Πολύ όμορφα προτρέπει ο Ιερός Χρυσόστομος για την μελέτη της Βίβλου όπως φαίνεται στα κάτωθι κείμενα.
‘’Και τούτο είναι το θαυμαστό ότι η εκκλησία μας είναι ιατρείον θαυμαστόν με τη διδασκαλία της ιατρείων όχι σωμάτων αλλά ψυχών. Είναι πνευματικόν και όχι και δεν διορθώνει τραύματα της σαρκός άλλα αμαρτήματα της διάνοιας. Και όλων αυτών των αμαρτημάτων και των τραυμάτων το φάρμακο είναι ο λόγος του θεού. Αυτό το φάρμακο δεν βγαίνει από τα βότανα και τα χορτάρια της γης αλλά από τα λόγια που έρχονται από τον ουρανό φτιάχνεται αυτό όχι τα χέρια των γιατρών το κατασκεύασαν αλλά οι γλώσσες των προφητών.’’
‘’Ιατρείο πνευματικό είναι η εκκλησία και πρέπει αυτοί που προσέρχονται εδώ να λαμβάνουν τα κατάλληλα φάρμακα και στα ανάλογα τραύματα να τα επιθέτουν και έτσι να φεύγουν από την εκκλησία μετά.’’
‘’Αυτό είναι το ιατρείο των ψυχών μας αυτό είναι το φάρμακο για τα αμαρτήματά μας αυτή είναι η άριστη οδός για την ευαρεστήσεις το θεό. αυτό είναι το μέγιστο δείγμα της φιλοθέης ψυχής το να παραθέτεις τα πάντα στον ώμο του δέους που του θεού και να μην παρασύρεστε από την αδυναμία των λογισμών αλλά να γίνεσθε ανώτεροι από τα πάθη σας βλέποντας και κατανοώντας κάθε μέρα ότι ο θεός μας φτιάχνει τις ευεργεσίες του σε μας.‘’
Μόνιμα ο άνθρωπος προβάλλει ‘’τα ψυχρά ρήματα’’ τις προφάσεις του πως δεν προλαβαίνει να διαβάζει την Αγία Γραφή που στην ουσία τούτο προέρχεται από την αμέλεια της ψυχής του και την έλλειψη της επίγνωσης από το πόσο ανάγκη το έχει στην καθημερινότητά του.
‘’Και τούτο σας παρακαλώ όλους σας. Και δεν θα σταματήσω να σας το λέω. Όχι μονάχα εδώ που έρχεστε να ακούτε και να προσέχετε τα λόγια του Θεού, αλλά και όταν πάτε στο σπίτι σας και εκεί συνεχώς να ασχολείστε με την ανάγνωση των Αγίων Γραφών. Και δεν θα σταματήσω να σας το λέω να μελετάτε και μαζί με όλους τους φίλους και αδελφούς.
Και μη μου λέει κάποιος εκείνα τα ψυχρά λόγια, που δεν μας δικαιολογούν αλ-λά μόνο μας καταδικάζουν ενώπιον Θεού, ότι να ασχολούμαι με τα δικαστήρια, έχω δουλειές στην πόλη, πρέπει να τρέχω για την εργασία μου και μου τρώει χρόνο πολύ, ότι είμαι παντρεμένος και έχω παιδιά να ταΐσω, έχω να προσέξω το σπιτικό μου, με συνθλίβουν τόσες βιοτικές μέριμνες∙ δεν είναι δικό μου έργο να διαβάζω τις Άγιες Γραφές που έχω τόσες βιοτικές ασχολίες, αλλά είναι έργο εκείνων που εγκαταβιούν ως ασκητές στα ψηλά βουνά που σ’ όλη τους την ζωή με αυτά ασχολούνται.
Τι μου λες άνθρωπε; Δεν είναι δικό σου έργο να ασχολείσαι με τη μελέτη των Αγίων Γραφών επειδή μύριες κοσμικές φροντίδες σε κυκλώνουν; Εσύ πιο πολύ έχεις ανάγκη να μελετάς τις Άγιες Γραφές παρά εκείνοι. Δεν έχουν εκείνοι οι ασκητές τόσο ανάγκη βοηθείας από τη μελέτη των Θείων Γραφών, όσο αυτοί που βρίσκονται μέσα στην δυσκολία του βίου. Διότι οι μεν μοναχοί έχουν απαλλαγεί από τις κοσμικές ασχολίες και τους θορύβους της καθημερινής ζωής, έχουν απαλλαγεί όλων των θορύβων της βιωτικής μέριμνας, έχουν πήξει τις καλύβες τους στην ερημιά και δεν έχουν καμία ασχολία μ’ αυτά, αλλά φιλοσοφούν με άνεση στην γαλήνη που τους δίνει η ησυχία τους, σαν να κάθονται μέσα σε λιμένα και να απολαμβάνουν πολλή ασφάλεια. Εμείς όμως βρισκόμαστε στη μέση του πελάγους και ζούμε τις τρικυμίες και έχοντας και τα μύρια λάθη μας συνεχώς και διηνεκώς έχουμε ανάγκη από την παρηγοριά των Γραφών. Αυτοί κάθονται μακριά από την μάχη γι’ αυτό και δεν δέχονται πολλά τραύματα∙ εσύ όμως συνεχώς στέκεσαι μπροστά στην παράταξη του πολέμου και δέχεσαι συνεχώς πληγές∙ γι’ αυτό εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από όλους τους άλλους τα φάρμακα. Διότι και η γυναίκα σου σε παροξύνει και ο γιος σου σε λυπεί και ο δούλος σε εξοργίζει και ο εχθρός σε επιβουλεύεται και οι φίλοι σε φθονούν και ο γείτονας σε ενοχλεί και ο συνάδελφός σου σε υποτιμά και πολλές φορές και ο δικαστής σε απειλεί και η φτώχεια σε στενοχωρεί και πένθος σε πιέζει με τον αποχωρισμό από οικείους ανθρώπους και η ευημερία σου δίνει υπερηφάνεια και η δύσκολη οικονομική κατάσταση σε θλίβει∙ και το πιο πολύ είναι πολλές αφορμές σε περιστοιχίζουν εσένα και σαν μύρια βέλη σε χτυπούν για να εξοργίζεσαι, να αναλώνεσαι με φροντίδες, να αθυμείς και να στενοχωρείσαι, να κενοδοξείς και να απελπίζεσαι. Γι’ αυτό έχεις ανά-γκη από την πανοπλία των Αγίων Γραφών συνεχώς.
