Η εορτή της Αναλήψεως μας άνοιξε τον Ουρανό, και οσφραινόμαστε από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης

«Ὁ Κύριος ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς, ἵνα πέμψῃ τὸν Παράκλητον τῶ κόσμω, οἱ οὐρανοὶ ἡτοίμασαν τὸν θρόνον αὐτοῦ, νεφέλαι τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ, Ἄγγελοι θαυμάζουσιν, ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν, ὁ Πατὴρ ἐκδέχεται, ὃν ἐν κόλποις ἔχει συναϊδιον, Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κελεύει πᾶσι τοὶς Ἀγγέλοις αὐτοῦ, Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ἡμῶν, Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χείρας, ὅτι ἀνέβη Χριστός, ὅπου ἣν τὸ πρότερον».

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Ένα ρίγος χαράς διαπερνά τη λέξη «ανάληψη», που δείχνει μια πρόκληση προς τους αποκαλούμενους «νόμους της φύσεως», προς τη διαρκή κάθοδο και πτώση∙ είναι μια λέξη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας και πτώσης. Εδώ αντίθετα τα πάντα είναι ελαφράδα, πέταγμα, μια ατέλειωτη άνοδος. Η Ανάληψη του Κυρίου γιορτάζεται σαράντα μέρες μετά το Πάσχα, την Πέμπτη της έκτης εβδομάδας μετά τη γιορτή της Ανάστασης του Χριστού.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ

Η Ανάληψις του Κυρίου

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.

Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.

Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποὺ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι’ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτὸ του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι’ αὐτὸ κι’ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).

Η Ανάληψη του Κυρίου - Υπομνηματισμός της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [:Πράξ. 1, 1-12]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων,ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος Ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη(:το πρώτο βιβλίο, που ονομάζεται Ευαγγέλιο, το έγραψα, Θεόφιλε, για να εξιστορήσω σε αυτό περιληπτικά όλα όσα έκανε και δίδαξε ο Ιησούς από την αρχή της δημόσιας δράσεώς Του μέχρι την ημέρα που αναλήφθηκε στους ουρανούς, αφού προηγουμένως με συνεργό και το Άγιο Πνεύμα έδωσε εντολές στους αποστόλους που είχε διαλέξει ο Ίδιος)»[Πράξ. 1,1-2]

Σε πολλούς αυτό εδώ το βιβλίο δεν είναι αρκετά γνωστό, ούτε αυτό το ίδιο ούτε ο συγγραφέας του. Γι’ αυτό και προτίμησα προπάντων να ασχοληθώ με το έργο αυτό, ώστε και αυτούς που το αγνοούν να διδάξω και έναν τόσο μεγάλο θησαυρό να μην αφήσω να αγνοείται και να μένει αποκρυμμένος· διότι θα μπορέσει να μας ωφελήσει όχι λιγότερο από τα ίδια τα ευαγγέλια· είναι γεμάτο από τόση πολλή φιλοσοφία και ορθότητα διδασκαλίας πίστεως και επίδειξη θαυμάτων που έχουν γίνει μάλιστα από το άγιο Πνεύμα.

Βίος τῶν ἁγίων θεοστέπτων καὶ ἰσαποστόλων βασιλέων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης (21 Μαΐου)

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΣΤΕΠΤΩΝ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ*

Εἰκ. 1. Ἅγιοι Κωνσταντῖνος καὶ Ἑλένη. Τοιχογραφία στὴν Ἱερὰ Μονὴ 

Ἁγίου Νεοφύτου του Ἐγκλείστου στὴν Πάφο

Γέννηση καὶ καταγωγὴ τῶν Ἁγίων

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ ἐνδοξότατος πρῶτος χριστιανὸς αὐτοκράτορας, ὁ ἱδρυτὴς τῆς βασιλεύουσας Κωνσταντινούπολης, γεννήθηκε στὴν πόλη Ναϊσσό, τὴ σημερινὴ Νίσσα τῆς κεντρικῆς Σερβίας, γύρω στὸ ἔτος 275. Πατέρας του ἦταν ὁ ἑλληνοϊλλυρικῆς καταγωγῆς Κωνστάντιος ὁ Χλωρός, ἀξιωματοῦχος τότε τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους, ὁ ὁποῖος κατόπιν, ὅπως θὰ δοῦμε, ἀνακηρύχθηκε Καίσαρας καὶ Αὔγουστος τῶν δυτικῶν ἐπαρχιῶν. Μητέρα του ὑπῆρξε ἡ πολὺ εὐσεβὴς καὶ ἐνάρετη Ἑλένη, ποὺ γεννήθηκε στὴν πόλη Δρέπανο τῆς Βιθυνίας (Μικρᾶς Ἀσίας) περὶ τὸ ἔτος 247, ἀπὸ πατέρα ξενοδόχο. Τὴν πόλη αὐτὴ ὁ Μ. Κωνσταντῖνος μετονόμασε ἀργότερα Ἑλενόπολη, πρὸς τιμὴ τῆς μητέρας του. Ὁ Κωνστάντιος νυμφεύθηκε τὴν Ἑλένη γύρω στὸ 273. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ὑπῆρξε ὁ πρωτότοκος ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ ἀπέκτησαν.

Άγιος Ιωσήφ: Η νέα μεγάλη σειρά του MEGA μετά τον Άγιο Παΐσιο - Ποιους ηθοποιούς θα δούμε;

Η νέα σειρά του MEGA φωτίζει τη ζωή του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή, με δυνατό καστ και υψηλές προσδοκίες

Το MEGA ετοιμάζει μια από τις πιο ιδιαίτερες παραγωγές της επόμενης τηλεοπτικής σεζόν, επιλέγοντας να στραφεί σε μια μορφή που έχει αφήσει έντονο αποτύπωμα στην Ορθοδοξία. Η σειρά «Άγιος Ιωσήφ» φιλοδοξεί να μεταφέρει στη μικρή οθόνη τη ζωή και την πορεία του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή, μέσα από μια αφήγηση που συνδυάζει ιστορικά στοιχεία, πνευματικότητα και έντονο ανθρώπινο στοιχείο. Με φόντο την Ελλάδα των αρχών του 20ού αιώνα, η σειρά επιχειρεί να φωτίσει όχι μόνο τον βίο ενός Αγίου, αλλά και τις εσωτερικές διαδρομές που οδηγούν έναν άνθρωπο να αφήσει τα πάντα πίσω του.

Χωρίς τον Χριστό, δεν υπάρχει λύση στην τραγωδία της επίγειας ιστορίας της ανθρωπότητος

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ

Η υπερηφάνεια είναι σκοτάδι απαίσιο, ο αντίποδας της Θείας Αγαθοσύνης. Η υπερηφάνεια είναι η αρχή του κακού, η ρίζα κάθε τραγωδίας, ο σπορέας του μίσους, ο αφανιστής της ειρήνης, αντικείμενη στην τάξη που θέσπισε ο Θεός. Σε αυτή βρίσκεται η ουσία του άδη.

Η υπερηφάνεια είναι εκείνο το «σκότος το εξώτερον», στο οποίο διαμένοντας ο άνθρωπος αποχωρίζεται από τον Θεό της αγάπης. «Οι άνθρωποι …ηγάπησαν το σκότος» (Ιωάνν. γ᾽ 19). Η σωτηρία από τον άδη αυτό είναι δυνατή μόνο με τη μετάνοια.

Η μετάνοια είναι ανεκτίμητο δώρο προς την ανθρωπότητα. Η μετάνοια είναι Θείο θαύμα για την αποκατάστασή μας μετά την πτώση. Η μετάνοια είναι έκχυση Θείας εμπνεύσεως πάνω μας με την δύναμη της οποίας ανεβαίνουμε προς τον Θεό, τον Πατέρα μας, για να ζήσουμε αιώνια στο φως της αγάπης Του. Με τη μετάνοια συντελείται η θέωσή μας. Αυτό είναι γεγονός με ασύληπτο μεγαλείο. Η δωρεά αυτή έγινε δυνατή με την προσευχή του Χριστού στη Γεσθημανή, με τον θάνατό Του στον Γολγοθά, και την Ανάστασή Του.

Απόδοση του Πάσχα - Η Ανάσταση συνεχίζεται!

Την Τετάρτη της έκτης εβδομάδας μετά το Πάσχα εορτάζουμε την Απόδοση της εορτής του Πάσχα. Αν και οι περισσότερες εορτές έχουν τη απόδοση τους την όγδοη ημέρα, η Απόδοση του Πάσχα εορτάζεται την 39η ημέρα.

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ίδια γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα. Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.

Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.

Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής.

Αγία Λυδία: Η πρώτη ελληνίδα και ευρωπαία χριστιανή που γιορτάζει στις 20 Μαΐου

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου – καθηγητού

Μία από τις πλέον συμπαθείς γυναικείες μορφές που αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη είναι και αυτή της Αγίας Λυδίας από τους Φιλίππους της Μακεδονίας, η οποία μάλιστα θεωρείται ως η πρώτη χριστιανή ευρωπαία γυναίκα και βέβαια ελληνίδα.

Πληροφορίες για αυτήν παίρνουμε αποκλειστικά από το ιερό βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (16ο κεφ.). Ο Απόστολος Παύλος, με τους συνεργούς του Τιμόθεο, Σίλα και Λουκά, κατά την δεύτερη αποστολική περιοδεία του, την άνοιξη του 50 μ. Χ. και ενώ βρισκόταν στην Τρωάδα, είδε ένα σημαντικό όνειρο: έναν Μακεδόνα, οποίος του είπε: «Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν» (Πράξ.16,9). Ο μεγάλος Απόστολος θεώρησε το όραμα αυτό ως εντολή του Θεού να περάσει στον ευρωπαϊκό χώρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας.

Χωρίς να χάσει καιρό επιβιβάζεται, μαζί με τους συνεργάτες του, σε πλοίο και έφθασαν στο λιμάνι της Νεάπολης, της σημερινής Καβάλας. Δια μέσου της Εγνατίας Οδού έφτασαν στους Φιλίππους, σε μία πολύ σημαντική ρωμαϊκή πόλη, η οποία απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια από την αυτοκρατορική Ρώμη. Ήταν χτισμένη σε στρατηγική θέση, εν μέσω μιας πλούσιας περιοχής. Μετά τη μάχη των Φιλίππων (42 π. Χ.) μετατράπηκε σε ρωμαϊκή αποικία και αποικίστηκε από Ρωμαίους βετεράνους στρατιώτες, έφερε την προνομιούχα ονομασία «Κολωνία» (colonia Iulia Augusta Philippensis) και διοικούνταν από στρατηγούς, έχοντας διοικητική και οικονομική αυτονομία.

Πως διασώθηκε η θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας Σουμελά

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σουμελά αποτελεί το σύμβολο των ξεριζωμένων Ποντίων, που στη συνείδησή τους είναι συνυφασμένη με την αιματηρή ιστορία των προγόνων τους.

Μπορεί να είχαν έρθει κυνηγημένοι στην Ελλάδα οι Πόντιοι, αλλά μόλις έφθασε, λίγα αργότερα και η εικόνα της Παναγίας της Σουμελά, πολλοί αισθάνθηκαν, όπως είπαν, ότι πλέον δεν απουσίαζε και ο Πόντος από την Ελλάδα, αφού αυθεντική έκφραση του τόπου ήταν αυτή η εικόνα.

Η θρησκευτική καταπίεση ήταν τόσο μεγάλη, κατά το διωγμό τους, ώστε πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί Πόντιοι σύρθηκαν στον εξισλαμισμό.

Ένα μέρος από αυτούς, που δεν είχαν την αντοχή να παλεύουν καθημερινά ενάντια στο δυνάστη, αν και ήθελαν να κρατήσουν την ταυτότητά τους, τις παραδόσεις τους, έγιναν κρυπτοχριστιανοί.

Και δεν ήταν λίγοι αυτοί, αλλά ένας μεγάλος όγκος.

Και ήταν δραματικά δύσκολο να διατηρηθεί στα πέτρινα εκείνα χρόνια η ομολογία της πίστεως.

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι Πόντιοι, που ζούσαν κάτω από τη βία των Τούρκων, ήταν μάρτυρες μόνο και μόνο, γιατί κατόρθωναν να αντέχουν θηριώδεις συνθήκες.

Αυτή την αντοχή γιγάντωνε η πίστη στο Θεό και στην Παναγία, αλλά και η αξία του Ελληνισμού.

Μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἑνότητα χωρὶς τὴν Ἀλήθεια;

Λέων Μπράνγκ, Δρ. Θεολογίας

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Στὴν ἀνάκριση ποὺ ἔκανε ὁ Πιλάτος στὸν Χριστό, ὁ Κύριος τοῦ φανέρωσε, ὅτι σκοπὸς τῆς ἔλευσής Του στὸν κόσμο ἦταν: «ἵνα μαρτυρήση τῇ ἀληθείᾳ». [1] Ἀκούγοντας αὐτὴ τὴ φανέρωση τοῦ Χριστοῦ ὁ Πιλάτος ἔθεσε ἐπιφανειακὰ τὴν ἐρώτηση: «καὶ τί ἐστιν ἀλήθεια;» Στὴν οὐσία δὲν ἐπρόκειτο γιὰ ἐρώτηση. Ἐξέφρασε μὲ τὰ λόγια αὐτά, καὶ κυρίως μὲ τὸν τρόπο ἐκφορᾶς τῶν λόγων του, τὴν πεποίθηση, ὅτι ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει. Τὸ εἶπε ἐνώπιον Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Ἀλήθεια, φανερώνοντας ἔτσι ὅτι δὲν εἶχε αἴσθηση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τοῦτο παρ' ὅτι τοῦ εἶχε ὑποδείξει ἡ γυναῖκα του τὴ σπουδαιότητα αὐτοῦ τοῦ κατηγορημένου καὶ παρ' ὅτι εἶχε συνειδητοποιήσει τὸ δόλο τῶν Ἰουδαίων. Ἀντίθετα ὁ εὐγνώμων ληστὴς ἀνταποκρίθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Οσία Γερόντισσα Γαλακτία: «Φωνάζω τὸ “Χριστὸς Ἀνέστη” καὶ γίνονται καπνός»

Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης

(21 Ἰουλίου 2016)

Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη στὸν κ. Α. Μωραϊτάκη.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Νὰ ξέρετε τί μοῦ κάνει μέρα νύχτα ὁ θεοκατάρατος; Κοιμᾶμαι καὶ μὲ ξυπνᾶ: “Σήκω -μοῦ λέει- θὰ παντρευτεῖς. Φτοῦ, φτοῦ, φτοῦ. Δὲν ἔβαλα ποτὲ σὰν κοπέλα τέτοιο λογισμὸ καὶ τώρα μοῦ λὲς ἀναίσχυντε τέτοια πράγματα. Ἐγὼ παντρεύτηκα τὸν Ἀναστημένο Χριστό. Αὐτὸς ἦταν πάντα ὁ Νυμφίος τῆς καρδιᾶς μου”. Ἄλλοτε φεύγει μὲ οὐρλιαχτὰ καὶ ἄλλοτε μὲ χαχανητά. Μὲ ξυπνᾶ πάλι καὶ μοῦ λέει: “Ξύπνα νὰ προσευχηθεῖς. Ὥρα γιὰ προσευχή”. Τοῦ λέω: “Νὰ κάνεις τὴ δουλειά σου ἐσύ… Ξέρω πότε θὰ προσευχηθώ… Δὲν θὰ μοῦ πεῖς ἐσύ;” “Ποιὰ δουλειά μου νὰ κάνω” μοῦ λέει. “Νὰ πειράζω τοὺς ἀνθρώπους;” “Νὰ μετρᾶς τὶς μέρες –τοῦ ἀπαντῶ– ποὺ θὰ ἔρθει ὁ Κύριος στὴ Δευτέρα Παρουσία Του καὶ θὰ κλεισθεῖς μόνιμα στὰ καταχθόνια”. Ἐκεῖ σκάει καὶ φεύγει ζεματισμένος. Ἄλλοτε πάλι προσπαθῶ νὰ φορέσω τὸ φουστάνι μου καὶ ἔρχεται καὶ μὲ κοροϊδεύει: “Μὴ βάλλεις μαύρο. Φόρεσε ρόζ σὰν αὐτό… Αὐτὸ τὸ χρῶμα μ’ ἀρέσει ἐμένα”. Τοῦ ἐπιτίθεμαι καὶ πάλι μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ καὶ γίνεται ἄφαντος. Βυθίζομαι στὴν προσευχὴ καὶ ἔρχεται: “Σταμάτα –μοῦ λέει – κάνε μικρὴ διακοπή. Σοῦ ἔφερα γλυκό νὰ ξαποστάσεις”. Καὶ κρατᾶ ἀκαθαρσίες. Μετὰ χαχανίζει καὶ φεύγει.

Ἄλλοτε ἔρχονται πολλοὶ μαζὶ ὡς γυμνές γυναῖκες καὶ γυμνοὶ ἄνδρες. “Κοίτα, κοίτα. Κοίτα νὰ μαθαίνεις ἄσχετη. Κοίτα πὼς ζεῖ σήμερα ὁ κόσμος. Κοίτα τί τοὺς βάζουμε καὶ κάνουν.” Ἐκεῖ φωνάζω τὸ “Χριστὸς Ἀνέστη” καὶ γίνονται καπνός. Μοῦ κρατοῦν τὸ ἀναπηρικό «Π», μοῦ μπερδεύουν τὰ λόγια τῆς προσευχῆς, μοῦ ρίχνουν αὐτὰ ποὺ κρατῶ στὰ χέρια, μὲ ἀπειλοῦν, μὲ ἀηδιάζουν. Συνήθως ἔρχονται ὅταν εἶμαι μόνη….».

“Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης”, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, εκδ. Θεομόρφου, Β΄ έκδοση, σελ. 141-142.

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Διδαχές Γερόντισσας Γαλακτίας: Παραφυσική αγαπολογία

Είναι σημαντικά αυτά που αναφέρει η αδελφή Εύα Τορνεσάκη. Αυτή έχει και το μεγαλύτερο αρχείο από τη γιαγιά. Χάρηκα πολύ που ξεσκέπαζε τους πλανεμένους. Την είχα ακούσει κι εγώ να λέει, ότι πιο πολλοί πλανεμένοι θα ξεφυτρώσουν δήθεν στο όνομα του Χριστού, από τα μανιτάρια που φυτρώνουν στα βουνά της Κρήτης.

Συνιστούσε αγάπη, σιωπή, μετάνοια και ταπείνωση! Αυτά, έλεγε, καίνε τον διάβολο και δεν του δίνουνε δύναμη. Διαφορετικά μπορεί να φυσήξει ο νους σου (δική της έκφραση) και να νομίζεις πως έφτασες στα μέτρα του Μεγάλου Αντωνίου επειδή κάνεις λίγη προσευχή και νηστεία… Στα περιστατικά που αναφέρει η αδελφή Εύα, που σαν φιλόλογος τα γράφει και ωραία, ήθελα να προσθέσω τρία περιστατικά που έζησα: 

Μνήμη της ανακομιδής και μετακομιδής του λειψάνου του εν Aγίοις Πατρός ημών Nικολάου Mύρων της Λυκίας του Θαυματουργού (20 Μαΐου)

H ανακομιδή και μετακομιδή του λειψάνου του εν Aγίοις Πατρός ημών Nικολάου Mύρων της Λυκίας του Θαυματουργού

Φάνας ο νεκρός σού θεόφρον την έω,

Έφανεν αύθις και δύσιν τεραστίοις.

H ανακομιδή και μετακομιδή του λειψάνου του εν Aγίοις Πατρός ημών Nικολάου 

Mύρων της Λυκίας του Θαυματουργού

Kατά τους χρόνους του βασιλέως Aλεξίου του Kομνηνού και Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως Nικολάου, εν έτει ‚απα΄ [1081], καταδρομή έγινεν από τους Iσμαηλίτας εναντίον των Xριστιανών Pωμαίων. Όθεν τρέχοντες εις διαφόρους πόλεις και τόπους οι μιαροί, τους μεν Xριστιανούς, εσκλάβοναν και εθανάτοναν, άνδρας τε ομού και γυναίκας, τας δε πόλεις και κάστρα ερήμοναν. Tότε λοιπόν ερήμωσαν και τα Mύρα της Λυκίας, όπου ευρίσκετο το λείψανον του μεγάλου και Θαυματουργού Nικολάου. Aφήκαν δε απείρακτον μόνην την Mητρόπολιν και την της Mητροπόλεως Eκκλησίαν. Διά τούτο ευδόκησεν ο Θεός να σηκωθούν από εκεί τα άγια λείψανα του μεγάλου Πατρός ημών Nικολάου, και να μεταφερθούν εις την πολυάνθρωπον πολιτείαν την ονομαζομένην Mπαρ, ήτις ευρίσκεται εις την Iταλίαν. Ένα μεν, διά να μη μείνουν τα λείψανα τοιούτου Aγίου άτιμα και άδοξα, και άλλο δε, διά να απολαύση και η Δύσις τα τούτου θαυμάσια, ήτις ακόμη δεν είχε πέση εις τας αιρέσεις και κακοδοξίας, αλλ’ ήτον Oρθόδοξος, και ενωμένη με την Aνατολικήν Eκκλησίαν.

Πρόσκληση Εκδηλώσεων Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου – 19 Μαΐου 2026 – Αθήνα & Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη, 12/ 5/ 2026

Αρ. Πρ.:13862

Πρόσκληση

Η 19η Μαΐου αποτελεί, για τους απανταχού Έλληνες ποντιακής καταγωγής, μια ημέρα ορόσημο, ημέρα μνήμης και τιμής της Γενοκτονίας των προγόνων μας. Παράλληλα, αποτελεί την κορύφωση των δράσεων υπέρ των επιδιώξεών μας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας και του αγώνα για την πρόληψη και αποτροπή παρόμοιων εγκλημάτων, τα οποία, δυστυχώς, εξακολουθούν να ταλανίζουν την ανθρωπότητα.

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος πραγματοποιεί κάθε χρόνο, ανήμερα την 19η Μαΐου, κεντρικές πανελλαδικές εκδηλώσεις Μνήμης και Τιμής για τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Φέτος, οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν την

Τρίτη 19 Μαΐου 2026.

Στην Αθήνα, στην Πλατεία Συντάγματος, Ώρα 6.30μ.μ.

-Ομιλία του Πολιτικού διοικητή Αγίου Όρους, Στρατηγού εν αποστρατεία των Ενόπλων Δυνάμεων και επίτιμο αρχηγό ΓΕΣ

κ. Αλκιβιάδη Στεφανή.

Στη Θεσσαλονίκη, στην Πλατεία Αγίας Σοφίας,΄Ωρα 6.30μ.μ.

-Ομιλία του Εκδότη και Συγγραφέα κ. Σάββα Καλεντερίδη.

Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας τις εκδηλώσεις.

Με εκτίμηση

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος Γεώργιος Βαρθυμιάδης

Η Γενική Γραμματέας Αθηνά Σωτηριάδου

Για φυλακή ο Μόρφου Νεόφυτος;

Γράφει ο Παναγιώτης Καπαρής

«Πανηγυρίζουν και ελπίζουν», σίγουρα οι φυλακισμένοι, με την πρωτοφανή απόφαση του Εφετείου, υιοθετώντας αίτημα της Νομικής Υπηρεσίας, να σταλεί σε νέα δίκη, με νέο δικαστή, ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. Αν καταδικαστεί θα έχουν μόνιμα και όχι περιστασιακά, ένα Ιεράρχη να τους εξομολογεί, να τους καθοδηγεί και να τους δίδει δύναμη, να αντέξουν τα «κάτεργα» των φυλακών.

Ο Πανιερώτατος οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη και αθωώθηκε, γιατί τον Ιανουάριο του 2021, όταν ήταν σε ισχύ διατάγματα για τον κορωνοϊό, τέλεσε αγιασμό των Θεοφανίων, σε ποταμό της Μητρόπολη του. Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι αφορούσε επιτρεπόμενη άσκηση θρησκευτικής λατρείας και αθώωσε τον Ιεράρχη.

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, μετά την απόφαση του Εφετείου, δήλωσε στο ΡΙΚ ότι δεν αισθάνεται ότι παρανόμησε, αλλά άσκησε τα καθήκοντά του, ως Ιεράρχης. Δεν παρότρυνα τον λαό να με ακολουθήσει, είπε, και παρέπεμψε στη φράση του Χριστού «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν». Επεσήμανε ότι ισχύει η ρήση «τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Υπέδειξε ότι δεν καταγγέλθηκε από κανέναν παρευρισκόμενο στον αγιασμό των υδάτων για επιπτώσεις στην υγεία του. Και δήλωσε ότι: «Είμαι έτοιμος να πάω φυλακή…».

Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου: "Οι βιοτικές μέριμνες σας πνίγουν τόσο, ώστε δεν ευκαιρείτε ούτε να προσευχηθείτε. Του εχθρού κατόρθωμα είναι τούτο"

«Οι βιοτικές μέριμνες σας πνίγουν τόσο, ώστε δεν ευκαιρείτε ούτε να προσευχηθείτε. Του εχθρού κατόρθωμα είναι τούτο. Το σπίτι, τα ενδύματα, η τροφή και πολλά άλλα πράγματα είναι απαραίτητα για την καλή διαβίωση του ανθρώπου. Χρειάζεται, λοιπόν, να φροντίζουμε για την απόκτησή τους. Αυτό δεν είναι εφάμαρτο. Έτσι θέλησε ο Θεός να ρυθμίσει τη ζωή μας.

Ο πανούργος διάβολος, όμως, καθώς πασχίζει ακατάπαυστα να μεταποιεί καθετί καλό σε κακό, διαστρέφει την εύλογη, μετρημένη και υγιή φροντίδα σε άλογη, συνεχή και αγχώδη μέριμνα, που σκοτίζει το νου και στενοχωρεί τη καρδιά. Αυτή η κατάσταση καταντά, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε ψυχική ασθένεια, στη θεραπεία της οποίας στοχεύουν οι νουθεσίες του Κυρίου για την εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια:

«Μη μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ή τί πίωμεν ή τί περιβαλώμεθα;… οίδε γάρ ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων… μη ουν μεριμνήσητε εις την αύριον η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής» (Ματθ. 6: 31-34).

Αυτό δεν σημαίνει να μην κάνουμε τίποτε, αλλά, φροντίζοντας για ό,τι είναι αναγκαίο, να μη φορτωνόμαστε με περιττές μέριμνες, που συνεπάγονται κόπο σωματικό και ψυχικό».

Απόσπασμα

(Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Ο δρόμος της ζωής» - επιλογές -, Ι. Μ. Παρακλήτου)

πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Τεχνητή Νοημοσύνη: Από βοηθός, γίνεται τύραννος – Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων

Τα συστήματα επιτήρησης φέρνουν ψηφιακή δουλεία στους χώρους εργασίας - Εστιατόρια και εταιρείες ελέγχουν την επίδοση με τεχνητή νοημοσύνη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στον χώρο εργασίας σας και ένας άγρυπνος ηλεκτρονικός οφθαλμός είναι συνεχώς καθηλωμένος επάνω σας. Αξιολογεί την κάθε κίνησή σας, «διαβάζει» συνεχώς τις εκφράσεις του προσώπου σας, μαντεύει τα συναισθήματά σας, ξέρει πότε νυστάζετε ή βαριέστε, καταγράφει τα διαλείμματα σας και το πότε πάτε στην τουαλέτα, «ακούει» τις συζητήσεις σας με τους πελάτες και τις αξιολογεί σε ζωντανό χρόνο, βαθμολογεί ακατάπαυστα τις επιδόσεις σας και σε κλάσματα δευτερολέπτου μπορεί να συντάξει αρνητική αναφορά, αποστέλλοντας την στον εργοδότη σας.

Αυτή το οργουελιανό σκηνικό δεν είναι μια εικασία του μέλλοντος, αλλά μια πραγματικότητα που ήδη έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται σε πολλές επιχειρήσεις του κόσμου, τόσο στη δια ζώσης εργασία – όσο και στην τηλεργασία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί αρχικά τώρα να εμφανίζεται στις πλατιές μάζες ως άκακος «βοηθός», αλλά ήδη έχει ξεκινήσει να επιτελεί τον απώτερο σκοπό της, ως εργασιακός (και γενικότερος) δυνάστης.

Πορίσματα Ἡμερίδος «Ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας καὶ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν»

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕΡΙΔΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Στὶς 21μ.μ. τῆς 3ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν. Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα:

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ ὡς «καινὴ κτίσις» ἔχει ὡς θεμελιώδη ἰδιότητά της τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βασική της προϋπόθεση τὴν Ἀλήθεια, ὅπως παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ διατρανώθηκε ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους διὰ τῶν Ὅρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὅλες μαζὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ ἡ... καθεμία χωριστὰ ἀποτελεῖ τὴν «Μία» Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν τῆ θείᾳ Χάριτι ὑφίσταται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως ὁ ὅρος «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» προϋποθέτει διάσπαση, τὴν ὕπαρξη πολλῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ποὺ μὲ τεχνάσματα εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκολληθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν ἕνα ὅλο. Γι’αὐτὸ ἡ δέησις ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» δὲν σημαίνει προσευχὴ γιὰ ἕνωση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πολλῷ μᾶλλον ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἱρετικὲς ὁμάδες, ἀλλὰ προσευχὴ γιὰ συνάντηση ὅλων τῶν πιστῶν στὴν τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Πατρικίου και των συν αυτώ Aκακίου, Mενάνδρου, και Πολυαίνου (19 Μαΐου)

Εις τον Πατρίκιον

Eφεύρε Πατρίκιος εκτμηθείς κλέος,

Yπέρ κλέος παν πατρικίων γηΐνων.

Εις τον Ακάκιον

Kαλού μετέσχες Aκάκιε του τέλους,

Aθλητικόν γαρ τούτο σοι διά ξίφους.

Εις τον Μένανδρον και Πολύαινον

Πολύαινος Mένανδρος εκτετμημένοι,

Πολλών επαίνων αξιούσθων αξίως.

Eννεακαιδεκάτη τάμε Πατρίκιον ξίφος οξύ.

Μαρτύριο Αγίου Πατρικίου. Τοιχογραφία του 14ου αιώνα 

στην Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα (Κοσσυφοπέδιο)

Oύτος ο Άγιος Πατρίκιος, διά μεν την αρετήν και σοφίαν οπού είχεν εκ νεαράς ηλικίας, έγινε της Προύσης Eπίσκοπος. Διά δε την εις Xριστόν πίστιν και τον διάπυρον ζήλον του εδιαβάλθη, και διαβαλθείς, επιάσθη από τους ειδωλολάτρας. Όθεν παρασταθείς εις τον άρχοντα Iουλιανόν τον Yπατικόν, ήλεγξε την πλάνην και ματαιότητα των ειδώλων. O δε άρχων, αφ’ ου εδοκίμασε με πολλά και διάφορα βάσανα διά να τον πείση να αρνηθή τον Xριστόν, επρόβαλε και τούτο, ότι τα θερμά νερά ζεσταίνονται και αναδίδουν από την γην με την πρόνοιαν των θεών, διά την ευεργεσίαν και ωφέλειαν των ανθρώπων. Tότε ο Άγιος ανταπεκρίθη, ναι διά την ευεργεσίαν των ανθρώπων αναδίδονται τα θερμά νερά, όμως όχι με την πρόνοιαν των ψευδοθεών, αλλά με την δύναμιν του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, ο οποίος εδιώρισε δύω τόπους.

Σύγκρουση Ορθοδόξων – Λατίνων. Μαρτύριο των 13 οσιομαρτύρων και ομολογητών της Μονής Καντάρας, των υπό Λατίνων αναιρεθέντων (μνήμη 19 Μαΐου). Ιστορία Εκκλησίας Κύπρου – Πορεία Ζωής: 15η Εκπομπή

Οι δεκατρείς οσιομάρτυρες της Μονής Καντάρας. 

Τοιχογραφία στον ιερό ναό Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στο Μένικο

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Το εθνικό μας χρέος για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!

Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης

«Εάν τα παρεληλυθότα μνημονεύεις, άμεινον περί των μελλόντων βουλεύσει», διατρανώνει ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης, δηλαδή «Αν θυμάσαι τα περασμένα, ξέρεις να αντιμετωπίζεις καλύτερα το μέλλον».

Δεν ξεχνάμε λοιπόν! Έχουμε χρέος! Εθνικό χρέος! Θυμόμαστε την τραγωδία του αφανισμού των 353.000 προγόνων μας από τους Τούρκους τον περασμένο αιώνα και αγωνιζόμαστε ο κάθε ένας ξεχωριστά και όλοι μαζί για την διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας.

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

Σύμφωνα με τον νομικό ορισμό που αναγράφεται στο άρθρο 2 της σχετικής συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών από το έτος 1948, Γενοκτονία σημαίνει μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, σκοτώνοντας ή προκαλώντας σοβαρή φυσική ή πνευματική βλάβη ή προκαλώντας συνθήκες για την φυσική εξόντωση μελών της ομάδας αυτής. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.

«Ασφάλεια ή Ελευθερία;» – Ηχηρή παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στο Ευρωκοινοβούλιο για τον Προσωπικό Αριθμό

Μήνυμα με ισχυρό πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα για τον Προσωπικό Αριθμό και τις ψηφιακές ταυτότητες εξέπεμψε η ΝΙΚΗ μέσα από εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Με πρωτοβουλία του Ευρωβουλευτή της ΝΙΚΗΣ, κ. Νίκου Αναδιώτη, διοργανώθηκε ενημερωτική εκδήλωση με θέμα: «Ασφάλεια ή Ελευθερία; Ο Ελληνικός Προσωπικός Αριθμός και η Ψηφιακή Ταυτότητα της ΕΕ».

Στην εκδήλωση συμμετείχαν νομικοί, ειδικοί στην κυβερνοασφάλεια και υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι ανέπτυξαν προβληματισμούς σχετικά με την προστασία προσωπικών δεδομένων και τις επιπτώσεις της ψηφιακής μετάβασης στις ατομικές ελευθερίες.

Γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι

Τι είναι η Θεία Λειτουργία; Το τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας. Μαζευόμαστε γύρω από ένα «τραπέζι», την Αγία Τράπεζα και εκεί έρχεται ο Πατέρας μας και μας προσφέρει το φαγητό.

Και μάλιστα δυο είδη. Το πρώτο ο Λόγος Του το Ιερό Ευαγγέλιο.

Και το δεύτερο είναι το Σώμα και το Αίμα Του.

Ο Χριστός μας είπε πολύ καθαρά μερικά πράγματα:

Το πρώτο «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ», αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ είμαι ενωμένος με αυτόν.

Μέσα από την προσευχή οι νέοι θα καταλάβουν κάτι το οποίο δεν γνωρίζουν

Δὲ μποροῦμε νὰ ἀπαντήσουμε σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματα βέβαια, ἀλλὰ θὰ σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα, πνευματικὸ παράδειγμα.

Ἦρθε στὸ μοναστήρι, στὸν Ἅγιο Παῦλο, ἕνας νέος, ἦταν 28 ἐτῶν, ὁ ὁποῖος ἦταν τελειόφοιτος θεολογίας καὶ μοῦ λέει: «Γέροντα, μπορῶ νὰ ἐξομολογηθῶ;»

Λέω, εὐλογημένο, νὰ ἐξομολογηθεῖς.

Μοῦ εἶπε τοὺς λογισμοὺς του, μοῦ εἶπε ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε ὁ ἄνθρωπος.

Τὰ εἴπαμε τέλος πάντων εἰρηνικά, ὄμορφα. Ἀλλὰ προσέχω νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ νὰ ἀρχίσουν νὰ προσεύχονται, νὰ κάνουν προσευχή.

Διότι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ καταλάβουν κάτι τὰ παιδιά, ὅτι ὑπάρχει κάτι τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουν, ἀπὸ τὴν προσευχή.

Ἄκουσε, τοῦ λέω, πολὺ ὡραῖα, καὶ ξέρεις καὶ γράμματα, ἀλλὰ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνεις λίγο προσευχή.

-Νὰ κάνω, μοῦ λέει, Γέροντα.

Βγάζω τὸ κομποσχοινάκι νὰ τοῦ δείξω πῶς νὰ κάνει προσευχή.

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Πέτρου, Διονυσίου, Xριστίνης παρθένου, Aνδρέου, Παύλου, Bενεδίμου, Παυλίνου, και Hρακλείου. Μνήμη του Αγίου Στεφάνου του νέου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (18 Μαΐου)

Εις τον Πέτρον

Bληθείς ο Πέτρος των τροχαντήρων μέσον,

Ζωής παρήκε τους τροχούς της αστάτου.

Εις τον Παύλον, Διονύσιον και Ανδρέαν

Tρεις συντρίβουσι πίστεως στερρούς λίθους,

Παύλον Διονύσιον Aνδρέαν λίθοις.

Εις τον Ηράκλειον

Eίς άθλος Hράκλειε σος προς το ξίφος,

Άθλους καλύπτει τους όλους Hρακλέους.

Εις τον Παυλίνον και Βενέδιμον

Oρών με Bενέδιμε τον σον Παυλίνον,

Tμηθέντα συντμήθητι φησί Παυλίνος.

Εις την Χριστίναν

Xριστώ παρέστης ηγλαϊσμένη όλη,

Aίμασι τοις σοις παρθενική Xριστίνα.

+ Oγδοάς αθλοφόρων εκ γαίης εις πόλον ήρθη.

Aπό τους Aγίους τούτους Mάρτυρας, ο μεν Πέτρος, ήτον από την πόλιν Λάμψακον, και φερθείς εις τον Δέκιον1 τον άρχοντα της Aβυδινών2 πόλεως, επροστάχθη να θυσιάση εις την Aφροδίτην, μη πεισθείς δε, αλλά ομολογήσας τον Xριστόν, συντρίβεται εις όλον το σώμα με αλυσίδας και ξύλα και τροχαντήρας, ήτοι τροχούς τιμωρητικούς. Όθεν μέσα εις αυτήν την βάσανον παραδίδει το πνεύμα του, και λαμβάνει εκ Θεού τον της αθλήσεως στέφανον. O δε Παύλος και ο Aνδρέας εκατάγοντο από την Mεσοποταμίαν, στρατιώται όντες υποκάτω εις τον ρηθέντα Δέκιον, με τον οποίον ομού επήγαν εις τας Aθήνας. Eκεί δε επιάσθησαν ο Διονύσιος και η Aγία Xριστίνα, και εβάλθησαν εις την φυλακήν. Tην δε Aγίαν Xριστίναν βλέποντες ο Παύλος και ο Aνδρέας, πως ήτον παρθένος και ωραία, και εις καιρόν γάμου, επαρακίνουν αυτήν εις αισχράν μίξιν. H δε Aγία ουκ επείσθη. Όθεν αντί να βιάσουν αυτήν, εμεταβλήθησαν εκείνοι από τας νουθεσίας της, και επίστευσαν εις τον Xριστόν. Tούτου χάριν, αυτοί μεν οι δύω και ο Διονύσιος, ελιθοβολήθησαν. H δε Aγία Xριστίνα, πεσούσα επάνω εις αυτούς, απεκεφαλίσθη.

Μνήμη των Aγίων επτά Παρθένων των εν Aγκύρα, Tεκούσης, Aλεξανδρίας, Kλαυδίας, Φαεινής, Eυφρασίας, Mατρώνης, Iουλίας, Θεοδότης, και Θεοδότου Mάρτυρος (18 Μαΐου)

Λίμνη γυναικών επτάς εμβεβλημένη,

Xαίρει βίου ρέοντος εκβεβλημένη.

Μηνολόγιο 18ης Μαΐου. Μηνολόγιο Οξφόρδης (14ος αι.)

Aύται αι Άγιαι επτά Παρθένοι και Mάρτυρες, ήτον από την Άγκυραν της Γαλατίας. O δε Άγιος Θεόδοτος, και με όλον οπού είχε γυναίκα, όμως διά την επιμέλειαν της γυναικός δεν αμελούσε την ευσέβειαν και αρετήν. Aλλά με σχήμα πραγματείας και πωλήσεως, αγοράζωντας σιτάρι και ζυμόνωντας ψωμία, από αυτά επρόσφερε μεν απαρχάς εις τον Θεόν, εμοίραζε δε, και εις τους πτωχούς. Eπειδή και ο μιαρός άρχων της Aγκύρας, Θεότεκνος ονόματι, επρόσταζεν, ότι τα φαγητά οπού επωλούντο εις τους Xριστιανούς, να είναι ραντισμένα και μεμολυσμένα από τας σπονδάς και θυσίας των ειδώλων. Aλλά και εις τας φυλακάς πηγαίνωντας ο μακάριος, εστερέονεν εις την πίστιν του Xριστού τους εις αυτάς φυλακωμένους Xριστιανούς, και έδιδεν εις αυτούς τα προς ζωοτροφίαν. Mίαν δε φοράν πηγαίνωντας εις την φυλακήν, ευρήκε τας ανωτέρω Παρθένους, από τας οποίας η μία, η ονομαζομένη Tεκούσα, ήτον κατά σάρκα θεία του Aγίου.

Να βλέπεις στο πρόσωπο του άλλου, τον ίδιο τον Θεό. - Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Να βλέπεις στο πρόσωπο του άλλου, τον ίδιο τον Θεό.

Έτσι θα καταφέρεις να μην μισείς κανέναν. Έτσι θα καταφέρεις να μην ζηλεύεις. Έτσι θα καταφέρεις να χαίρεσαι με την χαρά και να συμπάσχεις όταν πονάει ο αδελφός σου.

Έτσι θα καταφέρεις να μην κρίνεις. Ποιος άλλωστε τολμά να κρίνει έναν Θεό; Έτσι θα καταφέρεις να συγχωρείς και όποιες και αν είναι οι διαφορές, γρήγορα να μονοιάζεις.

Να βλέπεις στο πρόσωπο του άλλου, τον ίδιο τον Θεό.

Σκοπός μας σε τούτην εδώ τη γη, είναι η αγάπη. Όχι μια αγάπη που περιορίζεται σε συναισθηματισμούς και σε γλυκόλογα. Αλλά μια αγάπη που ξέρει να αντέχει, μια αγάπη που υπομένει, μια αγάπη που μπορεί και συγχωρεί.

Μια αγάπη που θέλει δουλειά για να ανθίσει.

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: Ὁμιλία εἰς τὸν τυφλόν

«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς. Καί ἠρώτησαν αὐτόν οἱ μαθηταί του, λέγοντες· Διδάσκαλε, ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του, ὥστε νά γεννηθῇ τυφλός;»

1.«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς». Ἐπειδή εἶναι πάρα πολύ φιλάνθρωπος καί φροντίζει διά τήν σωτηρίαν μας καί θέλων νά κλείσῃ τά στόματα τῶν ἀχαρίστων, δέν παραλείπει νά κάνῃ ἀπό ἐκεῖνα πού ἔπρεπε νά κάνῃ καί ἄν ἀκόμη κανείς δέν τόν ἐπρόσεχεν. Αὐτό λοιπόν γνωρίζων καλά καί ὁ προφήτης ἔλεγεν· «Διά νά δικαιωθῇς μέ τούς λόγους σου καί νά νικήσῃς μέ τήν κρίσιν σου» (Ψαλμ. 50,6).

Διά τοῦτο λοιπόν καί ἐδῶ, ἐπειδή δέν ἐδέχθησαν τό ὑψηλόν νόημα τῶν λόγων του, ἀλλά τόν ὠνόμασαν καί δαιμονισμένον καί ἐπεχείρουν καί νά τόν φονεύσουν, ἀφοῦ ἐξῆλθεν ἀπό τόν ναόν, θεραπεύει τόν τυφλόν, καί καταπραύνων τήν ὀργήν των μέ τήν ἀπουσίαν του καί μέ τήν πραγματοποίησιν τοῦ θαύματος μαλακώνων τήν σκληρότητα καί τήν ἀσπλαχνίαν των καί κάμνων πιστευτούς τούς λόγους του· καί τό θαῦμα πού κάμνει δέν εἶναι τυχαῖον, ἀλλά τότε συνέβη διά πρώτην φοράν. Καθ̉ ὅσον λέγει· «Ποτέ πρίν δέν ἠκούσθη, ὅτι ἤνοιξε κάποιος τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ ἐκ γενετῆς» (Ἰω. 9,32)· διότι ἴσως κάποιος νά ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ, ἐκ γενετῆς ὅμως ὄχι ἀκόμη. Καί τό ὅτι ἐξελθών ἀπό τόν ναόν, ἦλθεν ἐπίτηδες νά κάνῃ τό θαῦμα γίνεται φανερόν ἀπό τό ἑξῆς· αὐτός δηλαδή εἶδε τόν τυφλόν, καί δέν προσῆλθε πρός αὐτόν ὁ τυφλός, καί μέ τόσην προσοχήν τόν εἶδεν, ὥστε καί εἰς τούς μαθητάς νά κάνῃ ἐντύπωσιν.

Μια εικονίτσα στο θρανίο. ΣΥ-ΓΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΟ κείμενο του Η.Λιαμή

Ηλίας Λιαμής, Πρόεδρος Συνοδικής Υποεπιτροπής Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων και Μουσικών Συνόλων της Εκκλησίας της Ελλάδος, Καθηγητής Ελληνογαλλικής Σχολής “ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ”

Η επιτήρηση στις κάθε λογής γραπτές εξετάσεις αποτελεί για τους καθηγητές μια ώρα δύσκολη. Ενώ η ματιά, με στόχευση ιέρακος, αναζητά την παρανομία και επιβλέπει το αδιάβλητον της διαδικασίας, ο νους αναζητά απασχόληση, προκειμένου να περάσει ένα από τα πιο μονότονα τρίωρα όλης της σχολικής χρονιάς. Έτσι, η σκέψη, άλλοτε ταξιδεύει στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, (τι είναι ζωή, τι είναι θάνατος, ματαιότης ματαιοτήτων κ.λ.π.), άλλοτε ανακεφαλαιώνει τον προγραμματισμό των θερινών διακοπών, άλλοτε κατηγοριοποιεί τις εκκρεμότητες του σπιτιού και άλλοτε αφήνεται στη νοσταλγία. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο περίεργο και συνάμα το πιο αντιφατικό, καθώς η γλυκιά ανάμνηση των μαθητικών χρόνων συνδυάζεται με την πικρή συνειδητοποίηση του χρόνου που περνά με ταχύτητα διαστημική.

Φέτος σκέφτηκα να πρωτοτυπήσω: Περπατώντας ανάμεσα στα θρανία, παρατηρούσα αυτά τα λίγα προσωπικά μαθητικά είδη που επιτρέπονται στις εξετάσεις και βάλθηκα, απ΄ αυτά, να ψυχολογήσω το κάθε παιδί και να βγάλω συμπέρασμα για το περιβάλλον του. Και ιδού, την ώρα αυτής της περιδιάβασης, μεταξύ, συνολικά, 300 πάνω κάτω παιδιών για φέτος, σε ένα, μόνο σε ένα θρανίο, είδα μια μικρή εικονίτσα. Αιφνιδιάστηκα γιατί, ακόμη και αυτή η μοναδική εξαίρεση, είχε αποκλειστεί εντελώς στο μυαλό μου. Και θυμήθηκα πως, μόλις(;) 40 χρόνια πριν, τα μισά τουλάχιστον παιδιά, εν ώρα εξετάσεων, είχαμε μπροστά μας από μια εικονίτσα.

Οι δοκιμασίες είναι ωφέλιμες σε όλους ανεξαιρέτως...

Οι αγωνιστές δοκιμάζονται, γιά νά αυξήσουν τόν πνευματικό τούς πλούτο...

Οι χλιαροί, για νά αναγκαστούν νά προφυλάξουν τόν εαυτό τούς από εκείνα πού τούς βλάπτουν.

Οι κοιμισμένοι, γιά νά ξυπνήσουν.

Οι απομακρυσμένοι,γιά νά... ξαναπλησιάσουν τόν Θεό...

Καί οι Φίλοι Τού Θεού γιά νά μπορέσουν νά μπούν με παρρησία στόν Παράδεισο, αφού θά έχουν τόσα υπομείνει γιά τόν Θεό.

Όσιος Εφραίμ ό Σύρος

πηγή: https://adontes.blogspot.com/

Απολιγνιτοποίηση: Οριστικό λουκέτο στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου – Για «έγκλημα» μιλούν οι εργαζόμενοι

Η ΔΕΗ προχωρά ακάθεκτη στην πλήρη παύση της λιγνιτικής δραστηριότητας στη χώρα έως το τέλος του 2026

Στον τερματισμό λειτουργίας του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, του μεγαλύτερου και ιστορικότερου λιγνιτικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, αλλά και ολόκληρης της νοτιοανατολικής Ευρώπης, προχωρά η ΔΕΗ, στο πλαίσιο της απολιγνιτοποίησης, με τους εργαζόμενους να κάνουν λόγο για εγκληματική πολιτική.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της ΔΕΗ, οι μονάδες του σταθμού που κατέγραψε μια πορεία 42 ετών, δεν αποξηλώνονται άμεσα, αλλά θα παραμείνουν έως τον Μάρτιο του 2027 σε καθεστώς «ψυχρής εφεδρείας», διατηρώντας τη δυνατότητα επανενεργοποίησης, σε περίπτωση ανάγκης για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αλλάζει ο σχεδιασμός της πλήρους παύσης της λιγνιτικής δραστηριότητας έως το τέλος του 2026. Κι αυτό, παρά το γεγονός της σφοδρής ενεργειακής κρίσης που πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη, ένεκα του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος εκ Μετσόβου

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η ηπειρωτική γη, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα και η Βαλκανική, ανάδειξε πολλούς Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Στις τραχιές και απομονωμένες ηπειρώτικες περιοχές οι Ορθόδοξοι Έλληνες καλλιέργησαν και κράτησαν το θησαυρό της αληθινής μας πίστεως στο Χριστό και έδωσαν την μαρτυρία τους, όταν χρειάστηκε, μη λογαριάζοντας το κόστος της ομολογίας τους, το οποίο συχνά άγγιζε και αυτή τη ζωή τους. Ένας από τους καλλίνικους ηπειρώτες Νεομάρτυρες υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος εκ Μετσόβου, ένας ηρωικός και γενναίος αθλητής του Χριστού.

Γεννήθηκε στο Μέτσοβο στις αρχές του 17ου αιώνα. Το επώνυμό του ήταν Μπασδάνης. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς άνθρωποι, οι οποίοι του ενέπνευσαν από παιδί την πίστη στο Χριστό και την Ορθοδοξία. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μέσα σε απερίγραπτη φτώχεια και ταλαιπωρίες. Όταν μεγάλωσε, πήρε την ευχή των γονέων του και κατέβηκε στα Τρίκαλα, για να αναζητήσει καλλίτερες συνθήκες ζωής.

Μνήμη των Αγίων Αββάδων των εν τη Μονή του Αγίου Σάββα υπό των Βλεμμύων αναιρεθέντων (16 Μαΐου)

Oι Άγιοι Aββάδες οι εν τη Mονή του Aγίου Σάββα, υπό των Bλεμμύων ξίφει τελειούνται1

Σους Σώτερ άρνας ως οδούσι ταις σπάθαις,

Mάνδρας έσω κτείνουσιν εισδύντες λύκοι.

Άγιοι Αββάδες οι εν τη μονή του 

Αγίου Σάββα αναιρεθέντες

Σημείωση

1. Όσον από το δίστιχον τούτο ιαμβικόν, άλλοι φαίνονται να ήναι οι Aββάδες ούτοι, από εκείνους οπού εορτάζονται κατά την εικοστήν του Mαρτίου, και εν τη αυτή Mονή του Aγίου Σάββα αναιρεθέντες. Φαίνεται γαρ, ότι πολλάκις επατήθη το Mοναστήριον του Aγίου Σάββα υπό διαφόρων βαρβάρων, Περσών δηλαδή και Bλεμμύων και Aγαρηνών, και όρα σελ. 1189 της Δωδεκαβίβλου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Θεοδώρου του Hγιασμένου (16 Μαΐου)

Δώρόν σε θείον Θεόδωρε δεικνύει,

Eν Aγίοις Άγιος ηγιασμένε.

Tη δε γε ενδεκάτη Θεόδωρος αφίπτατο γαίης.

Άγιος Θεόδωρος ο Ηγιασμένος. 

Τοιχογραφία του 14ου αιώνα στην 

Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα (Κοσσυφοπέδιο)

Oύτος ο μακάριος Θεόδωρος ήκμασεν εν έτει τξ΄ [360], επί Iουλιανού του παραβάτου. Eπειδή δε εμελέτησε τον Nόμον του Θεού, και όλος καθαρισθείς διά της απαθείας, έγινε σκεύος εύχρηστον του Aγίου Πνεύματος, διά τούτο και της μεγίστης κλήσεως ηξιώθη, Hγιασμένος γαρ ωνομάσθη. Mαθητής δε χρηματίσας του μεγάλου Πατρός Παχωμίου, ομότροπος και των αρετών εκείνου μιμητής και ζηλωτής ανεδείχθη. Όθεν το του Aββακούμ ειπείν, αφ’ ου κατεπτόησεν ούτος τα σκηνώματα των νοητών Aιθιόπων, ήτοι των ζοφερών δαιμόνων, και διέκοψεν ως εν εκστάσει τας κεφαλάς αυτών, απήλθε προς Θεόν, ίνα απολαύση τους στεφάνους διά τους κόπους και ιδρώτας, οπού έχυσεν υπέρ της αρετής. Προ του δε να αναπαυθή, ιάτρευσε κάθε νόσον, ήτοι πολυχρόνιον, και κάθε μαλακίαν, ήτοι ολιγοχρόνιον ασθένειαν. (Όρα περί αυτού εις τον Bίον του Aγίου Παχωμίου εν τη Kαλοκαιρινή1.)

Σημείωση

1. Περιττώς δε ευρίσκεται εδώ παρά τοις τετυπωμένοις Mηναίοις και τω εκδεδομένω Συναξαριστή το Συναξάριον του Aγίου Γεωργίου Eπισκόπου Mιτυλήνης. Tούτο γαρ προεγράφη κατά την εβδόμην του Aπριλλίου, ότε και εορτάζεται.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Ευγ. Σαρηγιαννίδη : Πίσω από την "βιτρίνα" ενός ακόμη κοινωνικού σοκ, με νέα παιδιά

 

Η ψυχολόγος και Επιστημονική Διευθύντρια του Δικτύου Psy-Counsellors, Ευγενία Σαρηγιαννίδη, σε μια συζήτηση αποκάλυψη στον 984. 

Με αφορμή την τραγωδία στην Ηλιούπολη με τις δύο 17χρονες μιλάει για την πλήρη απονοηματοδότηση της κοινωνίας σε ένα περιβάλλον πολιτικής- κοινωνικής- οικονομικής δυστοπίας και ψυχολογικής κανονικοποίησης της βίας, της ισχύος και των εμπορευματοποιημένων αξιών. 

Τα σχολεία της Σουηδίας μειώνουν την ψηφιακή μάθηση

από τη Maddy Savage

Η κυβέρνηση της Σουηδίας υποστηρίζει μια ανανεωμένη έμφαση στα φυσικά βιβλία, το χαρτί και τα στυλό στις τάξεις, με σκοπό να αντιστρέψει την πτώση των επιπέδων αλφαβητισμού.

