π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ΄Ματθαίου. Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 69.

1. Ἡ κοινωνική δικαιοσύνη, ἡ δίκαιη κατανομή τῶν ἀγαθῶν, ἡ πραγματοποίηση ἰσότητας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἄρση τῶν διακρίσεων μεταξύ των, ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐκμεταλλεύσεως καί ἀδικίας ἀπό τόν ἕνα ἄνθρωπο στόν ἄλλο καί κάθε τι σχετικό, πού ἀνήκει στή σφαῖρα τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικότερους ἀγῶνες κάθε ἐποχῆς.

Τά διάφορα κοινωνικά συστήματα ὄχι σπάνια περιπλέκουν τό ζήτημα, γιατί δέν ξεκινοῦν ἀπό τήν ἐπιθυμία νά δοθεῖ στό πρόβλημα ἡ ὀρθή λύση, ἀλλά ἀπό τό πῶς θά ὠφεληθοῦν αὐτοί, πού ἀναλαμβάνουν τήν λύση.

Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

— Γέροντα, πολλοί άνθρωποι λένε συνέχεια ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα χρήματα. Ότι δεν κάνουν αυτά που κάνουν για τα χρήματα. Ότι υπηρετούν ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους, τέχνη, πίστη, πατρίδα, έργο, αλλά στο τέλος όλα γυρίζουν πάλι στα χρήματα. Πώς ξεχωρίζει κανείς την αλήθεια;

— Παιδί μου, τα χρήματα δεν είναι κακά από μόνα τους. Κακό γίνεται όταν ο άνθρωπος τα βάλει μέσα στην καρδιά του. Άλλο να έχεις χρήματα και άλλο να σε έχουν τα χρήματα. Άλλο να κρατάς το πορτοφόλι στο χέρι και άλλο να έχεις κάνει την ψυχή σου πορτοφόλι. Εκεί αρχίζει η μεγάλη ζημιά.

Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να λένε συνέχεια: «Εγώ δεν τα κάνω για τα χρήματα». Και απορώ. Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί μιλάς συνέχεια γι’ αυτά; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί αλλάζει το πρόσωπό σου όταν ακούς για κέρδος; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί στενοχωριέσαι τόσο όταν χάνεις κάτι; Η καρδιά, παιδί μου, προδίδεται από εκεί που πονά. Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

«Η ύβρις της γενιάς μας: Ο άνθρωπος θέλει να γίνει θεός – Αντιστροφή γήρανσης, το “ελιξήριο” της αθανασίας ή η τελική πτώση;»

Επιμέλεια αντιγραφής: Ανδρέας

σ.σ. Επιεικώς απαράδεκτο να μπαίνεις στα χωράφια του Θεού, απρόσκλητος.

Το μεγαλύτερο όνειρο ή η μεγαλύτερη ύβρις;

Από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, ο άνθρωπος ονειρευόταν να νικήσει τον θάνατο. Ο Γκιλγκαμές αναζητούσε το φυτό της αθανασίας. Οι αλχημιστές κυνηγούσαν την «πέτρα της σοφίας» και το ελιξήριο της ζωής. Οι θρησκείες υποσχέθηκαν την αιώνια ζωή, αλλά πάντα με όρους πνευματικούς, ποτέ βιολογικούς.

Σήμερα, για πρώτη φορά, η επιστήμη φτάνει στο σημείο να λέει: η γήρανση δεν είναι αναπόφευκτη. Μπορούμε να την αντιστρέψουμε.

Αλλά αυτή η επαγγελία κρύβει μια σκοτεινή διάσταση, που λίγοι τολμούν να θίξουν. Ο άνθρωπος, με την αλαζονεία που τον χαρακτηρίζει, επιχειρεί να κάνει αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί: να καταργήσει τον θάνατο. Και το κάνει όχι με ταπείνωση, αλλά με την ύβρη αυτού που πιστεύει ότι μπορεί να γίνει θεός.

Άγνωστη Μαρτυρία για τον Άγιο Παΐσιο: «Θα κριθούμε και για το τι κάναμε ως Έλληνες για την Ελλάδα»!

