Σάββατο, 3 Απριλίου 2021

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ: Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου

     Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού – στόν κάθε ἄνθρωπο – εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» – ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι – ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ γίνεται «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι στερρά πεπεισμένος, ὅτι πάνω ἀπ᾽ αὐτόν (τόν μαθητή) ἀγρυπνάει ἀκοίμητος ὁ Χριστός. Πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἐπιτρέπει νά τοῦ ἔρθουν θλίψεις σάν μιά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη προϋπόθεση τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καμιά θλίψη δέν θά τόν πλησίαζε, ἄν δέν τό εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, καί ὅτι μέ τίς θλίψεις πού τοῦ συμβαίνουν, ὁ Χριστιανός γίνεται οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ καί καθίσταται κοινωνός τῆς μοίρας Του στή γῆ καί – γιά τόν λόγο αὐτό – καί στόν οὐρανό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» γίνεται γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ ἀληθινός μαθητής Του σέβεται καί θεωρεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ σάν τόν μόνο σκοπό τῆς ζωῆς του. Αὐτές οἱ πανίερες ἐντολές γίνονται γι᾽ αὐτόν σταυρός, πάνω στόν ὁποῖο συνεχῶς σταυρώνει τόν παλαιό του ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» του (Γαλ. ε’ 24).

Ἀπ᾽ αὐτά εἶναι φανερό γιατί, γιά νά λάβουμε τόν σταυρό μας, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε προηγουμένως τόν ἑαυτό μας μέχρι καί ν᾽ ἀπολέσουμε ἀκόμα καί τή ζωή μας. Τόσο βαθιά καί τόσο πολύ ἔχει συνηθίσει στήν ἁμαρτία καί οἰκειώθηκε σ᾽ αὐτήν ἡ πεσμένη στήν ἁμαρτία φύση μας, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν παύει νά ἀποκαλεῖ αὐτή τή φύση ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Γιά νά δεχτοῦμε τόν σταυρό στούς ὤμους μας, πρέπει πρῶτα νά πάψουμε νά ἱκανοποιοῦμε τό σῶμα στίς ἰδιότροπές του ἐπιθυμίες παρέχοντάς του μονάχα ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ὕπαρξή του. Πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἡ ἀλήθειά μας εἶναι ἕνα σκληρότατο ψέμα μπροστά στόν Θεό καί ἡ λογική μας εἶναι μιά τέλεια ἀνοησία. Τέλος: ἀφοῦ παραδοθοῦμε στόν Θεό μ᾽ ὅλη τή δύναμη τῆς πίστης μας καί ριχτοῦμε στή μελέτη τοῦ Εὐαγγελίου, πρέπει νά ἀπαρνηθοῦμε τό δικό μας θέλημα.

Ὅποιος πραγμάτωσε μιά τέτοια ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ του εἶναι ἱκανός νά λάβει τόν σταυρό του. Αὐτός μέ ὑπακοή καί ὑποταγή στόν Θεό καί ἐπικαλούμενος τή βοήθειά Του γιά νά ἐνισχυθεῖ ἔναντι τῆς ἀδυναμίας του, ἀτενίζει δίχως φόβο καί ἀμηχανία τή θλίψι πού προσεγγίζει. Ὅποιος ἀπαρνήθηκε τόν ἑαυτό του προετοιμάζεται μεγαλόψυχα καί γενναῖα νά τήν ὑπομείνει, ἐλπίζει ὅτι μέσω αὐτῆς τῆς θλίψεως θά γίνει κοινωνός καί συμμέτοχος τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ καί φτάνει τή μυστική ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνο μέ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, ἀλλά καί μέ τήν ἴδια τήν πράξη, τήν ἴδια τή ζωή του.

Ὁ σταυρός εἶναι καί παραμένει βαρύς καί καταθλιπτικός, ἐνόσω παραμένει ὁ σταυρός μας. Ὅταν ὅμως μεταμορφωθεῖ σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε γίνεται ἀσυνήθιστα ἐλαφρός. «Ὁ ζυγός μου», εἶπε ὁ Κύριος, «χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια’ 30).

Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τόν σταυρό στούς ὤμους του, ὅταν παραδέχεται πώς εἶναι ἄξιος τῶν θλίψεων πού ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοῦ καταπέμπει. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ τότε φέρει καί ὑπομένει τόν σταυρό του σωστά, ὅταν ἀναγνωρίζει ὅτι οἱ θλίψεις πού τοῦ στάλθηκαν εἶναι ἀκριβῶς -αὐτές καί ὄχι ἄλλες- εἶναι ἀναγκαῖες γιά τήν ἐν Χριστῷ μόρφωσή του καί τή σωτηρία του. Τότε φέρουμε καρτερικά τόν σταυρό μας, ὅταν ἀληθινά ἀντιλαμβανόμαστε καί ἀνα γνωρίζουμε τό ἁμάρτημά μας. Σ᾽ αὐτή τή συναίσθηση τοῦ ἁμαρτήματός μας δέν ὑπάρχει καμιά αὐταπάτη. Ὡστόσο, ὅποιος παραδέχεται τόν ἑαυτό του ἁμαρτωλό καί ταυτόχρονα γογγύζει καί μοιρολογάει ἀπό τό ὕψος τοῦ σταυροῦ του, ἀποδεικνύει μ᾽ αὐτό ὅτι μέ τό νά παραδέχεται τήν ἁμαρτία του ἐπιφανειακά, κολακεύει μονάχα τόν ἑαυτόν του καί τόν ξεγελᾶ.

