Αγίες Μάρθα και Μαρία οι αδελφές του Λαζάρου

Ἐκ Βηθανίας τὰς ἀδελφὰς Λαζάρου, Σῴζειν δύνασθαι καὶ νεκρὰς πιστευτέον. Τετάρτῃ Μάρθα ἠδὲ Μαρίη ἔβησαν πόλῳ λαμπρῷ.

Βιογραφία Η Μάρθα και η Μαρία, μαζί με τον αδελφό τους Λάζαρο, ήταν για τον Κύριο Ιησού Χριστό η πιο αγαπητή και αγία οικογένεια της Βηθανίας. Το Ευαγγέλιο, μας παρουσιάζει τη Μαρία να απορροφάται από τη διδασκαλία του Ιησού, ενώ η Μάρθα, που ήταν μεγαλύτερη αδελφή, φροντίζει πολύ για το τραπέζι της φιλοξενίας. Γι' αυτό ακούει από το στόμα του Διδασκάλου το πασίγνωστο και διδακτικότατο «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά, Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς» (Λουκ. ι' 38-42). Η Μαρία επίσης, άλειψε και με πολύτιμο μύρο τα πόδια του Ιησού και σπόγγισε υστέρα με την παρθενική της κόμη. Και οι δύο αδελφές, ευσεβή και διακεκριμένα μέλη της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας, αξιώθηκαν να πεθάνουν ειρηνικά και όχι εν διωγμώ. Διότι ο Κύριος δεν θέλησε ν' αφήσει να πονέσουν οι καρδιές, των οποίων κάτω από τη στέγη του σπιτιού τους, είχε απολαύσει τόση αγία γαλήνη τις παραμονές των παθών Του.

Τελικά, από πότε ήταν «ελληνικό» το Βυζάντιο; του Νεκτάριου Δαπέργολα Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Τελικά, από πότε ήταν «ελληνικό» το Βυζάντιο;

(Ένα διευκρινιστικό σχόλιο πάνω σε μία διαδεδομένη ανιστόρητη ανοησία)

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Με αφορμή την επέτειο της Άλωσης της Πόλης, διάβασα πάλι από αρκετούς αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο την άποψη ότι το Βυζάντιο ήταν ελληνικό κράτος κατά τους τελευταίους του κυρίως αιώνες (υπονοώντας βασικά το διάστημα μετά τον 12ο). Πρόκειται βέβαια για μία από τις μεγαλύτερες ιστορικές ανακρίβειες και συγχρόνως τις μεγαλύτερες ανοησίες που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια. Γιατί το Βυζάντιο στην πραγματικότητα ήταν κράτος ορατά ελληνικό από πολύ παλαιότερα, θα μπορούσαμε να πούμε ήδη από τον καιρό που χάνει τα δυτικοευρωπαϊκά του εδάφη (λόγω της γερμανικής πλημμυρίδας του 5ου και 6ου αιώνα) και προσηλώνεται στην Ανατολή – μία Ανατολή που δεν κατοικείται βέβαια μόνο από Έλληνες, αλλά που ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική γλώσσα αποτελούν κυρίαρχη σταθερά και κεντρικό συνεκτικό κρίκο όλων των πληθυσμών της καθόλη την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο.

Η υπακοή δεν μπορεί να είναι άκριτη μέσα στα πλαίσια της εκκλησίας - Δ. Τσελεγγίδης

❈ «Η υπακοή μέσα στο πλαίσιο της εκκλησίας δεν είναι άκριτη. Δεν γίνεται δηλαδή τυφλά σε ότι μας πουν γιατί τότε θα ήταν αυτοκτονικό αν το δεχόμασταν! Θα μας κέρδιζε ο πονηρός»

❈ «Γεννάται το ερώτημα· είναι δυνατόν οι επίσκοποι η οι ιερείς, να λένε αντίθετα απ' ότι λέει ο Χριστός και η εκκλησία; Εγώ σας βεβαιώνω ως καθηγητής, ναι! Είναι δυνατόν! Δεν σημαίνει ότι όλοι κάνουν αυτό, αλλά χρειάζεται να εξετάσουμε μήπως κάποιοι το κάνουν.» ➤ Καθηγητής Δογματικής Θεολογίας ΑΠΘ, κ. Δημήτρης Τσελεγγίδης ~Απόσπασμα από την συνέντευξη του καθηγητή στον π. Πέτρο Heers ~Aρχική δημοσίευση στο κανάλι The Orthodox Ethos

Πότε ο πιστός εκπίπτει από την ταυτότητα του (δηλαδή του πιστού), -Καθηγ. Δογματικής Δ. Τσελεγγίδης

Καθηγητής Δογματικής Θεολογίας ΑΠΘ, κ. Δημήτρης Τσελεγγίδης ~Απόσπασμα από την συνέντευξη του καθηγητή στον π. Πέτρο Heers ~Αρχική δημοσίευση στο κανάλι The Orthodox Ethos

Ψαλτηρίου Θησαύρισμα: Ψαλμός 3ος

3,2 Κύριε, τί ἐπλη- θύνθησαν οἱ θλίβοντές με; Πολλοὶ ἐπανίστα- νται ἐπ᾿ ἐμέ·   3 πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σω- τηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (Διάψαλμα).   4 Σὺ δέ, Κύριε, ἀντι - λήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κε- φαλήν μου.   5 Φωνῇ μου πρὸς Κύ - ριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπή - κουσέ μου ἐξ ὄρους ἁ- γίου αὐτοῦ. (Διάψαλ- μα).   6 Ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψε- ταί μου.   7 Οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμέ - νων μοι.   8 Ἀνάστα, Κύριε, σῶ - σόν με, ὁ Θεός μου, ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁ - μαρτωλῶν συνέτρι- ψας.   9 Τοῦ Κυρίου ἡ σω- τηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.

3,2 Κύριε, γιατί πληθύνθηκαν αὐτοί πού μέ θλίβουν; Πολλοί ἐπαναστατοῦν ἐναντίον μου.     3 Πολλοί λέγουν γιά μένα (εἰρωνικά): «Δέν πρόκειται νά τόν σώσει ὁ Θεός του».         4 Σύ ὅμως, Κύριε, εἶσαι ὑπερασπιστής μου, εἶσαι δόξα μου καί θά μέ δικαιώσεις.       5 Ὕψωσα (παλαιότερα) στόν Κύριο τήν φωνή μου καί μέ ἄκουσε ἀπό τό ἅγιο ῎Ορος Του.      6 (Καί τώρα πρόσφατα) ἐγώ κοιμήθηκα καί ἠρέμησα· σηκώθηκα (βεβαιωμένος) ὅτι ὁ Κύριος μέ ἔσωσε.   7 Δέν θά φοβηθῶ (λοιπόν καί τώρα) ἀπό μυριάδες λαοῦ, πού μέ περικυκλώνουν (γιά νά μοῦ ἐπιτεθοῦν).   8 Σήκω, Κύριε, σῶσε με Θεέ μου, κτύπησε ὅλους ὅσους μέ ἐχθρεύονται χωρίς λόγο, σύντριψε τά πρόσωπα τῶν ἁμαρτωλῶν.       9 Ἀπό τόν Κύριο ἔρχεται ἡ σωτηρία. Καί ἡ εὐλογία σου (ὦ Θεέ) ἄς ἔλθει στόν λαό σου.

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και ο Μαξ Βέμπερ Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

          

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος δημοσίευσε στο τεύχος 285 (Απριλίου 2020) της «Παρέμβασης», μηνιαίας έκδοσης της Μητροπόλεως την οποία διαποιμαίνει, πλήρη ενημέρωση επί των όσων έπραξε ως « ο μόνος εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στα Μέσα Γενικής Ενημέρωσης (ΜΓΕ)». Μεταξύ αυτών είναι και η παρεξήγηση που προκάλεσε σε μέρος των ΜΓΕ μιλώντας σε τηλεοπτικό κανάλι για τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, με βάση τις κατά τον Γερμανό κοινωνιολόγο Μαξ Βέμπερ τρεις μορφές εξουσίας, μία από τις οποίες, κατά την άποψή του, είναι η Εκκλησία. 

Αναφερόμενος στις τρεις αυτές μορφές εξουσίας γράφει στο πρωτοσέλιδο άρθρο του, που συνεχίζεται στις σελίδες 12 και 13: «Η νόμιμη ή γραφειοκρατική εξουσία δεν πρέπει να αγνοή την παραδοσιακή (ήθη και έθιμα) εξουσία και την χαρισματική (ανθρώπους με κύρος στην ειδικότητά τους) εξουσία....Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία πρέπει να υπάρχη συνεργασία όλων....Έτσι ανέφερα (στα ΜΓΕ) ότι κατά τον Μαξ Βέμπερ πρέπει να συνεργάζονται στενά όλοι οι φορείς της κοινωνίας, για να μην υπάρξη δυσαρμονία στην κοινωνία μεταξύ Κράτους, πολιτών και χαρισματούχων, εννοώντας τους ειδικούς επιστήμονες, την Εκκλησία κ.ά. και μέσα στα πλαίσια αυτά χρησιμοποίησα τη λέξη εκτροπή από την μη καλή συνεργασία...». 

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821

1.ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας εἶναι ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐκ τῶν ἐθνομαρτύρων τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας. Γεννήθηκε τὸ 1776 στὴν Κέρκυρα. Δολοφονήθηκε στὶς 27 Σεπτεμβρίου 1831 στὸ Ναύπλιο. Ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες διεθνεῖς προσωπικότητες τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰώνα. Στὰ λίγα χρόνια τῆς προσφορᾶς του στὸ Ἔθνος ἔθεσε τὰ θεμέλια τοῦ σύγχρονου Ἑλληνικοῦ Κράτους.

Η υπακοή στον πνευματικό

Κάποτε μια νεαρή ψυχή εξομολογήθηκε, όμως ήταν τέτοια η κατάστασίς της που δεν της επετράπη η Θεία Κοινωνία. Αυτή νευρίασε, πληγώθηκε ο εγωισμός της, φαίνεται και αντέδρασε. Επειδή ήταν συγγενής του επισκόπου, πήγε σ΄αυτόν και διαμαρτυρήθηκε.

Ο δεσπότης  της είπε:

--Έλα την Κυριακή στον τάδε Ναό , που θα λειτουργήσω και θα σε κοινωνήσω εγώ.

Πήγε λοιπόν η κοπέλα και την ώρα που έφθασε στο Άγιο Ποτήριο, έκανε έναν φοβερό εμετό με μαύρα υγρά. Φυσικά δεν κοινώνησε γιατί την έπιασαν και σπασμοί στην κοιλιά και έμεινε για την άλλη Κυριακή.

Έκανε την νηστεία της και ξαναπήγε. Φθάνοντας μπροστά στο Άγιο Ποτήριο, το στόμα της δεν άνοιγε! Ήταν ερμητικά κλειστό. Μία, δύο, τρεις προσπάθειες.., κανένα αποτέλεσμα! Άρχισε να μουγκρίζει, ¨πετάχτηκαν τα μάτια της¨...και απομακρύνθηκε.

Θυμήθηκε τον Πνευματικό και ξαναπήγε.

Ο Πνευματικός της είπε:

--Θα κοινωνήσεις τότε, που σου προσδιόρισα, ούτε μια μέρα λιγότερο...και θα δείς τη Θεία Χάρη.

Περίμενε, κοινώνησε τότε που της είπε ο Πνευματικός, και απεκαταστάθη πλήρως η ειρήνη μέσα της.

Από το βιβλίο: ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου

Η ορθόδοξη Πίστη μας του Αρχιμ. Επιφανίου Κ. Χατζηγιάγκου (7ο κεφ)

7. Η ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 

7.1. ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

Ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτὴ κανείς δὲν μποροῦσε νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ἐδῶ ἔρχεται νὰ φανερωθεῖ ἡ ἄπειρη σοφία καὶ ἡ ἀσύλληπτη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Βρῆκε τρόπο νὰ θεραπεύσει τὸ κακό. Ἔστειλε στὸν κόσμο τὸν Υἱό του γιὰ νὰ μᾶς σώσει (βλ. Ἠσ. 63,9). Τὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ διάσωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ὀνομάζεται «θεία Οἰκονομία» ἢ «ἀπολυτρωτικὸ ἔργο». Τὸ ἔργο αὐτὸ ὁ Θεὸς τὸ εἶχε ἐπινοήσει προαιώνια, διότι γνώριζε τὴν πτώση τῶν πρωτοπλάστων πρὶν ἀκόμα τοὺς δημιουργήσει.

Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου, τόμος Α΄Κεφάλαιο 11: ΕΦΗΒΕΙΑ – ΝΕΟΤΗΤΑ

Α΄) Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ

Ο Χρυσόστομος πιστεύει, ότι είναι απολύτως αναγκαία η γνώση της φύσεώς μας (MG 60,238). Πολύ περισσότερο είναι αναγκαία η γνώση της φύσεως, της ψυχολογίας και της νοοτροπίας της εφηβικής και της νεανικής ηλικίας, μιας ηλικίας δύσκολης, φοβερής και πολλές φορές ακατανόητης (MG 49,21). Ο άγιος Ιεράρχης, για να καταδείξει ακριβώς αυτή την αλήθεια παραθέτει το χωρίο κδ΄34 και εξής των Παροιμιών του Σολομώντος: «Τρία πράγματα είναι ακατανόητα σε μένα. Το δε τέταρτο ακόμη περισσότερο μου μένει ακατάληπτο και ακατανόητο. Τα ίχνη του αετού που πετάει στον αέρα, ο δρόμος του φιδιού που σέρνεται στις πέτρες, τα ίχνη του πλοίου που ταξιδεύει στη θάλασσα και οι σκέψεις, οι ενέργειες και οι παρεκτροπές του νέου ανθρώπου» (MG 56,373).

Αν αγνοήσουμε τη φύση μας και ιδιαίτερα τη φύση του νέου ανθρώπου, θα μοιάσουμε με τον ανίδεο και ανόητο εκείνο άνθρωπο, που βρήκε πολύτιμο μαργαριτάρι και το πέταξε, γιατί δεν γνώριζε την αξία του (MG 60,238).

Δεν υπάρχει άλλη τέχνη και επιστήμη ανώτερη από την διαπαιδαγώγηση της ψυχής και τη διάπλαση της διάνοιας των νέων ανθρώπων. Γι’ αυτό όσοι ασχολούνται με την αγωγή των εφήβων και των νέων πρέπει να είναι προσεκτικότεροι από το ζωγράφο και το γλύπτη. «Της τέχνης ταύτης ούκ έστιν άλλη μείζων. Τι γαρ ίσον του ρυθμίσαι ψυχήν και διαπλάσαι νέου διάνοιαν; Και γαρ παντός ζωγράφου και ανδριαντοποιού τον ταύτην έχοντα την επιστήμην ακριβεστέρον διακείσθαι χρή» (MG 58,584).

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 31 Μαΐου 2020 : των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου

Ἑνωμένοι μαζί Του

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμ. Συνόδου (Ἰωάν. ιζ΄ 1-13)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπάρας ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν, εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε, καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾿Ιησοῦν Χριστόν. ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. ᾿Εφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ρήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. ᾿Εγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. ὅτε ἤμην μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.

Κυριακή αγίων 318 Πατέρων Α’ Οικουμενικής Συνόδου

Την Κυριακή πριν από τη μεγάλη ημέρα της Πεντη­κοστής, η Αγία Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη των αγίων Πατέρων της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.

Πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι η Οικουμενική Σύνο­δος και ποια σημασία είχε η πρώτη Οικουμενική Σύνο­δος.

Οι άγιοι απόστολοι είπαν στους επισκόπους να διε­ξαγάγουν Εκκλησιαστική Σύνοδο, δηλαδή συνέδριο επισκόπων, οι οποίοι από κοινού έπρεπε να αποφασί­σουν για τις υποθέσεις της Εκκλησίας. Ορίστηκε να συγκαλούνται συχνά τέτοιες Σύνοδοι, δύο φορές το χρόνο. Έτσι γινόταν, και τέτοιες τοπικές Σύνοδοι συγκαλούνταν για τη λύση των όχι πολύ σημαντικών ζητη­μάτων.

Όμως η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε λόγω της τεράστιας σπουδαιότητας ενός προβλήματος, που όμοιό του δεν είχε συμβεί στην ιστορία της Εκκλησίας. Η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος ήταν ένα μεγάλο γεγονός στην ιστορία της Εκκλησίας, γιατί συγκλήθηκε για την καταδίκη της αίρεσης του Αρείου, για την οποία ο μακάριος Ιερώνυμος είπε το εξής: «Ο Άρειος ήταν μία σπίθα, όμως κατέκαψε σχεδόν όλη την οικουμένη». Βλέπετε τι ήταν αυτό!

Και ο άγιος πατέρας Δημήτριος του Ροστώφ μιλάει με τα εξής λόγια: «Ω καταραμένη σπίθα, μέρος της αι­ώνιας φωτιάς! Ω απαισιότατη σπίθα που έκαψες αμέ­τρητους ναούς του Αγίου Πνεύματος! Ω, δυσώδης και ζοφερή σπίθα που έπεσες από τη φωτιά της γεέννης! Οι άγιοι Πατέρες μόλις μπόρεσαν την έσβησαν με την καθαρή πηγή του λόγου του Θεού, όπως με το νερό της ζωής, με το οποίο είθε να γεμίσετε όλοι εσείς τα δοχεία των καρδιών σας!».