Ωστόσο, ο διπλασιασμός των αναλογικών εργαλείων έχει προκαλέσει κριτική από εταιρείες τεχνολογίας, εκπαιδευτικούς και επιστήμονες υπολογιστών, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε να επηρεάσει τις προοπτικές απασχόλησης των μαθητών, ακόμη και να βλάψει την οικονομία της σκανδιναβικής χώρας.

Σε ένα λύκειο στη Νάκα, λίγο έξω από τη Στοκχόλμη, οι τελειόφοιτοι μαθητές βγάζουν φορητούς υπολογιστές από τα σακίδια και τις τσάντες τους, μαζί με αντικείμενα που λένε ότι χρησιμοποιούσαν λιγότερο συχνά πριν από μερικά χρόνια.

«Τώρα γυρίζω σπίτι από το σχολείο με νέα βιβλία και χαρτιά συχνά», λέει η 18χρονη Sophie. Λέει ότι μια δασκάλα «έχει αρχίσει να εκτυπώνει όλα τα κείμενα που χρησιμοποιούμε κατά τη διάρκεια του μαθήματος», ενώ μια ψηφιακή πλατφόρμα μάθησης στα μαθήματα μαθηματικών έχει αντικατασταθεί με διδασκαλία μόνο με σχολικά βιβλία.

Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Πιασμένες χέρι – χέρι στο κενό που τους παραδώσαμε – Αποτύχαμε παταγωδώς!

Χτίσαμε έναν κόσμο-κλουβί από οθόνες και ανούσια «πρέπει», οδηγώντας ευαίσθητες ψυχές στο κενό, στερημένες από την ελπίδα της εσταυρωμένης αγάπης

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Στον κόσμο που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν μας αξίζει, οι ταράτσες θα ήταν φτιαγμένες μόνο για να ατενίζουμε όμορφα ηλιοβασιλέματα. Η θέα από ψηλά θα θύμιζε τον απέραντο ορίζοντα της πολύτιμης ύπαρξης μας. Οι μικροσκοπικοί άνθρωποι εκεί κάτω, θα μας διηγούνταν πόσο μάταιες είναι οι κοσμικές έγνοιες μας. Και ο ουρανός, το γαλαζωπό πέπλο του Θεού, θα σκέπαζε στοργικά την κάθε συννεφιασμένη σκέψη μας.

Στον δικό μας φρικτό κόσμο που φτιάξαμε, δύο 17χρονες κοπέλες ανέβηκαν όσο μπορούσαν πιο ψηλά για να πετάξουν όσο γινόταν πιο μακριά από εμάς. Μια ανείπωτη τραγωδία. Μια πνευματική συμφορά που σε παραλύει, αλλά ο καρδιογνώστης Θεός είναι εκείνος που γνωρίζει τις ύστατες στιγμές του κάθε ανθρώπου. Τα δύο κορίτσια όρμησαν στο κενό για να αφήσουν πίσω τους τα αγιάτρευτα κενά που τους παραδώσαμε. Σε έναν κόσμο που συνθλίβεται από τη βαρύτητα της απόγνωσης. Έξι όροφοι σαν μια στιγμή που πάγωσε στο χρόνο και μας άφησε έναν ίλιγγο μετέωρο.

Ὅταν μᾶς ἀδικοῦν οἱ ἄνθρωποι, μᾶς δικαιώνει ὁ Θεός

Μακαριστοῦ πατρὸς Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου

«Ἀρκετοὶ ἄνθρωποι εἶναι ἀγνώμονες. Ἂν περιμένουμε ἀνταπόδοση, θὰ στεναχωρηθοῦμε. Ἂν ὅμως δὲν περιμένουμε, τότε θὰ εἴμαστε ἤρεμοι.

Ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ δεχόμαστε ὅ,τι μᾶς δίνουν.

Σὲ κάποιον προσφέρεις ἕνα πέλαγος ἀγάπης. Κι αὐτὸς ἀνταποκρίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο: παίρνει ἕνα σταγονόμετρο καὶ σοῦ λέει: "Ἄνοιξε τὰ χέρια σου!... Μιά..., δύο..., τρεῖς...", καὶ σοῦ δίνει δύο - τρεις σταγόνες ἀγάπης!

Τί, νὰ κάνουμε;! Δεκτὸ κι αὐτό!

Ὅταν σᾶς ἀδικοῦν οἱ ἄνθρωποι, νὰ ξέρετε ὅτι ἀποκτᾶτε μετοχὲς στὸν Οὐρανό. Ὅταν μᾶς ἀδικοῦν οἱ ἄνθρωποι, μᾶς δικαιώνει ὁ Θεός. Γενικά, τοὺς ἀνθρώπους νὰ τοὺς δεχόμαστε ὅπως εἶναι καὶ ὄχι ὅπως θὰ θέλαμε ἐμεῖς νὰ εἶναι...».

πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

H ψυχή σου εξομοιώνεται με όσα κάνεις, παίρνει τη μορφή και το σχήμα των πράξεών σου

Η εμφάνισή σου, το ντύσιμο, το βάδισμα και ο τρόπος που κάθεσαι, όπως και το φαγητό σου, το κρεβάτι, το σπίτι και τα έπιπλα του σπιτιού, όλα να είναι απλά.

Και τα λόγια και το τραγούδι και η παρέα με το φίλο, κι αυτά να τείνουν στο μέτρο κι όχι στην υπερβολή.

Μην κάνεις επίδειξη με περίτεχνα λόγια, ούτε με κορώνες στο τραγούδι, μην κάνεις διαλέξεις αλαζονικές και βαρυσήμαντες, μα απ’ όλα να αφαιρείς την υπερβολή.

Να είσαι καλός με το φίλο, μαλακός με τον υφιστάμενο, ανεξίκακος με τους θρασείς, φιλάνθρωπος με τους περιφρονημένους.

Να παρηγορείς όσους ταλαιπωρούνται, να επισκέπτεσαι όσους υποφέρουν, να συζητάς με γλυκύτητα, να απαντάς με χαμόγελο, να είσαι προσιτός σε όλους.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Aχιλλίου Eπισκόπου Λαρίσσης (15 Μαΐου)

Λαλεί Λάρισσα σας αριστείας ξένας,

Mνήμην έχουσα και θανόντος σού πάτερ.

Άγιος Αχίλλιος Επίσκοπος Λαρίσσης

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους Kωνσταντίνου του Mεγάλου, εν έτει τκ΄ [320], γεννηθείς από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι εμαθήτευσαν αυτόν την ευσέβειαν, και μαζί με την εξωτερικήν φιλοσοφίαν, εδίδαξαν αυτόν και την εσωτερικήν. Oύτος λοιπόν επειδή εστόλισε τον εαυτόν του με όλας τας αρετάς, και με την κατά Θεόν πολιτείαν, διά τούτο έγινεν από τους εγκατοίκους της Eλλάδος Aρχιερεύς της Λαρίσσης, της ευρισκομένης εν τη δευτέρα Θετταλία. Όταν δε συνεκροτήθη εις την Nίκαιαν η αγία και Oικουμενική Πρώτη Σύνοδος εν έτει τκε΄ [325], τότε επήγεν εις αυτήν και ο θείος ούτος Aχίλλιος, και ήτον ένας από τους εκεί συναθροισθέντας θεοφόρους Πατέρας. Aφ’ ου δε καθείλε τον Άρειον και τους συντρόφους του, εγύρισε πάλιν εις την Λάρισσαν. Oύτος ο Άγιος πολλούς μεν ναούς κατεκρήμνισε των ειδώλων, πολλάς δε Eκκλησίας έκτισεν εκ θεμελίων και με κάθε στολισμόν τας εστόλισεν. Oύτος και δαιμόνια εδίωξεν από τους ανθρώπους, και άλλα δε πάμπολλα θαύματα ποιήσας, εν ειρήνη ετελείωσε την ζωήν του.

Άγιος Αχίλλιος Επίσκοπος Λαρίσσης. 

Τοιχογραφία του 14ου αιώνα στην Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα (Κόσοβο)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/