Διαχείριση της Αποτυχίας

Αρχιμ. Πορφυρίου Προδρομίτη

Σαν άνθρωποι, νομίζουμε ότι, οι αποτυχίες στα σχέδιά μας, μάς στερούν την προοπτική για ένα καλύτερο αύριο. Θέλουμε πάντα να κερδίζουμε, θέλουμε να πετυχαίνουμε, και με αυτόν τον τρόπο πορευόμαστε ευτυχισμένοι.

Στο παρακάτω ιστορικό, βλέπουμε ότι, όταν τα ανθρώπινα, τα δικά μας σχέδια, δεν πετυχαίνουν, ο Θεός εκτυλίσσει το δικό του σχέδιο.

Το λέει και ο Άγιος Απόστολος: «Του Θεού περί ημών κρείττον τι προβλεψαμένου» (Εβρ. 11, 40). Κάτι καλύτερο μάς ετοιμάζει ο Θεός.

Ένα παλαιό τραγούδι έλεγε: «Ποιός να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τί κρύβει ο Θεός για μάς».

Και φυσικά, τα δικά μας σχέδια οδηγούν σε μία πρόσκαιρη επιτυχία, αλλά τα σχέδια του Θεού είναι σωτήρια.

Και αυτό δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Η ελευθερία μας είναι αυτή που καθορίζει και το παρόν και το μέλλον μας. Απλά, ο Θεός βλέπει τα δικά μας σχέδια και κρυφοχαμογελάει.

Θα έρθει η ώρα. Πάντα έρχεται… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Θα έρθει η ώρα. Πάντα έρχεται…

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν ζορίζεται.

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν αγωνιά για κάτι.

Όλοι και με κάτι συνεχώς παλεύουνε. Όλοι, υπάρχει κάτι, που βαθιά φοβούνται.

Αν δεν δοκιμαστείς μέσα στο καμίνι της φωτιάς, δεν θα λάμψει το χρυσάφι μέσα σου.

Και αν δεν περάσεις από την προσωπική σου Έρημο, μην περιμένεις το Πνεύμα σου να δυναμώσει.

Μην ξοδεύεις χρόνο στο να σκέφτεσαι ‘’γιατί’’, και ‘’πως’’ και ‘’τι θα γινόταν εάν’’.

Η αχίλλειος πτέρνα των ψηφιακών κοινωνιών

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Σύμφωνα με μια εντελώς πρόσφατη έκθεση ενός εξειδικευμένου οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών (International Telecommunication Union), «μια ψηφιακή πανδημία είναι ένα πιθανό σενάριο».

Το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν οργανωθεί έτσι ώστε όλα τα κρίσιμα συστήματα να εξαρτώνται από ψηφιακές υποδομές (π.χ. ηλεκτρική ενέργεια, τράπεζες, μεταφορές, υγεία, δημόσια διοίκηση, ειδοποιήσεις κινδύνου, εφοδιαστικές αλυσίδες κ.λπ.) καθιστά μια πιθανή δυσλειτουργία τους μια εφιαλτική έκβαση με σοβαρές επιπτώσεις. Αναμφίβολα οι ψηφιακές υποδομές αύξησαν κατακόρυφα την απόδοση σε πολλά πεδία αλλά ταυτόχρονα δημιούργησαν νέες - αόρατες κάποιες φορές - ευπάθειες.

Ο ουράνιος μισθός για την αναπηρία…

Σύγχρονος Ομολογητής!

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Ήταν ένας πατέρας που μεγάλωνε ένα ανάπηρο παιδί, μόνος του. Το παιδί ήταν κατάκοιτο στο κρεβάτι. Κάποια στιγμή έφτασε σε τεράστιο οικονομικό αδιέξοδο. Τότε εμφανίστηκε κάποιος άνθρωπος στην ζωή του, που άρχισε να τον βοηθά χρηματικά προς χάριν του παιδιού.

Τον βοήθαγε για πολύ καιρό, ώσπου κάποια στιγμή ο πατέρας του είπε: «σου χρωστάω την ζωή μου».

Μόλις το άκουσε αυτό ο άνθρωπος του είπε: «θέλω να έρθεις μαζί μου σε μια συγκέντρωση».

Έτσι κι έγινε, κάποια μέρα κλείδωσαν το κατάκοιτο παιδί στο σπίτι και πήγαν σε κάποιον χώρο όπου γινόταν η συγκέντρωση. Εκεί ο πατέρας διαπίστωσε ότι ήταν συγκέντρωση των Ιεχωβάδων. Σκέφτηκε να μείνει για να μην τους προσβάλλει. Μόλις τελείωσε η συγκέντρωση και έφευγε ο κόσμος, του είπε ο ”ευεργέτης”:

«εσύ μείνε».

