Εσύ να βαδίζεις ταπεινά και ελεύθερα… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Όποιος θέλει να παρεξηγηθεί, παρεξηγιέται.

Και όποιος θέλει να σου κάνει μούτρα, θα σου κάνει, όσο και αν προσπαθείς.

Όποιος θέλει να σε κατηγορήσει, θα σε κατηγορήσει.

Και όποιος θέλει να έχει παράπονα από σένα, μια ζωή θα μένει παραπονεμένος.

Εσύ φρόντισε, να μην αφήνεις τις τύψεις να σε καταπίνουν.

Εσύ φρόντισε, να μην κάνεις δικές σου, τις ανασφάλειες των άλλων. Τα όσα σου φορτώνουν επειδή οι ίδιοι, δεν έχουν διαχειριστεί τα κόμπλεξ τους…

Δεν μπορείς να τους έχεις όλους ευχαριστημένους στη ζωή.

Ούτε μπορείς να τρέχεις και να μαζεύεις τα δικά τους ασυμμάζευτα.

Εσύ να βαδίζεις ταπεινά και ελεύθερα…

Και από κει και πέρα, ο καθένας ας κάνει ό,τι καταλαβαίνει.

Έρχεται το βράδυ φίλε μου, και καθένας τραβά το δρόμο του εν τέλει.

Έρχεται το βράδυ και ενώ όλοι πρόθυμα σου λένε το μακρύ και το κοντό τους, τραβάνε εν τέλει το δρόμο τους και σε σένα μένει μόνο η πίκρα…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

«Έτσι θα ανθίσει η Ορθοδοξία σε λίγα χρόνια! Έτσι θα καρποφορήσει σε όλο τον κόσμο!» Το μεγάλο θαύμα του τρελλο-Γιάννη!

Καταθέτουμε εδώ ένα σημαντικό περιστατικό, με προφητικές διαστάσεις, από τη συναναστροφή της πιο πάνω κυρίας* με τον αγίας μνήμης Κωνσταντίνο τον δια Χριστόν σαλό των Αθηνών, γνωστό ως τρελλο-Γιάννη, όπως αυτή μας το διηγήθηκε κατά την πρόσφατη συνάντησή μας στην Αθήνα.

«Σε κάποιο ναό των Αθηνών, κατά την επίσημη και εορταστική ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, οι πιστοί εισέρχονταν, κρατώντας εικόνες που έφερναν από τα σπίτια τους, εις ανάμνηση της αναστύλωσης των εικόνων κατά την λαμπρή αυτή ημέρα. Στην Ακολουθία εκείνη παρίστατο και η γνωστή μας αυτή κυρία, που σε μια στιγμή είδε τον τρελλο-Γιάννη να εισέρχεται στον ναό, φέροντας επάνω στην κεφαλή του μία γλάστρα με μαραμένα λουλούδια! Κατά τη διάρκεια της λιτανείας των ιερών εικόνων, που γίνεται κατά την ημέρα αυτή σε ορισμένους ναούς, κάποιοι χριστιανοί κοροΐδευαν τον τρελλο-Γιάννη, για την παράδοξη ‘άρση’ της γλάστρας… Η καλή μας αυτή κυρία, που λιτάνευε μαζί με τον τρελλο-Γιάννη, προσπαθώντας να τον σωφρονίσει, του έλεγε· «Κωνσταντίνε μου, άσε κάτω τη γλάστρα τώρα! Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά τέτοια ημέρα και ώρα!» Κι αυτός της απάντησε· «Αυτό που βλέπεις, είναι τρέλλα με νόημα! Εσύ να βλέπεις τη γλάστρα. Και να δεις, που στο τέλος όλοι θα πέσουν να προσκυνήσουν!»

Τι θα γίνει με όσους δεν γνώρισαν την Ορθοδοξία; – Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος απαντά σε ένα θεολογικό και διαχρονικό ερώτημα: Τι θα γίνει με όσους δεν γνώρισαν το Ευαγγέλιο;

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

Από τον Άγιο Παΐσιο στον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή: Η νέα σειρά του MEGA, με τον Άρη Σερβετάλη

 

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Άγιος Νικόλαος Πλανάς (2 Μαρτίου)

Άγιος Νικόλαος Πλανάς. ”Ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων”

Εορτάζει στις 2 Μαρτίου.

Άγιος Νικόλαος Πλανάς

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς (+1932), ένας άγιος των ημερών μας, ήταν άνθρωπος άκακος, απονήρευτος και με βαθειά ταπείνωση.

Έδειχνε μεγάλη υπομονή στους πειρασμούς και τις δοκιμασίες. Έλεγε κάποτε ο ίδιος συμβουλεύοντας μια πνευματική του κόρη:

“Εγώ παιδί μου με την υπομονή τα έβγαλα πέρα τα τόσα σκάνταλα που μου παρουσιαζόντουσαν”.

Εξηγεί σε μια «κόρη του» γιατί να μην θυμώνει και λέει: «και ‘γω δεν ξέρω να μιλήσω; ξέρω, αλλά σκέφτομαι το αποτέλεσμα και έτσι σιωπώ».

Ο παπα – Νικόλας Πλανάς λειτουργούσε καθημερινά, χωρίς διακοπή, σε διάστημα μισού αιώνα. Στο διάστημα αυτό τύχαινε κάποτε να μην έχει πρόσφορο. Πάντοτε όμως εξοικονομούσε είτε από τους πιστούς είτε από τους γύρω φούρνους.

Κάποια μέρα είχε προχωρήσει ο όρθρος αρκετά, αλλά πρόσφορο δεν φαινόταν πουθενά. Έστειλε να ψάξουν στους φούρνους και στις νοικοκυρές που πάντα είχαν. Κοίταξε και στα ντουλάπια του ιερού, μήπως είχε αφήσει άλλος ιερέας. Μα κανένα αποτέλεσμα. Στενοχωρήθηκε μέχρι δακρύων.

Κάποια στιγμή τον βλέπουν να βγαίνει στην ωραία πύλη κρατώντας ένα πρόσφορο φρέσκο-φρέσκο. Το είχε βρει πάνω στην αγία τράπεζα!

Προσευχή με κομποσχοίνι για τον τερματισμό του πολέμου

 

πηγή: https://youtu.be

Κυριακή της Ορθοδοξίας - Ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· Πόθεν με γινώσκεις;» (Ἰω. 1,49)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ Πρώτη (Α΄) Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἢ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ θ᾿ ἀπασχολήσω τὴν ἀγάπη σας μὲ ἕνα πρακτικὸ θέμα. Θέλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας στὸ ἐρώτημα ἐκεῖνο ποὺ ἔθεσε ὁ Ναθαναὴλ στὸν Κύριο ὅταν τοῦ εἶπε· «Πόθεν με γινώσκεις;», ἀπὸ ποῦ μὲ γνωρίζεις;(Ἰω. 1,49). Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ τοῦ Ναθαναήλ, ὅπως καὶ στὴν ἀπάντησι τοῦ Κυρίου, ὑπάρχει κρυμμένη ὠφελιμωτάτη πνευματικὴ διδασκαλία.

Ὁ Ναθαναὴλ δὲν ἐγνώριζε τὸ Χριστό. Ὁ Χριστὸς τοῦ ἦταν ἄγνωστος. Εἶχε ὅμως ἕνα φίλο, τὸν Φίλιππο, ποὺ εἶχε γνωριστῆ μὲ τὸ Χριστό, καὶ ἀφ᾿ ὅτου πίστεψε σ᾿ αὐτὸν ἔπλεε σὲ ὠκεανὸ χαρᾶς. Θεώρησε λοιπὸν καθῆκον ὁ Φίλιππος νὰ καλέσῃ καὶ τὸ Ναθαναὴλ νὰ γνωρίσῃ τὸ Χριστό. Ὅταν μετὰ ἀπὸ κάποιο δισταγμὸ ὁ Ναθαναὴλ πείσθηκε νὰ πλησιάσῃ,πρὶν ἀκόμη μιλήσουν, ὁ Κύριος –ποὺ πρώτη φορὰ τὸν ἔβλεπε– λέει γι᾿ αὐτόν· «Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι», νά ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μέσα του δὲν ἔχει ὑποκρισία (ἔ.ἀ. 1,48).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (2).pdf by aktines

πηγή: https://aktines.blogspot.com/

Λόγος Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας στην Κυριακή της Ορθοδοξίας

Η Αναστήλωσις των Αγίων Εικόνων. 

Φορητή εικόνα του 19ου αιώνα στον Ιερό Ναό Αγίων Ιωακείμ και Άννης, Καλλιάνα

Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της ορθής πίστεως, η οποία καταπάτησε όλες της αιρέσεις και στερεώθηκε για πάντα. Γι’ αυτό η Κυριακή αυτή καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι αιρέσεις φάνηκαν ήδη απαρχής του χριστιανισμού. Οι ίδιοι οι Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν τους συγχρόνους τους, και μαζί τους και εμάς, για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους.

Ο Άγιος Απόστολος Πέτρος στη Β’ Καθολική επιστολή γράφει το εξής: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι’ ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β’ Πετ. 2, 1-2).

Α΄ Κυριακή των Νηστειών: Κυριακή της Ορθοδοξίας

Μοναχός π. Ραφαήλ Χ. Μισιαούλης, Θεολόγος

Πρώτη Κυριακή των Νηστειών, γνωστή στο λαό ως Κυριακή της Ορθοδοξίας, και η Εκκλησία μας τιμά και υποκλίνεται στους ιερούς αγώνες και στη νίκη της Ορθοδοξίας, η οποία καταπάτησε όλες τις αιρέσεις από την εποχή του πρώιμου Χριστιανισμού που εμφανίσθηκαν.Η σημερινή ημέρα διακηρύσσει περίτρανα τη νίκη της Εκκλησίας όχι μόνο εναντίον της εικονομαχίας, αλλά και εναντίον όλων των αιρέσεων, που παρουσίασαν ένα ψεύτικο Χριστό, ένα διαφορετικό Χριστό από τον γνήσιο Χριστό της Εκκλησίας, σε όλη την ιστορική της διαδρομή. Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια.

Οι εικονομάχοι [1] ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Για τους εικονομάχους, οι εικόνες [2] αποτελούσαν πραγματικά είδωλα, αφού έβλεπαν επάνω τους μονάχα το ξύλο και το χρώμα αδυνατώντας να ανυψωθούν σε πνευματική ενατένιση των ζωντανών υπάρξεων, των αθανάτων πνευμάτων που εικονίζουν οι εικόνες.

5 Βασικά επιχειρήματα εναντίον της Ψηφιακής Ταυτότητας

1. ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΗΜΕΙΩΝ ΕΛΕΓΧΟΥ

Ένα εκτεταμένο σύστημα ψηφιακής ταυτότητας θα μας έκανε όλους να εξαρτόμαστε από ένα ψηφιακό πάσο για να συνεχίσουμε την καθημερινότητά μας και θα εγκαινίαζε μια νέα εποχή μαζικής επιτήρησης.

Θα μπορούσε εύκολα να επηρεάσει μια σειρά από καθημερινές δραστηριότητες , από την πρόσβαση σε ραντεβού με γενικό ιατρό, τις τραπεζικές συναλλαγές, την ηλεκτρονική ψηφοφορία, τη λήψη επιδομάτων, ακόμη και τις επισκέψεις στην παμπ.

Θα μας ζητηθεί ολοένα και περισσότερο να αποδείξουμε ποιοι είμαστε, μετατρέποντάς μας σε μια κοινωνία σημείων ελέγχου. Ξέρουμε πώς είναι να υποβάλλεσαι σε ελέγχους ταυτότητας όταν ταξιδεύεις εκτός χώρας – φανταστείτε αυτά τα σύνορα να αναπαράγονται και μέσα στη χώρα μας. Το κράτος θα αποκτούσε τεράστιο έλεγχο και θα αντιμετώπιζε ολόκληρο τον πληθυσμό με καχυποψία.

Τέμπη – 3 χρόνια μετά: Αδικαίωτο αίμα, προδομένη εμπιστοσύνη, συλλογική κραυγή

Τρία χρόνια μετά, το έγκλημα των Τεμπών παραμένει ένα συλλογικό τραύμα που αιμορραγεί από την αδιάκοπη βία της ατιμωρησίας

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Αν θέλαμε να χωρέσουμε σε λίγες λέξεις την τραγωδία των Τεμπών, δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή από εκείνη που έκανε ο ηρωικός πατέρας του Γεράσιμου Γεωργιάδη, του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι του «στοιχειωμένου» Intercity 62, που παραμένει σε κόμμα εδώ και 3 χρόνια: Τα Τέμπη είναι μια «ανοιχτή κι αιμορραγούσα πληγή» στη συλλογική μνήμη.

