Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: Εις την Κυριακήν της Τυρινής

Κόσμος γενάρχαις πικρά συνθρηνησάτω,

βρώσει γλυκεία συμπεσών πεπτωκόσι.

Οι θειότατοι και Αγιοι Πατέρες εθέσπισαν να κάνωμεν σήμερον, ήτοι πρό της Αγίας Τεσσαρακοστής, την ανάμνησιν της εξορίας των πρωτοπλάστων από την τρυφήν του Παραδείσου, δείχνοντες εμπράκτως πόσον καλόν και ωφέλιμον πράγμα είναι η νηστεία εις την ανθρωπίνην φύσιν, και πάλιν εκ του εναντίου, πόσον κακόν και αισχρόν είναι η αδηφαγία.

Παρατρέξαντες λοιπόν οι Πατέρες τα κατά μέρος πάντα, οπού εις όλον τον κόσμον γίνονται, άπειρα σχεδόν όντα, τον πρωτόπλαστον Αδάμ προβάλλουν εις όλους παράδειγμα, πόσον κακόν έπαθε, με το να μην ενήστευσε προς ολίγον, και εις την εδικήν μας φύσιν μετέδωκε, σαφώς δεικνύοντες, και ότι πρώτον παράγγελμα του Θεού προς τους ανθρώπους εδόθη το της νηστείας καλόν, το οποίον με το να μην εφύλαξεν εκείνος, αλλά εις την γαστέρα υπήκουσε, το δέ αληθέστερον εις τον πλάνον όφιν από την παρακύνησιν της Εύας, όχι μόνον Θεός δέν έγινεν, αλλά και εις τον θάνατον κατεκρίθη, και εις όλον το γένος μετέδωκε του κακού.

Τυρινής: Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ὁδηγήσει στήν ἀγκάλη Σου περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ φίλοι μου. Οἱ φίλοι μου μέ ἔχουν προσδέσει στή γῆ, ἐνῶ οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν λύσει ἀπό τή γῆ καί ἔχουν συντρίψει ὅλες τίς φιλοδοξίες μου στόν κόσμο.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ἀποξενώσει ἀπό τίς ἐγκόσμιες πραγματικότητες καί μέ ἔκαναν ξένο καί ἀπισυσχετισμένον ἀπό τή ζωή τοῦ κόσμου. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα κυνηγημένο ζῶο βρίσκει πιό ἀσφαλές καταφύγιο ἀπό ἕνα ἄλλο πού ζῆ στήν ἡσυχία, ἔτσι κι ἐγώ. Καταδιωγμένος ἀπό τούς ἐχθρούς, ἔχω ἀνακαλύψει τό ἀσφαλέστερο καταφύγιο καί προφυλάσσομαι κάτω ἀπό «τή σκιά τῶν πτερύγων Σου», ὅπου οὔτε φίλοι οὔτε ἐχθροί μποροῦν νά ἀπωλέσουν τήν ψυχήν μου.

«Δεν υπάρχει χειρότερη βία από την αδικία» – Η καταδίκη του π. Αντωνίου και το κοινό αίσθημα που κραυγάζει

Κακοδικία, ψευδομάρτυρες, παραιτήσεις δικηγόρων - Μια καταδίκη που έμοιαζε προκαθορισμένη σε έναν καιρό που η αδικία είναι θεσμοποιημένη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή βίας από την αδικία. Η αδικία της εξουσίας είναι εκείνη που έφτασε μέχρι και να σταυρώσει τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Χριστό. Τόσο οι φυσικοί όσο και οι πνευματικοί νόμοι προέρχονται από τον ίδιο Νομοθέτη, τον Θεό, και κάθε αδικία διαταράσσει την τάξη της δημιουργίας.

Η αδικία γεννά κατάρα και όταν αυτή η αδικία ασκείται ως θεσμός, παίρνει μορφή εθνικού αναθέματος. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι μια λειτουργία αρχέγονη όσο ο άνθρωπος. Πριν τους ποινικούς κώδικες και τα συντάγματα, η συνείδηση ήταν εκείνη που διαχώρισε τον δρόμο της αρετής και της κακίας.

Βλέποντας την δευτεροβάθμια καταδίκη του πατρός Αντωνίου, κάθε υγιής Έλληνας συλλογίζεται με πίκρα ότι ποτέ ξανά στα χρόνια του ελληνικού κράτους δεν πείνασε ο λαός για δικαιοσύνη όσο σήμερα. Ο λαός δεν χρειάζεται καμία δικονομική γνώση για να δει ότι οι «Λιγνάδηδες» κυκλοφορούν έξω ελεύθεροι, και οι ευεργέτες των παιδιών εξουθενώνονται με φυλακές και πρόστιμα.

