Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 8.2.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (Α΄ Κορ. 6,12-20)]

Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει·πάντα μοι ἔξεστιν,
ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος» 

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου ἀκολουθεῖ ἡ Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου, στὴν σειρὰ τοῦ Τριῳδίου. Στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας τονίζονται πολλὰ θέματα, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ θίξωμε ὅλα. Γι’ αὐτὸ πάλι ἐπιλογὴ θὰ κάνομε καὶ θὰ ἀναπτύξωμε τὸ πρῶτο θέμα.

Λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Κορινθίους, ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν· “Πάντα μοι ἔξεστιν. ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος”. Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Παύλου, ποὺ λέγει ὅτι, ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται καὶ μπορῶ νὰ τὰ κάνω, ὅμως ὅλα δὲν μὲ συμφέρουν, ὅλα μοῦ εἶναι δυνατά, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐπιτρέψω σὲ τίποτε νὰ μὲ ὑποτάξη, αὐτὸς ὁ λόγος μὲ συγκινεῖ ἰδιαιτέρως, καὶ θὰ ἤθελα νὰ τὸν ὑπογραμμίσω.

“Να ξέρεις ότι, όταν διαβάζεις το βιβλίο ενός Αγίου, το πιο σημαντικό είναι, όχι ότι απλώς το έχει γράψει με την Χάρι του Θεού, αλλά ότι είναι παρών ο Άγιος και σε χαριτώνει”

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

…Ἄλλοτε ο Άγιος Πορφύριος ἔλεγε: «Μωρέ, πρέπει νά προσηλωθοῦμε στόν Χριστό. Καί τί σημαίνει προσηλώνομαι;

Πρός+ἧλος. Καρφώνομαι. Μωρέ, ἅμα καρφωθῇς στόν Χριστό, καρφώθηκες στήν Ἀλήθεια καί στήν Ζωή. Δέν ὑπάρχει γιά σένα θάνατος, δέν ὑπάρχει γιά σένα διάβολος, δέν ὑπάρχει κόλασις. Ὑπάρχουν, ἀλλά γιά σένα δέν ὑπάρχουν. Καρφωμένος στήν Ζωή πορεύεσαι. Ἔ, κάποια στιγμή ἀφήνεις αὐτή τήν ζωή καί καρφωμένος στήν Ζωή πορεύεσαι αἰώνια μαζί Της».

Στόν Γέροντα δέν τοῦ ἄρεσε νά ἀσχολῆται μέ τίς ἀρνητικές καταστάσεις. Ἔλεγε: «Μωρέ, μή μιλᾶτε γιά τό κακό… Ἀντί νά πολεμᾶτε τίς αἱρέσεις, μιλῆστε γιά τόν Χριστό, μιλῆστε γιά τήν Ὀρθοδοξία». Σέ κάποιον συγγραφέα πού ἀσχολεῖτο μέ τόν Ἀντίχριστο ἔλεγε: «Μωρέ, μή μιλᾷς γιά τόν Ἀντίχριστο. Ὁ λαός μας σήμερα ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐπανευαγγελισμό. Μίλα γιά τόν Χριστό καί μίλα γιά τούς μικρούς ἀντιχρίστους, δηλ. τά πάθη μας, πού μᾶς χωρίζουν ἀπό τόν Χριστό καί θά μᾶς κάνουν νά πιστέψουμε στόν Ἀντίχριστο»…

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες. (Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου)

Μήνυμα Τριωδίου

γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026

Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:

«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Λίγο πριν κοιμηθείς, σκέψου...

Λίγο πριν κοιμηθείς, σκέψου…

Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις πως πορεύεσαι στη ζωή σου.

Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.

Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα…

Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…

Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου… Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στὶς μέρες μας ἀκοῦμε συχνὰ νὰ χαρακτηρίζονται κάποιοι συνάνθρωποί μας ὡς «τοξικοί». Ἂν καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ἀκριβὴς περιγραφὴ γιὰ ὅσους μᾶς δυσκολεύουν ἢ μᾶς στενοχωροῦν, κρύβει μία βαθύτερη προβληματικὴ ποὺ ἀκουμπᾶ τὰ ὅρια τῆς μαγείας καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν γνωρίζει τὶς θεωρίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἡ σύνδεση αὐτὴ ἴσως φανεῖ ὑπερβολική. Ὅμως ἡ λογικὴ τῆς τοξικότητας βασίζεται στὴν ἰδέα ὅτι ὁ ἄλλος δὲν εἶναι ἁπλῶς δύσκολος στὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ ἐκπέμπει μία «ἀρνητικὴ ἐνέργεια» ποὺ μᾶς δηλητηριάζει — μία ἀντίληψη ποὺ ἀναβιώνει παλιὲς προλήψεις ὅπως τὸ «κακὸ μάτι» ἢ τὴ «γρουσουζιά», ντυμένες μὲ σύγχρονο, δῆθεν ἐπιστημονικὸ μανδύα.

Ἡ κρυμμένη μεταφυσικὴ τῶν ψυχολογικῶν σχολῶν

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πῶς ἐπικράτησε ὁ ὅρος, πρέπει νὰ ἀνατρέξουμε στὶς θεμελιώδεις σχολὲς τῆς σύγχρονης ψυχολογίας. Αὐτὲς παρουσιάζονται συχνὰ ὡς «ἀθῶες» ἐπιστῆμες, καθαρὰ ἐμπειρικές. Ὅμως κουβαλοῦν κοσμοθεωρίες μὲ ἔντονες πνευματικὲς καταβολές.

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ Ενημερώθηκε στις 04 Φεβ

Οι εξουσιαστές της Δύσης νοιώθοντας «θεοί» τελικά έγιναν δαίμονες - Παιδεραστία, όργια, αποκρυφισμός, ευγονική και πολιτικές πλεκτάνες συγκλονίζουν τον πλανήτη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε διάπλατα και η μυρωδιά βορβόρου κατέκλυσε ολόκληρη την υφήλιο με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του Τζέφρι Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Ασύλληπτα εγκλήματα έρχονται στο φως, που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στη σφαίρα των «θεωριών συνομωσίας» και όποιοι τα συζητούσαν αντιμετωπίζονταν με χλεύη. Τεχνολογικοί κροίσοι, κορυφαίοι επιχειρηματίες, επιστήμονες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ «φιγουράρουν» ως ονόματα που σχετίζονται – αποδεδειγμένα ή αναπόδεικτα – σε ένα κυριολεκτικά σατανικό δίκτυο.

Μέσα από την ανάγνωση των αποδεσμευμένων εγγράφων, ο αυτόχειρας (;) Τζέφρι Επστάιν φαντάζει σαν «αρχιερέας» ενός πολυπλόκαμου εωσφορικού συστήματος που εξασφάλιζε παράνομη σάρκα, εξουσία, διασυνδέσεις και οργιαστική αυθαιρεσία για την ελίτ.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να συγκινεί τον Θεό όσο η αρχοντιά, δηλαδή η θυσία {…}. Ο Θεός κάνει το θαύμα, όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου»

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Αν πονάς έναν ταλαίπωρο και τον βοηθάς, σκέψου, αν ήταν ο ίδιος ο Χριστός, τι θυσία θα έκανες! Έτσι δίνει κανείς εξετάσεις. Στον πλησίον του ο πιστός άνθρωπος βλέπει το πρόσωπο του Χριστού. Και ο ίδιος ο Χριστός λέει «αυτό που κάνετε σε έναν ταλαίπωρο είναι σαν να το κάνετε σε μένα» (Ματθ. Κε-40). Όλη η βάση είναι τον άλλον να τον νιώσεις αδελφό και να τον πονέσεις. Αυτός ο πόνος συγκινεί τον Θεό και κάνει το θαύμα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να συγκινεί τον Θεό όσο η αρχοντιά, δηλαδή η θυσία. Αλλά στην εποχή μας σπανίζει η αρχοντιά, γιατί μπήκε η φιλαυτία, το συμφέρον…».

Ο Χριστός με την αγάπη κάνει όλος ο Παράδεισος να φέγγει μέσα μας. Η αγάπη είναι η φιλόστοργη μάνα όλων των αρετών.

Κάνε τον πόνο του συνανθρώπου σου δικό σου πόνο. Ο Θεός κάνει το θαύμα, όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου. Και μόνο ένας καρδιακός αναστεναγμός για τον πλησίον σου φέρει θετικά αποτελέσματα και αξίζει για ώρες προσευχής. Η Θεϊκή πληροφορία της ευπρόσδεκτης προσευχής είναι η Θεία παρηγοριά που νιώθει μετά την προσευχή ο άνθρωπος.

Φώτιος ὁ Μέγας, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ῥώμης καὶ οἰκουμενικὸς πατριάρχης, ὁ θαυματουργὸς (6 Φεβρουαρίου)

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

1. Ὁ ἅγιος Φώτιος. Φορητὴ εἰκόνα, διὰ χειρὸς ἀρχιμ. Ἀμβροσίου Γκορελώβ, 2013

Φώτιος ὁ Μέγας, ὁ τοῦ Τρισηλίου Φωτὸς ἐπώνυμος, ὁ ἰσαπόστολος σαγηνευτὴς τῶν ἐθνῶν, τὸ καύχημα τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ δόξα τῶν πατριαρχῶν, τὸ κλέος τῆς Βασιλεύουσας, ὁ τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ ὁμολογητῶν συνόμιλος, ὁ ὄρχαμος τῶν λογιωτάτων, ὁ ὀξυγράφος κάλαμος τῶν τοῦ Πνεύματος λόγων, ὁ ἀκράδαντος στῦλος τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἡ ἀμφίτομος μάχαιρα κατὰ τῶν παπικῶν κακοδοξιῶν καὶ ἔνθεος κόλαφος κατὰ τῆς Δυτικῆς ἐπηρμένης ὀφρύος, ὁ τοῦ πράου καὶ ἀνεξικάκου Δεσπότου Χριστοῦ μιμητής, τὸ ἐκμαγεῖον πασῶν τῶν ἀρετῶν, τὸ εὖχος τῶν ἀσκητῶν, ἡ δόξα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ ἐγκαλλώπισμα τῆς γῆς, ὁ οὐρανομήκης στῦλος τῆς προσευχῆς, ὁ τῶν ἀγγέλων ὁμότροπος, ὁ ἐπίγειος ἄγγελος καὶ οὐράνιος ἄνθρωπος, γιὰ νὰ ἀρκεστοῦμε σὲ αὐτὰ —«ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος» τὰ περὶ τοῦ θεοφόρου τούτου ἀνδρὸς προτερήματα καὶ ἔνθεα κατορθώματα—, «ἐκ ρίζης ἀγαθῆς ἀγαθὸς ἀνέτειλε βλαστὸς» ἀπὸ γονεῖς πλουσίους καὶ εὐγενεῖς, προπαντὸς δὲ ἀκραιφνεῖς Ὀρθοδόξους χριστιανούς, τὸν Σέργιο καὶ τὴν Εἰρήνη. Ὑπῆρξε γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Κωνσταντινούπολης, στὴν ὁποία ἀντίκρυσε τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ὁ τοῦ ἀδύτου Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης θεωρὸς καὶ μυσταγωγός, περὶ τὸ ἔτος 810 μ.Χ.1 . Ὁ πατέρας του εἶχε τὸ ἀξίωμα τοῦ σπαθαρίου καὶ ἦταν ἀδελφὸς τοῦ πατριάρχη (784-806) ἁγίου Ταρασίου, ἐνῶ ὁ ἐκ μητρὸς θεῖος του εἶχε νυμφευθεῖ τὴν ἀδελφὴ τῆς αὐτοκράτειρας ἁγίας Θεοδώρας, ποὺ εἶχε διενεργήσει τὴν ἀναστύλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.

ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΕΝΟΣ ΕΝΔΟΞΟΥ ΛΑΟΥ

Γράφει: Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο πληθυσμός της Ελλάδας – Ιστορική αναδρομή και σύγχρονη παρακμή

Στην αρχαιότητα, ο Ελληνισμός υπήρξε ένα από τα πολυπληθέστερα και δραστικότερα έθνη της οικουμένης. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που βασίζονται στη γεωγραφική εξάπλωση, την πυκνότητα των πόλεων και την πολιτισμική ακτινοβολία, ο συνολικός πληθυσμός των Ελλήνων υπολογίζεται ότι έφθανε τα 300–330 εκατομμύρια άτομα.

Ο κύριος πληθυσμιακός όγκος εκτεινόταν:

• στη Χερσόνησο του Αίμου,(Ελλάδα, Αιγαίο, Νότια Βαλκάνια)
• στη Μικρά Ασία, (παράκτιες περιοχές και ενδοχώρα)
• στην Κύπρο,
• στον Εύξεινο Πόντο, (παράκτιες περιοχές, υπερβόρειοι)
• στη Μέση Ανατολή και την Αίγυπτο,
• στην Ιταλική και Ιβηρική Χερσόνησο, (Ετρούσκοι, έλληνες Νοτίου Ιταλίας, Σικελίας)
• στα ευρωπαϊκά παράλια της Μεσογείου έως τις Ηράκλειες Στήλες,
• και, κατά μαρτυρίες, έως τη Βρετανία, την Ιρλανδία και τη Σκανδιναβία, μέσω εμπορικών, αποικιακών και πολιτισμικών επαφών.

Ο Νικήτας Τσακίρογλου αποκάλυψε μοναδικές στιγμές από την ταινία «Άγιος Παΐσιος» και μίλησε για τη μεγάλη απήχηση της ταινίας στους κινηματογράφους

Για τη μεγάλη απήχηση της ταινίας Άγιος Παΐσιος στους κινηματογράφους μίλησε ο Νικήτας Τσακίρογλου σήμερα στην ραδιοφωνική εκπομπή “Επικαιρότητα” στο Pemptousia.FM. Ο μεγάλος ηθοποιός αποκάλυψε και στιγμές ιδιαίτερες που βίωσε ο ίδιος όταν υποδύθηκε τον Άγιο Αρσένιο τον πνευματικό πατέρα του Αγίου Παϊσίου.

Στο στούντιο με τη Μαρία Γιαχνάκη οι δημοσιογράφοι της Pemptousia TV και του Πρακτορείου «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ», Δημήτρης Στρουμπάκος και Νικόλαος Ζαΐμης.

Αρχικά ο κ. Τσακίρογλου εξέφρασε ότι ένιωσε μεγάλη ευλογία που μετείχε στην παραγωγή του Ινστιτούτου Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, και ότι αισθάνθηκε αυτήν την ανάταση που έχει η ορθοδοξίας μας, αυτό το γέμισμα ψυχής που νιώθουν όλοι όσοι παίζουν σε τέτοιου είδους έργα. Έπειτα ευχήθηκε αυτή η αγιοσύνη που πλημμύρησε την παραγωγή να συνεχιστεί και σε άλλες παραγωγές, γιατί το έχει ανάγκη ο κόσμος, όπως και οι καλλιτέχνες να μετέχουν σε τέτοιες παραγωγές.

Κατάργησις τοῦ χριστιανικοῦ ὀνόματος μέ τόν προσωπικόν ψηφιακόν ἀριθμόν!