Σκέψου λοιπόν οτι διαβαίνεις εν μέσω παγίδων πολλών και ότι πάνω σε επάλ-ξεις του τείχους της πόλεως της ψυχής σου περπατάς. Και μάλιστα σκέψου ότι οι ε-πιθυμίες της σάρκας πολύ χειρότερα ξεσηκώνονται σε αυτούς που βρίσκονται μέσα στον κόσμο. Και μάλιστα τα όμορφα πρόσωπα και τα ελκυστικά σώματα έρχονται μπροστά στα μάτια σου με ανήθικο πειρασμό, και λόγια αισχρά έρχονται στην ακοή σου, και όλα αυτά σε ταράσσουν πορνικά τους λογισμούς σου∙ και πολλές φορές η προκλητική γύμνια των γυναικών με όλο το λίκνισμα των μελών του σώματός των σε διέλυσαν με την επιθυμία της σαρκός και σου αποδυνάμωσαν την πνευματική σου ζωή. Και τι τα λέγω αυτά; Και το πιο ευτελές πράγμα, πολλές φορές, ακόμη κι αυτή η οσμή των αρωμάτων που αναδύονται από τις πόρνες έπεσαν πάνω σου με πολύ ευκολία και σε αιχμαλώτισαν με άθλιες φαντασιώσεις και επιθυμίες.’’
Επίλογος
Και έσκυβα στον ταλαίπωρο εαυτό μου που με τόσες έγνοιες και προβλήματα να τρέχω παντού και να νοιάζομαι για όλους και για όλα. Μια εξωτερική διάχυση καθημερινή και μέσα μου να ακούω την πρόφαση της καρδιάς μου πως δεν προλαβαίνω να προσευχηθώ και να διαβάσω. Και έβλεπα τον εαυτό μου τους άλλους να ενισχύω και να στηρίζω και να περιποιούμαι και ο εαυτός μου να είναι χωράφι ξερό και άνυδρο. Και έβλεπα να με χτυπά ο πειρασμός ανελέητα και ο πονηρός να με βλέπει χωρίς την πανοπλία των της Βίβλου, αδύναμο και ανοχύρωτο, και να με συνθλίβει στις παλά-μες του καθώς που λιώνει κάποιος στα χέρια του ένα κουνούπι.
Και έλεγα μέσα μου, πώς έφτασα μέχρι εδώ και έγινα παίγνιο των δαιμόνων;
Και έβλεπα το χωράφι της καρδιάς μου να μη είναι οργωμένο με τον θείο έρωτα, πλήν μόνον έβλεπα το αλέτρι της ακηδείας να μου σχίζει την γη της καρδιάς μου με πολύ απελπισία... και πληθώρα σκορπισμένες νά 'ναι μέσα εκεί οι πέτρες των αμαρτιών μου... και κοιτούσα το χωράφι της ψυχής μου να μην είναι σπαρμένο με το λόγο του Θεού. Άκουγα δυνατά, ‘’ως φωνή υδάτων πολλών’’ να μου λέγει, ο φιλόΒιβλος είναι ο φιλόΧριστος.
Και άρχισαν τα δάκρυα μου να ποτίζουν την καρδιά μου.
Και πήρα την Βίβλο και με καθάρια τα μάτια μου άρχισα να μελετώ... μια προσευχή άκουγα να λέει η καρδιά μου, ‘’μίλα μου, Κύριε, και ο δούλος σου σ’ ακούει’’.
Και άρχισα να μελετώ και ο λόγος σαν δίκοπο μαχαίρι έμπαινε βαθειά και ξερίζωνε κάθε άχρηστο που νοσούσε μέσα μου, όπως το έγραψε ο Απ. Παύλος:
Ζῶν γὰρ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεργὴς
καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον
καὶ διικνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καὶ πνεύματος,
ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν,
καὶ κριτικὸς ἐνθυμήσεων καὶ ἐννοιῶν καρδίας.
Αρχιμανδρίτης
π. Σεβαστιανός Τοπάλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου