Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Εἰς τήν Κυριακή τῶν Βαΐων


Η Βαϊοφόρος. Φορητή εικόνα του 15ου – 16ου αιώνα 
στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοκουρδαλιωτίσσης, Κούρδαλι

Σέ καιρό εὐνοίας σέ ἐπήκουσα καί σέ ἡμέρα σωτηρίας σ’ ἐβοήθησα», εἶπε ὁ Θεός μέ τό στόμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα (Ἡσ. 49, 8). Καλό λοιπόν εἶναι νά εἰπῶ σήμερα τό ἀποστολικό ἐκεῖνο πρός τήν ἀγάπη σας: «Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού ἡμέρα σωτηρίας ἄς ἀπορρίψωμε λοιπόν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἄς ἐκτελέσουμε τά ἔργα τοῦ φωτός, ἄς περπατήσουμε μέ σεμνότητα, σάν σέ ἡμέρα» (Β΄ Κορ. 6, 2· Ρωμ. 13, 12).

Διότι προσεγγίζει ἡ ἀνάμνησις τῶν σωτηριωδῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καί τό νέο καί μέγα καί πνευματικό Πάσχα, τό βραβεῖο τῆς ἀπαθείας, τό προοίμιο τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Καί τό προκηρύσσει ὁ Λάζαρος πού ἐπανῆλθε ἀπό τά βάραθρα τοῦ Ἅδη, -ἀφοῦ, μέ μόνο τόν λόγο καί τό πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ, πού ἔχει τήν ἐξουσία ζωῆς καί θανάτου, ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς τήν τέταρτη ἡμέρα- καί προανυμνοῦν παιδιά ἄκακα καί πλήθη λαοῦ, μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Θείου Πνεύματος, Αὐτόν πού λυτρώνει ἀπό τόν θάνατο, πού ἀνεβάζει τίς ψυχές ἀπό τόν Ἅδη καί πού χαρίζει ἀΐδια ζωή στήν ψυχή καί στό σῶμα.

Κυριακή των Βαΐων. Η εκπλήρωση των προφητειών


Το γεγονός, που σύμφωνα με τη λειτουργική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας σηματοδοτεί την έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδας, η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, συνιστά το τέλος μιας μακράς ιστορίας, έξι περίπου αιώνων.

Ήταν τέλη του 587 π.Χ. όταν τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά της κοσμοκράτειρας τότε Βαβυλώνας, καταλάμβαναν για δεύτερη φορά την πρωτεύουσα του αδύναμου, μικρού και υποτελούς ήδη βασιλείου του Ιούδα, την Ιερουσαλήμ. Σφαγές, λεηλασίες και εξορία ήταν, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, τα επακόλουθα της άλωσης. Τα τείχη της πόλης και τα σημαντικότερα κτήριά της κείτονταν σε ερείπια· ο ίδιος ο περίφημος ναός του Σολομώντα, μάρτυρας ενός άλλοτε λαμπρού παρελθόντος, πυρπολημένος και κατεστραμμένος· τα σκεύη του ναού, και το ιερότερο όλων η κιβωτός της διαθήκης, λάφυρα στα χέρια των εχθρών. Όμως δεν είναι αυτά που κυρίως απασχολούν τους αιχμάλωτους στη Μεσοποταμία Ιουδαίους. Το μυαλό τους το τυραννάει μια άλλη, πολύ πιο βασανιστική σκέψη. Το ερώτημα που τώρα τους απασχολεί είναι το πώς μπορεί ο Θεός να εγκατέλειψε τον λαό του, τον λαό που έβγαλε από την Αίγυπτο με τόσο θαυμαστό τρόπο, τον λαό που οδήγησε μέσα από την έρημο όπου τον φρόντιζε και τον προστάτευε, τον λαό στον οποίο χάρισε τη χώρα όπου τόσα χρόνια κατοικούσε ευτυχισμένος. Και ακόμα πιο αμείλικτο προκύπτει το ερώτημα αν ο Μαρδούκ, ο θεός των Βαβυλωνίων, αποδείχτηκε ισχυρότερος από εκείνον ο οποίος για χάρη του λαού του «ἐπάταξεν ἔθνη πολλὰ καὶ ἀπέκτεινεν βασιλεῖς κραταιούς» (Ψαλ 134:10). Τα ερωτήματα αυτά έγιναν παράπονο και το παράπονο τραγούδι:

Τά καθήκοντά μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα


Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού ἔγινε στόν ἱ. ναό Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθηνῶν, τήν 10.4.1960.

