Ο Ιερέας που αποκεφάλισαν οι γερμανοί, επειδή δεν τον τρυπούσαν οι σφαίρες!

Ο Ιερέας που αποκεφάλισαν οι γερμανοί, επειδή δεν τον τρυπούσαν οι σφαίρες!

~ π. Συμεών Δρετουλάκης

Γεννήθηκε στον Οψιγιά Αμαρίου το 1902.

Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο, χειροτονήθηκε διάκονος στην Μονή Ασωμάτων και κατόπιν ιερομόναχος. Λίγα χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε από την Επισκοπή Λάμπης και Σφακίων εφημέριος στο χωριό Βρύσες (Αμαρίου), τοποθέτηση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το χριστεπώνυμο πλήρωμα.

Στις Βρύσες τον βρήκε η Γερμανική Κατοχή... Ολοζώντανος μεταφέρεται από στόμα σε στόμα ο θρύλος για τον μαρτυρικό θάνατο του Συμεών.

"Οι Γερμανοί έκαιγαν και σκότωναν... Ανάμεσα στα χωριά, ήταν και οι Βρύσες Αμαρίου, που εφημέριος ήταν ο πατήρ Συμεών. Συνέλαβαν αρκετά παλικάρια, μέχρι που έφτασαν στο σπίτι του παπά. Τον πήραν βίαια και τον έκλεισαν στο σχολείο μαζί με τους άλλους...

Η ΠΑΝΑΓΙΑ στο μέτωπο-1940. «Συνεχώς αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη!»

«Σου γράφω από μία αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη.

Σκοπός μου […]είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, αυτό που είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντάς το από άλλους, δεν το πιστέψεις.

Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση περίπου δεκατριών μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη.

Ο σκοπός φώναξε: «τις ει;». Μιλιά δεν ακούστηκε.

Φώναξε ξανά θυμωμένος. Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: «η Παναγία!». Εκείνη όρμησε εμπρός σα να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλέψαμε σκληρά για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν-Μόροβας. […] Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Και όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπερμάχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και απλά χάθηκε».

(Τάσος Ρηγόπουλος, πολεμιστής στο μέτωπο της Κορυτσάς)

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

Λόγος στην ημέρα της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου (Άγιος Λουκάς αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

Οι λουθηρανοί, οι προτεστάντες και όλοι οι άλλοι αιρετικοί δεν τιμούν την Υπεραγία Παρθένο Μαρία. Την θεωρούν μόνο μια ευσεβή γυναίκα και βεβαίως δεν προσεύχονται σ’ αύτη. Εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί πώς βλέπουμε την γήινη Μητέρα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, η οποία υπηρέτησε το μέγα μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Υιού του Θεού;Μήπως είμαστε αξιοκατάκριτοι για το ότι την καλούμε «τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ»; Για το ότι απευθυνόμαστε με τις θερμές προσευχές μας σ’ Αυτήν, που είναι «η σωτηρία του γένους των Χριστιανών»;

Αλλά δεν υπήρχε αυτή ζωντανός Άχραντος Ναός του Σωτήρος, πολύτιμο παλάτι και Παρθένος; Δεν επέλευσε σ’ αυτή το Άγιο Πνεύμα τη στιγμή της ασπόρου συλλήψεως του Υιού του Θεού και δεν έμεινε μαζί της σε όλη την υπόλοιπη ζωή της;

Στην Ιστορία μένουν τα ΟΧΙ

Οι μη έχοντες επαφή με την ελληνική Ιστορία και εκείνοι που απέχουν συναισθηματικά από τον πλούτο της παράδοσής μας γίνονται εύκολα στόχοι των εθνομηδενιστών. Όσοι ανήκουν σ’ αυτή την ιδεολογικοπολιτική… συνομοταξία διαδίδουν αντιπατριωτικά σοφίσματα, όπως το ακόλουθο: Αποτελεί παραλογισμό να γιορτάζουμε ως Έλληνες την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου. Είναι μεν άχαρο να ασχολείται η κοινωνία με τέτοιου είδους δόλια και φτηνά επιχειρήματα, αλλά χρήζουν απάντησης.

Οι Έλληνες γιορτάζουν την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου για πολλούς, ορθότατους λόγους. Πρώτα απ’ όλα, το έθνος μας τιμά όλους τους δίκαιους αγώνες, που δίδονται για την ελευθερία, την τιμή, τη μεγαλοσύνη και την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού. Επιπλέον, είναι άξιοι ακόμα μεγαλύτερης ανάδειξης επέτειοι όπως της 28ης Οκτωβρίου, διότι μείναμε ανυποχώρητοι στις ηθικές και ανθρωπιστικές θέσεις μας. Δεν φοβηθήκαμε την υπεροπλία του αλαζόνα αντιπάλου. Δεν καμφθήκαμε από την προπαγάνδα περί του «ανέφικτου» να τα βάλει κάποια χώρα με τον Άξονα. Δεν βάλαμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα όσια και τα ιερά μας.

Το ΟΧΙ και η σημασία του, τότε και πάντα

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Σήμερα, Ελλάδα και Κύπρος γιορτάζουμε το μεγαλειώδες ΟΧΙ. ΟΧΙ στην υποταγή (αλλά, αναγκαστικά, και ΝΑΙ στα όποιας μορφής δεινά απορρέουν από το ανεξάρτητο ΟΧΙ).

Το ΟΧΙ είναι δηλωτικό της ελεύθερης σκέψης, της ανεξαρτησίας, της πρωτοβουλίας, της υπερηφάνειας, της αξιοπρέπειας, της συνέχειας, της υπεροχής, της προσωπικότητας, της ύπαρξης επιλογών, της εξασφάλισης του μέλλοντος .

Αντιθέτως, το ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ είναι δηλωτικό της ανυπαρξίας όλων των παραπάνω.

Η κάθε επέτειος του ΟΧΙ αποτελεί την ευκαιρία να ξαναζήσουμε νοητικά τις ηρωικές ημέρες του 40, με την σημαία μας να κυματίζει παντού και να μιλά μια ιδιαίτερα συγκινητική και μοναδική γλώσσα στις ψυχές μας, με τη σκέψη μας στους δικούς μας ήρωες να πολεμούν για εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία, με τα τραγούδια της αξέχαστης Βέμπο να γεμίζουν την ατμόσφαιρα, με τις καμπάνες να χτυπούν αναγγέλοντας τη μία μετά την άλλη τις νίκες του ελληνικού στρατού, με τον κόσμο να γιορτάζει τις νίκες στους δρόμους, αλλά και με την αγωνία για το πως θα ξημερώσει η επόμενη μέρα στον τόπο μας.

Για να 'χεις Πατρίδα…

Της Στέλλας Αναγνώστου Δάλλα

Ένας στρατιώτης που πολεμούσε στο Μέτωπο το ’40, έγραφε στην γυναίκα του: «κάναμε έφοδο τις προάλλες, υπερθέαμα! Όλα τα είχε! Και ήχο, και βόμβες, και αγωνία, και δράση!

Το καλύτερο θέαμα βλέπουμε εδώ πάνω! Κάποια στιγμή, ένοιωσα έναν έντονο πόνο, κι είδα το αίμα μου να βάφει κόκκινο το χιόνι… Σκέφτηκα πως έχασα το πόδι μου. Μην ανησυχείς.

Μια πληγή ήταν μόνο. Αλλά κι αν το ‘χανα, σκέφτηκα, τι θα πείραζε; Τι είναι ένα πόδι για την Πατρίδα; Τι είναι ένα πόδι για να ‘χεις Πατρίδα, και μάλιστα, τέτοια Πατρίδα;

Πρέπει να τα θυσιάζουμε πρόθυμα όλα, όνειρα, και την ζωή μας ακόμη , αν χρειαστεί. Το μέγεθος της θυσίας πρέπει να είναι ανάλογο με το μεγαλείο αυτού του αγαθού που υπερασπιζόμαστε.

Για το μεγαλείο της Ελλάδας μας, καμμιά θυσία δεν είναι αρκετά μεγάλη! Και να σου πω και κάτι ακόμη; Μπορώ να πολεμώ, γιατί είμαι ήσυχος.

Είμαι ξένοιαστος και ελεύθερος να κάνω τον πιο μεγάλο άθλο, γιατί ξέρω ότι το σπίτι μου, οι δικοί μου, οι υποθέσεις μου, είναι σε καλά χέρια, και τίποτε δεν πρόκειται να χαθεί όσο λείπω…».

Στις ηρωικές γυναίκες της Πίνδου… ελάχιστη ανταπόδοση στην τεράστια προσφορά τους. ΑΘΑΝΑΤΕΣ!

