Οι υπέροχοι Ύμνοι της Μεγάλης Σαρακοστής

 

πηγή: https://youtu.be

Η Έξωση του ανθρώπου από τον Παράδεισο.

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου ἀπό τόν π. Γεώργιο Μεταλληνό (ἀποσπάσματα).

Μᾶς ὑπενθυμίζει ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἕνα σοβαρό καί θλιβερό γεγονός, πού ἔγινε αἰτία νά ἔλθει ὁ Χριστός στόν κόσμο καί νά πάθει. Μᾶς ὑπενθυμίζει τήν ἔξωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Παράδεισο.

Ἡ ἔξωση ἀπ’ τόν Παράδεισο εἶναι τό γεγονός τοῦ πνευματικοῦ θανάτου τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ χωρισμοῦ του ἀπό τόν Θεό διά τῆς ἁμαρτίας. Τό τραγικότερο δέ σημεῖο τῆς γνωστῆς ἁγιογραφικῆς διηγήσεως εἶναι ὅτι, ἐνῷ ἐδόθη ἀπό τόν Θεό στόν ἄνθρωπο ἡ δυνατότητα τῆς μετανοίας μέσα στόν Παράδεισο, ἀκόμη, ὁ ἄνθρωπος δέν θέλησε νά παραδεχθεῖ τήν πτώση του.

Ἔπεσε ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο γιατί ἔσφαλε, ἁμάρτησε, ἀλλά κυρίως γιατί δέν μετανόησε. Δέν παραδέχθηκε τήν ἁμαρτία του.

Ἡ ἑκκλησία μας σήμερα μᾶς καλεῖ σέ μετάνοια καί ἐπιστροφή, ἐνῷ ἔξω ἀπό τίς ἐκκλησίες στολίζεται ἡ ἐπίφαση τῆς χαρᾶς καί τό προσωπεῖο τῆς εὐφροσύνης, ὁ Καρνάβαλος.

«Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι, εἰσέλθετε...».

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 293.

πηγή: https://aktines.blogspot.com/

Ἡ ἀληθινὴ συγχώρησις

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Τὰ ἑξῆς παραγγέλνει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους: «κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἂς μὴ διατηρεῖ στὴν καρδιά του κακία γιὰ τὸν ἀδελφό του» (Ζαχ. ζ´ 10) καὶ «κανεὶς ἂς μὴν συλλογίζεται τὴν κακία τοῦ ἄλλου» (Ζαχ. η´ 17). Δὲν λέει μόνο, συγχώρεσε τὸ κακὸ τοῦ ἄλλου, ἀλλὰ μὴν τὸ ἔχεις οὔτε στὴ σκέψη σου, μὴ τὸ συλλογίζεσαι, ἄφησε ὅλη τὴν ὀργή, ἐξαφάνισε τὴν πληγή.

Νομίζεις, βεβαίως, ὅτι μὲ τὴν ἐκδικητικότητα τιμωρεῖς ἐκεῖνον ποὺ σὲ ἔβλαψε. Γιατὶ ἐσὺ ὁ ἴδιος σὰν ἄλλο δήμιο ἐγκατέστησες μέσα σου τὸ θυμὸ καὶ καταξεσκίζεις τὰ ἴδια σου τὰ σπλάχνα.Ἔχεις ἀδικηθεῖ πολὺ καὶ στερήθηκες πολλὰ ἐξαιτίας κάποιου, κακολογήθηκες καὶ ζημιώθηκες σὲ πολὺ σοβαρὰ θέματά σου καὶ γι᾿ αὐτὸ θέλεις νὰ δεῖς νὰ τιμωρεῖται ὁ ἀδελφός σου; Καὶ ἐδῶ πάλι εἶναι χρήσιμο νὰ τὸν συγχωρήσεις. Γιατὶ, ἐὰν θελήσεις, ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ ἐκδικηθεῖς καὶ νὰ ἐπιτεθεῖς ἐναντίον του εἴτε μὲ τὰ λόγια σου, εἴτε μὲ κάποια ἐνέργειά σου, ἢ μὲ τὴν κατάρα σου, ὁ Θεὸς ὄχι μόνο δὲν θὰ ἐπέμβει κατ᾿ αὐτοῦ -ἐφόσον ἐσὺ ἀνέλαβες τὴν τιμωρία του- ἀλλὰ ἐπιπλέον θὰ σὲ τιμωρήσει ὡς θεομάχο.