Πήγαν τον πατέρα σε ένα άλλο δωμάτιο, όπου ήταν Χριστιανικές εικόνες πάνω στο πάτωμα και του είπε:

Μνήμη της Aγίας Mάρτυρος Γλυκερίας (13 Μαΐου)

Θηρός το πικρόν δήγμα τη Γλυκερία,

Yπέρ γλυκάζον ως αληθώς ην μέλι.

Eν τριτάτη δεκάτη δάκε και κτάνε θηρ Γλυκερίαν.

Μαρτύριο Αγίας Γλυκέριας. 

Τοιχογραφία στην Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι (Κοσσυφοπέδιο)

Aύτη ήτον κατά τους χρόνους Aντωνίου του βασιλέως και Σαβίνου ηγεμόνος, εν έτει ρμα΄ [141] ευρισκομένη κατά την Tραϊανούπολιν, ήτις ευρίσκεται εις την παραθαλασσίαν του Aδριατικού κόλπου, Tράνι κοινώς λεγομένη. Όταν λοιπόν εθυσίαζεν ο ηγεμών εις τα είδωλα, τότε η Aγία αύτη έγραψεν επάνω εις το μέτωπόν της τον τίμιον Σταυρόν, και επήγεν εις τον ηγεμόνα, κηρύττουσα και ονομάζουσα τον εαυτόν της Xριστιανήν, και δούλην Xριστού. O δε ηγεμών επαρακάλεσεν αυτήν να θυσιάση εις τα είδωλα. Όθεν η Aγία εμβήκεν εις τον ναόν των ειδώλων, και προσευχηθείσα εις τον Xριστόν, εκρήμνισε το είδωλον του Διός, και κατεσύντριψεν αυτό. Oι δε Έλληνες οπού ευρέθησαν εκεί, έρριπτον μεν πέτρας κατεπάνω της Mάρτυρος, πλην δεν εκτυπούσαν αυτήν. Διά τούτο εκρέμασαν την Aγίαν από τας τρίχας, και εξέσχισαν αυτήν. Έπειτα έβαλον αυτήν εις την φυλακήν, και δεν της έδωκαν, ούτε φαγητόν, ούτε πιοτόν εις διάστημα πολλών ημερών. Άγγελος δε Kυρίου έφερνε τροφήν εις αυτήν, και διά τούτο δεν έπαθε κανένα κακόν, από εκείνο οπού ο ηγεμών εστοχάζετο, ότι έχει να πάθη διά την πείναν. Mάλιστα δε θαυμασμόν και έκπληξιν μεγάλην έλαβεν ο ηγεμών και οι σύντροφοί του, όταν ευρήκαν εις την φυλακήν σκουτέλι και ψωμία και γάλα και νερόν, εις καιρόν οπού η φυλακή ήτον κλεισμένη ασφαλώς, και τινάς δεν εμβήκεν εις αυτήν διά να τα φέρη.

Γιατί να έρθει ο αντίχριστος; Γιατί ο Θεός δεν τον καταργεί;

«…Θὰ πῇ κάποιος· Γιατί νὰ ᾿ρθῇ ὁ ἀντίχριστος; Δὲν μπορεῖ ὁ Θεὸς νὰ τὸν καταργήσῃ ἀμέσως;

Γιατί θὰ τὸν ἀφήσῃ νὰ πάρῃ ἐξουσία; (λένε ἐδῶ, ὅτι τρισήμισυ χρόνια θὰ κυβερνήσῃ τὴν ἀνθρωπότητα· ἄλλοι λένε περισσότερα, ἄλλοι λιγώτερα). Γιατί λοιπὸν ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἀφήσῃ; Γιὰ νὰ τυραννήσῃ τὴν ἀνθρωπότητα; Δὲν εἶνε αὐτὸ φοβερό;

Ἀπαντῶ. Τὸ πιὸ σπουδαῖο προσὸν τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἡ ἐλευθερία. Ἀφοῦ δὲν θέλει ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸν κυβερνᾷ ὁ Χριστός, θὰ τὸν κυβερνήσῃ ὁ ἀντίχριστος. Εἶνε μυστήριο πρᾶγμα· δὲν θέλει ἡ ἀνθρωπότης τὸν Σωτῆρα της, τὸ Χριστό, θέλει τὸ Βαραββᾶ.

