Δημήτρης Νατσιός: Από τη σχολική αίθουσα στην πολιτική, με σταθερές αρχές και αξίες

Δημήτρης Νατσιός: Από τη σχολική αίθουσα στην πολιτική, με σταθερές αρχές και αξίες

Μια διαδρομή δεκαετιών στην υπηρεσία της ελληνικής παιδείας, της ιστορικής μνήμης και του δημόσιου διαλόγου.

Σε μια εποχή όπου η πολιτική αντιπαράθεση συχνά επισκιάζει την ουσία, η διαδρομή ενός δημόσιου προσώπου αξίζει να αξιολογείται συνολικά. Όχι μόνο μέσα από τις πολιτικές του θέσεις, αλλά και μέσα από το έργο, τη συνέπεια και τη στάση ζωής που προηγήθηκαν της παρουσίας του στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Η περίπτωση του Δημήτρη Νατσιού παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η δημόσια δράση του δεν ξεκίνησε από την πολιτική, αλλά από τη σχολική αίθουσα και τον διαρκή προβληματισμό για την ελληνική παιδεία.

Μια διαδρομή με επίκεντρο την παιδεία

Για δεκαετίες, ο Δημήτρης Νατσιός υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση ως δάσκαλος, συνδυάζοντας την καθημερινή του εργασία με μια αξιοσημείωτη δραστηριότητα σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Σύμφωνα με αναφορές για τη δημόσια παρουσία του, πραγματοποίησε περισσότερες από 500 ομιλίες, αναδεικνύοντας ζητήματα που αφορούν την ελληνική γλώσσα, την ιστορία, την ορθόδοξη παράδοση και τον παιδαγωγικό προσανατολισμό του σχολείου.

Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης: «Μέσα μας ὑπάρχει ἕνας ἄλλος «Λυαῖος», ποὺ πρέπει νὰ τὸν νικήσουμε. Εἶναι τὰ πάθη μας…»

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης. 

Τοιχογραφία στο Πρωτάτο – Καρυές

Ἤμουν πέντε χρονῶν παιδὶ στὸ χωριό μου τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 καὶ χτύπησαν οἱ καμπάνες.

―Μάνα, λέω, γιατί χτυπᾶνε σήμερα οἱ καμπάνες;

Δακρυσμένη ἡ μητέρα μου λέει:

―Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τὸ θαῦμα του.

―Ποιό θαῦμα;

―Πήραμε τὴ Θεσσαλονίκη τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα τῆς μνήμης του!…

Τί ἦταν ἡ Τουρκία μὲ τὴν Ἑλλάδα; Ἕνας Λυαῖος μὲ ἕνα Νέστορα. Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ Λυαῖος νικήθηκε. Καὶ ὅταν μπήκανε μέσα στὴν πόλι τὰ στρατεύματά μας, ἐψάλη στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου δοξολογία καὶ τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Νά τὸ θαῦμα.

Άγιος Δημήτριος o Μυροβλύτης: Ο Ναός, η Κρύπτη και Ιστορία για τη μεγάλη γιορτή

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο, τον πολιούχο της πόλης.

Βρίσκεται στην ομώνυμη οδό και είναι πεντάκλιτη βασιλική του «ελληνιστικού τύπου», αλλά με πολλά ιδιαίτερα και σπάνια χαρακτηριστικά σε σχέση με άλλους ναούς της ίδιας περιόδου στην Ελλάδα.

Η Κρύπτη του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου

Η είσοδος της κρύπτης βρίσκεται δίπλα από τον δεξιό πεσσό του ιερού βήματος και οδηγεί στο χώρο εκείνο που σύμφωνα με την παράδοση φυλακίσθηκε, μαρτύρησε και τάφηκε ο Άγιος Δημήτριος.

Πρόκειται για το ανατολικό τμήμα του μεγάλου ρωμαικού λουτρού που βρισκόταν κοντά στην αγορά και το στάδιο για την εξυπηρέτηση των αθλητών.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΠΤΥΧΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ — ΟΤΑΝ Η ΓΝΩΣΗ ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΥΠΟΧΩΡΕΙ

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Ἀποστολὴ τῆς παιδείας εἶναι νὰ φτιάχνει ἀνθρώπους καὶ ὄχι κιβὠτια μὲ κάποιες γνώσεις. Τὸ τὶ ἄνθρωπο θέλουμε ἦταν τὸ πρόβλημα ποὺ ἀπασχόλησε ὅλους τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους καὶ τοὺς νεώτερους παιδαγωγούς. Κι ὅλοι ἔρριχναν τὸ βάρος τους στὸ ἦθος, στὴν εὐγένεια, στὴν εὐπρέπεια καὶ στὴ λεβεντιά. Σήμερα, ὡς πρὸς αὐτὰ, πηγαίνουμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο». ~Σαράντος Καργάκος, ο αείμνηστος δάσκαλος της ελληνικής αυτοσυνειδησίας.~