 

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Σαϊντανάγια: Η «Αγία Σοφία της ανατολής» υπό πολιορκία από τις δυνάμεις του Αλ Τζολάνι

Το Σαϊντανάγια, η ιστορική πόλη-σύμβολο του χριστιανισμού στην ανατολή, βρίσκεται υπό ασφυκτική πολιορκία από τις δυνάμεις γενικής ασφάλειας του Αλ Τζολάνι. Οι αναφορές που φτάνουν από την περιοχή είναι αποσπασματικές, όμως όλες συγκλίνουν σε ένα ζοφερό συμπέρασμα: πρόκειται για μια συντονισμένη επιχείρηση εκφοβισμού που θυμίζει έντονα τα αντίποινα εναντίον των κατοίκων που τόλμησαν να υπερασπιστούν την πόλη τους από το Μέτωπο al-Nusra το 2014.

Το βυζαντινό αποτύπωμα που αρνείται να σβήσει

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της πολιτιστικής απώλειας που συντελείται, αρκεί να ανατρέξει στην ιστορία. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός, ο άνθρωπος που χάρισε στην ανθρωπότητα την Αγία Σοφία, είναι ο ίδιος που ίδρυσε τη μονή της Παναγίας της Σαϊντανάγια. Δύο μνημεία, δύο σύμβολα, μία κληρονομιά. Την Αγία Σοφία την χάσαμε ήδη, μετατράπηκε σε τζαμί υπό το βλέμμα μιας αδιάφορης διεθνούς κοινότητας. Σήμερα, η αδελφή της στην ανατολή αντιμετωπίζει την ίδια απειλή, όχι με μια απόφαση δικαστηρίου αυτή τη φορά, αλλά με τα όπλα και την απομόνωση.

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Ιουλιανού του εν Κιλικία (21 Ιουνίου)

Φέρων τι χρήμα σάκκος άξιον πόλου,

Ιουλιανόν βάλλεται πόντου μέσον.

Σάκκω Iουλιανός βυθόν εισέδυ εικάδι πρώτη.

Μαρτύριο Αγίου Ιουλιανού του εν Κιλικία. 

Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. 

στην Ιερά Μονή Διονυσίου, Άγιο Όρος

Oύτος ήτον από την πόλιν Aνάζαρβον, ήτις ευρίσκεται εν τη δευτέρα επαρχία της Kιλικίας, ύστερον δε ωνομάσθη Διοκαισάρεια και Kαισαραυγούστα, και Kαισάρεια προς Aναζάρβω, τώρα δε ονομάζεται τουρκιστί, Aκ ισάρ, ή Aκ σεράι. Ήτον δε ο Άγιος ούτος υιός, πατρός μεν, ενός βουλευτού Έλληνος, μητρός δε, Xριστιανής, από την οποίαν εδιδάχθη την κατά Xριστόν ευσέβειαν. Aφ’ ου δε εκαταγίνηκεν εις την μελέτην των θείων Γραφών, ύστερον όταν έγινε χρόνων δεκαοκτώ, εφέρθη εις τον ηγεμόνα Mαριανόν, και επειδή δεν επείσθη να θυσιάση εις τα είδωλα, διά τούτο εδάρθη εις διάφορα μέρη του σώματος, έπειτα ερρίφθη εις φυλακήν.

Κυριακή Γ’ Ματθαίου: Ερμηνεία ευαγγελικής περικοπής (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Ματθ. 6, 22-33)

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου (ομιλίες Κ΄ και ΚΑ’ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)

Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ. 6, 22-23

«Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; (: Ο λύχνος, που φωτίζει και εξυπηρετεί το σώμα, είναι το μάτι [λύχνος που φωτίζει την ψυχή είναι ο νους, το λογικό που σας έχει δώσει ο Θεός]. Εάν λοιπόν το μάτι είναι γερό και καθαρό, όλο το σώμα θα φωτίζεται, θα είναι φωτεινό [έτσι θα φωτίζεται και η ψυχή σου, εάν ο νους και η καρδιά σου δεν έχουν τυφλωθεί από την προσκόλληση στους επίγειους θησαυρούς]. Εάν όμως το μάτι σου είναι κατεστραμμένο και ανίκανο να δει το φως, όλο το σώμα σου θα είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Εάν λοιπόν το φως, που σου έδωσε ο Θεός [ο νους δηλαδή και η συνείδηση, εξαιτίας της προσκολλήσεως στα υλικά αγαθά] είναι σκοτάδι, τότε το ηθικό σκοτάδι της ψυχής σου πόσο πυκνό και αδιαπέραστο θα είναι;)» [Ματθ. 6, 22-23] [ερμην. απόδοση Ιω. Κολιτσάρα].