(ένα συγκινητικό κείμενο της ΓΑΛΑΤΕΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ-ΣΟΥΡΕΛΗ)

Είχε φασόλια μαυρομάτικα, τα μούσκεψε, έριξε ξύλα στο τζάκι, μπας και σβήσει, γιόμισε καπνούς το σπίτι, δεν καλοτράβαγε το τζάκι, άτσαλα το ‘χε χτίσει ο μακαρίτης.

Απ’ το στενόμακρο παραθύρι κοίταξε τον ουρανό, μπλαβιασμένος ο ουρανός, χιονίζει μερόνυχτα, μα δε λέει να ξεθυμάνει. Καινούργιο χιόνι πάνω στο παλιό και ο λυσσασμένος παγωμένος αγέρας, να το κάνει πάγο. Βουνά ο πάγος να παραβγαίνουν θαρρείς σε μπόι με τα κατσάβραχα.

Για τον κύρη της ξέρει, τον πήρε κοντά του ο Θεός! Θεός σχωρέσ’ τον.

Μα εκείνος που να ‘ναι; Ο γιος της, το μοναχοπαίδι της, ε, βρε παιδεμός να τον μεγαλώσει, άντρακλας έγινε, που η Παναγιά να τον φυλάει.

Το θαύμα στο έπος του 1940 (διηγήσεις, περιστατικά)

ΠΑΝΑΓΙΑ: Μια μέρα, η Ελλάς θα γίνει το προσκύνημα όλων των λαών της οικουμένης

Το ακόλουθο επεισόδιο συνέβηκε στον Καλαμά, τις πρώτες μέρες της ιταλικής εισβολής, όταν ακόμα οι φασίστες νόμιζαν πως τίποτε δεν μπορούσε να σταματήση την προέλασή τους.

Ένα μικρό μας τμήμα, κατατσακισμένο από την κούρασι, άυπνο μέρες ολόκληρες, είχε μαζευτεί σ’ έναν καλαμώνα της αριστεράς όχθης του ποταμού γιά να ξαποστάση λίγες ώρες. Οι άνδρες λαγοκοιμόνταν, μα πετάχθηκαν ξαφνικά στο ά­κουσμα μιας παράξενης, υπερκόσμιας φωνής. Και είδαν τότε, μέσα στο σκοτάδι που τους περιτριγύριζε, μιάν αχνή οπτασία, μιά γυναίκα με πονεμένη μορφή, μα που το πρόσωπό της αχτινοβολούσε από μιά υπερκόσμια χαρά. Την γνώρισαν αμέσως, αν και ποτέ δεν την είχαν ξαναδεί: ήταν η Παναγία, που τους μιλούσε: «Τούτο εδώ είναι το ακρώτατο σημείο όπου θα φτάσουν οι αντίχριστοι. Από εδώ και πέρα, τίποτε δεν θα σταματήσει τη φυγή τους. Και σας λέγω και τούτο ακόμα: μιά μέρα, η Ελλάς θα γίνει το προσκύνημα όλων των λαών της οικουμένης». Και το όραμα εξαφανίστηκε. Την επομένη, άρχιζε η αντεπίθεσίς μας, οι Ιταλοί ξαναπερνούσαν τον Καλαμά άρον-άρον και η φυγή τους από τότε δεν έχει σταματημό.

(«Με τη βοήθεια του Θεού θα επικρατήσει το δίκαιόν μας», εφ. Η Νίκη, 19-4-41. Σύγχρονη δημοσίευση, στο λεύκωμα του Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου: Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ’40, σελ.146, με τον τίτλο «Φωνή υπερκόσμια»).

***

Η 28η Οκτωβρίου μέσα από τις σελίδες του παλιού Ελληνικού Αναγνωστικού (καμία σχέση με τα σημερινά ελληνόφωνα αλλοτριωμένα!!!!!)

Σὲ κάθε σπίτι ἀνεμίζει σήμερα καὶ μιὰ σημαία. Μικροὶ καὶ μεγάλοι εἶναι ὅλο χαρά. Οἱ καμπάνες κτυποῦν. Ἑορτάζει ἡ πατρίδα μας.

Στὴν ἐκκλησία τοῦ μικροῦ χωριοῦ, εἶναι μαζεμμένος ὅλος ὁ κόσμος. Θὰ ψάλουν τὴ δοξολογία. Ἐκεῖ εἶναι καὶ τὸ σχολεῖο μὲ τὴ σημαία του. Τὴν κρατεῖ τὸ πιὸ ψηλὸ παιδί, ὁ Λιάκος. Αὐτὸς εἶναι ὁ σημαιοφόρος. Τραγουδοῦν καὶ τραγούδια ἡρωικά.

Ἐπάνω στὸ Δεσποτικὸ εἶναι γραμμένο ἕνα ΟΧΙ. Καὶ πιὸ κάτω μιὰ ἄλλη ἐπιγραφή:

28 Ὀκτωβρίου 1940

Ὁ παπᾶς φορεῖ τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ βάζει «εὐλογητός». Οἱ ψάλτες ψάλλουν. Τὸ ἐκκλησίασμα κάνει τὸ σταυρό του.

Η προδομένη νίκη του ’40

Η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι τρανή απόδειξη των δυνατοτήτων που έχει το ελληνικό έθνος, όποτε είναι ενωμένο, αποφασισμένο, προετοιμασμένο για δυσκολίες και έχει άξια ηγεσία. Το ’40 η πατρίδα ήταν προετοιμασμένη για το δύσκολο έργο που επιτέλεσαν ηγεσία και λαός. Η κυρίαρχη ιδεολογία ήταν ο πατριωτισμός, η ευλάβεια προς τα θεία θεωρείτο αυτονόητη και το πηδάλιο του εθνικού σκάφους κρατούσε ο ικανότατος και ενάρετος ηγέτης που άκουγε στο όνομα Ιωάννης Μεταξάς. Πολύτιμος αρωγός και στήριγμά του σε κάθε μεγάλη πρόκληση, ο βασιλεύς Γεώργιος Β΄.

Η νίκη επί των Ιταλών δεν ήρθε μόνη της. Ήταν ένα θαύμα που έκανε για χάρη μας ο Θεός, επειδή είδε ότι στ’ αλήθεια το επιδιώκαμε και εργαζόμασταν γι’ αυτό. Άλλωστε, το «συν Αθηνά και χείρα κίνει» είναι γνωστό στον λαό μας εδώ και χιλιετίες. Όποτε το εφαρμόζουμε και κινούμεθα προς την κατεύθυνση των επιδιώξεών μας, ο Παντοδύναμος μας προστατεύει και στέφει τα όπλα μας με τον αγέραστο έπαινο της νίκης.

ΟΧΙ...κύριοι του Υπουργείου Παιδείας, το 1940 οι Έλληνες δεν κρύφτηκαν στα υπόγεια...

«Όταν όλος ο κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ο Ελληνικός λαός τόλμησε να αμφισβητήσει το αήττητο του γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας το υπερήφανο πνεύμα της ελευθερίας

 (Φραγκλίνoς Ρούσβελτ,10 Ιουνίου 1943)

Άραγε γιατί τα είπαν όλα αυτά; Την απάντηση μπορούμε εύκολα να την έχουμε, αν δούμε τις ημέρες που αντιστάθηκαν οι λαοί της Ευρώπης στον Χίτλερ. Δείτε!!…


Η Ελλάδα αντιστάθηκε 219 ημέρες!

Η Νορβηγία 61 ημέρες!


Η Γαλλία, που ήταν και η υπερδύναμη της εποχής, μόλις 43 ημέρες!

Η Πολωνία 30 ημέρες!

Το Βέλγιο 18 ημέρες!

Η Ολλανδία 4 ημέρες!

Η Γιουγκοσλαβία 3 ημέρες!

Η Τσεχοσλοβακία καμμία ημέρα!

Το Λουξεμβούργο καμμία ημέρα επίσης!

Αλλ’ είναι πολύ χαρακτηριστική η περίπτωση της Δανίας. Παραδόθηκε αμέσως και μάλιστα σ’ έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων. Τότε ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ!!!

Ας δούμε και τις συνολικές απώλειες ανθρώπων (σε μάχες, εκτελέσεις κ.λπ.) ως ποσοστό επί του πληθυσμού:

Ελλάδα: 10% (750.000)

Σοβιετική Ένωση: 2,8%

Ολλανδία: 2,2%

Γαλλία: 2%

Πολωνία: 1,8%

Γιουγκοσλαβία: 1,7%

Βέλγιο: 1,5%

Να γιατί μας έχουν στο στόχαστρο …