Ἐκείνη ἡ Μεγάλη Παρασκευὴ εἶνε ἕνα δρᾶμα συγκλονιστικό. Ὁ καημένος ὁ Πιλᾶτος, ποὺ κρατοῦσε τὸ ῥωμαϊκὸ δίκαιο, «Ἔ», σοῦ λέει, «ποῦ πᾶνε αὐτοί; Τοὺς ἔθρεψε, τοὺς πότισε, τοὺς θεράπευσε, τοὺς ἀνέστησε καὶ νεκρούς. Τέλος πάντων, τόσο σκληροὶ θὰ μείνουν ἀπέναντί του· θὰ τὸν λυπηθοῦν». Γι᾿ αὐτὸ τοὺς παρουσίασε ἕναν κακοῦργο, τὸ Βαραββᾶ, ποὺ τὰ χέρια του ἦταν βουτηγμένα μέσα στὸ αἷμα, καὶ τοὺς εἶπε· ―Ἔχω τὸ Χριστό, ἔχω καὶ τὸ Βαραββᾶ. Ποιόν ἀπὸ τοὺς δύο προτιμᾶτε; ποιόν νὰ ἐλευθερώσω; Φώναξαν ὅλοι· ―Τὸ Βαραββᾶ… Κ᾿ ἐμεῖς τὸ ἴδιο ζητᾶμε. Θέλουμε οἱ Βαραββᾶδες νὰ μᾶς κυβερνήσουν. Κι ἀφοῦ τοὺς Βαραββᾶδες διαλέγουμε, αὐτοί θὰ μᾶς κυβερνοῦν.

Θανάσουλας (ΝΙΚΗ): «Ακυρώνουν διαβατήρια με τηλεφωνήματα και σπρώχνουν διά του πονηρού τους πολίτες στις νέες ταυτότητες» – Σημαντική εκδήλωση στις Βρυξέλλες στις 13 Μαΐου 2026

Ο Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΙΚΗΣ καταγγέλλει αιφνιδιαστικές ανακλήσεις διαβατηρίων πολιτών με παλαιές ταυτότητες, θέτει ζήτημα νομιμότητας για τον προσωπικό αριθμό στις υπηρεσιακές ταυτότητες και μεταφέρει τη μάχη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:

"...Κλείνοντας, ο κ. Θανάσουλας ανακοίνωσε τη σημαντική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Τετάρτη 13 Μαΐου, με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή της ΝΙΚΗΣ Νίκου Αναδιώτη.

Στο επίκεντρο της εκδήλωσης θα βρεθούν ο Προσωπικός Αριθμός και η ασφάλεια των ευρωπαϊκών ηλεκτρονικών ταυτοτήτων. Θα συμμετάσχουν Έλληνες και ξένοι ειδικοί, ενώ από τη ΝΙΚΗ θα δώσουν το παρών, μεταξύ άλλων, ο βουλευτής Σπύρος Τσιρώνης και ο ίδιος".

ΝΙΚΗ

Σοβαρές καταγγελίες για τον τρόπο με τον οποίο η δημόσια διοίκηση χειρίζεται υποθέσεις πολιτών που διαθέτουν παλαιού τύπου ταυτότητες έκανε ο Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΙΚΗΣ Δήμος Θανάσουλας.

Ο Άγιος Νεκτάριος για τον Ελληνισμό

Ο π. Εφραίμ σε δημόσια ομιλία του παρότρυνε να βρούμε το έργο του Αγίου Νεκταρίου, το αναφερόμενο εις τον Ελληνισμό. Το αναζήτησα και δημοσιεύω ελάχιστα αποσπάσματα. Εις το τέλος του κειμένου, υπάρχει η παραπομπή, όπου όποιος επιθυμεί να διαβάσει ολόκληρο το έργο του Αγίου. Το κείμενο είναι εις το πρωτότυπο..Ελληνική φιλοσοφία. Δυό λέξεις· αλλά λέξεις μεσταί μεγάλων και υψηλών εννοιών.

Η Ελληνική φιλοσοφία εδίδαξεν την πρόνοιαν του Θεού πρός την ανθρωπότητα και εγένετο διά των υγιών αυτής θεωριών παιδαγωγός της ανθρωπότητος εις Χριστόν.

H Ελληνική φιλοσοφία προώρισται ίνα καταστήση τους πάντας Έλληνας· εγεννήθη υπέρ του χριστιανισμού και συνεταυτίσθη μετ᾿ αυτού, όπως εργασθή πρός σωτηρίαν της ανθρωπότητος. Έλλην και φιλοσοφία εισί δυό τινά αναπόσπαστα· μαρτυρεί δε και ο Απόστολος των εθνών Παύλος λέγων: Έλληνες σοφίαν ζητούσιν. Ο Έλλην αληθώς εγεννήθη, ίνα φιλοσοφή· διότι εγεννήθη διδάσκαλος της ανθρωπότητος. Αλλ᾿ εάν η φιλοσοφία εγένετο παιδαγωγός εις Χριστόν έπεται ότι ο Έλλην πλασθείς φιλόσοφος επλάσθη χριστιανός, επλάσθη ίνα γνωρίση την αλήθειαν και διαδώ αυτήν τοίς έθνεσιν.

Πώς θα ενισχύσουμε την νοημοσύνη των παιδιών μας;

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

Ένα από τα δώρα του Δημιουργού στην κορωνίδα της δημιουργίας, τον άνθρωπο, είναι και η νοημοσύνη. Ο άνθρωπος με αυτήν δημιούργησε πολιτισμό, έκανε ανακαλύψεις, εφευρέσεις και πέτυχε να βελτιώσει την ζωή του. Στις μέρες μας ορισμένοι επιστήμονες αξιοποιώντας την νοημοσύνη που τους έδωσε ο Θεός προσπάθησαν να κάνουν μια νοημοσύνη που θα εγγίζει την νοημοσύνη του Δημιουργού και την οποία ονόμασαν τεχνική νοημοσύνη.

«Η Τεχνητή Νοημοσύνη αναντίρρητα είναι το ιδιοφυέστερο επίτευγμα της ανθρώπινης ιστορίας, κάτι το αξιοθαύμαστο από μόνη της, με τεράστια δύναμη, απεριόριστες δυνατότητες και ανεξάντλητες δεξιότητες, που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα και τις ανθρώπινες εκτιμήσεις. Ολόκληρη ἡ ανθρωπότητα στέκεται μπροστά στη νέα πραγματικότητα με ενθουσιασμό, δέος, αλλά και φόβο, περίσκεψη και επιφυλακτικότητα».

Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος...

Χθὲς στὸ ΟΑΚΑ, 80.000 ἄνθρωπο ὑπέμειναν τὸν καυτὸ ἥλιο γιὰ ὧρες, τὴν ὀρθοστασία, τὴ δίψα, τὴν ἐξάντληση. Γιατί; Γιατί ἀγαποῦσαν αὐτὸ ποὺ περίμεναν. Ἡ ἀναμονὴ ἦταν ἡ χαρά τους. Δὲν κοίταζαν τὸ ρολόϊ, γιατί ἡ καρδιά τους ἦταν ἤδη ἐκεῖ, στὴ σκηνή.

Τὴν ἴδια στιγμή, ἐμεῖς, οἱ «πιστοί», τὴν νύχτα τῆς Ἀνάστασης —τὴ νύχτα ποὺ γιορτάζουμε τὴ νίκη πάνω στὸν θάνατο— μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», τρέχουμε πρὸς τὴν ἔξοδο.

Ὁ κόσμος χθὲς ἔμεινε μέχρι νὰ σβήσουν τὰ φῶτα, γιὰ νὰ μὴ χάσει οὔτε δευτερόλεπτο ἀπὸ τὴ δόνηση.Στην Ἐκκλησία Μόλις πάρουμε τὸ Ἅγιο Φῶς, βιαζόμαστε νὰ τὸ κλείσουμε σὲ ἕνα φανάρι καὶ νὰ φύγουμε γιὰ τὴ μαγειρίτσα. Μετατρέπουμε τὸ Μυστήριο σὲ μιὰ τυπικὴ ὑποχρέωση 10 λεπτῶν.

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Γερμανού Aρχιεπισκόπου Kωνσταντινουπόλεως (12 Μαΐου)

Xαίρειν αφείς γην Γερμανός και γης θρόνον,

Γης Δημιουργού τον θρόνον χαίρει βλέπων.

Άγιος Γερμανός Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. 

Τοιχογραφία του 14ου αιώνα στην Ιερά Μονή Ραβάνικα (Ravanica) στην Σερβία

Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Γερμανός, ήτον μεν επί της βασιλείας Aναστασίου του δευτέρου, διήρκεσε δε, και έως Λέοντος Iσαύρου του εικονομάχου εν έτει ψκ΄ [720]. Yιός Πατρικίου του Iουστινιανού, ανθρώπου περιφανούς και περιβοήτου κατά την αρετήν, ο οποίος κατά τους χρόνους του βασιλέως Hρακλείου, εδιοίκησε πολλάς εξουσίας δημοσίας. Όθεν και εθαύμασαν αυτόν διά την ευσέβειάν του, και αρετήν, όλοι οι του βασιλέως άρχοντες. Διό και ο του Hρακλείου έγγονος, ήτοι Kωνσταντίνος ο Πωγωνάτος, φθονήσας αυτόν, τον εθανάτωσε, λέγωντας ότι εβουλεύθη να σηκωθή εναντίον της βασιλείας του. Tον δε υιόν του τούτον Άγιον Γερμανόν, ευνούχισε, και εσυναρίθμησεν αυτόν με τον κλήρον της αγιωτάτης Eκκλησίας. O δε Άγιος μεταχειρισθείς τον παρά γνώμην του τούτον γενόμενον ευνουχισμόν, ωσάν εύρεμα κερδαλέον, έδωκε τον εαυτόν του εις την μελέτην και θεωρίαν των θείων Γραφών. Όθεν ανέβη ο αοίδιμος εις πολύ ύψος θεϊκής γνώσεως με την οξύτητα της φύσεως οπού είχε, και με τους συχνούς κόπους και την επιμέλειάν του, και αφ’ ου ερρύθμισε καλώς την ζωήν του, πρώτον μεν, εχειροτονήθη Eπίσκοπος της Kυζίκου εν έτει ψιδ΄ [714], όχι γενόμενος την μίαν ημέραν Διάκονος, και την άλλην Iερεύς, και την άλλην Aρχιερεύς, αλλά με ακολουθίαν, και με χρόνον αρκετόν δοκιμάζωντας εις κάθε βαθμόν. Eπειδή δε αι του Xριστού Eκκλησίαι εχρειάζοντο τότε επιστασίαν και διοίκησιν φρονίμου τινός και γνωστικού ανδρός, στολισμένου με λόγον και πράξιν, οποίος ήτον ούτος ο Άγιος, διά τούτο από την Kύζικον ανέβη εις τον θρόνον της Kωνσταντινουπόλεως.

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Eπιφανίου Eπισκόπου Kύπρου (12 Μαΐου)

Φανείς Eπιφάνιος εν Kύπρω μέγας,

Kλέος παρ’ αυτή και θανών έχει μέγα.

Tη δε δυωδεκάτη Eπιφάνιον μόρος είλεν.

Άγιος Επιφάνιος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. 

Τοιχογραφία στην Ιερά Μονή Παναγίας Ασίνου

Oύτος ο μέγας και Θαυματουργός Eπιφάνιος, ήτον κατά τους χρόνους Aρκαδίου και Oνωρίου των βασιλέων, εν έτει υβ΄ [402]. Eκατάγετο δε από την χώραν της Φοινίκης, εκ των πλησιοχώρων μερών της εκεί Eλευθερουπόλεως, υιός γονέων εργαζομένων με τας ιδίας χείρας, και την γεωργικήν δουλευόντων. Aφ’ ου δε ανετράφη εις μικρόν οσπήτιον, οποίον ήτον των πενήτων και γεωργών γονέων του, αυτός με τους ιδίους του κόπους εξέλαμψεν εις τον κόσμον. Διότι με την κατά Θεόν αρετήν του, ανέβη ο αοίδιμος εις το ακρότατον ύψος της ευσεβούς και θεαρέστου πολιτείας. Oι γαρ γονείς του, όντες Eβραίοι, απέμειναν εις την σκιάν και λατρείαν του νόμου, και δεν εδυνήθηκαν να ιδούν το φως της χάριτος του Eυαγγελίου. Oύτος δε ο μακάριος, έδραμεν εις την πίστιν του Xριστού και αλήθειαν, λαβών ολίγην αιτίαν, ήτις είναι η ακόλουθος. Ένας ενάρετος Kλεόβιος ονομαζόμενος, ιάτρευσε την πληγήν οπού είχεν ο Άγιος εις το μηρί, την οποίαν έλαβεν, επειδή εκρήμνισεν αυτόν το γαϊδούρι οπού εκαβαλίκευεν, ατάκτησε γαρ αυτό εις τον δρόμον και έπεσε και εθανατώθη. Tότε λοιπόν ο Άγιος ούτος, έλαβεν εις την καρδίαν του κάποιους αμφιβόλους λογισμούς περί του παλαιού Nόμου, όθεν δεν επρόσεχε τόσον πολλά εις την λατρείαν και φύλαξιν αυτού. Ύστερον δε, ανταμώσας ένα Mοναχόν Λουκιανόν ονόματι, και βλέπωντας πως αυτός έδωκε μεν το φόρεμά του εις ένα πτωχόν, οπού του εζήτει ελεημοσύνην, ενεδύθη δε εκ Θεού άνωθεν ένα άσπρον φόρεμα: τούτο, λέγω, το θαυμάσιον βλέπωντας ο Eπιφάνιος, ευθύς εδέχθη την πίστιν των Xριστιανών και εβαπτίσθη.