Τοῦ κ. Χρήστου Σιναίου, οἰκονομολόγου

Αὐτός, ὁ ζῆλος καὶ ἡ μανία τῶν Νεοταξικῶν Κέντρων ἀποφάσεων -τὸ διευθυντήριο τῶν Βρυξελλῶν εἶναι ἕνα ἀπὸ αὐτὰ- νὰ ὑποχρεώσουν τὶς “ἐθνικὲς’’ Κυβερνήσεις – παραρτήματα νὰ προχωρήσουν στὴν ἀριθμοποίηση – ψηφιοποίηση τῶν πολιτῶν τους, μοῦ κίνησε τὴν περιέργεια καὶ θέλησα νὰ ψάξω βαθύτερα τὸ θέμα. Γιὰ νὰ ἀκριβολογήσω θέλησα νὰ ψάξω τὸ θέμα ἀπὸ πνευματικῆς σκοπιᾶς, ἀφοῦ εἶναι πιὰ ὁλοφάνερο, ὅτι ἡ ἐπίθεση ποὺ δεχόμαστε σήμερα σὰν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων μὲ τὸ ἔναυσμα τῆς “Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης’’ εἶναι ἐπίθεση πρῶτα πνευματικὴ καὶ μετὰ πολιτικὸ-οἰκονομικὸ-κοινωνική.

Γιὰ νὰ τὸ διατυπώσω σαφέστερα θὰ πῶ, ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ συμμαχικὲς σκοτεινὲς δυνάμεις τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης – Ἀναδιάταξης χρησιμοποιοῦν τὰ πολιτικά, οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικὰ μέσα μὲ ἀπώτερο σκοπὸ καὶ τελικὸ στόχο τὴν πνευματική μας ὑποδούλωση.

Μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Αγάθης (5 Φεβρουαρίου)

Xαίρω σκότει δοθείσα φρουράς Aγάθη,

Mισούσα και φως, ει πλάνων όψεις βλέπω.

Πέμπτη εν φυλακή Aγάθη θάνεν είδος αρίστη.

Μαρτύριο Αγίας Αγάθης. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Aύτη ήτον από μίαν πόλιν της νήσου Σικελίας ονομαζομένην Πάνορμον, διαλάμπουσα μεν, με ωραιότητα και αφθορίαν σώματος, και με κάλλος ψυχής, γεμάτη δε ούσα, από πλούτον και σωματικά αγαθά, κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως εν έτει σνα΄ [251]. Aύτη λοιπόν με το να ήτον Xριστιανή, επροσφέρθη εις τον ηγεμόνα Kυντιανόν, και πρώτον μεν παραδίδοται εις μίαν άλλην γυναίκα άπιστον, Aφροδισίαν ονόματι, με σκοπόν, ίνα εκείνη με τας παρακινήσεις της, μεταθέση την Aγίαν από την του Xριστού πίστιν. Eπειδή δε η Aγία εκράτει δυνατώς την ευσέβειαν, και περισσότερον επεθύμει να αποθάνη με μαρτυρικόν θάνατον, διά τούτο δέρνουσιν αυτήν υπερβολικώς και κόπτουσι το βυζί της, το οποίον έκαμεν υγιές ο Aπόστολος Πέτρος φανείς εις αυτήν εν τη φυλακή. Έπειτα σύρνουσιν αυτήν επάνω εις τούβλα, και με φωτίαν αυτήν κατακαίουσιν. Eίτα βάλλουσιν αυτήν εις την φυλακήν. Eκεί δε ευρισκομένη, παρέδωκεν η μακαρία την ψυχήν της εις χείρας Θεού1. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτής όρα εις το Eκλόγιον. Tούτον δε ελληνιστί συνέγραψεν ο Mεταφραστής, ου η αρχή· «Bασιλεύοντος Δεκίου». Σώζεται εν τη των Iβήρων και εν άλλαις.)