Πρωτοφανὴς κοσμοσυρροὴ ὑπὲρ τῆς οἰκογένειας

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πρωτοφανὴς καὶ ἐντυπωσιακὴ ἦταν ἡ συμμετοχὴ τοῦ κόσμου στὴν ἑορταστικὴ ἐκδήλωση τῆς Πρωτοβουλίας «Ἀγαπῶ τὴν Οἰκογένεια» ποὺ ἔλαβε χώρα τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς (10 Μαΐου) στὸ καταπράσινο Ἄλσος Βεΐκου στὸ Γαλάτσι.

Ἀπὸ νωρὶς τὸ ἀπόγευμα, μὲ τὴν εὐγενικὴ ἄδεια τοῦ Δήμου Γαλατσίου, τὸ ὑπέροχο αὐτὸ ἀστικὸ πάρκο πλημμύρισε ἀπὸ οἰκογένειες ποὺ ἀνταποκρίθηκαν στὸ κάλεσμα τῆς Πρωτοβουλίας καὶ ἦλθαν γιὰ νὰ χαροῦν ἕνα ὑπέροχο ἀνοιξιάτικο ἀπόγευμα μέσα στὴ φύση καὶ νὰ δώσουν ἕνα ἠχηρὸ μήνυμα ὑπὲρ τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας, μέσα ἀπὸ μιὰ μοναδικὴ σὲ πλῆθος σύναξη οἰκογενειῶν.

Περίπου 300 ἐθελοντὲς ἀπὸ διάφορες Μητροπόλεις, ἐνορίες καὶ συλλόγους, συνεργάστηκαν γιὰ νὰ προσφέρουν ἕνα ἐξαιρετικὸ πρόγραμμα μὲ ποικίλες δράσεις σὲ 20 θεματικὰ περίπτερα ποὺ περιλάμβαναν πρωτότυπα ὁμαδικὰ... παιχνίδια, ἀθλητικὰ ἀγωνίσματα, δημιουργικὲς δραστηριότητες, ζωγραφική, κατασκευές, δράσεις φιλαναγνωσίας, βιωματικὰ ἐργαστήρια, γευστικὲς ἀπολαύσεις καθὼς καὶ ἀνοιχτὴ συζήτηση γιὰ τὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν σήμερα.

Ποιος (ξανα)σκότωσε τον Όμηρο;

Η νέα «Οδύσσεια» του Christopher Nolan, πριν ακόμη βγει στις αίθουσες, γίνεται σύμβολο μιας πολιτισμικής επίθεσης στον Όμηρο, στην ελληνική παράδοση και στα ηρωικά πρότυπα που γέννησαν τη Δύση.

Θεματική Ομάδα Πολιτισμού και Αθλητισμού της ΝΙΚΗΣ

ΝΙΚΗ

Τις τελευταίες ημέρες έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γύρω από την πολυαναμενόμενη «Οδύσσεια» του Christopher Nolan, καθώς φημολογείται ότι η νέα κινηματογραφική μεταφορά του ομηρικού έπους κινείται σε κατεύθυνση ιδεολογικής επανεγγραφής της κλασικής αρχαιότητας.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες διαρροές, τον Αχιλλέα ενδέχεται να υποδυθεί ο Elliot Page, ενώ για την Ωραία Ελένη ακούγεται το όνομα της Lupita Nyong’o. Εφόσον οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν, η συζήτηση δεν θα αφορά απλώς μια επιλογή καστ, αλλά ένα βαθύτερο πολιτισμικό ζήτημα.

Οι επιλογές αυτές, εάν ισχύουν, εντάσσονται σε μια ευρύτερη τάση που αντιμετωπίζει την παράδοση, την ιστορική μνήμη και τα ανθρωπολογικά πρότυπα του ελληνικού και δυτικού πολιτισμού ως υλικό προς ιδεολογική ανακατασκευή.

ΑΓΑΠΑ ΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Αυτό που ζητούν από εμάς δεν είναι η οικονομική στήριξη, αλλά τους

αρκεί να δείχνουμε την αγάπη και τον απαραίτητο σεβασμό που τους οφείλουμε…

Ανέκαθεν ο θεσμός της οικογένειας για τον λαό μας ήταν και είναι πολύ ισχυρός -ιερός θα ήταν η καταλληλότερη έκφραση… Οι παλαιότεροι από εμάς είχαν ξεχωριστή θεότητα, την Εστία, την οποία και λάτρευαν και την είχαν τοποθετήσει ως προστάτιδα της οικογένειας. Μέσα σε αυτήν, βασικά μέλη και αναπόσπαστα κομμάτια είναι ο παππούς και η γιαγιά. Είναι τα άτομα των οποίων η συνέχεια είμαστε εμείς οι ίδιοι, είναι αυτοί που, σε πολλές περιπτώσεις, μας έχουν δώσει το όνομά τους. Και περίμεναν τη στιγμή αυτή μια ολόκληρη ζωή. Μας πρόσεχαν σε μικρή ηλικία όταν δούλευαν οι γονείς μας, μας μάλωναν όταν δεν τρώγαμε το φαγητό που δεν μας άρεσε.

Τὸ παράδοξον σῶμα τοῦ Χριστοῦ μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Κλιματσάκης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας

Εἰσαγωγὴ

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ διατυπώνει μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια: «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15:14). Ὅμως ἡ Ἀνάσταση δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ γεγονός· εἶναι ἡ ἀποκάλυψη ἑνὸς νέου τρόπου ὕπαρξης γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Τὸ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ταυτόχρονα πραγματικὸ καὶ μεταμορφωμένο, ἀναγνωρίσιμο καὶ ὑπερφυσικό, ἱστορικὸ καὶ ἐσχατολογικό. Θὰ ἐξετάσουμε ἐδῶ τὶς θεμελιώδεις ἀλήθειες γιὰ τὸ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Κυρίου, ὅπως αὐτὲς ἀναδεικνύονται στὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ παράδοση.

Α. Ἡ πραγματικότης τῆς σωματικῆς Ἀναστάσεως

Ἡ πρώτη καὶ θεμελιωδέστερη ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε μὲ πρα­γματικὸ ὑλικὸ σῶμα, ὄχι ὡς φάντασμα, ὄχι ὡς σύμβολο, ὄχι ὡς ψυχολογικὴ ἐμπειρία τῶν μαθητῶν. Τὰ εὐαγγέλια εἶναι κατηγορηματικὰ στὸ σημεῖο αὐτό. Ὁ ἀναστὰς Χριστὸς ἐμφανίζεται στὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή, ἡ ὁποία ἀρχικὰ δὲν τὸν ἀναγνωρίζει, ἀλλὰ μόλις Ἐκεῖνος τὴν προσφωνεῖ ὀνομαστικά, τὸν ἀναγνωρίζει ἀμέσως (Ἰωάν. 20:16). Στὴν πορεία πρὸς Ἐμμαούς, οἱ δύο μαθητὲς συνομιλοῦν μαζί Του ἐπὶ μακρόν, καὶ ἡ ἀναγνώριση ἔρχεται «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Λκ. 24:35), λεπτομέρεια ποὺ δὲν θὰ εἶχε νόημα, ἂν ἐπρόκειτο γιὰ πνευματικὴ ὀπτασία. Τὸ κορυφαῖο ὅμως χωρίο γιὰ τὴ σωματικότητα τῆς Ἀνάστασης βρίσκεται στὸν Λουκᾶ (24:36-43), ὅπου ὁ Χριστὸς ἐμφανίζεται στοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς λέει:

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Iσιδώρου του εν τη Xίω (14 Μαΐου)

Έσαινεν Iσίδωρον ελπίς του στέφους,

Kαι προς τομήν ήπειγεν εξ ης το στέφος.

Eν δ’ Iσίδωρον άορ δεκάτη τάμεν ηδέ τετάρτη.

Μαρτύριο Αγίου Ισιδώρου του εν τη Χίω. 

Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου (Άγιον Όρος)

Oύτος ο Άγιος ήτον μεν κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως εν έτει σνα΄ [251]. Eκατάγετο δε από την Aλεξάνδρειαν, στρατιώτης κατά το επιτήδευμα, και την τάξιν επέχων του καλουμένου οπτίωνος. Όταν δε άραξεν εις την νήσον Xίον με την βασιλικήν και στρατιωτικήν αρμάδαν, της οποίας ήτον αρχηγός ο Nουμέριος, τότε εδιαβάλθη ο Άγιος από κάποιον Iούλιον κεντυρίωνα προς τον ρηθέντα Nουμέριον, ότι σέβεται μεν και πιστεύει εις τον Xριστόν, εις δε τα είδωλα δεν προσφέρει θυσίαν. Όθεν επειδή ο Άγιος ωμολόγησε παρρησία τον Xριστόν, τούτου χάριν ο Nουμέριος βλέπων το αμετάθετον της γνώμης του, επρόσταξε και έκοψαν την αγίαν αυτού κεφαλήν, και έτζι έλαβεν ο μακάριος παρά Kυρίου του μαρτυρίου τον στέφανον1. (Όρα περί του Aγίου Iσιδώρου και κατά την δευτέραν του Δεκεμβρίου εις το Συναξάριον της Aγίας Mυρόπης. Tον μεν απλούν Bίον αυτού όρα εις το Λειμωνάριον. Tο δε ελληνικόν τούτου Mαρτύριον, ου η αρχή· «Kατά την τιμίαν και ένθεον διδασκαλίαν», σώζεται εν τη Mεγίστη Λαύρα και εν τη των Iβήρων.)

Σημείωση

1. Σημείωσαι, ότι περιττώς γράφεται εδώ παρά τοις τετυπωμένοις Mηναίοις το Συναξάριον και η μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Mαξίμου. Tαύτα γαρ προεγράφησαν κατά την εβδόμην του παρόντος Mαΐου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Ὁ ἅγιος καὶ ἱερομάρτυς Θεράπων, ἐπίσκοπος Κιτίου τῆς Κύπρου (14 Μαΐου)

Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακεὶμ

Ὁ ἅγιος Θεράπων (ὁ ἐπίσκοπος Κιτίου καὶ ἱερομάρτυς) (ἀρχὲς 16ου αἰ.). 

Εἰκόνα σὲ ἐπιστύλιο στὸν ναὸ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Ἁγιασμάτι, Πλατανιστάσα 

(ἀρχεῖον Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου)

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Θεράπων2, ἐπίσκοπος στὴν Κύπρο, μὲ ἕδρα προφανέστατα τὴν ἀρχαία πόλη τοῦ Κιτίου3, πόλη ποὺ διαδέχθηκε ἡ σημερινὴ Λάρνακα, ἀποτελεῖ ἕνα λαμπρὸ κεφάλαιο τῆς ἁγιολογίας, τόσο τῆς νήσου τῶν ἁγίων Κύπρου, ὅσο καὶ τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως θὰ διαπιστώσουμε στὴ συνέχεια.

Δυστυχῶς, ἕνεκα τῶν ποικίλων ἱστορικῶν περιπετειῶν τῆς νήσου, δὲν ἔχουν διασωθεῖ οὔτε κάποιες ἱστορικὲς ἀναφορὲς τῆς ἐποχῆς, ἀλλ᾽ οὔτε καὶ κάποιο ἀρχαῖο Μαρτύριο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ θαυματουργοῦ ἁγίου. Παρόλο τοῦτο, τὸ σωζόμενο σχετικὸ πρὸς τὸ σεπτό του πρόσωπο ἁγιολογικὸ ὑλικὸ θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ χαρακτηρίσουμε πλούσιο σὲ ποσότητα, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ πτωχό, ὡς πρὸς τὰ παρεχόμενα βιογραφικά του στοιχεῖα.

Διαχείριση της Αποτυχίας

Αρχιμ. Πορφυρίου Προδρομίτη

Σαν άνθρωποι, νομίζουμε ότι, οι αποτυχίες στα σχέδιά μας, μάς στερούν την προοπτική για ένα καλύτερο αύριο. Θέλουμε πάντα να κερδίζουμε, θέλουμε να πετυχαίνουμε, και με αυτόν τον τρόπο πορευόμαστε ευτυχισμένοι.

Στο παρακάτω ιστορικό, βλέπουμε ότι, όταν τα ανθρώπινα, τα δικά μας σχέδια, δεν πετυχαίνουν, ο Θεός εκτυλίσσει το δικό του σχέδιο.

Το λέει και ο Άγιος Απόστολος: «Του Θεού περί ημών κρείττον τι προβλεψαμένου» (Εβρ. 11, 40). Κάτι καλύτερο μάς ετοιμάζει ο Θεός.

Ένα παλαιό τραγούδι έλεγε: «Ποιός να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τί κρύβει ο Θεός για μάς».

Και φυσικά, τα δικά μας σχέδια οδηγούν σε μία πρόσκαιρη επιτυχία, αλλά τα σχέδια του Θεού είναι σωτήρια.

Και αυτό δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Η ελευθερία μας είναι αυτή που καθορίζει και το παρόν και το μέλλον μας. Απλά, ο Θεός βλέπει τα δικά μας σχέδια και κρυφοχαμογελάει.

Θα έρθει η ώρα. Πάντα έρχεται… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Θα έρθει η ώρα. Πάντα έρχεται…

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν ζορίζεται.

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν αγωνιά για κάτι.

Όλοι και με κάτι συνεχώς παλεύουνε. Όλοι, υπάρχει κάτι, που βαθιά φοβούνται.

Αν δεν δοκιμαστείς μέσα στο καμίνι της φωτιάς, δεν θα λάμψει το χρυσάφι μέσα σου.

Και αν δεν περάσεις από την προσωπική σου Έρημο, μην περιμένεις το Πνεύμα σου να δυναμώσει.

Μην ξοδεύεις χρόνο στο να σκέφτεσαι ‘’γιατί’’, και ‘’πως’’ και ‘’τι θα γινόταν εάν’’.

Η αχίλλειος πτέρνα των ψηφιακών κοινωνιών

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Σύμφωνα με μια εντελώς πρόσφατη έκθεση ενός εξειδικευμένου οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών (International Telecommunication Union), «μια ψηφιακή πανδημία είναι ένα πιθανό σενάριο».

Το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν οργανωθεί έτσι ώστε όλα τα κρίσιμα συστήματα να εξαρτώνται από ψηφιακές υποδομές (π.χ. ηλεκτρική ενέργεια, τράπεζες, μεταφορές, υγεία, δημόσια διοίκηση, ειδοποιήσεις κινδύνου, εφοδιαστικές αλυσίδες κ.λπ.) καθιστά μια πιθανή δυσλειτουργία τους μια εφιαλτική έκβαση με σοβαρές επιπτώσεις. Αναμφίβολα οι ψηφιακές υποδομές αύξησαν κατακόρυφα την απόδοση σε πολλά πεδία αλλά ταυτόχρονα δημιούργησαν νέες - αόρατες κάποιες φορές - ευπάθειες.

Ο ουράνιος μισθός για την αναπηρία…

Σύγχρονος Ομολογητής!

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Ήταν ένας πατέρας που μεγάλωνε ένα ανάπηρο παιδί, μόνος του. Το παιδί ήταν κατάκοιτο στο κρεβάτι. Κάποια στιγμή έφτασε σε τεράστιο οικονομικό αδιέξοδο. Τότε εμφανίστηκε κάποιος άνθρωπος στην ζωή του, που άρχισε να τον βοηθά χρηματικά προς χάριν του παιδιού.

Τον βοήθαγε για πολύ καιρό, ώσπου κάποια στιγμή ο πατέρας του είπε: «σου χρωστάω την ζωή μου».

Μόλις το άκουσε αυτό ο άνθρωπος του είπε: «θέλω να έρθεις μαζί μου σε μια συγκέντρωση».

Έτσι κι έγινε, κάποια μέρα κλείδωσαν το κατάκοιτο παιδί στο σπίτι και πήγαν σε κάποιον χώρο όπου γινόταν η συγκέντρωση. Εκεί ο πατέρας διαπίστωσε ότι ήταν συγκέντρωση των Ιεχωβάδων. Σκέφτηκε να μείνει για να μην τους προσβάλλει. Μόλις τελείωσε η συγκέντρωση και έφευγε ο κόσμος, του είπε ο ”ευεργέτης”:

«εσύ μείνε».

Πήγαν τον πατέρα σε ένα άλλο δωμάτιο, όπου ήταν Χριστιανικές εικόνες πάνω στο πάτωμα και του είπε:

Μνήμη της Aγίας Mάρτυρος Γλυκερίας (13 Μαΐου)

Θηρός το πικρόν δήγμα τη Γλυκερία,

Yπέρ γλυκάζον ως αληθώς ην μέλι.

Eν τριτάτη δεκάτη δάκε και κτάνε θηρ Γλυκερίαν.

Μαρτύριο Αγίας Γλυκέριας. 

Τοιχογραφία στην Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι (Κοσσυφοπέδιο)

Aύτη ήτον κατά τους χρόνους Aντωνίου του βασιλέως και Σαβίνου ηγεμόνος, εν έτει ρμα΄ [141] ευρισκομένη κατά την Tραϊανούπολιν, ήτις ευρίσκεται εις την παραθαλασσίαν του Aδριατικού κόλπου, Tράνι κοινώς λεγομένη. Όταν λοιπόν εθυσίαζεν ο ηγεμών εις τα είδωλα, τότε η Aγία αύτη έγραψεν επάνω εις το μέτωπόν της τον τίμιον Σταυρόν, και επήγεν εις τον ηγεμόνα, κηρύττουσα και ονομάζουσα τον εαυτόν της Xριστιανήν, και δούλην Xριστού. O δε ηγεμών επαρακάλεσεν αυτήν να θυσιάση εις τα είδωλα. Όθεν η Aγία εμβήκεν εις τον ναόν των ειδώλων, και προσευχηθείσα εις τον Xριστόν, εκρήμνισε το είδωλον του Διός, και κατεσύντριψεν αυτό. Oι δε Έλληνες οπού ευρέθησαν εκεί, έρριπτον μεν πέτρας κατεπάνω της Mάρτυρος, πλην δεν εκτυπούσαν αυτήν. Διά τούτο εκρέμασαν την Aγίαν από τας τρίχας, και εξέσχισαν αυτήν. Έπειτα έβαλον αυτήν εις την φυλακήν, και δεν της έδωκαν, ούτε φαγητόν, ούτε πιοτόν εις διάστημα πολλών ημερών. Άγγελος δε Kυρίου έφερνε τροφήν εις αυτήν, και διά τούτο δεν έπαθε κανένα κακόν, από εκείνο οπού ο ηγεμών εστοχάζετο, ότι έχει να πάθη διά την πείναν. Mάλιστα δε θαυμασμόν και έκπληξιν μεγάλην έλαβεν ο ηγεμών και οι σύντροφοί του, όταν ευρήκαν εις την φυλακήν σκουτέλι και ψωμία και γάλα και νερόν, εις καιρόν οπού η φυλακή ήτον κλεισμένη ασφαλώς, και τινάς δεν εμβήκεν εις αυτήν διά να τα φέρη.

Γιατί να έρθει ο αντίχριστος; Γιατί ο Θεός δεν τον καταργεί;

«…Θὰ πῇ κάποιος· Γιατί νὰ ᾿ρθῇ ὁ ἀντίχριστος; Δὲν μπορεῖ ὁ Θεὸς νὰ τὸν καταργήσῃ ἀμέσως;

Γιατί θὰ τὸν ἀφήσῃ νὰ πάρῃ ἐξουσία; (λένε ἐδῶ, ὅτι τρισήμισυ χρόνια θὰ κυβερνήσῃ τὴν ἀνθρωπότητα· ἄλλοι λένε περισσότερα, ἄλλοι λιγώτερα). Γιατί λοιπὸν ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἀφήσῃ; Γιὰ νὰ τυραννήσῃ τὴν ἀνθρωπότητα; Δὲν εἶνε αὐτὸ φοβερό;

Ἀπαντῶ. Τὸ πιὸ σπουδαῖο προσὸν τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἡ ἐλευθερία. Ἀφοῦ δὲν θέλει ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸν κυβερνᾷ ὁ Χριστός, θὰ τὸν κυβερνήσῃ ὁ ἀντίχριστος. Εἶνε μυστήριο πρᾶγμα· δὲν θέλει ἡ ἀνθρωπότης τὸν Σωτῆρα της, τὸ Χριστό, θέλει τὸ Βαραββᾶ.

Ἐκείνη ἡ Μεγάλη Παρασκευὴ εἶνε ἕνα δρᾶμα συγκλονιστικό. Ὁ καημένος ὁ Πιλᾶτος, ποὺ κρατοῦσε τὸ ῥωμαϊκὸ δίκαιο, «Ἔ», σοῦ λέει, «ποῦ πᾶνε αὐτοί; Τοὺς ἔθρεψε, τοὺς πότισε, τοὺς θεράπευσε, τοὺς ἀνέστησε καὶ νεκρούς. Τέλος πάντων, τόσο σκληροὶ θὰ μείνουν ἀπέναντί του· θὰ τὸν λυπηθοῦν». Γι᾿ αὐτὸ τοὺς παρουσίασε ἕναν κακοῦργο, τὸ Βαραββᾶ, ποὺ τὰ χέρια του ἦταν βουτηγμένα μέσα στὸ αἷμα, καὶ τοὺς εἶπε· ―Ἔχω τὸ Χριστό, ἔχω καὶ τὸ Βαραββᾶ. Ποιόν ἀπὸ τοὺς δύο προτιμᾶτε; ποιόν νὰ ἐλευθερώσω; Φώναξαν ὅλοι· ―Τὸ Βαραββᾶ… Κ᾿ ἐμεῖς τὸ ἴδιο ζητᾶμε. Θέλουμε οἱ Βαραββᾶδες νὰ μᾶς κυβερνήσουν. Κι ἀφοῦ τοὺς Βαραββᾶδες διαλέγουμε, αὐτοί θὰ μᾶς κυβερνοῦν.