Η Βουβή Εβδομάδα της Ορθοδοξίας: Μια σιωπηλή προετοιμασία πριν από το Πάθος του Χριστού

Τι είναι η λεγόμενη “Κουφή” Εβδομάδα και ποια η πνευματική της σημασία – Τι έλεγαν οι Πατέρες της Εκκλησίας

Στην καρδιά της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Ορθόδοξη Εκκλησία εισέρχεται κάθε χρόνο σε μια ιδιαίτερη περίοδο σιωπής και εσωτερικής προσευχής: τη Βουβή Εβδομάδα, γνωστή και ως Κουφή Εβδομάδα. Είναι η τελευταία εβδομάδα πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και συνοδεύεται από μια ησυχία που διαποτίζει τόσο τη λατρεία όσο και τη ζωή των πιστών.

Η ονομασία “βουβή” ή “κουφή” δεν έχει να κάνει με την απουσία ήχου με την κοσμική έννοια, αλλά με την παύση ομιλιών, θορύβων και εξωστρεφών δραστηριοτήτων. Είναι η σιωπή πριν τη θύελλα του Πάθους. Η Εκκλησία, σαν στοργική Μητέρα, καλεί τα πνευματικά της τέκνα σε μια εσωτερική προετοιμασία, για να εισέλθουν με καθαρό νου και καρδιά στο μυστήριο της Σταύρωσης και της Ανάστασης.

Χρυσόστομος: Γι’ αὐτὸν ποὺ εἶναι δεμένος ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του καὶ δὲν μετανοεῖ, δὲν εἶναι ἀσφαλὲς οὔτε καὶ στὴν γιορτὴ νὰ κοινωνήσει!

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

«Ὅμως σήμερα πολλοὶ πιστοὶ ἔφθασαν σὲ τέτοια ἀπερισκεψία καὶ καταφρόνηση, ὥστε ἐνῷ εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ μύρια ἁμαρτήματα καὶ δὲν ἔχουν καμία πνευματικὴ ἐπιμέλεια, ὅπως νά ‘ναι προσέρχονται κατὰ τὶς ἑορτὲς στὴν Ἁγία Τράπεζα, καὶ δὲν ξέρουν ὅτι ὁ κατάλληλος καιρὸς τῆς Θείας Κοινωνίας δὲν εἶναι ὁ ἐρχομὸς τῆς γιορτῆς καὶ τῆς πανήγυρης, ἀλλὰ ἡ καθαρὴ συνείδηση καὶ ἡ ζωὴ χωρὶς ἁμαρτήματα.

Καὶ ὅπως γιὰ ἐκεῖνον ποὺ βλέπει πὼς ἡ συνείδησή του δὲν τοῦ καταμαρτυρεῖ κάτι φαῦλο, μπορεῖ κάθε ἡμέρα νὰ κοινωνεῖ, ἔτσι καὶ γι’ αὐτὸν ποὺ εἶναι δεμένος ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του καὶ δὲν μετανοεῖ, δὲν εἶναι ἀσφαλὲς οὔτε καὶ στὴν γιορτὴ νὰ κοινωνήσει.

Τὸ νὰ κοινωνάμε μία φορὰ τὸ χρόνο, δὲν μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματά μας, ἂν ἀνάξια προσερχόμαστε, ἀλλ’ αὐτό μᾶς καταδικάζει τεράστια, διότι... καὶ τὴν μία φορὰ ποὺ προσερχόμαστε εἶναι κι αὐτὴ ἀνάξια.

Γι’ αὐτό σᾶς παρακαλῶ ὅλους σας νὰ μὴν πλησιάζετε στὰ Θεῖα Μυστήρια ἁπλῶς καὶ μόνον ἐπειδὴ σᾶς ὠθεῖ ἡ γιορτὴ· ἀλλὰ ὅταν πρόκειται νὰ συμμετάσχετε στὴν ἁγία αὐτὴ προσφορά, ἀπὸ μέρες πρὶν νὰ καθαρίζετε τοὺς ἑαυτούς σας μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ μὲ τὴν ἀσχολία στὰ πνευματικά, καὶ νὰ μὴν ξαναγυρίζετε πάλι στὶς ἴδιες ἁμαρτίες σας, σὰν τὸ σκυλὶ ποὺ γυρίζει πίσω καὶ τρώει τὸν ἐμετό του...».

πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Η λειτουργική ζωή δεν σταματά στον Πανάγιο Τάφο – Το αίτημα “υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου” και η αναμονή για το Άγιο Φως

Η κατάσταση στους Αγίους Τόπους και την ευρύτερη περιοχή στη Μέση Ανατολή μπορεί να παραμένει ζοφερή εξαιτίας του συνεχιζόμενου πολέμου εδώ και ένα μήνα στο Ιράν, ωστόσο η προσευχή για ειρήνη και η τέλεση των ιερών ακολουθιών στα πανάγια προσκυνήματα δεν έχει σταματήσει ούτε στιγμή.

Γραφείο ρεπορτάζ ope.gr

Ο Πανίερος Ναός της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα μπορεί να έχει σταματήσει να δέχεται προσκυνητές καθώς για λόγους ασφαλείας η Αστυνομία έχει απαγορεύσει την είσοδο με τις πύλες να παραμένουν κλειστές, ωστόσο η λειτουργική ζωή δεν σταματά. Στη σκιά του πολέμου, το βράδυ του Σαββάτου 28 Μαρτίου 2026, τελέστηκε Ιερά Αγρυπνία για την Κυριακή Ε’ Νηστειών, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Καπιτωλιάδος κ. Ησύχιου.

Το έρεβος του πολέμου υπερνικά για άλλη μια φορά το αίτημα της Εκκλησίας “υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου”, ενώ στον τόπο όπου αναβλύζει η πηγή της ζωής, ο Αναστάς Κύριος, προστέθηκε στις δύσκολες αυτές ημέρες μια χαρά για την Αγιοταφική Αδελφότητα. Η εις διάκονον χειροτονία του π. Κορνηλίου η οποία τελέστηκε κατά τη διάρκεια της Αγρυπνίας από τον Σεβασμιώτατο κ. Ησύχιο.

Τις μεγαλύτερες πίκρες, θα σου τις δώσουν εκείνοι που αγαπάς…

Τις μεγαλύτερες πίκρες, θα σου τις δώσουν εκείνοι που αγαπάς…

Τις μεγαλύτερες αλήθειες, θα στις πούνε άνθρωποι που είναι ξένοι…

Εκείνος που έχει τα πιο πολλά, είναι που μοιράζεται πιο δύσκολα...

Και άνθρωπος που τον ευεργετείς, πριν να βραδιάσει το ξεχνάει...

Παράδοξα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή...

Δεν σταματά ποτέ να σε εκπλήσσει.

Τέτοιοι είμαστε οι άνθρωποι…

Πληγώνουμε με λόγια εκείνους που μας αγαπούν.

Μοιραζόμαστε τις αλήθειες μας πιο εύκολα με ξένους.

Στη φτώχεια τα κουτσοκαταφέρνουμε, μα χάνουμε ‘’στα πολλά’’ τον καλό μας εαυτό.

Και ξεχνάμε συνήθως όλους εκείνους που μας ευεργετούνε...

Ας είναι.

Μέρες που είναι συγχώρα εκείνους όλους που σε πίκραναν…

Ας είναι.