Οι αναμνήσεις ζωντανεύουν συνεχώς σαν αγιάτρευτες πληγές και τρέχουν φρέσκο αίμα, όσο πλακώνει τη χώρα το μαράζι του «αδικαίωτου». Τρία χρόνια συμπληρώνονται το Σάββατο 28/2, από την πιο σκοτεινή νύχτα της μεταπολίτευσης. Τότε που αυτό το εξωνημένο κράτος προκάλεσε 57 θανατικές καταδίκες, με την 58η να είναι η εμπιστοσύνη ενός λαού στους ηγέτες του.

Όλες οι εκφάνσεις του πολίτη ακρωτηριάστηκαν από εκείνη τη μοιραία στιγμή. Προδόθηκε η απαρηγόρητη μάνα, προδόθηκε ο σαστισμένος πατέρας, προδόθηκε η οικογένεια, προδόθηκε ο επιβάτης και η «ασφάλεια» των τραίνων, προδόθηκε κάθε νέος που κάνει όνειρα για το αύριο, προδόθηκε η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, ο σεβασμός στους νεκρούς, ακόμα και η ίδια η αίσθηση του «ανήκειν» απονεκρώθηκε μαζικά.

Μνήμη της Oσίας Δομνίνης της Nέας (1η Μαρτίου)

Tων αρετών φέρουσα φόρτους 

Δομνίνα, Θεώ προσήλθεν έμπορος πανολβία.

Οσία Δομνίνα. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Aύτη ήτον από την πόλιν Kύρον, την ευρισκομένην εις την Aντιόχειαν, θυγάτηρ γονέων ευσεβών και πλουσίων. Eκ νεαράς δε ηλικίας αγαπήσασα τον Θεόν, εμιμήθη την ζωήν του Oσίου Mάρωνος (ο οποίος εορτάζεται κατά την δεκάτην τετάρτην του Φεβρουαρίου). Όθεν έκτισε μίαν μικράν καλύβην εις τον κήπον του μητρικού της οσπητίου, και εις εκείνην ησυχάζουσα και πενθούσα, έβρεχε με παντοτινά δάκρυα τα μάγουλά της, και τα τρίχινα φορέματα, οπού εφόρει. Eπειδή δε ήτον κοντά μία Eκκλησία, εσηκόνετο η μακαρία κατά το μεσονύκτιον, και επήγαινεν εις αυτήν, και εκεί επρόσφερε τας προσευχάς και υμνωδίας της εις τον Θεόν. Tούτο δε το ίδιον έκαμνε, και όταν άρχιζεν η ημέρα, και όταν ετελείονε: το να πηγαίνη δηλαδή εις την Eκκλησίαν και να προσεύχεται. Eπρόκρινε γαρ από κάθε άλλον τόπον, το να προσεύχεται εις τον αφιερωμένον τόπον τω Θεώ: δηλαδή εις την Eκκλησίαν, διά τούτο και την Eκκλησίαν εκείνην πολλά επιμελήθη και εστόλισεν, έπεισε γαρ την μητέρα και τους αδελφούς της, να εξοδεύσουν τα υπάρχοντά των εις καλλωπισμόν του Nαού εκείνου. Aύτη η μακαρία τροφήν της είχε την βρεγμένην φακήν, και τον πόνον της νηστείας ταύτης υπέμεινε, και μόλον οπού είχε σώμα μισαποθαμένον και ασθενέστατον. Eδείχνετο δε εις όλους τους άνδρας και τας γυναίκας, οπού την έβλεπον, χωρίς αυτή να βλέπη πρόσωπόν τινος, και χωρίς αυτή να δείχνη εις τους άλλους το εδικόν της πρόσωπον. Eπειδή και είχε καλά σκεπασμένον τον εαυτόν της με το τρίχινον φόρεμα, και έσκυπτεν έως εις τα γόνατα. Ωμίλει δε, λεπτά μεν και άναρθρα, πάντοτε δε τα επρόφερε μαζί με δάκρυα.