Ἑρμηνεία στὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ ΄Νηστειῶν Σταυροπροσκυνήσεως) ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Αὐγουστῖνου ''Σταγόνες ἀπὸ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν''

 ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Μάρκ. 8, 34 – 9, 1



ΥΠΑΡΧΕΙ ΨΥΧΗ!

«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήση τὸν

κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῆ τὴν ψυχήν αὐτοῦ; ἤ

τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»

(Μάρκ. 8, 36-37)




Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἡ ἁγία Γραφὴ μοιάζει μὲ τὸν οὐρανό. Ὅπως στὸ φυσικὸ οὐρανὸ ὑπάρχουν ἄστρα, ἔτσι καὶ στὸν πνευματικὸ οὐρανό, τὴν ἁγία Γραφή, ὑπάρχουν ἄστρα. Ἄστρα δέ, ποὺ λάμπουν καὶ φωτίζουν, εἶνε τὰ ρητὰ ποὺ περιέχουν ὅλα τὰ βιβλία τῆς ἁγίας Γραφῆς, ἀπὸ τὸ πρῶτο, τὴ Γένεσι, μέχρι τὸ τελευταῖο, τὴν Ἀποκάλυψι τοῦ Ἰωάννου. Ὅλα τὰ ρητὰ ἔχουν τὴ θέσι τους καὶ τὴν ἀξία τους. Ἀλλʼ ὅπως στὸ φυσικὸ οὐρανὸ ὑπάρχουν ἄστρα ποὺ λάμπουν πιὸ πολὺ ἀπὸ τὰ ἄλλα, ἔτσι καὶ στὸν πνευματικὸ οὐρανό, τὴν ἁγία Γραφή, ρητὰ ποὺ ἀκτινοβολοῦν μὲ ἐξαιρετικὴ λαμπρότητα καὶ προκαλοῦν μιὰ ἰδιαίτερη ἐντύπωσι στοὺς ἀνθρώπους.

Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ἐξαιρετικὰ αὐτὰ ρητὰ εἶνε ἀναμφιβόλως καὶ τὸ ρητό, ποὺ ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο τῆς τρίτης Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν. Τὸ ρητὸ αὐτὸ εἶνε˙ «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήση τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῆ τὴν ψυχήν αὐτοῦ; ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μάρκ. 8, 36-37).

* * *


Ὑπῆρχε ἀγαπητοί μου, ἐποχή, ποὺ στὸν πλανήτη μας δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος. Καθὼς βεβαιώνει ἡ ἁγία Γραφή, ὁ ἄνθρωπος ἐμφανίστηκε τελευταῖος ἀπʼ ὅλα τὰ δημιουργήματα. Ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ὑπῆρξε ἡ κορωνίδα τπης θείας δημιουργίας.

Ἀλλὰ πῶς ἐμφανίστηκε ὁ πρῶτος ἄνθρωπος; Ὑπῆρξε τυχαῖο δημιούργημα, ποὺ φύτρωσε ὅπως φυτρώνουν τὰ μανιτάρια πάνω στὴν κοπριὰ τῆς γῆς; Ἐὰν ἐξετάσουμε τὸν ἄνθρωπο, θὰ πεισθοῦμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε δημιούργημα τυχαῖο, δὲν εἶνε κάτι τὸ αὐτοφυές, ἀλλὰ – σὰν ἔξοχο καλλιτέχνημα ποὺ εἶνε – προϋποθέτει τὸν καλλιτέχνη, τὸν δημιουργό του.

Ἄς φέρουμε ἕνα παράδειγμα. Βλέπεις ἕνα αὐτοκίνητο. Μπορεῖς νὰ πῆς, ὅτι τὸ αὐτοκίνητο ἔγινε μόνο του; Τὸ αὐτοκίνητο ἀποτελεῖται ἀπὸ διάφορα ἐξαρτήματα, ποὺ εἶνε μὲ τέχνη προσαρμοσμένα τὸ ἕνα στὸ ἄλλο. Ἄν τώρα ὑποθέσουμε, ὅτι διαλύει κάποιος ἕνα αὐτοκίνητο καὶ ὅλα τὰ ἐξαρτήματά του τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρά, μέχρι τὶς βίδες, ποὺ ξεπερνοῦν τὰ χίλια, ἐὰν ὅλα αὐτὰ – λέγομε – τὰ βάλουμε σὲ μιὰ μεγάλη κούφια σφαῖρα, καὶ μὲ ἠλεκτρισμὸ γυρίζουμε μὲ δύναμι τὴ σφαῖρα ποὺ περιέχει ὅλα τὰ ἐξαρτήματα τοῦ αὐτοκινήτου, τί λέτε, ὑπάρχει ἐλπίδα κάποτε αὐτὰ τὰ ἐξαρτήματα νὰ συναντηθοῦν καὶ νὰ συναρμολογηθοῦν καὶ μέσα ἀπὸ τὴ σφαῖρα νὰ βγῆ ἕνα καινούργιο αὐτοκίνητο; Οἱ μαθηματικοὶ λένε ὅτι τέτοια πιθανότητα δὲν ὑπάρχει. Κάποιο χέρι μηχανικοῦ ἕνωσε τὰ διάφορα αὐτὰ ἐξαρτήματα καὶ ἔκανε τὸ αὐτοκίνητο

