Μέσα στήν Ἁγία Γραφή ἀναφέρονται τρεῖς μέθες οἱ ὁποῖες εἶναι, ἡ μέθη τοῦ κρασιοῦ, ἡ μέθη τῆς ἁμαρτίας καί ἡ μέθη τῆς προσευχῆς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἀλίμονο σ’ αὐτόν πού μεθᾶ μέ κρασί καί τό πρωί σηκώνεται καί ἀποζητᾶ τό οἰνόπνευμα. Οὐαὶ οἱ ἐγειρόμενοι τὸ πρωΐ, καὶ τὰ σίκερα διώκοντες, οἱ μένοντες τὸ ὀψέ· ὁ γὰρ οἶνος αὐτοὺς συγκαύσει. Εἶναι μία ἐξάρτηση καί μία ψεύτικη αἴσθηση χαρᾶς καί θόλωσης νοῦ, πού καταλήγει στήν ἀπελπισία καί τήν καταστροφή. Ἡ ἀθλία μέθη τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό, ὅταν περάσει ἡ ἐπήρειά της, ἀπό ἡδονή μετατρέπεται σέ ὀδύνη, ‘’Οὐαί …οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου.’’Ὑπάρχει καί ἡ πνευματική μέθη πού ζεῖ ὁ χριστιανός μέσα στίς προσευχές του καί στήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο καθοδηγεῖ τήν προσευχή του. Πολύ ὄμορφη εἶναι ἡ παρότρυνση τοῦ Ἀπ. Παύλου στούς Ἐφεσίους, ‘’καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ, εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ πατρί, ὑποτασσόμενοι ἀλλήλοις ἐν φόβῳ Χριστοῦ. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος συμπληρώνει στο τρίπτυχο αυτό το τέταρτο μεθύσι, που είναι αὐτό τῆς Θείας Κοινωνίας, τό ‘’ποτήριον τῆς μέθης, τὸ ποτήριον τὸ ἄχραντον τοῦ αἵματος τοῦ Δεσποτικοῦ’’.
.png)