Το πέταγμα του Χαρταετού και οι συμβολισμοί του

O χαρταετός είναι ισχυρά συνδεδεμένος με την Καθαρά Δευτέρα, την πρώτη μέρα της Σαρακοστής, τη μέρα της κάθαρσης όπου οι ψυχές κοιτούν στον ουρανό για την πορεία έως την Αγία Ανάσταση.

Η ψυχή που ενώνεται με τον Θεό

Ο χαρταετός και το πέταγμά του είναι για τους περισσότερους από εμάς μια διασκεδαστική στιγμή με την οικογένειά μας, ειδικά κατά την περίοδο της Καθαράς Δευτέρας. Συμβολίζει τόσο την έναρξη της Σαρακοστής όσο και την ανάταση της ψυχής, μέσα από τον χαρταετό που ανεμίζει ψηλά στον ουρανό.

Κατά την ελληνική παράδοση, το πέταγμα του αετού συμβολίζει το πέταγμα της ανθρώπινης ψυχής προς τον Δημιουργό της. Σύμφωνα με τον έθιμο πρέπει να πετάει στον ουρανό την Καθαρά Δευτέρα, την ημέρα που ξεκινά η νηστεία της Σαρακοστής, δηλαδή την ημέρα που ξεκινά η πνευματική και σωματική μας κάθαρση. Με τη διαδικασία αυτή, ερχόμαστε πιο κοντά στον Θεό. Η επαφή αυτή συμβολίζεται με τον χαρταετό που επίσης πλησιάζει προς τον Θεό καθώς, πετώντας ψηλά στον ουρανό.

Πώς τις κάναμε έτσι τις Σαρακοστές;

 

πηγή: https://www.youtube.com/

Η εξορία των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο [Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης]

Ὁ Ἀδάμ, ὁ πατέρας τῆς οἰκουμένης, ἐγνώριζε στόν Παράδεισο τή γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. Ἔτσι, μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τόν Παράδεισο γιά τό ἁμάρτημά του, ἐγκαταλειμμένος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θλιβόταν πικρά καί ὀδυρόταν μέ βαθεῖς στεναγμούς. Ὅλη ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπό τούς λυγμούς του. Ἡ ψυχή του βασανιζόταν μέ τή σκέψη: «Ἐλύπησα τόν ἀγαπημένο μου Θεό». Δέν μετάνοιωνε τόσο γιά τήν Ἐδέμ καί τό κάλλος της, ὅσο γιά τήν ἀπώλεια τῆς θείας ἀγάπης, πού τραβᾶ ἀχόρταγα τήν ψυχή στό Θεό.Τό ἴδιο καί κάθε ψυχή πού γνώρισε μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τό Θεό κι...

ὕστερα ἔχασε τή χάρη, δοκιμάζει τό ἀδαμιαῖο πένθος. Θλίβεται ἡ ψυχή καί μεταμελεῖται σφοδρῶς, ὅταν προσβάλη τόν ἀγαπημένο Κύριο.

Βασανιζόταν κι ὀδυρόταν στή γῆ ὁ Ἀδάμ κι ἡ γῆ δέν τοῦ ἔδινε χαρά. Νοσταλγοῦσε τό Θεό κι ἐφώναζε:

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Πολυκάρπου Eπισκόπου Σμύρνης (23 Φεβρουαρίου)

Σοι Πολύκαρπος ολοκαυτώθη Λόγε,

Kαρπόν πολύν δους εκ πυρός ξενοτρόπως.

Eικάδι τη τριτάτη κατά φλοξ Πολύκαρπον έκαυσεν.

Μαρτύριο Αγίου Πολυκάρπου Επισκόπου Σμύρνης. 

Μικρογραφία (Μινιατούρα) στο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο Άγιος εμαθητεύθη κοντά εις τον Θεολόγον και Eυαγγελιστήν Iωάννην, ομού με τον Θεοφόρον Iγνάτιον. Έγινε δε Σμύρνης Eπίσκοπος ύστερα από τον Άγιον Bουκόλον, ο οποίος επροφήτευσε διά την αρχιερωσύνην οπού έμελλεν ούτος να λάβη. Όταν δε εκίνησε διωγμόν εναντίον των Xριστιανών ο ασεβής Δέκιος1 εν έτει ρμγ΄ [143], τότε επιάσθη και ο θείος ούτος Πολύκαρπος, και επροσφέρθη εις τον ανθύπατον, ήτοι τον δεύτερον όντα του υπάτου, ο οποίος είναι ο νυν τουρκιστί λεγόμενος καϊμακάμης. Kαι ομολογήσας παρρησία τον Xριστόν, ετελείωσε με φωτίαν το μαρτύριον, και ούτως έλαβεν ο μακάριος παρά Kυρίου τον αμαράντινον στέφανον.

Αυτή τη σαρακοστή προσπάθησε να... - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Αυτή τη σαρακοστή προσπάθησε να είσαι λίγο πιο μαλακός με τους διπλανούς σου. Νήστεψε από τροφές, νήστεψε όμως και από λόγια και συμπεριφορές άσχημες και σκέψεις.

Αυτή τη σαρακοστή προσπάθησε να αγωνιστείς με λίγο μεγαλύτερο φιλότιμο. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς από τη μια και να είσαι μέσα στη γκρίνια και τα παράπονα από την άλλη.

Αυτή τη σαρακοστή, προσπάθησε να συγχωρέσεις. Να συγχωρέσεις πιο πολύ. Η αγάπη περνάει μέσα από τη συγχώρεση πάντα.

Αυτή τη σαρακοστή προσπάθησε να μην απελπιστείς. Να μην απελπιστείς για τίποτα. Και ό,τι και αν συμβεί, να το δεχτείς με την πεποίθηση, ότι ο Θεός το έχει καλά ζυγίσει…

Αυτή τη σαρακοστή, φρόντισε να χαίρεσαι. Να χαίρεσαι πολύ. Γιατί κάθε δρόμος μακρύς, κάθε αγώνας, κάθε σταυρός, πάντοτε με Ανάσταση τελειώνει...!!!

Καλή σαρακοστή...!!!

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 22.2.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ (Ρω 13,11-14,4) ]

 

     

Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω». 

Μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ διανύσαμε τὸ πρῶτο μέρος τοῦ Τριῳδίου, τὴν προσφωνήσιμη περίοδο, ὅπως λέγεται, καὶ ἤδη εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ μποῦμε στὸ δεύτερο μέρος, ποὺ εἶναι ἡ ἁγία καὶ μεγάλη τεσσαρακοστή, μέχρι τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ποοδευτικά, μετὰ τὴν πρώτη ἑβδομάδα ποὺ εἴχαμε κατάλυσι εἰς πάντα, περάσαμε καὶ τὴν δεύτερη μὲ κανονικὴ νηστεία κατὰ τὴν Τετάρτη καὶ Παρασκευή, τὴν δὲ Κυριακὴ ἀποκρέψαμε. Σήμερα λήγει ἡ τυρινὴ ἑβδομάδα κατὰ τὴν ὁποία κάναμε τὴν λευκὴ νηστεία, δηλαδὴ μὲ ψάρια καὶ γαλακτοκομικά, καὶ ἀπὸ αὔριο μπαίνομε στό “στάδιο τῶν ἀρετῶν” μὲ σύμμαχο τὴν νηστεία. Ἡ νηστεία εἶναι ἡ μάχαιρα ἡ ὁποία “ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν”. Δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε χριστιανοὶ χωρὶς νὰ νηστεύωμε, χωρὶς νὰ τελοῦμε καὶ τὴν τάξι τῆς νηστείας, ὅπως αὐτὴ καθορίζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας.

Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: Εις την Κυριακήν της Τυρινής

Κόσμος γενάρχαις πικρά συνθρηνησάτω,

βρώσει γλυκεία συμπεσών πεπτωκόσι.

Οι θειότατοι και Αγιοι Πατέρες εθέσπισαν να κάνωμεν σήμερον, ήτοι πρό της Αγίας Τεσσαρακοστής, την ανάμνησιν της εξορίας των πρωτοπλάστων από την τρυφήν του Παραδείσου, δείχνοντες εμπράκτως πόσον καλόν και ωφέλιμον πράγμα είναι η νηστεία εις την ανθρωπίνην φύσιν, και πάλιν εκ του εναντίου, πόσον κακόν και αισχρόν είναι η αδηφαγία.

