Όσιος Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης & Ησυχαστής (16 Αυγούστου), ο αζωογονητής του σύγχρονου αγιορείτικου μοναχισμού

Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής γεννήθηκε το έτος 1897 ή 1898 στο χωριό Λεύκες της Πάρου. Η Πάρος είναι ένα μικρό και ήρεμο νησί των Κυκλάδων. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και αναγκάζονταν να εργάζονται πολύ για να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Ο πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος και πέθανε πολύ νωρίς. Η μητέρα του Μαρία ανέλαβε την προστασία όλης της οικογενείας. Η μητέρα του ήταν ευλογημένη ψυχή και είχε απλότητα και ακεραιότητα χαρακτήρος και πήγαινε πολύ συχνά στην Εκκλησία για να λειτουργηθεί, αλλά και για να περιποιηθεί τον Ιερό ναό.

Όταν ο μικρός Φραγκίσκος - αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του Οσίου Ιωσήφ - έφυγε για να γίνει μοναχός η μητέρα του είπε στους συγγενείς της:

«Το γνώριζα πως θα γίνει μοναχός από την γέννησή του. Όταν γέννησα τον Φραγκίσκο μου και ήμουνα ακόμη στο κρεββάτι με το μωρό δίπλα φασκιωμένο, είδα να ανοίγει η στέγη του σπιτιού και ένας φτερωτός και πολύ ωραίος νέος, που μόλις μπορούσα να τον αντικρύσω από την πολλή λάμψη του, κατέβηκε και στάθηκε πλάι στο μωρό μου και άρχισε να το ξεσκεπάζει με σκοπό να το πάρει. Όταν εγώ διαμαρτυρήθηκα λέγοντας, "Τί κάνεις καλέ; θα μου πάρεις το μωρό μου;" Εκείνος επέμενε ότι για τον σκοπό αυτό ήρθε και αυτή είναι η απόφαση. Και για να με βεβαίωση, μάλιστα μου έδειξε σε ένα σημειωματάριο γραμμένη μια εντολή, ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρει το μικρό. Όταν αντιστάθηκα, ο Άγγελος μου έδωσε ένα πολύτιμο κόσμημα σε σχήμα σταυρού και μου πήρε το μωρό. Από τότε πίστευα, έλεγε η μητέρα του Μαρία, ότι κάποτε ο Φραγκίσκος θα ακολουθούσε τον Χριστό».

Ο πρώτος που ζητά συγγνώμη είναι ο πιο γενναίος. Ο πρώτος που συγχωρεί είναι ο πιο δυνατός. Ο πρώτος που ξεχνάει είναι ο πιο ευτυχισμένος

Είπε γέρων.Να είσαι τόσο Χριστιανός που όταν τα πόδια σου ακουμπούν το πάτωμα το πρωί, ο διάβολος στενάζει, "Ω, όχι! Είναι ήδη ξύπνιος!"

Αναφέρει προσκυνητής: - «Το μέλλον είναι αστερόσκονη, γιατί μπορείς να το ονειρευτείς. Το παρόν είναι πηλός, γιατί μπορείς να τον διαμορφώσεις. Αλλά το παρελθόν είναι πέτρα, γιατί δεν μπορείς να το αλλάξεις ποτέ».

Κάποτε, όταν η Αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα! Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με τη λογική. Ο Θεός ενεργεί με το δικό Του τρόπο που ξεφεύγει τη λογική. Δεν πρέπει να... είμαστε υπερβολικά λογικοί στη Xριστιανική ζωή.

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Αχ αδερφοί και να ξέραμε πόσο αθόρυβα ενεργεί η Χάρις Του Θεού σε κάθε βήμα μας... Ίσως να το θεωρούμε κάτι ως σύμπτωση ή να λέμε ότι δεν ήταν τελικά τόσο δύσκολο όμως ακόμα και στο πιο απλό ο Θεός ενεργεί προς όφελος της ψυχής μας.... Μέχρι και στο πιο απλό...

- Ανάξιος -

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Mύρωνος (17 Αυγούστου)

Tί μοι κεφαλής η τομή Mύρων λέγει,

Προς το στέφειν μέλλον με πάντιμον στέφος;

Εβδομάτη δεκάτη τε Mύρων τάμε ξίφος οξύ.

Άγιος Μάρτυς Μύρων. Τοιχογραφία του 14ου αιώνα 

στην Ιερά Μονή Γρατσάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου, και Aντιπάτρου άρχοντος Aχαΐας, ήτοι της Λιβαδίας, εν έτει σν΄ [250]. Πρεσβύτερος κατά το αξίωμα, αγαθός κατά την γνώμην, έντιμος κατά το γένος, πλούτον έχων πολύν, και παρά Θεού και ανθρώπων φιλούμενος. Eπειδή λοιπόν ο ρηθείς Aντίπατρος επήγεν εις την Eκκλησίαν κατά την ημέραν των Xριστού Γεννών, με σκοπόν διά να πιάση πολλούς Xριστιανούς, και να τιμωρήση αυτούς, διά τούτο ο Άγιος ούτος Mύρων, ζήλου θείου πλησθείς, ύβρισε τον Aντίπατρον. Tούτου χάριν εκρέμασαν αυτόν και εξέσχισαν. Έπειτα τον έρριψαν μέσα εις ένα καμίνι, το οποίον τόσον πολλά ανάφθη, ώστε οπού ο κτύπος της φωτίας ηκούετο εις πολύ διάστημα τόπου. Aλλ’ όμως το καμίνι δεξάμενον τον Άγιον, εφύλαξεν αυτόν αβλαβή. H δε φωτία ευγαίνουσα έξω από το καμίνι, κατέκαυσεν εκατόν πενήντα ανθρώπους Έλληνας. Ύστερον ανάγκασαν τον Άγιον να θυσιάση εις τα είδωλα, και επειδή δεν επείσθη, διά τούτο εύγαλαν λωρία από τους ώμους έως εις τα ποδάριά του, από τα οποία πέρνωντας ο Mάρτυς ένα λωρί, το έρριψεν εις το πρόσωπον του Aντιπάτρου. Aφ’ ου δε έγδαραν αυτόν, πάλιν εξέσχισαν τας εγδαρμένας του σάρκας. Mετά ταύτα έδωκαν τον Άγιον εις τα θηρία διά να τον φάγουν, αλλ’ εκείνα τον εφύλαξαν αβλαβή και ολόκληρον. Όθεν βλέπωντας ο Aντίπατρος, πως εφυλάχθη αβλαβής, δεν υπέφερε την εντροπήν, διά τούτο εθανάτωσε τον εαυτόν του με τας ιδίας του χείρας. O δε Άγιος εφέρθη εις την Kύζικον, και εκεί εδέχθη από τον ανθύπατον την του θανάτου απόφασιν. Όθεν αποκεφαλισθείς, απέλαβεν ο μακάριος τον του μαρτυρίου αμάραντον στέφανον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Η "ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ" ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΉΤΟΙ, "ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΝ ΜΑΝΔΗΛΙΟΝ" (16/8)

Ἐν σινδόνι ζῶν ἐξεμάξω σὴν θέαν,

Ὁ νεκρὸς εἰσδὺς ἔσχατον τὴν σινδόνα.

Εἰς τὸ Κεράμιον.

Ἀχειρότευκτον χειρότευκτος σὸν τύπον.

Φέρει κέραμος παντοτεῦκτα Χριστέ μου.

Επιμέλεια έρευνας: πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Η διδασκαλία της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία οι εικόνες αποτελούν ένα αδιάσπαστο στοιχείο του Χριστιανικού Ευαγγελίου, αμέσως με την έναρξή του εκφράζεται επίσης στην παράδοση, η οποία βεβαιώνει ότι η πρώτη εικόνα του Χριστού εμφανίσθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής Του στη γη. Στη Δύση, αυτή η εικόνα εκαλείτο «το Άγιο Μανδήλιο», ενώ στην Ανατολή καλείται «Αχειροποίητος», η εικόνα που δεν έγινε από χέρι ανθρώπου.

Σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, ο ίδιος ο Χριστός έστειλε την εικόνα Του στον Άβγαρο τον Ε’ Ukhama, Πρίγκηπα της Οσροηνής, μιας μικρής χώρας ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη, που βρισκόταν την εποχή εκείνη ανάμεσα στη Ρωμαϊκή και την Παρθική Αυτοκρατορία. Πρωτεύουσά της ήταν η πόλη Εδεσσα, η σημερινή Orfu ή Rogais. Πρέπει να αναφερθεί ότι το χρονικό της πόλης αυτής αναφέρει την ύπαρξη Χριστιανικού ναού ο οποίος εθεωρείτο αρχαίος το έτος 201, όταν καταστράφηκε από πλημμύρα. Το βασίλειο της Έδεσσας ήταν η πρώτη πολιτεία στον κόσμο που έγινε Χριστιανική πολιτεία μεταξύ του 170 και του 214, υπό την ηγεμονία του Αβγάρου του Θ’( Ουσπένσκυ Λεωνίδας).