Ἀλλʼ ἐὰν τὸ αὐτοκίνητο κάποιος τὸ ἔκανε, ἀπείρως περισσότερο πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι τὸν ἄνθρωπο τὸν δημιούργησε ὑπερτάτη δύναμις, ὁ Θεός.

* * *

Ἑρμηνεία στὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ΄ Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως) ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Αὐγουστῖνου ''ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ''

 ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Σταυροπροσκυνήσεως)

Ἑβρ. 4, 14 – 5, 6




 Ὁμολογεῖς τὴν πίστι σου;

«Ἀδελφοί, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας»

(Ἑβρ. 4, 14)



ΚΑΙ ΠΑΛΙ, ἀγαπητοί μου, σήμερα, Κυριακὴ Γ΄ τῶν Νηστειῶν, διαβάζεται ὡς Ἀπόστολος μία περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ γράφτηκε ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο χάριν τῶν Ἑβραίων ἐκείνων ποὺ πίστεψαν στὸ Χριστό. Οἱ Ἑβραῖοι ποὺ πίστεψαν στὸ Χριστὸ ἦταν λίγοι μπροστὰ στοὺς ἄλλους Ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι, παρʼ ὅλα τὰ θαύματα ποὺ ἔγιναν καὶ πρὸ τῆς Ἀναστάσεως καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασι, δὲν θέλησαν νὰ πιστέψουν στὸ Χριστό, ἀλλʼ ἐπέμεναν στὴν ἀπιστία τους. Οἱ ἄπιστοι αὐτοὶ Ἑβραῖοι, ὅταν ἀκουγαν ὅτι κάποιος συμπατριώτης τους πίστευε στὸ Χριστό, ἄφριζαν ἀπὸ τὴν κακία τους. Μεταχειρίζονταν ὅλα τὰ μέσα, καὶ τὰ πιὸ ἐγκληματικά, γιὰ νὰ τὸν κάνουν νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ πάλι στὸν ἰουδαϊσμό. Χτυποῦσαν, φυλάκιζαν, βασάνιζαν, ἔπαιρναν τὶς περιουσίες τους, ἔβαζαν φωτιὰ καὶ ἔκαιγαν τὰ σπίτια τους. Πεινασμένοι, γυμνοὶ καὶ ἄστεγοι ἔμεναν οἱ χριστιανοὶ Ἑβραῖοι, ποὺ διώκονταν ἀπὸ τοὺς συμπατριῶτες τους καὶ εἶχαν ἀνάγκη παρηγοριᾶς καὶ ἐνισχύσεως, γιὰ νὰ μὴ καμφθοῦν καὶ ἀρνηθοῦν τὴν πίστι τους.

* * *

Παρασκευή, 2 Απριλίου 2021

Γ' Στάση Χαιρετισμῶν πρὸς τὴν Θεοτόκο, Προϊσταμένου τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ.κ. Νεοφύτου



 Παρακολουθεῖστε τὴν Γ' Στάση Χαιρετισμῶν πρὸς τὴν Θεοτόκο ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ Παναγίας Ἰαματικῆς, στὴν Κοινότητα Καλιανῶν τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφερείας Μόρφου, προϊσταμένου τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ.κ. Νεοφύτου

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2021

Ο Σταμάτης Σπανουδάκης "εκ βαθέων" στην Παρεμβολή

 



Η Κίνηση Ορθοδόξων Πολιτών, την Πέμπτη 25 Μαρτίου 2021,φιλοξένησε τον μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη σε μια κατάθεση ψυχής.

 Τον ευχαριστούμε και προσμένουμε την επόμενη συνάντησή μας λίγο μετά το Πάσχα . 

Και όπως κάποτε ο δικός μας Σταμάτης, ο Σταμάτης των Ελλήνων είπε: 

Πάρτε δύναμη, κουράγιο. 
Είναι εδώ και φροντίζει για όλα. 
Για τον καθένα μας. 
Μήν σας φοβίζει τίποτε και κανείς. 
Εμείς στον δρόμο μας. 
Ακλόνητοι.
 Δύσκολος δρόμος, στενός, δύσβατος, γεμάτος παγίδες,
 πόνους, κόπους, θυσίες, πολεμημένος και συκοφαντημένος, με λύσσα, με μίσος.
 Αλλά ο εχθρός, είναι ήδη νικημένος. 
Ψηλά τα μάτια. Θαρσείτε. 
Ο Ιησούς νίκησε τον κόσμο.
 Όλον.
 Από την αρχή, από τότε και για πάντα... 
Κι’ εμείς μαζί Του...

