Ό έρημος τόπος και η απομόνωση από τον κόσμο είναι η μοναξιά του Θεού που την κτίζει ο άνθρωπος και είναι ευεργετική.
Όμως ο άνθρωπος πρέπει και εσωτερικά να εργαστεί, να κτίση μέσα στην καρδιά του τον ερημητισμό και να γίνει ερημίτης της καρδιάς.
Ποιο το όφελος να βρει κάποιος ένα ασκηταριό στο Άγιο Όρος και να ζει την μοναξιά του αλλά συνεχώς να κατεβαίνει στον κόσμο και παράλληλα να ασχολείται με κτιριακές εγκαταστάσεις και εξωραϊσμούς χώρων και κελιών και να μην εφησυχάζει καρδιακά με μια ξενιτεία την καρδιάς του;
Επομένως η μοναξιά του Θεού κτίζεται κυρίως με την εσωτερική ζωή εν Χριστώ. Είναι ένα ταξίδι της καρδιάς με το οποίο έρχεται στον Θεό. Ερημίτης δεν είναι μόνον εκείνος που φεύγει από τόπον εις τόπον μακρυά από τους ανθρώπους αλλά εκείνος που κυρίως αυτός που ψάχνει την ερημιά της καρδιάς. Η μοναξιά του Θεού έρχεται και εγκαθίσταται στην καρδιά του ανθρώπου μέσα από το ταξίδι της, με την μετάνοια, με την προσευχή, με την μελέτη των Γραφών και την συνεχή Θεία Κοινωνία. Η μοναξιά του Θεού έρχεται και απλώνεται σαν ένας θείος πόθος, ένας θείος έρωτας που τον βγάζει από κάθε γήινο και τον γεμίζει με την παρουσία του Θεού. Είναι η πορεία του ασώτου υιού που έρχεται εις εαυτόν και παίρνει τον δρόμο της επιστροφής προς τον πατέρα του. Μπορεί η εξωτερική ησυχία της καρδιάς που φτιάχνεται με την φυγή να είναι σπουδαίο περιβάλλον για την συνάντηση με τον Θεό όμως χωρίς την εσωτερική ησυχία και τον πόθο του Θεού δεν μπορεί να ολοκληρωθεί αυτή η μοναξιά του Θεού.
Το σύνθημα όλων των ασκητών ήταν ‘’φεύγε και σώζου’’.
Μέσα στις ασκητικές ιστορίες και τα ασκητικά αποφθέγματα βλέπουμε να επαινούνται λαϊκοί που ζουν μέσα στον κόσμο και όμως να είναι ανώτεροι πνευματικά ως προς την εσωτερική εργασία της καρδιάς και του πόθου προς Θεόν. Ο τσαγκάρης της Αλεξάνδρειας έχει ανώτερη προσευχή αγάπης εν συγκρίσει με τον Μέγα Αντώνιο. Άγγελος Κυρίου αποσταλμένος από τον Θεό τον στέλνει στο ταπεινό μαγαζί του και εκεί ο Άγιος εκπλήσσεται βλέποντας τον κόπο της αγάπης του προσευχόμενος όλη την νύχτα για τους αμαρτωλούς με έμπονη καρδιακή προσευχή.
Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος έλεγε πως μέσα στις πόλεις μπορείς να βρεις ισάξιους και ανώτερους ερημίτες να βλέπουν πρόσωπο με πρόσωπο τον Θεό, εν σχέσει με εκείνους που εγκαταβιούν στα όρη και στις σπηλιές. Η Θέα του Θεού είναι εσωτερική της καρδιάς διεργασία και όχι εξωτερική απομόνωση από τον κόσμο. Βλέπεις εγγάμους που ποτέ τους δεν έκαμαν αποφυγή τεκνογονίας και αφέθηκαν στην υπακοή του Θεού να τους χαρίσει όσα Αυτός έχει στο πρόγραμμά του και όχι στο δικό τους πρόγραμμα και άνεση. Και έσπασαν ‘’το ίδιον θέλημα’’ και αφέθηκαν στον Κύριο χωρίς μέριμνα σαν τα πουλιά και τα λουλούδια και έκαμαν όσα παιδιά τους έδωκε ο Θεός ως δώρα Του και ως επισκέψεις Τού. Και δεν λυπήθηκαν τον εαυτό τους και ούτε τους ένοιαξε για την ζωή τους διότι είχαν και έχουν Αυτόν που τους τρέφει και τους ντύνει. Και μέσα από τον κόπο της πολυτεκνίας των τους επισκέπτεται η Χάρις του Θεού και βλέπουν τον Κύριο εκ δεξιών τους να τους κρατά για να μη σαλευτούν, ‘’προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διαπαντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν, ἵνα μὴ σαλευθῶ’’ .
Η ησυχία και ο ερημητισμός έρχεται με την εκκοπήν του ιδίου θελήματος, με την ακριβή παράθεση στο θέλημα του Θεού, με τον αγόγγυστο κόπο της διακονίας των παιδιών και τον πόθο του Θεού. Είναι όντως θαυμαστό μελετώντας την Αγία Γραφή όπου μέσα στους πολύ ολίγους Θεόπτες ο Μωυσής και ο Πέτρος είχαν οικογένειες και είχαν ερωτική ζωή. Κι αυτό διότι ο έρωτας που ευλογείται με το Μυστήριο του Γάμου δεν είναι αμαρτία και αποκλεισμός από την ‘’θέα του Θεού’’ και την αγιωσύνη, αλλά αμαρτία είναι η αποφυγή τεκνογονίας και οι παρά φύσιν διαστροφικές σχέσεις. Και είναι όντως αλήθεια που συγκινείσαι και τους σεμνύνεσαι και θαυμάζεις το έργον της πίστεώς των, την υπομονή της ελπίδος και τον κόπο της αγάπης των. Και μέσα από τον κόπο τους βλεπεις θαυμαστά να τους σκεπάζει η Χάρις του Αγίου Πνεύματος και να βλέπουν ‘’ουρανίων Μυστηρίων αποκαλύψεις’’.
Ο Αγιος Σεραφείμ του Σάρωφ και οι πατέρες του Όπτινο στην Ρωσία παρ’ όλο που καθημερινά εισέρρεαν πολύς λαός στο Νοναστήρι τους και έπρεπε όλη την ημέ-ρα να βρίσκονται με κόσμο, να φιλοξενουν και να παρηγορουν, όμως είχαν εσωτερική ησυχία. Και παρηγορούσαν τους ανθρώπους και τους ανάσταιναν από την θλίψη και τον διωγμό της εποχής του αθεισμού της Ρωσίας. Όλη αυτή η διδασκαλία και ο πα-ρακλητικός λόγος έβγαινε από την ησυχαστική καρδιά τους μέσα σε όλη αυτή την συρροή του κόσμου. Είχαν εσωτερική κατάσταση προσευχής και ησυχίας, ήταν ερημίτες της καρδιάς.
Ο ερημητισμός της καρδιάς είναι μια διεργασία της καρδιάς που είναι ένας δρόμος έμπονος ανεβαίνοντας μέσα από την μετάνοια, την προσευχή, την μελέτη των Αγίων Γραφών και την συνεχή Θεία Κοινωνία.
Αρχιμανδρίτης
π. Σεβαστιανός Τοπάλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου