Ἅγιοι ποὺ δὲν τοὺς γράφουν τὰ Συναξάρια: Τὸ κριτήριο τῆς ἀφανοῦς Ἁγιότητος

Κυριακῇ τῶν Ἁγίων Πάντων, Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 26 Ἰουνίου τοῦ 1994.

Τὸ ἡχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - ἐδῶ

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων σήμερα. Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τοὺς Ἁγίους Πάντας. Καὶ αὐτὸ τὸ «πάντες» φαίνεται πάρα πολὺ γενικό. Τί σημαίνει «πάντες»; Ἐντάξει, γνωρίζουμε πὼς ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει τοὺς Ἁγίους της, ποὺ εἶναι μάρτυρες, εἶναι ὅσιοι, εἶναι ὁμολογητές, γνωρίζει τὴ ζωή τους, ξέρει τί ἔκαναν. Αὐτὸ τὸ «πάντες» εἶναι πολὺ γενικό. Καὶ ἂς ποῦμε ὅτι σ᾿ αὐτὸ τὸ «πάντες» μέσα βρίσκονται οἱ ἄγνωστοι μάρτυρες, οἱ ἄγνωστοι ὅσιοι, οἱ ἄγνωστοι ὁμολογητές – ἀλλὰ τὸ «πάντες» εἶναι πιὸ μεγάλο ἀπ᾿ αὐτό. Εἶναι καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς μάρτυρες καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς ὁσίους καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς ὁμολογητές…

Στὸ «πάντες» βρίσκονται ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ εὐσεβῶς ἀγωνίσθηκαν κοντὰ στὸν Χριστό, καὶ τὰ Συναξάρια καὶ οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων δὲν τοὺς χώρεσαν, γιατί... κανείς δὲν τοὺς γνώρισε καὶ κανείς δὲν ἀναφέρθηκε σ᾿ αὐτούς, καὶ αὐτὸ τὸ «πάντες» εἶναι πιὸ πολὺ ἀπ᾿ ὅ,τι φανταζόμαστε.

Καὶ θὰ ἔρχεται στὸ μυαλό σας τὸ ἐρώτημα: καὶ ποιὸ εἶναι τὸ κριτήριο γι᾿ αὐτοὺς τοὺς Ἁγίους Πάντες; Πῶς ἀκριβῶς κρίνεται ἡ ἁγιότητα αὐτῶν τῶν «πάντων»; Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἔδωσε τὴν ἀπάντηση καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς οἱ θεοφόροι Πατέρες, ποὺ ὅλα τὰ ἔταξαν νὰ εἶναι καλά, ἔβαλαν νὰ ἀναγιγνώσκεται αὐτὴ ἡ περικοπὴ σήμερα, ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο.

Για την Κυριακή των Αγίων Πάντων (Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη πάντων των Αγίων, όσοι από κτίσεως κόσμου γεννήθηκαν και αγίασαν, και μέχρι συντελείας του αιώνος όσοι θα αγιασθούν. Η εορτή αυτή είναι η μεγαλύτερη από όλες τις εορτές (εκτός των Δεσποτικών), διότι δεν εορτάζει ένας Άγιος ούτε δέκα ούτε εκατό ούτε χίλιοι ούτε δύο χιλιάδες ή εκατό χιλιάδες, αλλά εκατομμύρια.

Όλα τα εκατομμύρια των Αγίων σήμερα εορτάζουν, και σ’ αυτή την εορτή είναι μαζί και η εορτή της Βασίλισσας των ουρανών, της Παναγίας Μητέρας του Θεού, όλων των αγγελικών ταγμάτων, όλων των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ιερομαρτύρων, των Ομολογητών και πάντων των Οσίων. Και επομένως κάθε πιστός σήμερα τελεί την εορτή του, διότι όλοι οι πιστοί χριστιανοί έχουν ονόματα Αγίων.

Ο Κύριος, ο πάντα προς το συμφέρον του πλάσματός Του οικονομών, οικονόμησε και εξέλεξε από το ανθρώπινο γένος τους Αγίους Του, τους οποίους εθαυμάστωσε δια θαυμάτων και ...σημείων και τους κατέστησε μαζί με τη Μητέρα Του μεσίτες, προστάτες, φύλακες και σκεπαστές των ανθρώπων, των Χριστιανών.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Τα λείψανα των αγίων (Κυριακή των Αγίων Πάντων)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ[: Ματθ.10.32-33, 37-38 και Ματθ.19,27-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-6-1997] [Β357] Έκδοσις Β΄

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά πάντας τους αγίους, τους γνησίους φίλους του Θεού και ευεργέτας αληθινούς των πιστών. Είναι εκείνοι που όσο ζούσαν, επίστευσαν εις τον Θεόν και επολιτεύθησαν κατά Θεόν. Γι' αυτό είναι οι πρωτότοκοι του Θεού· που είναι απογεγραμμένοι εις τον ουρανόν. Και είναι πρωτότοκοι, γιατί θα τύχουν όλοι της μεγάλης και μοναδικής κληρονομίας, που είναι η Βασιλεία του Θεού. Όσοι θα είναι εις την Βασιλείαν του Θεού, λέγονται «πρωτότοκοι».

Και ελέχθη εις τους αγίους και εις τους μάρτυρας, όπως μας καταγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως: «ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν, ἕως πληρώσωσι καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοί αὐτῶν οἱ μέλλοντες ἀποκτέννεσθαι ὡς καί αὐτοί». Αυτό το «ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν» είναι ο χρόνος από την στιγμήν που αυτοί έφυγαν από τον κόσμον αυτόν, έως την ανάσταση των νεκρών. Τον αποκαλεί «χρόνον μικρόν». Και ακόμη, όταν λέγει: «ἕως πληρώσωσι, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν καί οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καί οἱ ἀδελφοί αὐτῶν», εκείνοι οι οποίοι πρόκειται να αποκτανθούν όπως και αυτοί», δείχνει ότι διαρκώς εις την Εκκλησίαν προστίθενται άγιοι. Έως το τέλος της Ιστορίας. Έως τον δεύτερο ερχομό του Ιησού Χριστού. Η μνήμη των συνεπώς δεν έχει παρελθοντολογικό χαρακτήρα, αλλά επίκαιρον και δυναμικόν.

Δεν είναι όλοι για όλα. - Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Δεν είναι όλοι για όλα.

Για αυτό μην πιέζεις κανέναν και για τίποτα και μην απαιτείς να γίνει ο άλλος κάτι που δεν είναι.

Έχουμε κάτι στο νου μας οι άνθρωποι και θέλουμε ντε και καλά να το επιβάλλουμε και στους άλλους.

Και κάπως έτσι χαλάνε οι σχέσεις. Απογοητευόμαστε. Γινόμαστε μικροί τύραννοι. Δημιουργούμε προσδοκίες, που είναι αδύνατον να ικανοποιηθούνε.

Ο Θεός όμως μας έπλασε ελεύθερους. Ελεύθερους και μοναδικούς.

Καθένας λοιπόν από εμάς, έχει χρέος να σέβεται τη μοναδικότητα αλλά και την ελευθερία του κάθε ατόμου.

Δεν είναι όλοι για όλα.

Και αυτό δεν είναι κακό.

Για αυτό μην πιέζεις κανέναν και για τίποτα και άφηνε τους ανθρώπους δίπλα σου, ελεύθερα να αναπνέουν.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

π.Σεραφείμ Δημητρίου: Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεράρχες… μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό

π. Σεραφείμ Δημητρίου

Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεραρχες, των εν Ελλάδι εκκλησιαστικών διοικήσεων, μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.

Η αύξηση των μισθών σας εώς και 90%+, όπως αναπαράγει ο τύπος, δεν είναι πρόκληση, αλλά μίμηση των κκεδων πού είναι το πλουσιότερο κόμμα και οι ηγέτες τους ζούνε με τις μεγαλύτερες δυνατότητες που παρέχει ο καπιταλισμός.

Ο μοναδικός στην ιστορία άνθρωπος που απαγόρευσε τη Θεία Ευχαριστία, προσπαθεί να εξαγοράσει και τον τελευταίο από Σας, για να είσαστε εύκολα το μακρύ χέρι της εξουσίας, και να μπορείτε να μας δείχνετε, ότι πήρατε πρώτοι της ταυτότητες της ψηφιακής υποδούλωσης και του φακελώματος της ανελευθερίας.

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 7.6.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄, ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Ἑβ 11,33-12,2)]

 

  Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα»

Ἡ Κυριακὴ τῶν ἁγίων Πάντων εἶναι ἡ πρώτη κατὰ τὴν ὁποία ἀρχίζει ἡ ἀνάγνωσις ἀποστολικῶν περικοπῶν ἐπιλεγμένων ἀπὸ τὶς ἐπιστολές, πρῶτα ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις τοῦ Παύλου καὶ μετὰ ἀπὸ τὶς ἑπτὰ Καθολικὲς, ἀφοῦ βεβαίως ἀκούσαμε στὴν περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου περικοπὲς ἀπὸ τὸ βιβλίο Πράξεις Ἀποστόλων. Σημειώνεται ἀκόμα ὅτι, γιὰ μὲν τὶς καθημερινὲς ἡ ἐπιλογὴ γίνεται μὲ τὴ σειρὰ ποὺ ἔχουν καταχωρηθῆ οἱ ἐπιστολὲς στὸν Κανόνα τῆς Καινῆς Διαθήκης, γιὰ δὲ τὶς Κυριακὲς, ἡ ἐπιλογὴ γίνεται μὲ ἄλλον τρόπο καὶ ἄλλη σειρά.

Αν μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι στον ήλιο για τους Metallica, μπορούμε σίγουρα να σταθούμε & μπροστά στο Άγιο Ποτήριο...

π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή (φωτο)

Αγαπητοί Αναγνώστες, ως πιστοί έχετε παρατηρήσει ποτέ την εικόνα των Ιερών Ναών μας τις Κυριακές, γύρω στις 8:30 π.μ. το πρωί;

Ησυχία, άδεια στασίδια, ο ιερέας και ο ψάλτης να ξεκινούν τον Όρθρο σχεδόν μόνοι τους. Και ξαφνικά, γύρω στις 9:30 π.μ., λίγο πριν τη Μεγάλη Είσοδο ή το Κοινωνικό, οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα και ο ναός γεμίζει απότομα.

Το φαινόμενο φτάνει στο αποκορύφωμά του το βράδυ της Ανάστασης. Οι αυλές γεμίζουν ασφυκτικά στις 23:45, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» στις 12:00, και μέχρι τις 12:15 η εκκλησία έχει αδειάσει λες και πρόκειται για άσκηση εκκένωσης κτηρίου μετά από σεισμό ή σεισμό ή πλοίου μετά από ναυάγιο! (...)

Αυτό το άρθρο γράφεται για να αφυπνιστούμε όλοι και χωρίς μάσκες και δικαιολογίες να κάνουμε τώρα μια ειλικρινή σύγκριση, γιατί στη πράξη γινόμαστε καθημερινά «ειδωλολάτρες» και μάλιστα οπλισμένοι με αξιοθαύμαστη υπομονή ! Αυτό δεν το λέμε θεωρητικά, το είδαμε όλοι πρακτικά όταν έρχονται στην Ελλάδα συγκροτήματα όπως οι Metallica ή οι Iron Maiden, ή όταν ελληνική ομάδα προκρίνεται στους ημιτελικούς στους τελικούς και εν τέλει κατακτά την Euroleague όπως ο Ολυμπιακός φέτος, η συμπεριφορά μας αλλάζει ριζικά. Εκεί δεν υπάρχει «παρά πέντε».

Άγιος Παΐσιος (Παναγής) Μπασιάς: Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός (μνήμη 7 Ιουνίου)

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού

Άγιος Παΐσιος (Παναγής) Μπασιάς

Τα Επτάνησα είναι κοιτίδα πολλών αγίων της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Παναγής Μπασιάς από το Ληξούρι της Κεφαλονιάς.

Έζησε στην εποχή, όταν τα Επτάνησα άλλαζαν συνεχώς κατακτητές και η Εκκλησία μας στέναζε κάτω από τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών, οι οποίοι για ολόκληρες εκατονταετίες συνεργάζονταν στενά με τους κατακτητές δυτικούς για τον αφελληνισμό των κατοίκων και την υποταγή στον αιρεσιάρχη πάπα.

Γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1801. Γονείς ήταν ο Μιχαήλ Τυπάλδος Μπασιάς και η Ρεγγίνα το γένος Δελλαπόρτα, ευσεβείς και ευκατάστατοι. Έλαβε σοβαρή γραμματική μόρφωση. Γνώριζε επίσης την Ιταλική, Γαλλική και Λατινική γλώσσα.

Αρχικά διορίστηκε γραμματοδιδάσκαλος και εξάσκησε το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά σύντομα εμπνεύστηκε από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα των Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, μεγάλων εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν την Ελλάδα και την Ορθοδοξία και συντάχτηκε μαζί τους.

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Θεοδότου του εν Aγκύρα (7 Ιουνίου)

Xειρ Θεόδοτον, ην Θεού χειρ ξηράνοι,

Θεώ δοτόν τίθησι πλήξασα ξίφει.

* Θεόδοτος εβδομάτη τμηθείς έλεν Oυρανόν ευρύν.

Άγιος Ιερομάρτυς Θεόδοτος ο εν Αγκύρα.

 Τοιχογραφία του 14ου αιώνα

 στην Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι, Κοσσυφοπέδιο

Oύτος ήτον εις την Άγκυραν της Γαλατίας, διαβαλθείς δε εις τον ηγεμόνα Θεότεκνον, ότι εύγαλε τα σώματα των Aγίων Παρθένων οπού ερρίφθησαν εις την λίμνην και τα έθαψε, διά τούτο, λέγω, εφέρθη προς αυτόν, και επειδή είπε παρρησία, ότι αυτός μεν, είναι ιδιώτης και ταπεινός, διά την πίστιν όμως και ομολογίαν του Xριστού, είναι ανώτερος και δυνατώτερος από τους βασιλείς του κόσμου: τούτου χάριν εδάρθη δυνατά, έπειτα εκρεμάσθη επάνω εις ξύλον, και εξεσχίσθη εις τας πλευράς. Kαι τελευταίον απεκεφαλίσθη, και έτζι έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Οι τρεῖς μέθες στην Αγία Γραφή: ἡ μέθη τοῦ κρασιοῦ, ἡ μέθη τῆς ἁμαρτίας καί ἡ μέθη τῆς προσευχῆς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Μέσα στήν Ἁγία Γραφή ἀναφέρονται τρεῖς μέθες οἱ ὁποῖες εἶναι, ἡ μέθη τοῦ κρασιοῦ, ἡ μέθη τῆς ἁμαρτίας καί ἡ μέθη τῆς προσευχῆς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Ἀλίμονο σ’ αὐτόν πού μεθᾶ μέ κρασί καί τό πρωί σηκώνεται καί ἀποζητᾶ τό οἰνόπνευμα. Οὐαὶ οἱ ἐγειρόμενοι τὸ πρωΐ, καὶ τὰ σίκερα διώκοντες, οἱ μένοντες τὸ ὀψέ· ὁ γὰρ οἶνος αὐτοὺς συγκαύσει. Εἶναι μία ἐξάρτηση καί μία ψεύτικη αἴσθηση χαρᾶς καί θόλωσης νοῦ, πού καταλήγει στήν ἀπελπισία καί τήν καταστροφή. Ἡ ἀθλία μέθη τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό, ὅταν περάσει ἡ ἐπήρειά της, ἀπό ἡδονή μετατρέπεται σέ ὀδύνη, ‘’Οὐαί …οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου.’’Ὑπάρχει καί ἡ πνευματική μέθη πού ζεῖ ὁ χριστιανός μέσα στίς προσευχές του καί στήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο καθοδηγεῖ τήν προσευχή του. Πολύ ὄμορφη εἶναι ἡ παρότρυνση τοῦ Ἀπ. Παύλου στούς Ἐφεσίους, ‘’καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ, εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ πατρί, ὑποτασσόμενοι ἀλλήλοις ἐν φόβῳ Χριστοῦ. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος συμπληρώνει στο τρίπτυχο αυτό το τέταρτο μεθύσι, που είναι αὐτό τῆς Θείας Κοινωνίας, τό ‘’ποτήριον τῆς μέθης, τὸ ποτήριον τὸ ἄχραντον τοῦ αἵματος τοῦ Δεσποτικοῦ’’.

Ἡ νέα ἀγωγὴ τῆς νέας γενιᾶς

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τελευταῖα, καλοί μου φίλοι, ψηφίστηκε νόμος στὴ Βρετανία, ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει τὸ κάπνισμα, τὸ ἄτμισμα καὶ τὴ νικοτίνη γιὰ ὅσους γεννήθηκαν μετὰ τὸ 2008. «Στόχος εἶναι ἡ δημιουργία μίας γενιᾶς ποὺ δὲν καπνίζει», ἐπισημαίνει τὸ BBC. Ὁ Ὑπουργὸς Ὑγείας δήλωσε: «Ἡ πρόληψη εἶναι καλύτερη ἀπὸ τὴ θεραπεία. Αὐτὴ ἡ μεταρρύθμιση θὰ σώσει ζωές, θὰ μειώσει τὴν πίεση στὸ NHS καὶ θὰ οἰκοδομήσει μία πιὸ ὑγιῆ Βρετανία».

* * *

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο ἡ Βρετανία. Ἀνάλογα συμβαίνουν καὶ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Χώρας μας. Τελευταῖα μάλιστα ψηφίστηκε νόμος (ὁ 5216/2025) γιὰ τὴν «καθολικὴ ἀπαγόρευση πώλησης, διάθεσης καὶ προσφορᾶς ἀλκοὸλ καὶ καπνοῦ σὲ ἀνηλίκους», ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρεται. Στόχος κι ἐδῶ εἶναι ἡ «πρόληψη καὶ προστασία τῶν ἀνηλίκων».

Καὶ δὲν εἶναι μόνον αὐτά, δηλαδὴ τὸ κάπνισμα, τὸ ἄτμισμα καὶ τὸ ἀλκοόλ. Εἶναι καὶ ἡ παχυσαρκία. Σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἐπίσης, λαμβάνονται μέτρα στὸ θέμα αὐτὸ γιὰ τὴν προστασία τῆς νέας γενιᾶς. Μάλιστα ἡ Χώρα μας ὑλοποιεῖ τὴν «πρωτοποριακὴ Δράση κατὰ τῆς Παιδικῆς Παχυσαρκίας σὲ συνεργασία μὲ τὴν UNICEF», ὅπως ἀναφέρεται, ἡ ὁποία μάλιστα χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὸ Ταμεῖο Ἀνάκαμψης.

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για το δημογραφικό, την βιομετρική παρακολούθηση των πολιτών από την κυβέρνηση και την πολιτική εξαπάτηση της ΝΔ

Αθήνα, 5/6/2026

Το Δημογραφικό είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αντιμετωπίζεται ως «παιχνίδι με τουβλάκια»

Την ώρα που η Ελλάδα σπάει το ένα αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων μετά το άλλο, η κυβέρνηση ανακυκλώνει προγράμματα βιτρίνας και αποφεύγει τα ουσιαστικά κίνητρα για την ελληνική οικογένεια.

Η κυρία Μιχαηλίδου, αντί να λάβει σοβαρά μέτρα στήριξης των οικογενειών και αύξησης των γεννήσεων, υλοποιεί σταδιακά το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το Δημογραφικό, ένα σχέδιο αναποτελεσματικό και εχθρικό προς την τεκνογονία.

Πρόκειται για ένα σχέδιο που δεν περιλαμβάνει ούτε ένα ουσιαστικό κίνητρο για την απόκτηση παιδιών, ενώ παρουσιάζει την παγκόσμια πρωτοτυπία να μη θέτει κανέναν σαφή στόχο για τους κρίσιμους δημογραφικούς δείκτες: πληθυσμό, δείκτη γονιμότητας, γεννήσεις και διάμεση ηλικία.

Σε μια χώρα, που σε λίγο η γέννηση ενός παιδιού θα αποτελεί είδηση, η κ. Δόμνα Μιχαηλίδου παρουσιάζει ως λύση ακόμη ένα περίφημο μέτρο: τις «νταντάδες της γειτονιάς».

Γέροντα, τώρα υπάρχει τέτοια τηλεοπτική επικοινωνία, ώστε το ίδιο λεπτό μπορεί να δη κανείς γεγονότα που συμβαίνουν στην άλλη άκρη της γης.

Γέροντα, τώρα υπάρχει τέτοια τηλεοπτική επικοινωνία, ώστε το ίδιο λεπτό μπορεί να δη κανείς γεγονότα που συμβαίνουν στην άλλη άκρη της γης.

Μόνον τον εαυτό τους δεν βλέπουν οι άνθρωποι, όλο τον κόσμο τον βλέπουν. Τώρα καταστρέφεται ο κόσμος από το μυαλό του. Δεν είναι ότι τους καταστρέφει ο Θεός.

Γέροντα, η τηλεόραση κάνει πολύ κακό.

-Αν κάνη, λέει! Ήρθε κάποιος και μου έλεγε: «Η τηλεόραση, Πάτερ, είναι καλή». «Καλά είναι τα αυγά, του λέω, άμα τα ανακατέψης όμως με κουτσουλιά, άχρηστα γίνονται». Έτσι γίνεται και με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Σήμερα, αν ανοίξης το ραδιόφωνο, για να ακούσης μια είδηση, πρέπει να ανεχθής να ακούσης και ένα τραγούδι, γιατί, μόλις τελειώση ένα τραγούδι, θα πη μια είδηση. Παλιά δεν ήταν έτσι. Ήξερες τι ώρα θα έλεγε την είδηση στο ραδιόφωνο, τακ, άνοιγες και άκουγες. Τώρα είσαι υποχρεωμένος να ακούσης και το τραγούδι, γιατί αν το κλείσης, θα χάσης την είδηση.

Ο θάνατος του Οδυσσέα Ανδρούτσου [5 Ιουνίου 1825]

Ίσως ένας από τους πιο παρεξηγημένους αγωνιστές του Εικοσιένα από την μετεπαναστατική ιστοριογραφία στέκεται ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Είναι αλήθεια ότι από την προεπαναστατική του δράση είχε αποκτήσει αντιπάθειες λόγω κυρίως της συναναστροφής του με τον μέντορα του Αλή πασά.

Όταν ήρθε όμως η ώρα δεν άργησε να ταυτιστεί με τον σκοπό του Αγώνα. Δυστυχώς, ίσως λόγω της ευφυΐας του συνδυαζόμενη με τις στρατηγικές του ικανότητες και ακόμα παραπάνω, της ικανότητάς του να βλέπει όσο κανείς άλλος την ανάγκη για κοινωνική αποκατάσταση μετά την εθνική υπήρξε εχθρός του συμπλέγματος του Μαυροκορδάτου (με την Σουλιώτικη φρουρά του) και του Υδραιοσπετσιώτικου τοπικισμού ο οποίος έχοντας και οικονομική ισχύ αλλά και στρατιωτική ήταν καθοριστικός παράγοντας για τα δυστυχήματα της Επανάστασης. (1)

Ὅσιος Στάρετς Βαρσανούφιος: Τὸ πλύσιμο τοῦ ποτηριοῦ

Όσιος Στάρετς Βαρσανούφιος

Δόκιμος ἀκόμα, μιὰ καλοκαιριάτικη νύχτα περπατοῦσα ἀνάμεσα στοὺς κήπους τῆς Σκήτης. Μόνος μὲ μόνο τὸν Θεό. Πλησιάζοντας τὴν μεγάλη λίμνη βλέπω τὸν μεγαλόσχημο π. Γεννάδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ πέρασε τὸ κατώφλι τῆς Σκήτης εἶχαν περάσει 62 ὁλόκληρα χρόνια.

Τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του δὲν ἔβγαινε καθόλου ἀπὸ τὴν Σκήτη. Εἶχε λησμονήσει ἐντελῶς τὸν κόσμο. Στεκόταν ἀκίνητος μὲ τὰ μάτια καρφωμένα στὸ νερό. Μὲ τρόπο διακριτικό, γιὰ νὰ μὴν τὸν τρομάξω, ἔκαμα αἰσθητὴ τὴν παρουσία μου.

Τὸν πλησίασα, καὶ τὸν ἐρώτησα:

-Τί κάνεις ἐδῶ, πάτερ;

-Κοιτάζω τὸν νερό.

-Καὶ τί βλέπεις;

-Ἐσύ, δὲν βλέπεις τίποτα;

-Ἀπολύτως, τίποτα.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Iλαρίωνος του νέου, Hγουμένου της Mονής των Δαλμάτων και του Οσίου Πατρός ημών Αττάλου του Θαυματουργού (6 Ιουνίου)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Iλαρίωνος του νέου, Hγουμένου της Mονής των Δαλμάτων

Ιλαρός ων πνεύματι συ Iλαρίων,

Ιλαρός εν σώματι ης και καρδία.

Bη δ’ ες Όλυμπον Iλαρίονος κέαρ αγνόν εν έκτη.

Άγιοι Ιλαρίων ο νέος, Ηγούμενος της Μονής Δαλμάτων και Βησσαρίων ο Αιγύπτιος. 

Τμήμα ρωσικής εικόνας του 16ου αιώνα

Oύτος ο μακάριος Iλαρίων ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Nικηφόρου του Πατρικίου και Σταυρακίου, και Mιχαήλ Pαγκαβέ, και Λέοντος Aρμενίου του εικονομάχου, Mιχαήλ Tραυλού του εικονομάχου, και Θεοφίλου του εικονομάχου, εν έτει ωβ΄ [802]. Eκατάγετο δε από την Kαππαδοκίαν, ήτις τουρκιστί λέγεται Kαραμανία. Πατέρα μεν έχων, Πέτρον καλούμενον, μητέρα δε, Θεοδοσίαν ονόματι. O δε πατήρ αυτού ήτον γνωστός εις τον βασιλέα, επειδή και αυτός έδιδε τον άρτον της βασιλικής τραπέζης. Aφ’ ου δε ο Όσιος εγεννήθη από αυτούς και απεγαλακτίσθη, εδόθη εις σχολείον διά να μάθη επιμελώς τα ιερά γράμματα. Όταν δε έγινεν είκοσι χρόνων, άφησεν ευαγγελικώς πατέρα, μητέρα, οικίαν, πλούτον, και πάντα τον κόσμον, και έγινε Mοναχός εις το εν Kωνσταντινουπόλει ευρισκόμενον Mοναστήριον το καλούμενον του Ξηροκηπίου.

Η προσευχή είναι η εσωτερική κραυγή της καρδιάς. - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Η προσευχή είναι η εσωτερική κραυγή της καρδιάς.

Ὁ Κύριος ἀκούει τούς ‘’ἔνδοθεν κράζοντας’’, αυτούς που κραυγάζουν με την καρδιά τους ενώ το στόμα σιωπά. Παρουσιάζει δε ο ιερός Πατήρ ως παράδειγμα καρδιακής προσευχής τον Μωυσή. Δέν προσευχόταν μέ τήν γλώσσα του, ἀλλά μέ τήν καρδιά του. Μιλοῦσε στον Θεό με την κραυγή αγωνίας της καρδιάς του καί έπειθε τον Θεό να σκύψει και να του μιλήσει.

‘’Ἔτσι καί ὁ Μωυσῆς προσευχόταν· καί ἐνῶ δέν ἔλεγε τίποτα, τοῦ λέγει ὁ Θεός, Τί φωνάζεις σέ μένα; Οἱ ἄνθρωποι καταλαβαίνουν μόνο ὅταν ἀκούγεται ἡ φωνή. Ὁ Θεός ὅμως, πρίν ἀκουστεῖ ἡ φωνή, ἀκούει αὐτούς πού κράζουν ἀπό καρδίας. Ἑπομένως καί νά μή φωνάζεις ἀκούγεσαι, καί στήν ἀγορά ἄν βαδίζεις, μπορεῖς νά προσεύχεσαι κατά διάνοια μέ πολλή ἀκρίβεια, ἀκόμη καί μέ φίλους νά συζητᾶς, καί ὅ,τι ἄλλο νά κάνεις μέ σφοδρή κραυγή νά καλεῖς τόν Θεό, ἐννοῶ τῆς καρδιᾶς τήν φωνή, καί νά τό κάνεις χωρίς κανείς ἀπό τούς παρόντες νά τό ἀντιληφθεῖ.’’

Ἡ προσευχή είναι η έντονη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο προσευχόμενος δεν τελεί μια καταναγκαστική μηχανική πράξη, ἀλλά οὔτε καί κινείται σε μιά τυπική σχέση με τον Θεό. Ο ἴδιος ὁ ἄνθρωπος δέν γνωρίζει πῶς νά προσευχηθεῖ. Ἡ προσευχή εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καί κινεῖται ὑπό τοῦ ‘’ἐνοικοῦντος ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος’’. Η προσευχή κινεῖται όχι πάνω στα χείλη και στην γλώσσα μηχανικά, αλλά μέσα στίς καρδιές τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων που βαθειά πιστεύουν πως δίπλα τους στέκεται ο Κύριος και τους ακούει. Ἡ προσευχή πού γίνεται μέ καιόμενη τήν καρδιά εἶναι τό ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης και της πίστης στόν Θεό. Τήν ὥρα πού ὁ πιστός προσεύχεται μέσα στην μοναξιά του, εαυτώ και Θεώ συστρεφόμενος, με τον νού του καταλαβαίνει τά λόγια καί νιώθει να πηγαίνουν μέσα στήν καρδιά του καί μέ κατάνυξη νά μιλᾶ στόν Θεό. Και ο Κύριος απαντά με την έντονη παρουσία Του. Ο Κύριος ἔρχεται ενώ ακόμη προσεύχεται και τοῦ λέει ‘’Νά! Ἐδῶ εἶμαι’’. ‘’Τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου ἐρεῖ· ἰδοὺ πάρειμι.’’

Αρχιμανδρίτης

π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Ένας Κόσμος Ανάποδα

Στυλιανός Καβάζης

«Ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, η συμπερίληψη και η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι διαπραγματεύσιμες αξίες».

Έτσι ξεκινά η ανακοίνωση του Πανεπιστημίου Κρήτης που απευθύνεται στην Γεωργία Λύρα φοιτήτρια Κοινωνιολογίας στο Ρέθυμνο επειδή τόλμησε να πει τα αυτονόητα. Με μεγάλες λέξεις, με βαρύγδουπες έννοιες, ειδικότερα την συμπερίληψη εάν έβαζα ένα ευρώ στην άκρη κάθε φορά που την άκουγα τα τελευταία χρόνια στον δημόσιο λόγο τώρα θα ήμουν εκατομμυριούχος. Αλλά και με την ηθική βεβαιότητα εκείνων που πιστεύουν ότι κατέχουν το μονοπώλιο της προόδου, της δημοκρατίας και της ευαισθησίας.

Και όμως, μέσα σε λίγες μόνο γραμμές, αποκαλύπτεται όλη η τραγική αντίφαση της εποχής μας. Διότι σε αυτόν τον ανάποδο κόσμο που πλέον ζούμε και είχε περιγράψει προφητικά ο Άλντους Χάξλεϋ σχεδόν πριν ένα αιώνα στο περίφημο δυστοπικό μυθιστόρημα του, δικαίωμα θεωρείται να προσβάλλεις την πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά όχι να αντιδράς στην προσβολή. Δικαίωμα θεωρείται να χλευάζονται σύμβολα, παραδόσεις και αξίες που κράτησαν όρθια μια κοινωνία επί αιώνες, αλλά όχι να εκφράζει ένας νέος άνθρωπος την αγανάκτησή του απέναντι σε αυτή την παρακμή.

Οι νέοι ξέχασαν να γράφουν

Εχουν χάσει οι μαθητές μέρος της κινητικής δεξιότητας που απαιτεί η χειρόγραφη γραφή – Πόσο επηρεάζει την τελική βαθμολογία ένα δυσανάγνωστο γραπτό; Τι λένε εκπαιδευτικοί και παιδιά.

Εδώ γράφει “διάσταση” ή μήπως “διάσπαση”;» αναρωτιέται η φιλόλογος Μαρίνα Α., διορθώτρια επί χρόνια στο μάθημα της Εκθεσης για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Σταματά για λίγα δευτερόλεπτα πάνω από τη σελίδα, φέρνει το γραπτό πιο κοντά στο φως και προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τη λέξη ανάμεσα σε βιαστικές καμπύλες, κολλημένα γράμματα και μουντζουρωμένες γραμμές από μπλε στιλό.

Γύρω της, στοίβες από γραπτά προοικονομούν τη συνέχεια. «Κάθε χρόνο είναι και χειρότερα. Περίπου 8 στα 10 γραπτά είναι δύσκολο να καταλάβεις με μια ανάγνωση τι λένε» λέει χαρακτηριστικά στο «Β». Θυμάται την περυσινή διαδικασία διόρθωσης των γραπτών για τις Πανελλαδικές και την προσπάθειά της να μην «κόβει» συχνά μόρια από τους υποψηφίους λόγω του δυσανάγνωστου χαρακτήρα των γραπτών τους. Αναρωτιέται: Οι νέοι ξέχασαν να γράφουν; Ή μήπως η γενιά τους δεν έμαθε ποτέ;

«Σκέψου πέρα από τα ρομπότ»: Πώς να εμποδίσεις την Τεχνητή Νοημοσύνη να μετατρέψει το μυαλό σου σε χυλό

(Credit: Serenity Strull/ BBC/ Getty Images)

Το GPS κατέστρεψε την αίσθηση του προσανατολισμού μας. Οι μηχανές αναζήτησης αποδυναμώνουν τη μνήμη μας. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, προειδοποιούν οι επιστήμονες, θα μπορούσε να κάνει το ίδιο σε όλα, από τη δημιουργικότητα μέχρι την κριτική σκέψη.

Πριν από χρόνια, ανάγκασα τον εαυτό μου να αρχίσω να χρησιμοποιώ την Τεχνητή Νοημοσύνη όσο πιο συχνά γινόταν. Αν επρόκειτο να γράψω γι’ αυτήν, έπρεπε να χρησιμοποιώ και την τεχνολογία. Αλλά μια νέα σειρά μελετών τον τελευταίο χρόνο περίπου με έχει ανησυχήσει – μήπως τελικά βλάπτω τον εγκέφαλό μου στη διαδικασία;

Αυτές οι μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που βασίζονται υπερβολικά σε εργαλεία όπως το ChatGPT μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα στη δημιουργικότητα, στη διάρκεια προσοχής, στην κριτική σκέψη, στη μνήμη και σε άλλα. Άλλες έρευνες εκφράζουν ανησυχίες ότι οι χρήστες της Τεχνητής Νοημοσύνης ίσως εγκαταλείπουν την «γνωστική τριβή» που οξύνει τη σκέψη, και ότι ως κοινωνία μπορεί να έχουμε λιγότερες πρωτότυπες ιδέες. Αλλά η επιστήμη γύρω από αυτό είναι πολύ νέα και δεν έχουμε τις απαντήσεις. Άρα, πρέπει να ανησυχούμε;

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται Ελπίδα. - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά ξεκούραση. Λίγο να κοιμηθούν. Λίγο να σταματήσουν τους τρελούς ρυθμούς. Λίγο να πάρουν μια ανάσα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά ξεμπούκωμα. Έναν καφέ. Ένα κρασί με φίλους. Μια-δυο μέρες σε κάποια θάλασσα ή σε ένα βουνό. Κάτι για να αλλάξει η καθημερινότητά τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά βοήθεια. Σε μικρά πράγματα. Καθημερινά. Βοήθεια στο σκούπισμα. Στους λογαριασμούς. Στα δρομολόγια των παιδιών. Στα ρούχα. Στα πιάτα που κάνουν στοίβες μέσα στο νεροχύτη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά φροντίδα. Φροντίδα όχι μόνο για τους άλλους. Φροντίδα και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Να φαν καλά. Να περιποιηθούν. Να γυμναστούν. Να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά παρέα. Έναν άνθρωπο για να μιλήσουνε. Έναν άνθρωπο για να γελάσουνε ή να κλάψουνε μαζί. Καθένας σήμερα κλεισμένος στο καβούκι του, σηκώνει μόνος τον σταυρό του.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται Ελπίδα. Όχι με λόγια. Όχι με κηρύγματα. Όχι με θεωρίες. Βαρέθηκαν. Μπούχτισαν με όλα αυτά…

Χρειάζονται να δουν κάποιον, που η ζωή του από μόνη της, θα μαρτυρά ‘’Χριστός Ανέστη’’.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Ένας πνευματικός, που δεν είναι αποφασισμένος να πάει ακόμη και στην κόλαση για την αγάπη των πνευματικών παιδιών του, δεν είναι πνευματικός

Η αγάπη του Πνευματικού προς τον εξομολογούμενο

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Ο χαριτωμένος πνευματικός αγαπάει και πονάει την ψυχή, γιατί γνωρίζει την μεγάλη αξία της. Την βοηθάει στην μετάνοια, την ξαλαφρώνει με την εξομολόγηση, την ελευθερώνει από το άγχος και την οδηγεί στον Παράδεισο. Ο πνευματικός ονομάζεται «πατήρ», γι’ αυτό πρέπει να προσπαθήση να είναι αληθινός πατέρας· να νουθετή με θεϊκή αγάπη και στοργή. Να έρχεται στην θέση του κάθε εξομολογουμένου και να ζη τον πόνο του, ώστε ο εξομολογούμενος να βλέπη στο πρόσωπό του ζωγραφισμένο τον δικό του πόνο. Αυτό χρειάζεται ιδιαίτερα στην εποχή μας, που οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από λίγο δροσερό νερό, και όχι από δυνατό ξίδι. Οι περισσότεροι, επειδή δέχονται επιδράσεις δαιμονικές, δύσκολα δέχονται μια πνευματική συμβουλή ή μια παρατήρηση. Γι’ αυτό και το μάλωμα πρέπει να γίνεται με αγάπη· η υπόδειξη του σφάλματος με λεπτό τρόπο, με γέλιο ή με ένα αστείο.

"Μας προειδοποιούν οι Άγιοι Πατέρες" - π. Γεώργιος Σχοινάς

 

πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Μνήμη του Aγίου Iερομάρτυρος Δωροθέου Eπισκόπου Tύρου (5 Ιουνίου)

O Δωρόθεος καν φραγελλώμαι λέγει,

Λείπουσι πολλά προς τα Xριστού μου πάθη.

Έκτη Δωροθέοιο δέμας πληγήσι δαμάσθη.

Μαρτύριο Αγίου Δωροθέου, Επισκόπου Τύρου. 

Μικρογραφία (Μινιατούρα) στο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο αοίδιμος Δωρόθεος έγινεν Eπίσκοπος της πόλεως Tύρου, κατά τους χρόνους του Mαξιμιανού, εν έτει τγ΄ [303]. Kαι ήξευρε κάθε ιστορίαν της Παλαιάς και Nέας Γραφής. Kαι εν όσω μεν έζη ο Διοκλητιανός και ο Λικίνιος, ήτον φευγάτος από την Tύρον διά τον διωγμόν, και ευρίσκετο εις την Δυσσόπολιν, την ευρισκομένην εις τα μέρη της Θράκης. Aφ’ ου δε οι βασιλείς εκείνοι απέθανον, επανεγύρισε πάλιν εις την Tύρον, και εποίμαινε την αγίαν του Θεού Eκκλησίαν, έως εις τους χρόνους Iουλιανού του Παραβάτου, εν έτει τξα΄ [361]. Eπειδή γαρ ο δυσσεβής Iουλιανός δεν εφόνευε φανερά τους Xριστιανούς, όταν το πρώτον εβασίλευσεν, αλλά κρυφίως: τούτου χάριν ακούσας ο θείος Δωρόθεος ούτος την κακομηχανίαν αυτού, έφυγεν από την Tύρον και επήγε πάλιν εις την ανωτέρω Δυσσόπολιν, πλην ουδέ εκεί εδυνήθη να γλυτώση από τους ειδωλολάτρας. Διότι πιασθείς από τους άρχοντας του Iουλιανού, πολλάς τιμωρίας έλαβεν εις το γεροντικόν αυτού σώμα ο αοίδιμος, εκατόν γαρ επτά χρόνων ήτον τότε. Όθεν μέσα εις αυτά τα βάσανα ευρισκόμενος, παρέδωκε την μακαρίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού, αφ’ ου πρότερον εσύνθεσε και πολλά και ψυχωφελή συγγράμματα ελληνικά και λατινικά, (ήξευρε γαρ και τας δύω ταύτας γλώσσας) με σπουδήν φιλόπονον, και με επιτηδειότητα της φύσεως, τα οποία αφήκεν ως πατρικήν κληρονομίαν εις την Eκκλησίαν του Xριστού1.

Οσία γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς (+ 4 Ιουνίου 1995)

Η μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς

Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε και πόσο πρέπει αυτές τίς μέρες να τίς εκτιμούμε και να τις σεβόμαστε! Πρέπει να σκεφτόμαστε, το βράδυ πού πηγαίνουμε να κοιμηθούμε: «Θα την ξαναβρούμε αυτή τη ζεστασιά, αυτό το ζεστό φαγητό πού τρώμε; Θα ξαναβρούμε αυτά τα καλά πού έχουμε, αυτή την ησυχία;». Δεν ξέρουμε τί ξημερώνει αυτά έρχονται εν ριπή οφθαλμού. Γι’ αυτό αυτές τίς μέρες πρέπει να τις εκτιμούμε και να τις σεβόμαστε.

Λέω, οι Σέρβοι με τόση πίστη και ευλάβεια, τέτοιο μαρτύριο! Αλλά πάλι, λέω, και στην Ιερουσαλήμ στη Μονή Χοζεβά, ήταν χιλιάδες οι Πατέρες πού σφαγιάσθηκαν μέσα στο σπήλαιο οι Χοζεβιτες δεν ήταν άγιοι Πατέρες; Όταν πήγαμε εκεί στο σπήλαιο, βάλαμε χώμα μέσα στο μαντήλι και μάτωσε το μαντήλι ευωδίαζε το χώμα, ένδειξη μαρτυρίου. Το ίδιο και στον Άγιο Θεοδόσιο και στα ρωσικά Μοναστήρια παντού αίματα. Πήγαμε και στο χωριό των Ποιμένων και λέμε, κάτι ευωδιάζει έβγαινε άρρητος ευωδία. Και στον ‘Αγιο Μηνά στη Χίο σφαγιάσθηκαν δεκατέσσερις χιλιάδες την ημέρα του Πάσχα. Τί μαρτύριο ήταν αυτό, δεκατέσσερις χιλιάδες! Γιατί επέτρεψε ο Θεός και τούς αποκεφάλισαν; Δεν ήταν εκείνοι άγιοι Πατέρες; Σύμφωνα με την πίστη μας, θα δώσει και σ’ εμάς ο Θεός.

"...ανθίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορικές εστίες της Ρωμιοσύνης"

Στη φωτογραφία βλέπουμε έναν πρόσφατο ορθόδοξο γάμο στην Κορέα, ανάμεσα στον Μύρωνα και τη Βασιλεία (τα βαπτιστικά τους ονόματα).

Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική στιγμή χαράς, αλλά για μια υπενθύμιση ότι η βυζαντινή πνευματική κληρονομιά δεν επιβιώνει μόνο στα βιβλία, στα μνημεία και στα μουσεία. Συνεχίζει να ζει μέσα από ανθρώπους, κοινότητες και πολιτισμούς που ανθίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορικές εστίες της Ρωμιοσύνης.

Σε μια από τις πλέον ανεπτυγμένες τεχνολογικά και οικονομικά κοινωνίες του κόσμου, όπως η Κορέα, η έμφαση στην κοινότητα και στην συνέχεια της παράδοσης εξακολουθεί να ασκεί ιδιαίτερη γοητεία. Για αρκετούς, η Ορθοδοξία δεν αποτελεί κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή πνευματική πρόταση μέσα σε έναν κόσμο ταχύτατων αλλαγών.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, ίσως τελικά η διαχρονική δύναμη της βυζαντινής πνευματικής κληρονομιάς να φαίνεται πολύ πιο καθαρά όταν συναντά ανθρώπους που την ανακαλύπτουν ελεύθερα και δεν τη θεωρούν δεδομένη.

πηγή: https://o-nekros.blogspot.com/

Σαντορίνη: «Τιμή» για τον νεκρό να ποδοπατάνε τις στάχτες του – Αυτός είναι ο «σεβασμός» που εμπνέει η αποτέφρωση!

Να που οδηγεί ο μηδενισμός και η ασέβεια της καύσης των νεκρών - Μια Βρετανίδα τουρίστρια στη Σαντορίνη, σκόρπισε στα σοκάκια τις στάχτες του πατέρα της

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Αν ζητούσαμε να χωρέσουμε σε ένα περιστατικό όλη τη βαρβαρότητα που διακρίνει την καύση των νεκρών, αυτό θα ήταν το άθλιο σκηνικό που έλαβε χώρα στη Σαντορίνη.

Μια Βρετανίδα τουρίστρια μαζί με την παρέα της κατεβαίνει τα σκαλιά στα σοκάκια της Οίας και κρατά ένα διάφανο δοχείο με τη στάχτη του δύστυχου πατέρα της που αποτεφρώθηκε σε κάποιο κρεματόριο, προφανώς κατ’ επιλογήν του. Τελευταία του επιθυμία ήταν να σκορπιστούν τα αποκαΐδια της επίγειας ζωής του στα καλντερίμια της Σαντορίνης που φαίνεται πώς αγαπούσε.

Η Βρετανίδα τραγουδά με την αξιοθρήνητη κουστωδία της ένα κλασσικό τραγούδι του Μπομπ Μάρλεϊ (με τον στίχο «Everything’s Gonna Be Alright»), ανοίγει το καπάκι του δοχείου και σκορπίζει τη στάχτη στο διάβα της, σε κάθε σκαλοπάτι. Το περιεχόμενο αδειάζει σαν κλεψύδρα χαμένης αξιοπρέπειας και τότε όλη η παρέα χειροκροτεί το ανοσιούργημα που διέπραξε, με την κόρη του «σκορπισμένου» μακαρίτη να λέει «αντίο μπαμπά».

Λες συχνά, κάποιες φορές, την ανόητη φράση - με εγκατέλειψε ο Θεός.

Λες συχνά,κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. 

Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς.

Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου.

Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις; Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι.

Γι' αὐτὸ νὰ περιφρονεῖς τέτοιες σκέψεις τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλουν νὰ γεννήσουν ἀπελπισία μέσα σου, καὶ πιὸ ξένοιαστα νὰ φωνάζεις συνεχῶς τὸ Χριστό μας, τρέχοντας ἀπὸ πίσω Του. Μὲ κέφι καὶ ὄρεξη πνευματική. Καὶ μὴ φοβᾶσαι καθόλου. Αὐτὲς οἱ σκέψεις σὰν καπνὸς θὰ χαθοῦν. 

Γιατί, "καπνιὰ" τοῦ πονηροῦ εἶναι.

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Αν ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι, πρέπει να λες: "Γενηθήτω το θέλημα Σου"...

~ Ρώτησαν κάποια φορά τον π. Γαβριήλ: “Γιατί ψάχνεις το θέλημα του Θεού; Από σένα το μόνο που ζητείται είναι να τηρείς τις δέκα εντολές, να νηστεύεις, να εξομολογείσαι και να κοινωνάς.

Αλλά στους μοναχούς και τους ιερείς όλα χρειάζονται.

Πρέπει να ρωτάς την καρδιά σου. Κι όταν η καρδιά σου σε πείθει, αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Όταν οι άγιοι παρακαλούσαν τον Κύριο, ο Κύριος τούς έδειχνε το θέλημά Του.

Όμως κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει την πρόνοια του Θεού. Υπάρχει το κατ’ ευδοκία θέλημα του Θεού και το κατά συγκατάβαση.

Στη δεύτερη περίπτωση, επειδή ο Θεός μάς έχει δώσει απόλυτη ελευθερία, όλοι, και οι δαίμονες και οι άνθρωποι, κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Όταν όμως ο Θεός αποφασίζει να...παρέμβει, ούτε τα πονηρά πνεύματα, ούτε οι άνθρωποι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Να επικαλήσθε την Αγία Τριάδα, με πολλή αγάπη. Νεφέλη θα στείλη ο Θεός και θα προστατεύση… δεν θα αφήση, γιατί χιλιάδες άνθρωποι προσεύχονται. Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς

Οσία γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς

Σας το έχω πει και άλλη φορά. Ήταν ένας Γέροντας -τώρα στις μέρες μας-, που με αξίωσε ο Θεός να τον γνωρίσω. Είχε δει πολλές οπτασίες.

Ήταν και πολύ ελεήμων. Στο δρόμο που πήγαινε, όταν συναντούσε κάποιον που είχε ανάγκη, έδινε το ράσο του, τα παπούτσια του, τις κάλτσες του, όλα τα έδινε ελεημοσύνη- ήταν πολύ απέριττος. Τρυγούσαν τα σταφύλια, ανέβαινε στην ταράτσα και τα πετούσε ελεημοσύνη. Μια μέρα ήρθε ένα γεροντάκι και ζητούσε ψωμί. Πήγε η μοναχή στον Γέροντα, -δεν κάνανε κάτι χωρίς την ευλογία του Γέροντα-, και του λέει:

-Γέροντα, ήρθε ένα γεροντάκι και ζητάει ψωμί. Τι να κάνω, δεν έχουμε. Έχουμε μόνο λίγο ψωμάκι για αύριο που θα πάμε στ’ αμπέλι.

-Να το δώσετε.

-Τι θα φάμε αύριο, σταφύλια σκέτα θα τρώμε, Γέροντα;

-Ναί, σταφύλια σκέτα να φάτε- γιατί να μη φάτε;

Οι αγίες Μάρθα και Μαρία αδελφές του Λαζάρου

Αρχιμ. Δημήτριος Καββαδίας

Η Αγία Μάρθα, η μεγαλυτέρα αδελφή του Αγίου Λαζάρου, ήταν οικοδέσποινα από τη Βηθανία πού με περισσή φροντίδα φιλοξενούσε τον Κύριο και τους μαθητές Του όταν επεσκέπτοντο την πόλη της.

Ο Χριστός μας την επετίμησε για τις καθημερινές μέριμνες πού την απασχολούσαν (Λουκ.ι’,41-42). Κατηρτισμένη πνευματικά λίγο αργότερα, ανέπτυξε με τον Κύριο ένα πολύ ωραίο διάλογο περί ζωής και θανάτου ολίγον προ της αναστάσεως του προ τεσσάρων ημερών κεκοιμημένου αδελφού της στον οποίο δια των λόγων Του «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ κάν αποθάνη, ζήσεται∙ και πάς ο ζών και πιστεύων εις εμέ, ου μή αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιω.ια’, 20-27) της απεκάλυψε την θεϊκή Του ταυτότητα, την κυριαρχία Του επί της ζωής και του θανάτου και εδραίωσε την πίστη της στην ανάσταση και την αιώνιο ζωή.

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Mητροφάνους Aρχιεπισκόπου Kωνσταντινουπόλεως (4 Ιουνίου)

Γης μητρός εκστάς Mητρόφανες παμμάκαρ,

Eκεί μετήρας ου Πατήρ πάντων μέγας.

Mητροφάνης δε τετάρτη έδυ χθόνα βωτιάνειραν.

Άγιος Μητροφάνης Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως.

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους Kωνσταντίνου του Mεγάλου εν έτει τκ΄ [320], υιός υπάρχων Δομετίου. O δε Δομέτιος ήτον αδελφός Πρόβου του βασιλέως, του βασιλεύσαντος εν τη Pώμη, εν έτει σοϛ΄ [276], ο οποίος εγέννησε δύω υιούς τον Πρόβον και τον Mητροφάνη τούτον. Oύτος λοιπόν μεταχειρισθείς λογισμόν σώφρονα και ορθόν, εστοχάσθη την θρησκείαν των ειδώλων, πως είναι ψευδής και πεπλανημένη, όθεν προσήλθεν εις την αληθή πίστιν του Xριστού. Πηγαίνωντας δε εις το Bυζάντιον, συνανεστρέφετο με τον * Tίτον, τον Eπίσκοπον του Bυζαντίου, ο οποίος ήτον άνθρωπος άγιος και θεοφόρος1. Bλέπων δε τον Mητροφάνη, ότι ήτον στολισμένος με αρετάς, τον εσυναρίθμησε με τους κληρικούς, ήτοι εποίησεν αυτόν Aναγνώστην. Aφ’ ου δε απέθανεν ο Άγιος Tίτος, έγινεν Eπίσκοπος του Bυζαντίου, Δομέτιος ο πατήρ του Aγίου Mητροφάνους2. Aποθανόντος δε του Δομετίου, έγινεν Eπίσκοπος ο υιός αυτού Πρόβος, και αφ’ ου εκείνος εκυβέρνησε την Eκκλησίαν χρόνους δέκα, απήλθε προς Kύριον3.

Αγίου Πνεύματος: Με το Πνεύμα της Αληθείας ή με τον συρμό του κόσμου;

Ας ζητήσουμε από το Άγιο Πνεύμα το σωτήριο δώρο της διάκρισης, για να αναγνωρίζουμε τις ενέδρες του πονηρού και να οικοδομούμε ψυχές

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

«Έτσι λοιπόν συνταξιδιώτες μου, κάτω από τον ήλιο και τ΄ αστέρια, πρέπει να γνωρίζετε ότι υποχρέωση του ανθρώπου δεν είναι να ακολουθεί το πνεύμα της εποχής, αλλά η εποχή να ακολουθεί το Πνεύμα του Θεού, το Άγιο, το Αιώνιο, το Αναλλοίωτο».

Με αυτά τα λόγια ο ποιητικότατος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς καλούσε το ποίμνιο να ταχθεί με την ασάλευτη δόξα του Αγίου Πνεύματος και όχι με το εφήμερο πνεύμα του κόσμου. Αυτό είναι ένα διαχρονικό δίλημμα όπου ο κάθε άνθρωπος καλείται να επιλέξει θέση: θα είμαι με το πνεύμα της εποχής ή με το πνεύμα της Αληθείας; Θα ακολουθώ κι εγώ τον συρμό των εκφυλιστικών τάσεων και των κοινωνικών κατασκευασμάτων ή «εν είδει περιστεράς» ο λογισμός μου θα πετάει ψηλά κατοπτεύοντας όλες τις κακοτοπιές του Πονηρού;

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Με ποιό τρόπο ο διάβολος κυβερνά στο βασίλειό του

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Η αμαρτία παρουσιάζει μια δύναμη πολύ πιο δυνατή και ισχυρή από τον άνθρωπο, επειδή προέρχεται από το διάβολο που είναι ασύγκριτα πιο δυνατός και ισχυρός απ’ αυτόν.

Και αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ σε θέση, με τις δικές τους -ατομικές- δυνάμεις, να ελευθερώσουν τον εαυτό τους από την αμαρτία και το κακό. Γιατί ο διάβολος κυριαρχεί στα εναέρια, υπό-ουράνια μέρη (Εφεσ. 6,12, Αποκ. 12,9). Το βασίλειό του είναι μεγαλύτερο και ευρύτερο από την γη. Η γη είναι μόνο ένα κομμάτι από το μεγάλο του βασίλειο.

Με ποιό τρόπο ο διάβολος κυβερνά στο βασίλειό του; Με την αμαρτία. Με ποιό τρόπο στον εναέριο χώρο; πάλι με την αμαρτία. Μόνο με την αμαρτία, που είναι προσωποποιημένη στους γεμάτους φλόγες αγγέλους -τους διαβόλους. Και οι διάβολοι δεν είναι τίποτε άλλο από πρώην αγγέλους, οι οποίοι με ολόκληρη την ύπαρξή τους ζουν στην αμαρτία και για χάρη της αμαρτίας. Και όπου βρίσκονται αυτοί υπηρετούν στην αμαρτία και κυριαρχούν με την αμαρτία.

"Δημιουργήθηκε ένα ΤΕΡΑΣ!" - ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ομολογία της Frederiksen για την AI

Η πρωθυπουργός της Δανίας, Mette Frederiksen, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή τοποθέτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη, και τον ρόλο των τεχνικών κολοσσών. Αναφέρθηκε σε συνάντησή της με τον Sam Altman, αποκαλύπτοντας μια συζήτηση που προκαλεί έντονο προβληματισμό για το μέλλον της ΑΙ, της δημοκρατίας και της πολιτικής εξουσίας. 

• Τι υποστήριξε για τη σύνδεση τεχνολογίας και εξουσίας.
• Πώς περιέγραψε τον κίνδυνο για τους δημοκρατικούς θεσμούς. 
• Τι απάντησε ο Sam Altman όταν του είπε ότι δημιούργησε "ένα τέρας";

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΝΑ 

πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για τις δημοσκοπήσεις ως μέσο χειραγώγησης, το "Μητσοτάκης - gate" και την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές

Αθήνα, 2/6/2026

Δημοσκοπήσεις, ένα εργαλείο καταγραφής των τάσεων ή ένα μέσο πολιτικής χειραγώγησης;

Οι έρευνες μέτρησης της κοινής γνώμης πάντα έπαιζαν σημαίνοντα ρόλο. Τον τελευταίο καιρό, όμως, έχουν αναδειχθεί σε πραγματικούς ρυθμιστές της πολιτικής ζωής, καθιστώντας ομήρους το ίδιο το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα αλλά και το εκλογικό σώμα. Κι όλα αυτά παρά το βεβαρημένο παρελθόν τους, τις αλλεπάλληλες αποτυχίες στην εκτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων, την παραδοχή των υπευθύνων τους πως υπάρχουν μεθοδολογικές αστοχίες αλλά και τις αποκαλύψεις για υπόγειες διασυνδέσεις με επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα.

Οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος «φτιάχνουν» κόμματα, όπως και «διαλύουν» κάποια άλλα. «Μετακινούν» ψηφοφόρους εν ριπή οφθαλμού, με αποτέλεσμα κόμμα, που προ τριμήνου εμφανιζόταν δεύτερο, τώρα να δίνει μάχη να εισέλθει στην επόμενη βουλή!

Προκαλούν έναν «πολιτικό αχταρμά», σύμφωνα με τον οποίο οι πολίτες μεταφέρονται από κόμμα σε κόμμα σαν να είναι πρόβατα επί…ΟΠΕΚΕΠΕ, χωρίς ιδεολογικά κριτήρια, χωρίς καν να προλάβουν να ακούσουν προτάσεις και θέσεις, βασισμένοι μόνο σε επικοινωνιακές φιέστες και σε διαδικτυακά συνθήματα. Κι όλα αυτά βαφτίζονται «κινούμενη άμμος», «πολιτικός σεισμός» και «ανατροπές στο κομματικό σκηνικό».

Το ΧΑΝΑΧ έγινε σχεδόν το ανεπίσημο εθνικό αγχολυτικό της εποχής μας. 10.000.000 χάπια τον μήνα στην Ελλάδα

Το ΧΑΝΑΧ έγινε σχεδόν το ανεπίσημο εθνικό αγχολυτικό της εποχής μας. 10.000.000 χάπια τον μήνα, λένε οι επίσημες στατιστικές για τη χώρα μας.

Όχι, προφανώς, γιατί οι άνθρωποι έγιναν «αδύναμοι». Αλλά γιατί κουράστηκαν βαθιά. Κουράστηκαν να αντέχουν διαρκώς, να φοβούνται το μέλλον, να επιβιώνουν χωρίς ανάσα, χωρίς ξεκούραση, χωρίς βεβαιότητα ότι όλος αυτός ο κόπος οδηγεί κάπου.

Και κάπως έτσι το χάπι παύει να είναι απλώς φάρμακο.

Γίνεται σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να παρηγορήσει τους ανθρώπους της με σχέση, κοινότητα, τρυφερότητα και νόημα.

Ίσως αυτή να είναι η πιο σιωπηλή πλευρά της νεοελληνικής παρακμής: ότι όλο και περισσότεροι χρειάζονται χημική βοήθεια απλώς για να αντέξουν την καθημερινότητα.

Και ίσως γι’ αυτό τα χάπια να έγιναν η νέα, μοναχική «θεία κοινωνία» της εποχής μας. Όχι ως αντικείμενο χλευασμού, αλλά ως τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που “μεταλαμβάνει” zanax προσπαθώντας να αναισθητοποιήσει την εξάντληση, τη μοναξιά και την απώλεια νοήματος.

Τι είναι αυτό, στ΄ αλήθεια, που μας πονά τόσο βαθιά, ώστε να χρειαζόμαστε καθημερινά λίγη χημική λήθη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε;

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Λουκιλλιανού, και των συν αυτώ τεσσάρων νηπίων, Kλαυδίου, Yπατίου, Διονυσίου, Παύλου, και Παύλης της παρθένου και Mάρτυρος (3 Ιουνίου)

Εις τον Λουκιλλιανόν

Λουκιλλιανώ πήγνυται σταυρός κάτω,

Oυχ’ ως ο Xριστού και τίτλον φέρων άνω.

Εις τα παιδία

Tους παιδαρίσκους ων αριθμός δις δύω,

Θεού Πατρός τίθησιν υιούς η σπάθη.

Εις την Παύλαν

Oυκ άξια προς μέλλον, ως Παύλος, κλέος,

Tα νυν πάθη φάσκουσα, τέμνεται Παύλα.

Σταυρώ αμφί τρίτην Λουκιλλιανός τετάνυστο.

Μαρτύριο Αγίου Λουκιλλιανού και των συν αυτώ μαρτυρησάντων. 

Τοιχογραφία του 14ου αιώνα στην Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι στο Κοσσυφοπέδιο

Oύτος ο Άγιος Λουκιλλιανός ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Aυρηλιανού εν έτει σο΄ [270], ιερεύς υπάρχων των ειδώλων, γέρωντας κατά την ηλικίαν, άσπρος κατά τας τρίχας, έχων την κατοικίαν όχι μακράν από την πόλιν της Nικομηδείας, της τουρκιστί λεγομένης Iσμίτ. Aφ’ ου δε μετεβάλθη εις την πίστιν του Xριστού, εφέρθη εις τον κόμητα Σιλβανόν. Kαι επειδή δεν επείσθη να αρνηθή τον Xριστόν, και να επιστραφή πάλιν εις την προτέραν θρησκείαν των ειδώλων, διά τούτο ετζάκισαν τα σιαγόνιά του, έδειραν αυτόν με ραβδία, και τον εκρέμασαν κατακέφαλα. Έπειτα έβαλαν αυτόν εις την φυλακήν, μέσα εις την οποίαν ήτον τέσσαρα παιδία κλεισμένα διά την πίστιν του Xριστού. Έπειτα εύγαλαν αυτόν από την φυλακήν ομού με τα τέσσαρα παιδία, και μαζί με αυτά επαρρησιάσθη έμπροσθεν εις τον κόμητα. Eπειδή δε επέμενεν εις την πίστιν του Xριστού, διά τούτο έβαλον αυτόν, ομού και τα ευλογημένα παιδία, μέσα εις αναμμένον καμίνι. Έγινεν όμως ουρανόθεν βροχή και έσβυσε την φωτίαν, όθεν ευγήκεν ο Άγιος ομού με τα παιδία έξω της καμίνου, χωρίς να καούσιν ολότελα.

Όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα…

Θα Το βρεις εκεί που υπάρχει αγάπη.

Εκεί που υπάρχει χαρά.

Εκεί που υπάρχει ειρήνη.

Εκεί που υπάρχει μακροθυμία.

Εκεί που υπάρχει καλή συμπεριφορά.

Εκεί που υπάρχει αγαθοσύνη.

Εκεί που υπάρχει πίστη, πραότητα και εγκράτεια…

Εκεί θα Το βρεις…

Εκεί θα Το βρεις να μεταμορφώνει τους ανθρώπους… Να ομορφαίνει τις ζωές.

Να φέρνει όλα τα πρόσωπα πιο κοντά, στις μεταξύ τους σχέσεις…

Όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα…!!!

Ελευθέριος Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος

Διαδικτυακό bullying σε κοπέλα, επειδή υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία!

Αγαπώ τον Χριστό

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας ακραίας και άδικης επίθεσης (cyberbullying) απέναντι σε μια νέα κοπέλα, τη Λύρα, η οποία μέσα από την πλατφόρμα του TikTok εξέφρασε το αυτονόητο: την ανάγκη για σεβασμό στα ιερά σύμβολα της θρησκευτικής πίστης των ανθρώπων.

Η προσπάθεια να βαφτιστεί ως «ομοφοβική» ή «μισαλλόδοξη» μια δημόσια τοποθέτηση που απλώς στηλίτευσε τον χλευασμό της Παναγίας κατά τη διάρκεια της "πορείας υπερηφάνειας" στην Κρήτη (Gay Pride) είναι τουλάχιστον άστοχη. Φτάσανε σε σημείο να την απειλήσουν να αλλάξει σχολή της ευχήθηκαν να μην κάνει ποτέ παιδιά και άλλες κατάρες, πράγματα αδιανόητα.

Αν η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ έχει το δικαίωμα να διαδηλώνει για την ορατότητα και τα δικαιώματά της, τότε κάθε πολίτης έχει το αντίστοιχο δικαίωμα να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του όταν νιώθει ότι προσβάλλεται η ταυτότητά του, οι αξίες του και τα πιστεύω του. Η κριτική απέναντι σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά (τον χλευασμό των θρησκευτικών συμβόλων) δεν αποτελεί επίθεση στα δικαιώματα κανενός ανθρώπου· αποτελεί προάσπιση της δικής μας πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς.

Δεν μπορείς να ζητάς από την κοινωνία να σεβαστεί τη δική σου ιδιαιτερότητα, όταν εσύ ο ίδιος επιλέγεις να ειρωνευτείς και να υποτιμήσεις αυτό που για εκατομμύρια άλλους ανθρώπους είναι ιερό και όσιο.