1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 Μιὰ μεγάλη ἱστορικὴ ἐπέτειος, Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Κ. Χατζηγιάγκου



1η Ἀπριλίου 1955. Μιὰ ἡμερομηνία ποὺ πρέπει ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ τὴ γνωρίζουν καὶ νὰ τὴν ἔχουν χαραγμένη βαθιὰ στὴ μνήμη τους. Εἶναι ἡ μέρα κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες τῆς Κύπρου πῆραν τὰ ὅπλα καὶ ξεκίνησαν τὸν ἀπελευθερωτικό τους ἀγώνα γιὰ τὴν ἀποτίναξη τοῦ ἀγγλικοῦ ζυγοῦ.

Ἡ Κύπρος, νησὶ ἑλληνικὸ ἐδῶ καὶ 3500 χρόνια, πέρασε στὸ διάβα τῆς ἱστορίας του πολλὲς περιπέτειες. Γνώρισε ἐπιδρομές, κατακτήσεις, ξεριζωμούς, σφαγές, λεηλασίες καὶ ἄλλα ἀναρίθμητα δεινά.

Ἀπὸ τὸ 1191 μ.Χ. μέχρι σήμερα βρίσκεται κάτω ἀπὸ ἀλλεπάλληλους κατακτητές: Φράγκους, Ἐνετούς, Τούρκους, Ἄγγλους, καὶ σήμερα πάλι ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ποὺ κατέχουν τὴ μισὴ Κύπρο. 800 χρόνια σκλαβιά!

Σὰν σήμερα, 1η Ἀπριλίου τοῦ 1955, ἄρχισε ὁ ἔνοπλος ἀγώνας κατὰ τῶν Ἄγγλων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ νησιοῦ, μὲ τελικὸ σκοπὸ αὐτὸν ποὺ εἶχαν ὅλες οἱ ἁπανταχοῦ σκλαβωμένες ἑλληνικὲς πατρίδες, τὴν ἐνσωμάτωση μὲ τὸν ἐθνικὸ κορμό, τὴν Ἕνωση μὲ τὴ μητέρα Ἑλλάδα. Τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀνέλαβε ἡ ὀργάνωση ΕΟΚΑ μὲ πολιτικὸ ἀρχηγὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Μακάριο τὸν Γ΄ καὶ στρατιωτικὸ τὸν Γεώργιο Γρίβα-Διγενή.

Ὁ ἀπελευθερωτικὸς ἀγώνας τῶν Κυπρίων, ποὺ κράτησε 4 χρόνια (1955-59), ἔχει νὰ παρουσιάσει πολλὲς ἡρωικὲς σελίδες. Πολλοὶ θυσιάστηκαν στὸ πεδίο τῆς μάχης, ὅπως ὁ Κυριάκος Μάτσης, ὁ Μᾶρκος Δράκος καὶ ὁ ὑπαρχηγὸς τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ποὺ πολέμησε τοὺς 5000 Ἄγγλους στρατιῶτες μέσα ἀπὸ τὸ κρησφύγετό του, κοντὰ στὴ μονὴ Μαχαιρᾶ. Οἱ πολιορκητές του, μὴ μπορώντας νὰ τὸν συλλάβουν, ἔριξαν βενζίνη καὶ τὸν ἔκαψαν ζωντανό. Ἐννέα νεαρὰ παλληκάρια ὁδηγήθηκαν στὴν ἀγχόνη. Τελευταῖος ἦταν ὁ 18χρονος μαθητὴς Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Πολλοὶ βασανίστηκαν μὲ ἀπάνθρωπα βασανιστήρια. Ἔντονη ἦταν καὶ ἡ συμμετοχὴ τῶν μαθητῶν. Πολλὲς φορὲς ἔκαναν διαδηλώσεις καὶ ἔρχονταν σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς ἔνοπλους Ἄγγλους στρατιῶτες. Σὲ μιὰ τέτοια διαδήλωση στὴν Ἀμμόχωστο σκοτώθηκε καὶ ὁ μαθητὴς Πετράκης Γιάλλουρος κρατώντας τὴν ἑλληνικὴ σημαία.

Τελικά, δόθηκε ἀνεξαρτησία στὴν Κύπρο μὲ τὶς συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, οἱ ὁποῖες ὅμως σχεδιάστηκαν μὲ τέτοιο τρόπο ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, ὥστε νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀδιέξοδο καὶ τελικὰ σὲ σύγκρουση τῶν δύο κοινοτήτων, Ἑλληνοκυπρίων καὶ Τουρκοκυπρίων, ὅπως καὶ ἔγινε. Ἔτσι φτάσαμε στὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ τῆς 20ῆς Ἰουλίου 1974, ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν κατάληψη του 40% τοῦ ἐδάφους τῆς κυπριακῆς δημοκρατίας. Ἡ τουρκικὴ κατοχὴ συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ἂς εὐχηθοῦμε ὁ ἀγώνας τῶν ἡρώων τοῦ ’55 νὰ μὴν πάει χαμένος, καὶ τὸ νεανικό τους αἷμα, ποὺ πότισε τὸ δένδρο τῆς ἐλευθερίας, νὰ βρεῖ δικαίωση.

Σᾶς στέλνω ἕνα ἐπίκαιρο ἀφιέρωμα μὲ κείμενα καὶ τραγούδια ποὺ ἀποδίδει τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Λύκειο Φλώρινας καθὼς καὶ ἕνα σύντομο βίντεο μὲ αὐθεντικὲς σκηνές.




Ἀρχιμ. Ἐπιφάνιος Χατζηγιάγκου

 

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021

Απόψε...Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.

 

Απόψε, άλλα ξεκίνησα να γράψω. Έχω ένα κόμπο όμως στο λαιμό.

Ίσως να είναι η κούραση των τελευταίων ημερών. Ίσως οι θλιβερές εικόνες δείπνων και ‘’επισήμων’’ να κάθονται σταυροπόδι, καθώς ματωμένες πολεμικές σημαίες περνούν από μπροστά τους.
Άρτο και θέαμα δίνουν στο λαό. Κρατούντες, διοικούντες και έχοντες, σαν να μην τρέχει τίποτα. Σαν να είναι όλα υπό έλεγχο. Μια κανονική για αυτούς ημέρα…
Και έχω φίλους που κλείνουν οι δουλειές τους. Έχω φίλους που χρωστάνε τριψήφιο στο ρεύμα. Έχω φίλους, που τα παιδιά τους δεν παρακολουθούνε μάθημα γιατί στο σπίτι δεν έχουνε υπολογιστές για όλους. Έχω φίλους, σαν τον παπα-Γιώργη τον Σχοινά, που μαζί με τους πατέρες και τους συνεργάτες του, δεν προλαβαίνουν να ταΐζουν στα συσσίτια καθημερινά όλο και πιο πολύ κόσμο. Μου ζήτησε ένας κύριος προχθές, στο Atm να τον βοηθήσω να βγάλει χρήματα. 2.35 ήταν το υπόλοιπό του…
Σαν να μην τρέχει τίποτα. Και νιώθεις εσύ ο τρελός, που θες να ουρλιάξεις, να φωνάξεις, να πεις ‘’φτάνει. Ως εδώ’’. Τρελός. Έτσι σε κάνουνε να νιώθεις.
‘’Για το καλό σου’’΄, σου λεν. ‘’Για το καλό σου’’.
Θα μου πεις, γιατί στα λέω όλα αυτά;
Στα λέω γιατί θέλω να ξέρεις πως δεν είσαι τρελός. Δεν έχεις χάσει τα λογικά σου. Μην στρέφεις στον εαυτό σου αμφιβολίες. Στα λέω όλα αυτά, για να σε παρακαλέσω να κρατήσεις λίγο ακόμα.
Πιάσου από της Παναγίας το φουστάνι και περίμενε.
Περίμενε και θα δεις.
Τόσοι Άγιοι. Τόσοι μάρτυρες. Τόσοι ομολογητές. Τόσοι άνθρωποι στα γόνατα προσεύχονται.
Αυτή τη φορά τα πράγματα, ο Χριστός θα τα τακτοποιήσει.
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2021

25η Μαρτίου: Δεν ανήκει σε εσάς αυτή η γιορτή. Δεν γιορτάζουμε μαζί σας. Αυτή η επέτειος δεν σας χωρά! του Ελευθερίου Ανδρώνη



25η Μαρτίου: Δεν ανήκει σε εσάς αυτή η γιορτή. Δεν γιορτάζουμε μαζί σας. Αυτή η επέτειος, αυτή η ιστορική μέρα δεν σας χωρά. Ούτε ο τόπος…

25η Μαρτίου: Δεν ανήκει σε εσάς αυτή η γιορτή. Δεν γιορτάζουμε μαζί σας.

Δεν έχετε θέση στις μεγάλες τιμές προς τους ήρωες της Παλιγγενεσίας.

Δεν σας αξιώνει κανένας Έλληνας, να γιορτάσετε μια Εθνική Επέτειο χωρίς Έλληνες.

Όχι δεν έχετε θέση στη γιορτή.

Όχι με τον λαό κλεισμένο στα σπίτια του.
Όχι με 4.000 αστυνομικούς να φροντίζουν για την ομαλή λειτουργία της απολυταρχίας σας.

Όχι με το να καταχράστε το σύνθημα της Ελευθερίας, προβάλλοντας το αντίκρυ σε φυλακισμένους πολίτες.

Όχι με drones, ελικόπτερα και ελεύθερους σκοπευτές σε ταράτσες, για να προστατεύουν το «κύρος» της μπανανίας που έχετε δημιουργήσει.

