Παναγία η Πορταΐτισσα – Ι.Μ. Ιβήρων
Η εικόνα ήταν κτήμα μιας ευλαβούς χήρας στη Νίκαια της Βιθυνίας, μπροστά απ’ την οποία έκαιγε ακοίμητη καντήλα, όταν εικονομάχοι στρατιώτες την ανακάλυψαν στο σπίτι της. Με την υπόσχεση χρημάτων η σώφρων χήρα πήρε μια μέρα παράταση και τη νύχτα, μαζί με το γιό της, έριξε την εικόνα στη θάλασσα. Η εικόνα, θαυματουργικά, μόλις βρέθηκε στο νερό, στάθηκε όρθια και άρχισε να πλέει προς την Ελλάδα, ο δε γιός της χήρας, για να μην τον συλλάβουν, ήρθε στη Θεσσαλονίκη και μετά στο Άγιον Όρος. Κανείς δεν ξέρει που βρισκόταν 170 χρόνια η εικόνα, απ’ το 829 που έπεσε στη θάλασσα ως το 1004 που βγήκε στη μονή Ιβήρων και να πώς εκτυλίχθηκε το θαυμαστό γεγονός της ανεύρεσης:
Κάθονταν οι άγιοι Γέροντες της μονής των Ιβήρων και μιλούσαν περί σωτηρίας ψυχής, όταν ξαφνικά είδαν μέσα στη θάλασσα ουρανομήκη λάμψη, και θαύμασαν που μπορούσαν κι έβλεπαν ακόμα και τη νύχτα να λάμπει κάτι σαν τον ήλιο. Μαζεύτηκαν όλοι οι Μοναχοί του Όρους και με βάρκες θέλησαν να πάνε στο περίεργο και θαυμαστό σημείο. Μπόρεσαν μόνο να διακρίνουν ότι ήταν μία εικόνα της Θεοτόκου, διότι όσο πλησίαζαν τόσο η εικόνα απομακρυνόταν. Οπότε, συγκεντρώθηκαν στην Εκκλησία και έκαναν θερμή προσευχή στην Παναγία να τους επιτρέψει να πάρουν την Αγία Εικόνα. Πράγματι ο Θεός άκουσε τη δέησή τους και απήντησε με τον εξής τρόπο:
Στα όρια της Μονής των Ιβήρων και προς τις δύσβατες κορυφές των βουνών, τον καιρό εκείνο ασκήτευε ο Μοναχός Γαβριήλ από την Ιβηρία. Ένας απλός, αναχωρητής, που αδιαλείπτως έλεγε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό» και «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Η τροφή του ήταν τα βότανα του βουνού και ποτό του το νερό και μέρα-νύχτα μελετούσε τον νόμο του Κυρίου. Με μια λέξη ήταν επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος. Ενώ προσευχόταν, νύσταξε λίγο, έκλεισε τα μάτια του και βλέπει την Κυρία Θεοτόκο με ιδιαίτερη λαμπρότητα να του λέει: «Πήγαινε στο Μοναστήρι και πες στον ηγούμενο ότι ήρθα για να δώσω την εικόνα μου. Μετά, βάδισε αφόβως επί του ύδατος, για να γνωρίσουν όλοι την αγάπη και πρόνοια που έχω σε αυτη τη Μονή». Μόλις είπε αυτά η Παναγία, χάθηκε απ’ τα μάτια του Γαβριήλ.