Ο Καργάκος στα παραπάνω λόγια δεν περιέγραφε απλώς μια εκπαιδευτική παθογένεια, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που κινδυνεύει να ξεχάσει τι σημαίνει άνθρωπος. Γιατί ποια αξία έχουν τα πτυχία, όταν απουσιάζει το ήθος; Ποια σημασία έχει η γνώση, όταν δεν συνοδεύεται από συνείδηση, αξιοπρέπεια και ευθύνη;

Πολλοί φαντάζονται τοὺς χριστιανοὺς σὰν νὰ μὴν εἶναι ἄνθρωποι, γι' αὐτὸ καὶ τοὺς θέλουν χωρὶς ἁμαρτίες

Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Πολλοί, μὴ γνωρίζοντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀνθρωπολογία, φαντάζονται τοὺς χριστιανοὺς σὰν νὰ μὴν εἶναι ἄνθρωποι, γι' αὐτὸ καὶ τοὺς θέλουν χωρὶς ἁμαρτίες, χωρὶς ἀδυναμίες, χωρὶς πτώσεις· τοὺς θέλουν ἄτρωτους. Ὁ κοσμικὸς μπορεῖ νὰ κάνη ἀναρίθμητες ἁμαρτίες, δὲν δίνουν καμία σημασία. Ὁ καλόγερος, ἢ ὁ παπᾶς, ὅταν κάνη μία ἁμαρτία, αὐτὸ θὰ λάβη ἀμέσως δημοσιότητα. Εἶναι, βέβαια, ἡ κακότητα ποὺ ἔχουν μέσα τους, καθὼς καὶ ἡ διάστροφος διάθεσίς τους ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὅμως καὶ ἡ ἄγνοιά τους, διότι οὐδέποτε ἀγωνίσθηκαν, οὐδέποτε πάλεψαν πνευματικά, οὐδέποτε γνώρισαν τί σημαίνει ἔλεος τοῦ Θεοῦ, οὐδέποτε ἀντιμετώπισαν τὰ πάθη τους καὶ τὴν ἁμαρτία τους· ζοῦν σὲ ἕναν φανταστικό κόσμο καὶ νομίζουν ὅτι οἱ χριστιανοὶ δὲν εἶναι ἄνθρωποι, ὅπως καὶ αὐτοί.

Μνήμη του Αγίου και πανενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Θαυματουργού Δημητρίου του Μυροβλήτου (26 Οκτωβρίου)

Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου,

Ζηλούντα πλευράς λογχονύκτου σης πάθος.

Εικοστή μελίαι Δημήτριον έκτη ανείλον.

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης

Ούτος ήτον κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλέων, εν έτει σϞς’ [296], εκατάγετο δε από την πόλιν Θεσσαλονίκην, ευσεβής ων άνωθεν από τους γονείς του, και διδάσκαλος της εις τον Χριστόν πίστεως. Όταν δε επήγεν εις την Θεσσαλονίκην ο Μαξιμιανός, τότε επιάσθη ο μέγας ούτος Δημήτριος και εβάλθη εις την φυλακήν. Διατί ήτον κατά την ευσέβειαν και την εις Χριστόν πίστιν περιβόητος. Επειδή δε ο βασιλεύς εκαυχάτο δια ένα άνθρωπον, Λυαίον ονομαζόμενον, ο οποίος υπερέβαλε τους άλλους κατά το μέγεθος του σώματος και κατά την ανδρίαν· και επειδή επαρακίνει τους Θεσσαλονικείς να έμβουν εις το στάδιον, και να πολεμήσουν με αυτόν· δια τούτο ένας νέος Χριστιανός κατά την πίστιν, ονομαζόμενος Νέστωρ, επήγεν εις τον Άγιον Δημήτριον ευρισκόμενον εις την φυλακήν και είπεν εις αυτόν. Δούλε του Θεού, θέλω να πολεμήσω με τον Λυαίον. Όθεν παρακάλεσαι τον Κύριον δια λόγου μου. Ο δε Άγιος εσφράγισε το μέτωπον αυτού και είπε. Και τον Λυαίον θέλεις νικήσεις, και δια τον Χριστόν θέλεις μαρτυρήσεις. Όθεν από τον λόγον τούτον του Αγίου, λαβών θάρρος ο Νέστωρ και δύναμιν εις την ψυχήν του, ευθύς επήδησεν εις το στάδιον. Και πολεμήσας με τον Λυαίον, εθανάτωσεν αυτόν. Και ούτω κατέβαλε και την υπερηφάνειαν εκείνου, και το καύχημα του βασιλέως.