Όχι να γιορτάζετε τις νίκες των ατρόμητων αγωνιστών του Γένους, επιβάλλοντας τρομοκρατία καταστολής στους απογόνους τους.

Όχι με έναν ηγέτη Ελληνικού κράτους, που παραμονές της επετείου φροντίζει να υποβάλει τα σέβη του στην πραγματική πατρίδα του. Που φωτογραφίζεται σε αεροπλανοφόρα, με Αμερικανικά Τζόκεϊ στο κεφάλι.

Όχι με πολιτικούς που διαπραγματεύονται πίσω από τις πλάτες μας Αιγαίο και Μεσόγειο, και τολμούν να πιάνουν στο στόμα τους, τους ήρωες που μας απήλλαξαν από τον Τουρκικό ζυγό.


Όχι να μιλάτε για τιμές σε αυτούς που έσκιζαν τις σάρκες τους στις τουρκικές χατζάρες για να πάρουν πίσω δυο μέτρα Ελληνικής γης, ενώ εσείς ξεπουλήσατε τη Μακεδονία με τις πένες σας, τις υπογραφές σας και την υποκρισία σας.

Όχι με υπερπολυτελή δείπνα σε Προεδρικά Μέγαρα με την «Αριστεία» της διεθνούς ελίτ, για να τιμήσουμε αυτούς που φώναζαν: «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες».

Όχι τέτοια κούφια επιδειξιομανία ενώ ο Ελληνικός λαός υποφέρει, στενάζει και βυθίζεται στον οικονομικό καιάδα της ανεργίας.

Όχι με μια Εκκλησία παραγκωνισμένη, απούσα απ’ τον μικρόκοσμο σας, εξορισμένη σε φαινομενική ανυπαρξία.

Όχι να προσποιείστε τιμές σε μια Επανάσταση που ποτίστηκε από το γλυκό γάλα της Ορθοδοξίας, με ναούς σφραγισμένους, ιερείς εκβιαζόμενους, χριστιανούς κυνηγημένους.

Όχι με επιτροπές που κλήθηκαν να γιορτάσουν το 21, πετώντας βόρβορο προς τον Καραϊσκάκη και τον Καποδίστρια. Που χαριεντίζονται πάνω από ποταμούς ηρωικού αίματος για να φωτογραφηθούν με τα υπέρκομψα συνολάκια τους και να κάνουν δημόσιες σχέσεις.

Όχι με το να χρηματοδοτείτε χειραγωγούμενα κανάλια για να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου και να μας πείσουν πως οι Έλληνες περνούσαν ζωή χαρισάμενη στην Τουρκοκρατία.

Δεν ανήκετε στο Έθνος που παρέδωσαν οι Ήρωες μας.

Δεν γιορτάζει κανείς την απελευθέρωση απ’ την σκλαβιά, με νέα σκλαβιά.

Είστε περιττοί.

Είστε γραφικοί στα μάτια μας.

Γιορτάστε τις καρέκλες σας. Γιορτάστε τα πλούτη σας. Γιορτάστε την πρόσκαιρη εξουσία σας.


Αυτή η επέτειος δεν σας χωρά.

Τα στεφάνια που καταθέτετε, στεφανώνουν μόνο το Ψευτορωμαίικο σας.


Πηγή: https://www.sportime.gr

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Παύλος Μελάς



«Της Ελληνικής λεβεντιάς καμάρι και της αυτοθυσίας, ήταν αυτή η αξέχαστη ηρωική ψυχή, ο Παύλος Μελάς, ο Εθνικός μας ήρωας. Γεννήθηκε στη Μασσαλία, στις 29 Μάρτη του 1870. Το 1874 έρχεται στην Ελλάδα. Μορφώνεται σε μοναδικό περιβάλλον και χαίρεται τόσο την ευγένεια και την ανθρωπιά της μάνας του, όσο και τη φλόγα του πατέρα του (από μεγάλη γενιά ευπατρίδων Ηπειρωτών με πολλές θυσίες στο βωμό της πατρίδας). Αποφοιτά απ’ τη Σχολή Ευελπίδων, το 1891, με το βαθμό του υπολοχαγού πυροβολικού.

Η κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την περίοδο στα Βαλκάνια, ήταν ταραγμένη. Σε περιοχές όπως η Κρήτη, η Θεσσαλία, η Μακεδονία και η Ήπειρος (που ποθούσαν να ενωθούν με την ήδη απελευθερωμένη Ελλάδα), καθώς και σε πάμπολλες άλλες περιοχές στα Βαλκάνια, ξεσπούν συνεχώς επαναστάσεις ενάντια στον Σουλτάνο.

Η Μακεδονία μάλιστα, υποφέρει τόσο από τον Τουρκικό ζυγό, όσο και από τη Βουλγαρική Εξαρχία. Η Βουλγαρική προπαγάνδα χρησιμοποιεί κάθε μέσο (κυρίως εκφοβισμούς και βία, αλλά και στυγνές δολοφονίες σε πολλές περιπτώσεις) και κάθε της ενέργεια, αποσκοπεί στον εκβουλγαρισμό του τότε πληθυσμού της Μακεδονίας. Η Ελληνική Κυβέρνηση δεν επιχειρεί τίποτε, επίσημα, μέχρι το 1904. Ακόμη και εκείνη την περίοδο, ο Παύλος Μελάς, μαζί με άτομα που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες μ’ αυτόν, αγωνίστηκε για να αφυπνίσει υπεύθυνους και κοινή γνώμη.

Από την άνοιξη του 1904 που φτάνει στη Μακεδονία, κατορθώνει να συγκροτήσει μικρά ένοπλα σώματα, να οργανώσει την τοπική άμυνα, να ενισχύσει τη θέληση και την πίστη των κατοίκων. Τυπικά, διοικεί ένα σύνολο 35 αγωνιστών, αλλά στην ουσία ήταν αρχηγός της αντίστασης της περιοχής Μοναστηριού – Καστοριάς.

Στις 13 Οκτώβρη του 1904, προδόθηκε από τον αρχικομιτατζή Μήτρο Βλάχο και τη συμμορία του. Στα 34 χρόνια του, χτυπημένος από Τουρκικό βόλι, άφησε την τελευταία του πνοή στο χωριό Στάτιστα της Δυτικής Μακεδονίας, πολεμώντας για την ελευθερία της Ελληνικής μας Μακεδονίας.

Ο θάνατός του συσπείρωσε τον Ελληνισμό της Μακεδονίας, αφύπνισε την υπόλοιπη Ελλάδα και “…με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε, είδαν”, όπως χαρακτηριστικά είπε ο Ίων Δραγούμης. Χρειάστηκαν τέσσερα ακόμη χρόνια σκληρών μαχών, στις οποίες συμμετείχαν αγωνιστές από όλα τα μέρη της Ελλάδας, μέχρι να ψηφιστεί, το 1908, καινούργιο Τουρκικό Σύνταγμα. Τέσσερα ακόμη χρόνια μετά, η Μακεδονία, γίνεται Ελληνική, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-1913. Την ίδια χρονιά απελευθερώνεται και η Ήπειρος.

Φωτογράφησα και σχεδίασα τον ίδιο χώρο όπου σκοτώθηκε, μεταφέροντάς τον εδώ. Έχτισα με προσοχή τον πέτρινο τοίχο (παίρνοντας δείγματα από πέτρες της περιοχής, που ήταν χρωματικά όμοιες με αυτές του αυθεντικού σπιτιού). Τοποθέτησα με προσοχή τις ξυλοδεσιές και τα οριζόντια ξύλινα δοκάρια που ενσωματώνονται στους τοίχους, παράλληλα με το έδαφος, για να απορροφούν σεισμικές δονήσεις. ανάλογα με την αποτύπωση που είχα κάνει.

Στο μικρό αυτό χώρο, ένα κατώι, τοποθετώ όρθιο-λεβέντη τον Παύλο Μελά, ντυμένο με τη στολή του Μακεδονομάχου, που τίμησε. Το ύψος του είναι μάλλον υπερβατικό, αλλά τόσο φυσικό όταν αναλογίζεται κανείς ότι πρέπει να αποδώσω έναν ήρωα. Είναι κάτι που το έχω κάνει αρκετά συχνά (Κατσαντώνης, Κολοκοτρώνης, Νικηταράς), αλλά σ’ αυτό το χώρο, κάνει ακόμη πιο φανερή την προσπάθειά μου να αποδώσω μια σπουδαία μορφή με ξεχωριστή ακτινοβολία, μέσα από τα μάτια ενός ιδεαλιστή ανθρώπου και όχι ενός τυπικού παρατηρητή. Είναι λίγο πριν έρθει το θανατικό βόλι.

Κλείνοντας την αναφορά για τον Παύλο Μελά και το Μακεδονικό Αγώνα, θα ήθελα να κάνω μνεία στα πάμπολλα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή της Μακεδονίας, τις Ιστορικές αναφορές και τα ντοκουμέντα που έχουμε κληρονομιά εδώ και 4.000 και πλέον χρόνια. Συνδυάστε τα με την παρουσία μορφών που σημάδεψαν την Ιστορία με τις πράξεις και την προσφορά τους στην αρχαιότητα (Αριστοτέλης, Φίλιππος Β’ & Αλέξανδρος ο Μέγας,…), θυμηθείτε την παρουσία του τόπου κατά τη Βυζαντινή περίοδο, συνεχίστε την αναδρομή σας μέχρι και τον Παύλο Μελά και προχωρήστε μέχρι τις μέρες μας. Είμαι σίγουρος ότι και εσείς, όπως και εγώ, έχουμε πάμπολλα να ανακαλύψουμε. Πάνω απ’ όλα όμως, το πιο σημαντικό είναι η άρρηκτη σχέση μεταξύ αυτών που περικλείονται σε δυο λέξεις και ένα σύμβολο: Μακεδονία=Ελλάδα.»

Παύλος Βρέλλης, Μπιζάνι 1994

200 χρόνια...Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.


 200 χρόνια.

Ο πόλεμος δεν τελείωσε.
Το Γένος είναι ακόμα σκλαβωμένο. Το Γένος ακόμα πολεμά.
Πολεμά στα γόνατα με προσευχή. Με το κομποσχοίνι στο ένα χέρι του και το Ψαλτήρι στο άλλο.
Πολεμά κρατώντας με νύχια και με δόντια τα Μυστήρια. Στα φανερά και στα κρυφά. Σε ανώγεια και κατώγια.
Το Γένος πολεμά μαθαίνοντας στα παιδιά του τ’ Άγια Γράμματα. Κρυφό σχολειό έκανε τα σπίτια του, μιλώντας τους για Ήρωες και Αγίους.
Το Γένος πολεμά, διαβάζοντας στα παιδιά του πριν κοιμηθούν Παπαδιαμάντη, Δέλτα, Κόντογλου και τραγουδώντας τους για Μαρμαρωμένους Βασιλιάδες και για Εικόνες της Παναγίας που δακρύζουν.
Έτσι πολεμά το Γένος μας.

Η Επανάσταση ξεκίνησε, μα δεν τελείωσε ποτέ της.

Περιμένει να ολοκληρωθεί.

Περιμένει τη Ρωμιοσύνη ξανά να Αναστηθεί. Για μια τελευταία φορά...

Καλή Ανάσταση Αδέρφια.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2021

Γ' Κατανυκτικός ἑσπερινός, Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ



 

Τί είδαν και τί έγραψαν οι ξένοι ιστορικοί για την Ελληνική επανάσταση, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου


Θα σας ομιλήσω μόνον για δέκα λεπτά, μόνον.
Η Εκκλησία μας σήμερα γιορτάζει δυο γιορτές, η Ορθοδοξία και το Ελληνικό Έθνος, τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου, την απελευθέρωση δηλαδή του ανθρώπου από την τυραννία του διαβόλου, από την σκλαβιά της αμαρτίας, από την εξουσία του θανάτου, αυτό γιορτάζουμε, και το δεύτερο αυτό που γιορτάζουμε είναι ότι ξεσηκώθηκε το γένος των Ελλήνων εναντίον των τότε κατακτητών σαν σήμερα, εικοστή πέμπτη Μαρτίου του χίλια οκτακόσια είκοσι ένα, την Επανάσταση. Από τότε που πηγαίναμε εμείς στην Εκκλησία, εμείς οι μεγαλύτεροι εννοώ, μαθαίναμε πως η Εκκλησία μας έπαιξε έναν σπουδαιότατο ρόλο, αναντικατάστατο ρόλο, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Άλλο βέβαια τι γράφεται και τι λέγεται σήμερα, παραποιόντας και παραχαράσσοντας την ιστορία.
Μαθαίναμε τότε την αλήθεια, την Ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στα χρόνια εκείνα της σκλαβιάς, όπου Πατριάρχες, Αρχιερείς, έγγαμοι και άγαμοι, ιερείς και ιερομόναχοι και μοναχοί, ήσαν πρώτοι στον αγώνα για την λευτεριά. Ήρωες αξεπέραστοι, οι οποίοι έβαψαν με το αίμα τους τα ράσα τους. Δεν έδιναν μόνον Σώμα και Αίμα Χριστού στο σκλαβωμένο αλλά Ορθόδοξο γένος των Ελλήνων, αλλά το πότισαν και με το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδος. Επιπλέον συνέβαλλον στο να διατηρηθεί η Ελληνική και Εθνική μας ταυτότητα, που πάει στις ημέρες μας να εκμηδενιστεί και αυτή. Να διατηρηθεί η Ελληνική μας γλώσσα που τη χαλάσαμε και αυτή, ιδρύοντας τις μεγάλες σχολές του Γένους και τα κρυφά σχολειά. Τα μοναστήρια μας έγιναν τα ορμητήρια των αρματωλών, και στη διάρκεια του μεγάλου αγώνα επίσκοποι και ιερείς με την γενναιότητά τους και τη θυσία τους, έδωσαν με το λαμπρό τους παράδειγμα, στον αλυσοδεμένο για τετρακόσια χρόνια τότε λαό των Ελλήνων τη δύναμη να σηκώσει κεφάλι εναντίον της Τούρκικης τότε Αυτοκρατορίας, και το πέτυχαν αυτό το θαύμα.
Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι εις τους αιώνας των αιώνων η χώρα των θαυμάτων, θαύματα που την δύναμή τους όμως την έχουν στην πίστη του Χριστού την Αγίαν. Αυτήν την οποίαν θέλησαν τόσα και τόσα χρόνια, οι νέοι μας πολιτικοί να παραμερήσουν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ,π. Βασίλειος Βολουδάκης, π. Στυλιανός Καρπαθίου

 






π. Βασίλειος Βολουδάκης, π. Στυλιανός Καρπαθίου - Ζωντανή μετάδοση . Οι ομιλίες αναρτώνται στο https://www.ypakoh.gr (Κυριακή 28/3/2021, 12:30) Επιπλέον υλικό από το κανάλι @"Εκδόσεις Υπακοή".