Μετά πήγε στο Μοναστήρι, είπε το νέο και οι Πατέρες με πομπή και Θεομητορικούς ύμνους πήγαν προς την παραλία. Ο Γέρων Γαβριήλ περπάτησε λίγο στη θάλασσα και αμέσως η εικόνα ήρθε στην αγκαλιά του. Οι Πατέρες με πολλή ευλάβεια και χαρά την υποδέχτηκαν και έκαμαν ολονύκτιες αγρυπνίες και δεήσεις και Λειτουργίες επί τρία μερόνυχτα, για να ευχαριστήσουν τον Θεό και την Παναγία. Την έβαλαν στο ναό της Μονής, αλλά εκείνη έφευγε και στεκόταν πάνω από την πύλη του Μοναστηριού. Αυτό επανελήφθη πολλές φορές, ώσπου ξαναπαρουσιάστηκε η Παναγία στον Γέροντα Γαβριήλ και του λέει: «Να πεις στους αδελφούς να μην με ενοχλούν στο εξής, διότι δεν ήλθα εδώ για να με φυλάγεται εσείς αλλά δια να σας φυλάγω εγώ και στην παρούσα αλλά και στην μέλλουσα ζωή. Να πεις επίσης σε όλους τους αδελφούς σε αυτό εδώ το Όρος που ζουν με ευλάβεια και αρετή και φόβο Θεού, να ζητούν και να εύχονται την ευσπλαχνία του Υιού μου και Δεσπότου, διότι αυτό το χάρισμα ζήτησα και έλαβα από Αυτόν. Και σας δίνω ετούτο ως σημάδι, όσο θα βλέπετε την Εικόνα μου σε αυτήν εδώ την Μονή το έλεος και η χάρις του Υιού μου δεν θα λείψουν από εσάς» (ε’ 143).
Όταν τα άκουσε αυτά ο ασκητικός και θεοφόρος πατήρ Γαβριήλ, έσπευσε στο Μοναστήρι να τα αναφέρει στον ηγούμενο ο οποίος χάρηκε πολύ. Συνάθροισε την αδελφότητα και αποφάσισαν να κτισθή στην είσοδο της Μονής ειδικό παρεκκλήσιο για την φύλακα και φρουρό της Μονής την θαυματουργό Εικόνα.
Άπειρο είναι το πλήθος των προσκυνητών της, ιδιαίτερα τον Δεκαπενταύγουστο και τη Δευτέρα της Διακαινησίμου, οπότε λιτανεύεται και γιορτάζεται η ανάμνηση της ευρέσεως της με λειτουργία σε παρεκκλήσι της παραλίας, που βρίσκεται στο σημείο ακριβώς που έβγαλε την εικόνα από τη θάλασσα ο Άγιος Γαβριήλ. Στο σημείο ακριβώς εκείνο ανέβρυσε τότε πηγή αγιάσματος, το οποίο ρέει αδιάκοπα μέχρι σήμερα και αγιάζει τους προσερχομένους σ᾽ αυτό με πίστι. Από τότε έχουν γίνει πάρα πολλά θαύματα και έχουν θεραπευθεί πάσης φύσεως ασθενούντες αδελφοί μας.
***
To θαύμα με το καντήλι στην Ιερά Μονή Ιβήρων
Μπροστά στην Ωραία Πύλη, κρέμεται παλαιά αργυρά κανδήλα, που ζυγίζει περίπου δυόμισυ (2,5) κιλά. Η κανδήλα αυτή, κατά την αγιορείτικη παράδοση παρουσιάζει ανέκαθεν ένα παράδοξο και μυστηριώδες φαινόμενο, αντίθετο προς το φυσικό νόμο της βαρύτητος και κινείται μόνη της από θεϊκή δύναμη, όπως λέγουν οι Αγιορίτες Πατέρες, ρυθμικά και οριζοντίως για πολλές ώρες, κατά τις μεγάλες εορτές και έκτακτα τις καθημερινές.
Κατά αρχαιότατη παράδοση που διασώθηκε από τους Γέροντες, αλλά και όπως έχει αποδειχθεί με τα γεγονότα, όταν το καντήλι κινείται στις εορτές προμηνύει ευχάριστα γεγονότα, αφού πιστεύεται πως η Παναγιά είναι στο ναό και συμπανηγυρίζει με τους προσκυνητές, ενώ αντιθέτως όταν κινείται στις καθημερινές ημέρες πιστεύεται ότι αυτό το γεγονός είναι ένα προμήνυμα για δυσμενή γεγονότα, ότι θα συμβεί κάποιο κακό γεγονός(δυστύχημα), με γενικότερες για τον κόσμο συνέπειες, π.χ σεισμός, πόλεμος, επιδημία θανατηφόρος .
***
Προφητεία περί τῆς Ἁγίας Εἰκόνος
Ἐξ ἀρχαίου χειρογράφου γραφέντος τῇ ύπαγορεύση τοῦ Ἁγίου Νείλου τοῦ Μυροβλήτου, φέρεται ὅτι ὅταν πληθυνθῇ ἡ ἀνομία καί ἡ ἀποστασία, θά ἀναχωρήσῃ ἐκ τοῦ Ἁγίου ’Ὁρους.
Κατά τα μεγάλα γεγονότα του κόσμου (πόλεμοι, σεισμοί κ.τ.λ.) οι του Αγίου Όρους Μοναχοί σπεύδουν να ιδούν με τα μάτια τους ότι η Παναγία η Πορταϊτισσα ευρίσκεται εντός της Μονής των Ιβήρων και συνεπώς δεν υπάρχει κανένας φόβος για τον τόπο, γιατί αν αναχωρήσει η Πορταϊτισσα όπως λέγουν οι Πατέρες θα πρέπει να αναχωρήσουν κι αυτοί. Η Εικόνα που δεν πρέπει να βγει ποτέ εκτός του Άθωνα, διότι η παράδοση λέει πως αν γίνει κάτι τέτοιο, θα σημάνει και το τέλος του Αγίου Όρους.
Λέγεται, μάλιστα, ότι εάν χαθεί η εικόνα από την θέση της, τότε θ’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας.
Στὰ χρόνια τῆς κατοχῆς τοῦ Ἄθωνα ἀπὸ τοὺς Τούρκους, στὸν «περίβλεπτον τοῦτον τῆς Θεοτόκου κλῆρον», ζοῦσαν περίπου δέκα χιλιάδες μοναχοί. Ὅταν ἄρχισαν οἱ καταπιέσεις ἀπὸ τοὺς κατακτητάς, παρέμειναν χίλιοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πολλοὶ ἤθελαν ν’ ἀναχωρήσουν, Σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν στὸ νοῦ τους νὰ προδώσουν τὸν Κύριο καὶ τὴν Παναγία μὲ τὴ μελλοντικὴ ἀναχώρησή τους, σ’ αὐτοὺς τοὺς νέους «δειλανδροῦντες» ἐμφανίσθηκε ἡ Πορταΐτισσα μὲ πολὺ πόνο καὶ λύπη, γιὰ νὰ ἐλέγξει αὐτοὺς τοὺς νέους σκληροτράχηλους «Ἰσραηλίτας», οἱ ὁποῖοι τόσα πολλὰ θαύματα ἔβλεπαν καὶ πάλι δυσπι- στοῦσαν. Τοὺς εἶπε:
«Γιατὶ τόσο πολὺ φοβηθήκατε καὶ γιατὶ διάφοροι λογισμοὶ εἰσέρχονται εἰς τὴν καρδίαν σας; Ὅλα αὐτὰ θὰ παρέλθουν καὶ πάλι τὸ Ὄρος τὸ Ἅγιον θὰ πληρωθεῖ ἀπὸ μοναχούς. Ἰδοὺ, σᾶς λέγω, ὅσον ἡ εἰκόνα μου εὑρίσκεται εἰς τὴν Μονὴν τῶν Ἰβήρων μὴ φοβεῖσθε κανένα, ἀλλὰ νὰ ἀσκεῖσθε εἰς τὴν ὑπομονήν. Ὅταν ἀναχωρήσω ἀπὸ ἐκεῖ, ἐκ τῆς θέσεώς μου, δι’ ἄλλον τόπον, θὰ ἔλθει καὶ τὸ τέλος τῆς Ἁγιωνύμου πολιτείας. Τότε ὁ καθεὶς ἄς λάβει τὸ σακίδιόν του καὶ ἄς πορευθεῖ εἰς ὅποιον τόπον ἐπιθυμεῖ».
πηγή: https://romioitispolis.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου