἀοίδιμος, αὐτὸ θὰ τὸ ἐκθέσω στὴν συνέχεια.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ὅσιος Πατὴρ σὲ ἡλικία δέκα ἓξ περίπου ἐτῶν προσέφερε τὸν ἑαυτόν του στὸν Χριστὸν ὡς «θυσίαν εὐάρεστον καὶ δεκτήν», μὲ τὸ νὰ εἰσέλθῃ στὸν ζυγὸ τῆς μοναχικῆς πολιτείας στὸ ὄρος Σινᾶ. Ἀπὸ αὐτὴ δὲ τὴν διαμονή του στὸν ὁρατὸ τόπο, πορευόταν καὶ κατευθυνόταν πρὸς τὸν ἀόρατο Θεόν. Καὶ τὴν μὲν ξενιτεία ἀκολούθησε σὰν προστάτιδα τῶν νοερῶν νεανίδων, δηλαδὴ τῶν ἀρετῶν τῆς ψυχῆς. Μὲ αὐτὴν τὴν ξενιτεία ἀπέβαλε ὅλη τὴν ἄσεμνη παρρησία καὶ ἐφόρεσε τὴν εὐπρεπῆ ταπείνωσι καὶ ἔτσι ἀπὸ τὴν εἴσοδο ἀκόμη ἀπεδίωξε τὸν δαίμονα τῆς αὐταρεσκείας καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης στὸν ἑαυτό του. Ὑπετάγη καὶ ἐμπιστεύθηκε τὴν ψυχή του ἐν Κυρίῳ στὸν πνευματικό του πατέρα σὰν σὲ ἕναν ἄριστο κυβερνήτη, καὶ ἔτσι ἀκίνδυνα ἐταξείδευε τὸ μεγάλο, ἐπικίνδυνο καὶ τρικυμιῶδες ταξείδι τῆς παρούσης ζωῆς.

“Τότε η πίστη και η πατρίς ημών θα στερεωθούν, θα κραταιωθούν, θα αυξήσουν, θα μεγαλυνθούν και θα δοξασθούν εις όλο τον κόσμο…”

Σωτήριο σάλπισμα μετανοίας – Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Μεγαλειότατε,

…Δια να απέλθη η ποθητή ειρήνη εις την εκκλησία και το έθνος, πρέπει να μετανοήσει.

Δεύτερον να μετανοήσουν οι Άγιοι Αρχιερείς και λοιποί κληρικοί, διότι εκτός ολίγων εξαιρέσεων, ενώ έλαβον εντολή να γίνουν φως εις τον κόσμο, έγιναν σκότος, αντί δε να ειρηνεύσουν τους άλλους, πολλές φορές αναμεταξύ των έχουν έχθρα, αλληλοϋβρίζονται, αλληλοδάκνονται, εκτός δε ολίγων εξαιρέσεων οι πλείστοι δεν πιστεύουν τον Θεό, μερικοί δε και τον καταφρονούν. Τούτους βλέποντες οι ερχόμενοι τους μιμούνται, επειδή κατά το σοφό λόγιον· «φύσει το αρχόμενον τοις άρχουσι εξομοιούται».

Να μετανοήσει ο στρατός, οι αξιωματικοί και οι οπλίται, διότι, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, οι πλείστοι, ενώ έδωκαν όρκο να φυλάξουν την πίστη των εις τον Θεό και την πατρίδα άχρι θανάτου, υβρίζουν τα θεία ασυνειδήτως, ασεβώς και αναισθήτως.

Όλοι θέλουνε να κάνεις, αυτό που θέλουνε αυτοί… Όλοι θέλουνε και κάτι από σένα…- Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Όλοι θέλουνε να κάνεις, αυτό που θέλουνε αυτοί…

Όλοι θέλουνε και κάτι από σένα…

Αν προσπαθήσεις να ζήσεις ικανοποιώντας τους, θα καταλήξεις άδειος, γεμάτος θυμό και κουρασμένος.

Όλοι θέλουνε να κάνεις, αυτό που θέλουνε αυτοί…

Όλοι θέλουνε και κάτι από σένα…

Μην περιμένεις να σταματήσει ο κόσμος να μιλά.

Μην περιμένεις να σταματήσει να έχει απαιτήσεις.

Καθένας λέει αυτό που έχει να πει και έπειτα τραβά το δρόμο του. Λίγοι είναι αυτοί που περπατάνε πλάι σου μαζί σου.

Το ΣτΕ είπε «ναι» στον γάμο και στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια

Σύμφωνες με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ είναι οι ρυθμίσεις του ν. 5089/2024, με τις οποίες θεσπίζεται η δυνατότητα σύναψης πολιτικού γάμου ομόφυλων ζευγαριών και η δυνατότητα υιοθεσίας ανήλικου τέκνου, αποφάσισε το Συμβούλιο της Επικρατείας.

ΣΥΝΟΨΗ ΑΡΘΡΟΥ ΜΕ ΑΙ

• Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε συνταγματικό τον νόμο 5089/2024 για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών και την υιοθεσία, απορρίπτοντας τις αιτήσεις ακύρωσης και υπογραμμίζοντας τη συμμόρφωση με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ.

• Το ΣτΕ υποστήριξε ότι ο γάμος και η οικογένεια εξελίσσονται και η επέκταση του πολιτικού γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια δεν περιορίζει τα δικαιώματα των ετερόφυλων, ούτε θίγει τις θρησκευτικές παραδόσεις.

• Το ΣτΕ τόνισε ότι η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια διέπεται από εγγυήσεις για την προστασία του συμφέροντος του παιδιού και δεν δημιουργεί διακρίσεις, καθώς η κοινωνική πραγματικότητα περιλαμβάνει διάφορα οικογενειακά σχήματα.

• Το ΣτΕ κατέληξε ότι οι ρυθμίσεις του νόμου είναι σύμφωνες με το Σύνταγμα και τις αρχές του σεβασμού των δικαιωμάτων, αντικατοπτρίζοντας τις εξελίξεις στις κοινωνικοηθικές αντιλήψεις και την προστασία της ιδιωτικής ζωής.

Βίντεο από την εικόνα του Αγίου Εφραίμ που δακρύζει στο νοσοκομείο Καλύμνου