Μέρες που είναι, πρόσεξε λίγο περισσότερο μήπως και εσύ φέρεσαι έτσι…

Καλή και ευλογημένη -βουβή- εβδομάδα.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Σκέφτομαι όλους εκείνους που κυλίστηκαν στη λάσπη της πορνείας που επί τόσα χρόνια αγκάλιαζαν εφάμαρτα το κορμί της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας …

Σκέφτομαι όλους εκείνους που κυλιστηκαν στη λάσπη της πορνείας ,στα λερά της σαρκολατρίας, στον ρύπο της φιληδονίας…

Όλους εκείνους τους αμέτρητους, που επί τόσα χρόνια αγκάλιαζαν εφάμαρτα το κορμί της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας…

Όταν η Αγία στην έρημο του Ιορδάνη, με τα καυτά της δάκρυα και την ατελεύτητη στερεή μετάνοιά της, διέγραφε μια- μια από την μνήμη του σπλαχνικού Πατέρα, τις ανείπωτες και θλιβερές μαγαρισιές της ψυχής της, εκείνοι που κάποτε έστω παρέσυρε, συνέχιζαν να σκέφτονται την Μαρία ,ως την πιο μιαρή και πρόστυχη γυναίκα που είχαν συναντήσει στο διάβα τους…

Όταν η Αγία Μαρία η Αιγυπτία συναντούσε τον Όσιο Ζωσιμά, πατώντας πάνω στα Ιορδάνεια νερά, όταν αυτός εξομολογώντας την ανακάλυπτε το δυσθεώρατο μέγεθος της Αγιότητάς της, όταν εκείνη η τρισμακάρια γινόταν πρότυπο μετανοίας εις τους απεράντους αιώνες, υπήρχαν οι αμέτρητοι κάποτε εραστές της,που ακόμη,δίχως τον παραμικρό δισταγμό,την ελάχιστη επιφύλαξη, την λογάριαζαν για πόρνη! Και την καταδίκαζαν με τεκμήρια αδιάσειστα, με μαρτυρίες και αποδείξεις ακλόνητες στην αιώνια κόλαση!

Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου: Περί αοργησίας

ΛΟΓΟΣ ΟΓΔΟΟΣ

Περί αοργησίας

1. Όπως το νερό, πού χύνεται λίγο-λίγο στην φωτιά, την σβήνει τελείως, έτσι και το δάκρυ του αληθινού πένθους σβήνει όλη την φλόγα του θυμού και της εξημμένης οργής.

Γι΄αυτό και τα ετοποθετήσαμε, στην σειρά του λόγου, το ένα πρίν και το άλλο μετά.

2. Αοργησία σημαίνει ακόρεστη επιθυμία για ατιμία, όμοια με την απέραντη επιθυμία των κενοδόξων για έπαινο. Αοργησία σημαίνει νίκη κατά της ανθρώπινης φύσεως, πού φαίνεται με την αναισθησία απέναντι στις ύβρεις και πού αποκτάται με αγώνας και ιδρώτας.

3. Πραότης σημαίνει να παραμένη ακίνητη και ατάραχη η ψυχή, τόσο στις ατιμίες όσο και στους επαίνους.

4. Η αρχή της αοργησίας είναι να σιωπούν τα χείλη, ενώ η καρδιά ευρίσκεται σε ταραχή. Το μέσον είναι να σιωπούν οι λογισμοί, ενώ η ψυχή ευρίσκεται σε ολίγη ταραχή. Και το τέλος, να επικρατή στην θάλασσα της ψυχής μόνιμη και σταθερά γαλήνη, όσο και αν φυσούν οι ακάθαρτοι άνεμοι.

5. Οργή σημαίνει να...

Τρεῖς Νεομάρτυρες ῞Αγιοι: ῾Ιερομάρτυς Κωνσταντῖνος ὁ ἐκ Περιστέρας (Τσιάσι), Πολύζος ὁ ἐκ Διάβας (Πρεβέντας) καί ̉Αθανάσιος ὁ ἐκ Θεόπετρας (Κωβέλτσι).

Τρεῖς Νεομάρτυρες ῞Αγιοι:

῾Ιερομάρτυς Κωνσταντῖνος ὁ ἐκ Περιστέρας (Τσιάσι),

Πολύζος ὁ ἐκ Διάβας (Πρεβέντας) καί ̉Αθανάσιος ὁ ἐκ Θεόπετρας (Κωβέλτσι).

(Εʹ Κυρ. τῶν Νηστειῶν)

Στό ὑπ̉ ἀριθ. 297 χειρόγραφο πού φυλάσσεται στήν Ἱ. Μ. Βαρλαάμ τῶν ῾Αγίων Μετεώρων ὑπάρχει μία ἐνθύμηση, γραμμένη ἀπό χέρι ἀνωνύμου, ἀπό τήν ὁποία πληροφορούμεθα ὅτι τόν 18ο αἰ.(πιθανότατα μεταξύ τῶν ἐτῶν 1767-1770) μαρτύρησαν χάριν τῆς Πίστεως στήν περιοχή τῶν Τρικάλων τρεῖς, ἄγνωστοι Νεομάρτυρες: ὁ Νεομ. Πολύζος (Πολυζώης) ἀπό τήν Διάβα (Πρεβέντα), ὁ ῾Ιερομάρτ. Κωνσταντῖνος ἀπό τήν Περιστέρα (Τσιάσι) καί ὁ Νεομάρτυς Ἀθανάσιος ἀπό τήν Θεόπετρα (Κωβέλτσι).

Ἡ σπουδαῖα αὐτή ἐνθύμηση βρίσκεται στό 11β’ φύλλο τοῦ χειρογράφου καί ἔχει τή μορφή ἄτεχνου μεγαλυναρίου, χωρίς χρονολόγηση, πρός τιμήν τριῶν πιστῶν χριστιανῶν τῆς περιοχῆς, «ἀδίκων κρεμασθέντων», ὅπως γράφει, ἀπό τόν Τοῦρκο κατακτητή. Τούς τρεῖς αὐτούς Νεομάρτυρας ὁ λαός τοῦ Θεοῦ κατέταξε εἰς τήν χορείαν τῶν Νεομαρτύρων τῆς Πίστεως. Τό μεγαλυνάριο ἀναφέρει: «Δεῦτε εὐφιμίσομεν οἱ πιστοί* τούς τρεῖς ἀθλοφώρους τόν Πολύζο Πρεβεντινόν* καί τόν παπᾶ-Κώστα τόν Τζαισινόν* σύν ̉Αθανασίῳ ἐκ κῶμης Κωβελτζίου* ἀδίκως κρεμαστέντες πάνταις τιμίσομεν».

Μνήμη του Αγίου προφήτου Ιωάδ ή Ιωήλ και του Οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του εν τω φρέατι (30 Μαρτίου)

Μνήμη του Aγίου προφήτου Iωάδ ή Iωήλ

Λέων πατάσσει σε Προφήτα Kυρίου,

Ως παραβάντα τον λόγον του Kυρίου.

Oύτος ήτον από την Σαμάρειαν1, εκτύπησε δε αυτόν το λεοντάρι, όταν απεστάλη και ήλεγξε τον βασιλέα Iεροβοάμ, διατί εποίησε χρυσάς δαμάλας, και επροσκύνει αυτάς. O μεν γαρ Θεός επρόσταξεν αυτόν να υπάγη και να ελέγξη τον βασιλέα, να μη φάγη δε ψωμί, μηδέ να πίη νερόν εις τον τόπον εκείνον, αλλά να γυρίση ογλίγωρα. Aυτός δε πηγαίνωντας, ευρήκε τον Iεροβοάμ, οπού εθυσίαζε, και εκάλεσεν εν λόγω Kυρίου και είπε· «Θυσιαστήριον τάδε λέγει Kύριος. Iδού γεννάται εις τον οίκον και την βασιλείαν του Iούδα, Iωσίας ονόματι, ο οποίος θέλει θυσιάσει επάνω εις εσένα τους ιερείς των υψηλών τόπων των ειδώλων». O δε Iεροβοάμ, επειδή εξάπλωσε το χέρι του διά να πιάση τον Προφήτην τούτον, διά τούτο εξηράνθη το χέρι του. Eπειδή δε πάλιν ο αυτός Iεροβοάμ παρεκάλεσε τον Προφήτην διά να τον ιατρεύση, τούτου χάριν εδεήθη ο Προφήτης του Θεού και ιατρεύθη το χέρι του βασιλέως, ως ήτον και πρότερον.