Παρατρέξαντες λοιπόν οι Πατέρες τα κατά μέρος πάντα, οπού εις όλον τον κόσμον γίνονται, άπειρα σχεδόν όντα, τον πρωτόπλαστον Αδάμ προβάλλουν εις όλους παράδειγμα, πόσον κακόν έπαθε, με το να μην ενήστευσε προς ολίγον, και εις την εδικήν μας φύσιν μετέδωκε, σαφώς δεικνύοντες, και ότι πρώτον παράγγελμα του Θεού προς τους ανθρώπους εδόθη το της νηστείας καλόν, το οποίον με το να μην εφύλαξεν εκείνος, αλλά εις την γαστέρα υπήκουσε, το δέ αληθέστερον εις τον πλάνον όφιν από την παρακύνησιν της Εύας, όχι μόνον Θεός δέν έγινεν, αλλά και εις τον θάνατον κατεκρίθη, και εις όλον το γένος μετέδωκε του κακού.

Τυρινής: Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ὁδηγήσει στήν ἀγκάλη Σου περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ φίλοι μου. Οἱ φίλοι μου μέ ἔχουν προσδέσει στή γῆ, ἐνῶ οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν λύσει ἀπό τή γῆ καί ἔχουν συντρίψει ὅλες τίς φιλοδοξίες μου στόν κόσμο.

Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ἀποξενώσει ἀπό τίς ἐγκόσμιες πραγματικότητες καί μέ ἔκαναν ξένο καί ἀπισυσχετισμένον ἀπό τή ζωή τοῦ κόσμου. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα κυνηγημένο ζῶο βρίσκει πιό ἀσφαλές καταφύγιο ἀπό ἕνα ἄλλο πού ζῆ στήν ἡσυχία, ἔτσι κι ἐγώ. Καταδιωγμένος ἀπό τούς ἐχθρούς, ἔχω ἀνακαλύψει τό ἀσφαλέστερο καταφύγιο καί προφυλάσσομαι κάτω ἀπό «τή σκιά τῶν πτερύγων Σου», ὅπου οὔτε φίλοι οὔτε ἐχθροί μποροῦν νά ἀπωλέσουν τήν ψυχήν μου.

«Δεν υπάρχει χειρότερη βία από την αδικία» – Η καταδίκη του π. Αντωνίου και το κοινό αίσθημα που κραυγάζει

Κακοδικία, ψευδομάρτυρες, παραιτήσεις δικηγόρων - Μια καταδίκη που έμοιαζε προκαθορισμένη σε έναν καιρό που η αδικία είναι θεσμοποιημένη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή βίας από την αδικία. Η αδικία της εξουσίας είναι εκείνη που έφτασε μέχρι και να σταυρώσει τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Χριστό. Τόσο οι φυσικοί όσο και οι πνευματικοί νόμοι προέρχονται από τον ίδιο Νομοθέτη, τον Θεό, και κάθε αδικία διαταράσσει την τάξη της δημιουργίας.

Η αδικία γεννά κατάρα και όταν αυτή η αδικία ασκείται ως θεσμός, παίρνει μορφή εθνικού αναθέματος. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι μια λειτουργία αρχέγονη όσο ο άνθρωπος. Πριν τους ποινικούς κώδικες και τα συντάγματα, η συνείδηση ήταν εκείνη που διαχώρισε τον δρόμο της αρετής και της κακίας.

Βλέποντας την δευτεροβάθμια καταδίκη του πατρός Αντωνίου, κάθε υγιής Έλληνας συλλογίζεται με πίκρα ότι ποτέ ξανά στα χρόνια του ελληνικού κράτους δεν πείνασε ο λαός για δικαιοσύνη όσο σήμερα. Ο λαός δεν χρειάζεται καμία δικονομική γνώση για να δει ότι οι «Λιγνάδηδες» κυκλοφορούν έξω ελεύθεροι, και οι ευεργέτες των παιδιών εξουθενώνονται με φυλακές και πρόστιμα.