“Αρνητές ταυτοτήτων”: Μια προβληματική ταμπέλα στον δημόσιο διάλογο

 Η χρήση χαρακτηρισμών που απαξιώνουν συλλήβδην όσους διατυπώνουν διαφορετική άποψη δεν συμβάλλει στην ενημέρωση ούτε ενισχύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στα μέσα ενημέρωσης. 

Από Βίκυ Μπαϊρακτάρη

Ο χαρακτηρισμός «αρνητές ταυτοτήτων», που χρησιμοποιείται από ορισμένα μέσα ενημέρωσης για πολίτες οι οποίοι αντιδρούν στις νέες ψηφιακές ταυτότητες ή επιλέγουν να εκδώσουν διαβατήριο, αποτελεί μια γενίκευση που δυσκολεύει τον ουσιαστικό δημόσιο διάλογο.

Η χρήση αντίστοιχων χαρακτηρισμών δεν είναι καινούργια. Κατά την περίοδο της πανδημίας επικράτησε ο όρος «αρνητές εμβολίων», ο οποίος συχνά χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει ένα ιδιαίτερα ετερογενές σύνολο πολιτών, ανεξάρτητα από τα πραγματικά επιχειρήματα ή τις επιφυλάξεις τους. Αντί να διευκολύνει την κατανόηση των διαφορετικών απόψεων, η ταμπελοποίηση συνέβαλε στην περαιτέρω πόλωση της κοινωνίας.

Ερμηνευτικό σχόλιο στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 16.8.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ IA' ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Μθ 18,23-35)]

    

Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σε ἠλέησα;»

Ἀπὸ τὸν Κύριο ἀκούσαμε σήμερα τὴν παραβολὴ τοῦ σκληροῦ δούλου. Κατὰ τὴν παραβολή, παρομοιάζεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἕναν βασιλιά, ποὺ θέλησε νὰ λογαριασθῆ μὲ τοὺς ὑπηρέτες του. Ἀρχίζοντας τὸν ἔλεγχο βρέθηκε ἕνας δοῦλος νὰ τοῦ χρωστάη δέκα χιλιάδες τάλαντα. Καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε νὰ ἐξοφλήση, διέταξε ὁ ἀφέντης νὰ πουλήσουν τὸν δοῦλο, μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά, γιὰ νὰ ἀποπληρωθῆ τὸ χρέος. Τότε ὁ δοῦλος ἔπεσε στὰ πόδια, παρακαλῶντας, καὶ εἶπε˙ Δῶσε μου χρό-νο καὶ ὅλα θὰ στὰ πληρώσω. Ὁ Κύριος τὸν λυπήθηκε καὶ τοῦ χάρισε τὸ δάνειο. Αὐτὸς ἔφυγε χαρούμενος, ἀλλὰ συνάντησε ἕναν συνάδελφό του ὑπηρέτη, ποὺ τοῦ χρωστοῦσε ἑκατὸ δηνάρια. Τὸν ἔπιασε καὶ τοῦ ζητοῦσε τὸ δάνειο. Ἐπειδὴ ἐκεῖνος δὲν εἶχε νὰ πληρώση, παρακάλεσε καὶ ζήτησε προθεσμία γιὰ νὰ ξεπληρώση τὰ ἑκατὸ δηνάρια. Ὁ ἄλλος ὅμως δὲν δε-χθηκε καὶ τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακή. Οἱ συνάδελφοί τους, ποὺ εἶδαν τὶ ἔγινε, στενοχωρέθηκαν καὶ τὰ ἀνέφεραν ὅλα στὸν ἀφέντη. Αὐτὸς τὸν κάλεσε καὶ τοῦ εἶπε˙ Δοῦλε πονηρέ, ἐγὼ, ἐπειδὴ μὲ παρεκάλεσες, σοῦ χά- ρισα τόσο μεγάλο χρέος, δὲν ἔπρεπε καὶ ἐσὺ νὰ κάνης τὸ ἵδιο στὸν συνάδελφό σου; Ὀργίσθηκε ὁ κύριος καὶ τὸν παρέδωσε στοὺς βασανι-στές μέχρι νὰ πληρώση ὅλο τὸ χρέος. Ἔτσι θὰ κάνη καὶ σὲ ἐσᾶς ὁ Πατέ-ρας μου ὁ οὐράνιος, ἐὰν ὁ καθένας σας δὲν συγχωρήσετε τὰ σφάλματα τῶν ἀδελφῶν σας, μὲσα ἀπὸ τὴν καρδιά σας.