Οι Θεολόγοι απαντούν στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, για την προσκύνηση των Λειψάνων του Μεγάλου Βασιλείου στη Λάρισα, από μαθητές

Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 2026

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΜΑ: «Οι Θεολόγοι απαντούν στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, για την προσκύνηση των Λειψάνων του Μεγάλου Βασιλείου στη Λάρισα, από μαθητές»

Τα μέλη του ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, απαντώντας στον ΣΥΡΙΖΑ, για την ανακοίνωσή του στο Enikos.gr, με την οποία ασκεί κριτική στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας, επειδή ενημέρωσε τα σχολεία της ευθύνης της, για το μεγάλο γεγονός που βιώνουν οι ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ιεράς Μητροπόλεως Λάρισας, της έλευσης στην πόλη τους του Ιερού Λειψάνου του δεξιού χεριού του Μεγάλου Βασιλείου, ενός από τους Τρεις Οικουμενικούς δασκάλους, Ιεράρχες και Προστάτες των Ελληνικών γραμμάτων, για να γνωρίζουν οι μαθητές/τριες ότι έχουν την ευκαιρία να το προσκυνήσουν και να το τιμήσουν, επιθυμούμε να επισημάνουμε τα παρακάτω:

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών και Oμολογητού Aθανασίου εν τω Παυλοπετρίω (22 Φεβρουαρίου)

Aθανάσιος θρέμμα Παυλοπετρίου,

Aποστόλοις σύνεστι Παύλω και Πέτρω.

Όσιος και Ομολογητής Αθανάσιος εν τω Παυλοπετρίω. 

Μικρογραφία (Μινιατούρα) στὸ Μηνολόγιο τοῦ Βασιλείου Β’

Oύτος ο Όσιος εγεννήθη εν Kωνσταντινουπόλει από ευλαβείς γονείς και πολλά πλουσίους. Eπειδή δε εκ νεαράς ηλικίας έγινεν ευλαβής, διά τούτο ηγάπησε να ενδυθή το μοναχικόν σχήμα. Όθεν επήγεν εις τα μέρη του περάσματος της Nικομηδείας, και εκεί έγινε Mοναχός εις ένα Mοναστήριον. Tόσον δε υψώθη ο αοίδιμος με τας αρετάς, και τόσον διεδόθη η φήμη του, ώστε οπού έγινε και εις τους βασιλείς γνώριμος. Kατά δε τους χρόνους Λέοντος του εικονομάχου1, διαβαλθείς ότι σέβεται τας αχράντους εικόνας, έλαβε διάφορα βάσανα, και εδοκίμασε πικροτάτας εξορίας και θλίψεις. Όθεν μένωντας στερεός, και έως τέλους διατηρών την Oρθοδοξίαν, απήλθε χαίρων προς Kύριον.

Σημείωση

1. Ίσως ούτος είναι Λέων ο Aρμένιος ο βασιλεύσας εν έτει 813.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Κυθήρων Σεραφείμ: Ἡ ὑποχρεωτική λῆψις τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.), παραπέμπει σέ ἄλλες ἐποχές καί ἄλλα καθεστῶτα.

...Ἡ ὑποχρεωτική λῆψις τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.), (παρά τούς ὁρισμούς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων), πού προοδοποιεῖ καί προοιωνίζει τό σφράγισμα τῆς Ἀποκαλύψεως, κατά τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, παραπέμπει σέ ἄλλες ἐποχές καί ἄλλα καθεστῶτα…

Ἐν Κυθήροις τῇ 16ῃ Φεβρουαρίου 2026

Ἀριθ. Πρωτ.: 104

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΕΓ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

(ὑπ’ ἀριθ. 256/2026)

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί

τόν Χριστώνυμον Λαόν

τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἤ ὅτε ἐπιστεύσαμεν·

Ἡ νύξ προέκοψεν, ἡ δέ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τά

ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός» (Ρωμ. 13,12)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά!

Πότε να γίνεται η ευχή;

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76).

Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.

Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

Ε λοιπόν! Πόσο ωραίο, πόσο ωφέλιμο θα ήταν να ξυπνούσε ο πιστός όχι βέβαια τα μεσάνυχτα, αλλά τουλάχιστον νωρίτερα από τους άλλους στο σπίτι. Και μέσα στην ησυχία, πριν ίσως ξημερώσει, να λέει την ευχή για τον εαυτό του και τους δικούς του που κοιμούνται, και που πιθανόν δεν γνωρίζουν να προσεύχονται. Να προσεύχεται αυτός και για λογαριασμό τους!

Ὁ θρῆνος τοῦ Ἀδάμ. Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου

Ο Πρωτόπλαστος Αδάμ. Ιερός Ναός Παναγίας Μουτουλλά

Ὁ Ἀδάμ, ὁ πατέρας τῆς οἰκουμένης, ἐγνώριζε στόν Παράδεισο τή γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. Ἔτσι, μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τόν Παράδεισο γιά τό ἁμάρτημά του, ἐγκαταλειμμένος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θλιβόταν πικρά καί ὀδυρόταν μέ βαθεῖς στεναγμούς. Ὅλη ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπό τούς λυγμούς του. Ἡ ψυχή του βασανιζόταν μέ τή σκέψη: «Ἐλύπησα τόν ἀγαπημένο μου Θεό». Δέν μετάνοιωνε τόσο γιά τήν Ἐδέμ καί τό κάλλος της, ὅσο γιά τήν ἀπώλεια τῆς θείας ἀγάπης, πού τραβᾶ ἀχόρταγα τήν ψυχή στό Θεό.

Τό ἴδιο καί κάθε ψυχή πού γνώρισε μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τό Θεό κι ὕστερα ἔχασε τή χάρη, δοκιμάζει τό ἀδαμιαῖο πένθος. Θλίβεται ἡ ψυχή καί μεταμελεῖται σφοδρῶς, ὅταν προσβάλη τόν ἀγαπημένο Κύριο.

Βασανιζόταν κι ὀδυρόταν στή γῆ ὁ Ἀδάμ κι ἡ γῆ δέν τοῦ ἔδινε χαρά. Νοσταλγοῦσε τό Θεό κι ἐφώναζε:

Ολόκληρη η Ελλάδα στους ρυθμούς του καρνάβαλου.

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Καρναβάλια στήν Πάτρα, καρναβάλια στήν Ξάνθη, διονυσιακό καρναβάλι στόν Τύρναβο, καρναβαλική παρέλαση στήν Ἀθήνα, θαλασσινό καρναβάλι στήν Χαλκίδα, καί ὁ κατάλογος τῶν καρναβαλικῶν ἐκδηλώσεων τέλος δέν ἔχει!

Ἡ συνείδησή μας ἡ Ρωμαίικη, ὅσο κι ἄν τήν ἔχουμε ἀποκοιμήσει, προβληματίζεται καί συλλογιέται:

Μέ τόση λατρεία τοῦ σατανᾶ, μέ τόση ἐξαλλοσύνη καί τόσες σπατάλες ἐν μέσῳ τῆς κατανυκτικῆς περιόδου τοῦ Τριωδίου, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἑλκύσουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ στήν πολύπαθη Πατρίδα μας;

Μέ τόση εἰδωλολατρεία, πῶς νά βροῦν εἰρήνη οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων;

«Ἡ Μεγάλη Ἀπάτη: Πῶς Προετοιμάζουν τούς Χριστιανούς νά Δεχθοῦν τό Χάραγμα»

Ἄν προσέξουμε, θά διακρίνουμε ὅτι ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, θεμελιώνεται στήν αὐθαίρετη ἀξίωση κάποιων ἀνθρώπων πού ἔχουν ἡγετική θέση μέσα στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο νά μήν ἐπιτρέπουν τήν ἐξέταση τοῦ ἐπιμόνου ἐγχειρήματος τῆς νέας τάξης πραγμάτων γιά ἐπιβολή τῶν νέων ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, μέσα ἀπό τό φῶς τῆς Ἁγίας Γραφῆς πού περιγράφει τό χάραγμα ὡς ἔργο τοῦ διαβόλου πού ἐπιτυγχάνει κάθε ἔργο του, ἐν προκειμένῳ, τό χάραγμα τῶν πιστῶν, μέ τό νά ἐξαπατήσει τούς πιστούς γιά νά δεχθοῦν. Ἀφοῦ ὁ Κύριος ἐπισημαίνει ὅτι θά πλανηθοῦν, εἰ δυνατόν, καί οἱ ἐκλεκτοί, σημαίνει ὅτι θά ἔπρεπε ὅλοι νά ἔχουν τήν καλή ἀνησυχία καί νά ἒπιζητοῦν τόν διάλογο καί τήν ἔρευνα γιά θέματα οὐσιώδη γιά τήν αἰώνια σωτηρία μας.

Στήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχε μία ὁμάδα τοῦ θρησκευτικοῦ χώρου ἰδιαίτερα ἰσχυρή, πού ἐνῶ διαπνεόταν ἀπό τίς μεσσιανικές ἰδέες συγχρόνως ὅμως ἦταν ἀπολύτως ἕτοιμη νά συνεργασθῆ μέ τήν ρωμαϊκή ἐξουσία χάριν τῶν σκοπιμοτήτων της. Φαρισαῖοι καί Γραμματεῖς, ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι πίστευαν στήν Ἁγία Γραφή, ὅμως τήν παρανοοῦσαν ἀρνούμενοι νά δεχθοῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶχε ἔρθει. Ἐφόσον ὁ Ἰησοῦς δέν ἤθελε νά ἐπιβάλει μιά ἐπίγεια βασιλεία, ὅπως αὐτοί τήν ἤθελαν, δέν ἐδέχοντο νά ἀναγνωρίσουν ὅτι ὁ Ἱησοῦς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός.

Γκρινιάζεις στὴν γυναῖκα σου γιὰ τὸ φαγητό;

Σὲ μιὰ σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἕνας ὑποτακτικὸς ποὺ ἤθελε νὰ περιποιηθεῖ τὸν Γέροντά του, βγῆκε στὸ βουνὸ νὰ μαζέψει χόρτα. Ἀπὸ ἄγνοια, ὅμως, μάζεψε κάποια χόρτα ποὺ ἦταν ἐξαιρετικὰ πικρά, σχεδὸν δηλητηριώδη στὴ γεύση.

Μαγείρεψε τὰ χόρτα καὶ τὰ σέρβιρε στὸν Γέροντα. Ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ τρώει σιωπηλός. Ἔφαγε ὅλο τὸ πιάτο του χωρὶς νὰ ἀλλάξει ἡ ἔκφραση τοῦ προσώπου του.

Ὅταν ὁ ὑποτακτικὸς πῆγε νὰ φάει τὰ ὑπόλοιπα, μὲ τὴν πρώτη μπουκιὰ κόντεψε νὰ πνιγεῖ ἀπὸ τὴν πικράδα. «Γέροντα!» φώναξε ἔντρομος. «Αὐτὸ εἶναι φαρμάκι! Γιατί δὲν μοῦ εἴπατε τίποτα; Γιατί τὸ φάγατε ὅλο;»

Ὁ Γέροντας τὸν κοίταξε μὲ ἀπέραντη γαλήνη καὶ τοῦ εἶπε:

«Παιδί μου, ἐσὺ κόπιασες νὰ τὰ μαζέψεις, ἐσὺ ἄναψες τὴ φωτιά, ἐσὺ... τὰ μαγείρεψες μὲ ἀγάπη γιὰ νὰ μὲ ταΐσεις. Ποιός εἶμαι ἐγὼ ποὺ θὰ σοῦ ἔλεγα ὅτι ὁ κόπος τῆς ἀγάπης σου εἶναι πικρός; Μοῦ ἔφτανε ἡ γλυκάδα τῆς πρόθεσής σου, ἡ πικράδα τῶν χόρτων δὲν εἶχε σημασία.

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου παραπονιόμαστε γιὰ τὸ παραμικρὸ (ἂν τὸ φαγητὸ εἶναι κρύο, ἂν τὸ δωμάτιο δὲν ἔχει ζέστη), ἐνῷ ὁ Ἁγιορείτης μοναχὸς μαθαίνει νὰ μεταβολίζει τὸ πικρὸ σὲ γλυκὸ μέσῳ τῆς ἀγάπης.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο – Ἄγιορειτικες σελίδες.

πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Eυσταθίου Aρχιεπισκόπου Aντιοχείας της μεγάλης (21 Φεβρουαρίου)

Hν Eυστάθιος μέχρις ην ζων και πνέων,

Θεού κατ’ εχθρών ευσταθές μάλα πνέων.

Άγιος Ευστάθιος Αντιοχείας. Μικρογραφία από μηνολόγιο του 11ου αιώνα μ.Χ.

Oύτος ο θείος Oμολογητής Eυστάθιος ήτον κατά τους χρόνους του πρώτου εν τοις βασιλεύσι των Xριστιανών Kωνσταντίνου του Mεγάλου εν έτει τκδ΄ [324]. Eκατάγετο δε από την Σίνδην την εν Παμφυλία, καθώς λέγει ο Iερώνυμος εν τω περί Eκκλησιαστικών Συγγραφέων. O δε Nικήτας λέγει, ότι εκατάγετο από την Mακεδονίαν της Φιλίππου. Διδάσκαλος δε ων ο Άγιος ούτος, έπεμπε με τον λόγον της σοφίας του τας ακτίνας της Oρθοδοξίας εις όλην την οικουμένην. Oύτος ήτον παρών και εις την εν Nικαία πρώτην και Oικουμενικήν Σύνοδον, την συγκροτηθείσαν εν έτει τκε΄ [325], κρατύνων μεν το δόγμα της ευσεβείας και Oρθοδοξίας, ελέγχων δε και ανατρέπων τους Aρειανούς. Oι οποίοι επί της μιάς φύσεως της Aγίας Tριάδος τομήν και διαίρεσιν εισήγαγον οι άφρονες, τον Yιόν του Θεού κτίσμα λέγοντες, και χωρίζοντες αυτόν από την ουσίαν και τιμήν και αξίαν του ομοουσίου Πατρός του.