Φθάσαμε, ἀγαπητοί μου, στά σωτήρια πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στή Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἡ ἑβδομάδα αὐτή λέγεται Μεγάλη, διότι μέσα στίς 168 ὧρες της τιμῶνται μεγάλα γεγονότα, μοναδικά καί κοσμοϊστορικά, πού συγκλόνισαν τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια καί τά καταχθόνια. Γι’ αὐτό ἡ ἑβδομἀδα αὐτή ὀνομάζεται Μεγάλη· ἀλλά καί γι’ αὐτό δέν θά πρέπει νά περάσει ὅπως οἱ ἄλλες.

Καί θέτω τό ἐρώτημα: ποιά εἶναι τά καθήκοντα ἑνός Χριστιανοῦ τή Μεγάλη Ἑβδομάδα;

Τό πρῶτο καθῆκον, ἀδελφοί μου, εἶναι νά εὐχαριστήσουμε ἀπό τήν καρδιά μας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅλη βέβαια ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα εὐχαριστῶ, ἕνα «Δόξα σοι, Κύριε», γιά τίς μικρές καί μεγάλες εὐεργεσίες του, τίς φανερές καί ἀφανεῖς, γιά ὅλα τά καλά, ὑλικά καί πνευματικά, πού ἐπιδαψιλεύει... ἡ χάρις του. Ἄνθρωπος ἀγνώμων εἶναι χειρότερος ἀπό ζῶο.

Σάββατο 4 Απριλίου 2026

Ζωή σε οθόνες: 7 ώρες online καθημερινά και 44 χρόνια μπροστά σε displays


Η ψηφιακή υπερσύνδεση και το τίμημά της: Υγεία, μοναξιά και η άνοδος της ευεξίας

Η καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου διαμορφώνεται όλο και περισσότερο γύρω από τις οθόνες, με τον χρόνο που αφιερώνεται στο διαδίκτυο να έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Σύμφωνα με πρόσφατες αναλύσεις, οι χρήστες περνούν σχεδόν επτά ώρες την ημέρα online, ενώ η συνολική έκθεση σε ψηφιακές συσκευές στη διάρκεια της ζωής αγγίζει τα 44 χρόνια.

Η συνεχής χρήση των social media και των ψηφιακών πλατφορμών μεταφράζεται σε χρόνια ολόκληρα μέσα σε περιβάλλοντα scrolling και ειδοποιήσεων. Σε βάθος ζωής, ο χρόνος αυτός αντιστοιχεί σε πέντε χρόνια και τέσσερις μήνες αποκλειστικά σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταδεικνύοντας το μέγεθος της ψηφιακής εξάρτησης.

Δημογραφικό – Ελλάδα: «Ειδικοί» προτείνουν 700.000 έξτρα μετανάστες – Ξεδιάντροπα μιλούν για αντικατάσταση Ελλήνων και το βαφτίζουν «μονόδρομο»!

Ινστιτούτα για το δημογραφικό εισηγούνται ξεδιάντροπα ανθελληνικά μέτρα - Η μόνη νεοταξική τους «λύση» είναι ο θάνατος των λαών – εθνών



Όταν η αντικατάσταση του πληθυσμού των Ελλήνων γίνεται αιχμή στρατηγικής που ανακοινώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο από φορείς για το δημογραφικό, τότε μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι οι Έλληνες βρίσκονται υπό απροκάλυπτο διωγμό.

Ο ανεξάρτητος επιστημονικός φορέας ΙΔΕΜ (Ινστιτούτο Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών) παρουσίασε τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα. Ανάμεσα στις παρεμβάσεις που προτείνονται, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει η αύξηση των μεταναστευτικών ροών (!), η οποία μάλιστα μεταφέρεται από μεγάλο συστημικό site ως «μονόδρομος» προκειμένου να καλυφθεί το εθνικό έλλειμμα σε πολίτες παραγωγικής ηλικίας.

Ξεκινώντας μια ανάλυση για την κρίσιμη ηλικιακή ομάδα γυναικών 25 έως 44 ετών που «εξαφανίζονται» από την Ελλάδα, ουσιαστικά το ΙΔΕΜ παρουσιάζει μια μη αναστρέψιμη κατάσταση που παρόλα τα κοινωνικοπολιτικά μέτρα που προτείνονται, κρίνεται απαραίτητη η εισαγωγή ξένου πληθυσμού. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τον ΙΔΕΜ η Ελλάδα «πρέπει να πετύχει θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο κατά 700 χιλιάδες άτομα έως το 2050» ή με άλλα λόγια 28 χιλιάδες μετανάστες ετησίως, για τα επόμενα 25 χρόνια!

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 5.4.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (Φιλιπ 4,4-9))]

  Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *


«
Χαίρετε…, Γνωσθήτω τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν…, Μηδὲν μεριμνᾶτε…, 
Λογίζεσθε…, Ταῦτα πράσσετε»



Μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ διανύσαμε τὴν εὐλογημένη καὶ κατανυκτικὴ περίοδο τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης τεσσαρακοστῆς, καὶ ἤδη ζοῦμε τὸν θρίαμβο τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ θανάτου. Ἀνέστησε τὸν φίλο του τετραήμερο Λά-ζαρο, καὶ ὁ λαὸς τὸν ὑποδέχεται μὲ τιμὲς στὰ Ἰεροσόλυμα. Ἡ Βαϊφόρος σηματοδοτεῖ τὴν ἀρχὴ τοῦ Πάθους. Ἀπὸ τώρα μπαίνομε στὴν ἁγία καὶ μεγάλη ἑβδομάδα τῶν παθῶν ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν θάνατο τοῦ θανάτου καὶ τὴν λάμψι τῆς ζωῆς, τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ.

Κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέρα τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἐπιλεγμένο ἀπὸ τὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολή περιέχει στοργικὲς προτροπὲς καὶ ὁδηγίες τοῦ Παύλου. Καὶ ἐμεῖς τὶς ἀκοῦμε μὲ προσοχή.

Η παρουσία του αγίου Λαζάρου στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά


Τα ιερά λείψανα του αγίου και δικαίου Λαζάρου, του Φίλου του Χριστού, σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία,

βρίσκονται στην περιοχή του χωριού Ευαγγελισμός του δήμου Βόλβης του νομού Θεσσαλονίκης και περιμένουν την ανακάλυψή τους και την επιστημονική τους ταυτοποίηση…

Στο χωριό εγκαταστάθηκαν αδελφοί μας πρόσφυγες, ξεριζωμένοι από το χωριό Εσμέ της Μικράς Ασίας, που ήρθαν στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, φέρνοντας μαζί τους ως πολύτιμο θησαυρό τα ιερά λείψανα. Εκεί οικοδόμησαν καλαίσθητο εκκλησάκι του αγίου Λαζάρου, που αποτελεί το σπουδαίο πνευματικό κέντρο τους μέχρι σήμερα και όπου η παρουσία του αγίου Λαζάρου έχει γίνει αισθητή πολλές φορές. Τα τελευταία όμως χρόνια, ορισμένα ανεξήγητα «σημεία» φαίνεται να υποδεικνύουν ότι τα ιερά λείψανα, που σήμερα αγνοούνται, ήρθε η ώρα να αποκαλυφθούν.

Μνήμη της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη και των Αγίων Μαρτύρων Θεοδώρας και Διδύμου (5 Απριλίου)

Θεσσαλονίκη σχούσα καλά μυρία,
Kαι Θεοδώραν πλούτον άσυλον φέρεις.


Οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη

Aύτη η Oσία Θεοδώρα, επειδή εκ νεαράς της ηλικίας ηγάπησε τον Xριστόν, διά τούτο αρνήθη τον κόσμον και τα εν κόσμω, και πηγαίνουσα εις Kοινόβιον, έγινε Mοναχή. Όθεν αγωνισθείσα, εκατώρθωσεν όλας τας αρετάς. Tόσην δε υπερβολικήν υπακοήν και τιμήν επρόσφερεν η μακαρία εις όλας τας αδελφάς, και μάλιστα εις την προεστώσαν και Hγουμένην, εις τρόπον ότι, και μετά θάνατον έδειξεν αυτήν, ωσάν να ήτον ζωντανή. Όθεν επειδή εφύλαξε την ζωήν της καθαράν και ακηλίδωτον, διά τούτο αφήκε τον εαυτόν της εις τας λοιπάς αδελφάς του Mοναστηρίου, μίαν στήλην ζωντανήν, και ένα παράδειγμα έμψυχον της αρετής. Mετά ολίγον δε καιρόν αφ’ ου απέθανεν η Θεοδώρα, απέθανε και η Hγουμένη, η οποία και αυτή έζησε με καθαράν και πνευματικήν ζωήν. Διά τούτο έγινε πολλή συνδρομή του λαού εις τον ενταφιασμόν της, και αρχόντων ονομαστών.

Κυριακή των Βαίων (Πρωτ. Αλεξάνδρου Σμέμαν)


Το Σάββατο του Λαζάρου, από λειτουργικής πλευράς, είναι τα προεόρτια της Κυριακής των Βαΐων – της Εισόδου του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα. Και οι δύο αυτές γιορτές έχουν ένα κοινό θέμα: το θρίαμβο και τη νίκη. Το Σάββατο του Λαζάρου αποκαλύπτει τον Εχθρό, δηλαδή το Θάνατο · η Κυριακή των Βαΐων προαναγγέλλει το νόημα της νίκης ως θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού και ως αποδοχή από τον κόσμο του μόνου Βασιλέως , του Ιησού Χριστού.

Σε όλη τη διάρκεια της επί γης ζωής του Ιησού Χριστού, η σεμνή είσοδός Του στην Αγία Πόλη ήταν το μόνο ορατό σημείο θριάμβου. Μέχρι αυτή τη μέρα ο Ιησούς έδειχνε επίμονη άρνηση σε κάθε περίπτωση θριάμβου και δόξας Του. Έξι μέρες όμως πριν το Πάσχα, όχι μόνο δέχτηκε να δοξαστεί, αλλά ο ίδιος προκάλεσε και οργάνωσε αυτή τη δόξα. Κάνοντας αυτό που προανήγγειλε ο προφήτης Ζαχαρίας: «ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται σοι… πραύς και επιβεβηπώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» (Ζαχ. 9, 9), φανέρωσε ότι ήθελε να επιδοκιμαστεί και να αναγνωριστεί ως Μεσσίας, Βασιλέας και Λυτρωτής του Ισραήλ.

Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι λογιστὴς νὰ μετράει θερμίδες καὶ μέρες· εἶναι Πατέρας ποὺ λαχταρᾶ νὰ δεῖ τὰ παιδιά του στὸ τραπέζι Του

Πάτερ μὲ ρωτάει κάποια εἶναι δίκαιο ἐγὼ νὰ νηστεύω 48 ἡμέρες γιὰ νὰ κοινωνήσω τὸ Πάσχα καὶ κάποιος ἄλλος μόνο τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα κ νὰ κοινωνάει ἐξίσου; Μήπως εἶναι ἄδικο; καὶ εἶμαι κορόϊδο;

Ἀπάντηση

Παιδί μου, ἡ ἐρώτηση αὐτὴ εἶναι ἀνθρώπινη, ἀλλὰ κρύβει μιὰ παγίδα ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς στερήσει ὅλη τὴν ὠφέλεια τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνα. Ἂς βάλουμε τὰ πράγματα σὲ μιὰ σειρὰ μὲ ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια.

Ἡ Νηστεία δὲν εἶναι «Εἰσητήριο», ἀλλὰ «Θεραπεία»

Ἡ Θεία Κοινωνία δὲν εἶναι μιὰ ἀνταμοιβὴ ποὺ τὴν «ἀγοράζουμε» μὲ ἡμέρες ἀφαγίας. Ἂν ἦταν ἔτσι, κανεὶς δὲν θὰ ἦταν ποτὲ ἄξιος. Ἡ νηστεία εἶναι τὸ γυμναστήριο τῆς ψυχῆς. Ἐσὺ ποὺ νηστεύεις 48 ἡμέρες, προπονεῖς τὴ θέλησή σου, καθαρίζεις τὸ νοῦ σου καὶ προετοιμάζεις τὸ «σπίτι» τῆς ψυχῆς σου γιὰ... νὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Χριστό.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Γιατί ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα και η προθυμία μας για τις μέρες αυτές


Ομιλία που εκφωνήθηκε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και διδάσκει για ποιο λόγο ονομάζεται έτσι και αναφέρεται επίσης στο «Να υμνής, ψυχή μου, τον Κύριο» και στο δεσμοφύλακα που αναφέρεται στις Πράξεις.

α’. Τελειώσαμε το ταξίδι της νηστείας και με τη χάρη τον Θεού φτάσαμε πια στο λιμάνι. Όμως ας μην επαναπαυώμαστε, επειδή φτάσαμε στο λιμάνι, αλλά, τώρα που πλησιάσαμε στο τέλος, ας αγρυπνούμε πιο πολύ.

Το ίδιο κάνουν κι οι καπετάνιοι: όταν είναι να οδηγήσουν στην είσοδο λιμανιού κανένα τεράστιο φορτηγό πλοίο, γεμάτο ως επάνω από σιτάρι κι άλλα εμπορεύματα, είναι όλο αγωνία και φόβο, μήπως, ύστερα από ταξίδι σε μακρινές θάλασσες, χτυπήση το καράβι σε βράχο και βουλιάξη μ’ όλο το φορτίο του.

Κι εμείς επίσης πρέπει να φοβώμαστε και να είμαστε όλο αγωνία, μήπως ξεστρατίσωμε, τη στιγμή που βρισκόμαστε στο τέλος κι η ανταμοιβή για τους κόπους μας περιμένει. Γι’ αυτό χρειάζεται να δυναμώσωμε το ζήλο μας.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Ζωσιμά του κηδεύσαντος την Oσίαν Mαρίαν την Aιγυπτίαν (4 Απριλίου)

Ζώσαν προπέμψας Ζωσιμάς την Mαρίαν,
Θανούσαν εύρεν. Aλλά νυν ζώσιν άμα.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία και Όσιος Ζωσιμάς. Ιερά Μονή Παναγίας του Άρακα
Νέος εισήλθε ο όσιος Ζωσιμάς σε μια κοινοβιακή μονή της Παλαιστίνης, έζησε εκεί επί πενήντα τρία έτη, όπου και κατέστη ονομαστός για τις αρετές και την σύνεσή του. Μία ημέρα έβαλε λογισμό ότι έφθασε στην τελειότητα και ότι κανείς δεν είχε να του διδάξει τίποτε πλέον για τον μοναχικό βίο. Ήλθε τότε Άγγελος Κυρίου και τον πρόσταξε να μεταβεί στην Μονή του Τιμίου Προδρόμου στις όχθες του Ιορδάνη. Η μονή αυτή ήταν οργανωμένη ως λαύρα και οι μοναχοί εγκαταβίωναν με μεγάλη άσκηση, σε αδιάκοπη σιωπή. Πιστοί στην παράδοση του αγίου Ευθυμίου, είχαν το έθιμο να μεταβαίνουν στην έρημο στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, για να αγωνιστούν κατά μόνας ενώπιον Κυρίου, έκαστος κατά την δύναμιν αυτού.