Καταγωγή, γέννηση καί ἀνατροφή
Κατά τό α΄ μισό τοῦ 2ου μ.Χ. αἰῶνα στήν ἀρχαία κοσμοκράτειρα Ρώμη, ζοῦσε καί τό γεμάτο χριστιανική εὐσέβεια ζεῦγος τοῦ Ἀγάθωνα καί τῆς Πολιτείας. Ἄν καί πλούσιοι δέν ζοῦσαν ὅπως οἱ σύγχρονοί τους, μέ διασκεδάσεις καί σπατάλες. Μέριμνά τους καθημερινή ἦταν ἡ ἐλεημοσύνη τῶν φτωχῶν, ἡ ἀνακούφιση τῶν ἀσθενῶν, ἡ ὑποστήριξη χηρῶν καί ὀρφανῶν. Ἔνιωθαν ὅμως καί μιά λύπη: Δέν εἶχαν ἀποκτήσει παιδιά! Γι’ αὐτό καί ἀδιάκοπα προσεύχονταν στόν Κύριο νά τούς χαρίσει ἔστω καί ἕνα παιδί. Γιά νά ἐνισχύσουν τό αἴτημα τους, πολλαπλασίαζαν τίς φιλανθρωπίες τους. Καί, ὦ τοῦ θαύματος, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ πού εἰσακούει τίς προσευχές τῶν πιστῶν, ἀπέκτησαν ἕνα κοριτσάκι, τό ὁποῖο, ἐπειδή γεννήθηκε τήν ἕκτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τό ὁνόμασαν Παρασκευή. Τήν ἀνέθρεψαν «ἐν παιδεία καί νουθεσία Κυρίου», τῆς ἔμαθαν τά ἱερά γράμματα, τήν ὁδηγούσαν στήν ἐκκλησία. Ὅταν δέ ἔφθασε στήν ἐφηβική καί τήν πρώτη νεανική ηλικία, παρά τή σωματική ὡραιότητα της, ἐλκύσθηκε ἡ ψυχή της ἀπό τόν παρθενικό βίο καί, καθώς ἀναφέρουν οἱ βιογράφοι της «ὄχι μόνον τούς ὀφθαλμούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁδός τοῦ ἔρωτος, ἐφύλαττεν ἀπό θεωρίαν ἀνδρῶν», ἀλλά καί καθετί πού θά στεκόταν ἐμπόδιο στήν κατά Χριστόν ζωή.
