Ελευθέριος Ανδρώνης·
Μια είδηση που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να αφορά μόνο την κοινότητα των gamers, αλλά σε βαθύτερη ανάλυση έχει να κάνει με το μέλλον όλων μας, ήρθε από τον κολοσσό της τεχνολογίας «Sony». Προκαλώντας σοκ στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, η Sony ανακοίνωσε ότι από τον Ιανουάριο του 2028 σταματά οριστικά την κυκλοφορία παιχνιδιών σε φυσική μορφή (σε δίσκο Blu-ray), διανέμοντας τους νέους τίτλους αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή.
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της εταιρείας, τα παιχνίδια θα εξακολουθούν να διατίθενται σε καταστήματα, αλλά αντί για δίσκο η συσκευασία θα περιλαμβάνει έναν ψηφιακό κωδικό για τη λήψη του παιχνιδιού. Δηλαδή οι πελάτες θα αγοράζουν ένα απλό κουτί, μόνο και μόνο για να τους συντηρείται η καταναλωτική ψευδαίσθηση ότι αποκτούν κάτι το χειροπιαστό.
Η ανακοίνωση της Sony έχει προκαλέσει σφοδρότατες αντιδράσεις διεθνώς, τόσο για καθαρά συναισθηματικούς λόγους – όσο (κυρίως) διότι στην ουσία προαναγγέλλει τον «θάνατο» της ιδιοκτησίας. Όχι μόνο των παιχνιδιών, αλλά οποιουδήποτε κτήματος. Στα σχέδια της «μεγάλης επανεκκίνησης», η σοβιετοποίηση της ιδιωτικής περιουσίας είναι βασικότατος άξονας ελέγχου. Το διαβόητο ρητό του WEF: «You will own nothing and be happy» δεν ήταν απλά ένας «ευσεβής» πόθος, αλλά μια άγρια πολιτική απαλλοτρίωσης των κεκτημένων μας που ήδη εξελίσσεται.
Όλα τα αγαθά που εξασφάλισε ο σύγχρονος άνθρωπος, θα μετατραπούν σε άυλες υπηρεσίες των πολυεθνικών. Όλες οι καθημερινές ανάγκες, όλες οι συνήθειες, όλα τα χόμπι, όλοι οι εθισμοί και όλα τα πάθη θα γίνουν μοχλοί κερδοφορίας και εκβιασμού από τον τεχνοκρατικό «πατερούλη».
Στην περίπτωση των βιντεοπαιχνιδιών, αντί για ένα υλικό κτήμα που δεν χάνεται ποτέ, ο καταναλωτής θα «κατεβάζει» δεδομένα από την κεντρική πλατφόρμα της εταιρείας. Έτσι, για να έχει πρόσβαση στα παιχνίδια, θα είναι αναγκασμένος να συμμορφώνεται με τις νέες εταιρικές πολιτικές, όπως η συνεχής ταυτοποίηση (με ψηφιακή ταυτότητα εννοείται), η βιομετρική παρακολούθηση, ο «ποινικός» έλεγχος από την Τεχνητή Νοημοσύνη, η αυξομοίωση τιμών ανάλογα με τη ζήτηση, το συνδρομητικό «κλείδωμα», η άμεση λογοκρισία παιχνιδιών και η σύνδεση του gaming στο σύστημα κοινωνικής πίστωσης.
Καταργούν το φυσικό «νόμισμα» του gamer
Τίποτα από όλα αυτά τα δυστοπικά μέτρα που ήδη εξετάζουν οι εταιρείες, δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί με απόλυτη επιτυχία σε παιχνίδια με φυσική μορφή. Ο ψηφιακός δίσκος ή η κασέτα μιας κονσόλας είναι το «νόμισμα» του gamer, εξασφαλίζει ακριβώς τα ίδια πλεονεκτήματα που προσφέρει το φυσικό χρήμα έναντι του ψηφιακού. Το χαρτονόμισμα μπορείς να το φυλάξεις, να το χρησιμοποιήσεις μετά από καιρό ή και ποτέ, να το δανείσεις, να το χαρίσεις, να το ξοδέψεις χωρίς να σε καταγράφει καμία βάση δεδομένων. Μπορεί να κρατά την αξία του χωρίς να ελέγχεται από ενδιάμεσους (κράτος, τράπεζες κλπ) και χωρίς να μπορεί να γίνει μοχλός υποχρεωτικοτήτων.
Ακριβώς τα ίδια ατού παρέχει και ο φυσικός τίτλος παιχνιδιών, στην ανάλογη αγορά. Αλλά και κάθε άλλο κτήμα σε φυσική μορφή, κατοχυρώνει την ιδιοκτησία. Το πραγματικό βιβλίο θα μείνει για πάντα στη βιβλιοθήκη σου, ενώ το ψηφιακό βιβλίο σε PDF θα εξαρτάται από τα συμβόλαια του παρόχου με τον εκδοτικό οίκο, τις πολιτικές λογοκρισίας, τις αλλαγές τιμών και ένα σωρό άλλα. Είναι ξεκάθαρο: H Νέα Τάξη Πραγμάτων θέλει να μετατρέψει ολόκληρη την περιουσία μας σε δάνειο υπό προϋποθέσεις.
Τα πάντα δανεικά και ελεγχόμενα
Ο ιδιοκτήτης ακινήτου πρέπει να γίνει «ενοικιαστής» του σπιτιού του, πληρώνοντας ανελέητους πράσινους φόρους αν θέλει να έχει κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του. Ο ιδιοκτήτης αυτοκινήτου επίσης. Εξαντλητικοί φόροι, περιορισμοί μετακινήσεων, κοινόχρηστα οχήματα, συστήματα παρακολούθησης εντός της καμπίνας, διακόπτες ξαφνικού «θανάτου» του κινητήρα. Το πιάτο μας, κι αυτό φιλοδοξεί να γίνει «δανεικό». Έλεγχος ανθρακικού αποτυπώματος στις αγορές, έλεγχος του φακέλου υγείας (για «επικίνδυνη» διατροφή που απειλεί τις ασφαλιστικές), περιορισμοί στην κατανάλωση κρέατος, ποσόστωση κατανάλωσης εντόμων και πάει λέγοντας.
«Δανεική» ψηφιακή μουσική, ταινίες, βιβλία, φωτογραφίες και προσωπικά μας αρχεία (που γίνονται κτήμα των clouds και των data centers), λογισμικά και προγράμματα, έξυπνες συσκευές. Αλλά και «δανεικοί»/πατενταρισμένοι σπόροι, «δανεική» πρόσβαση στο νερό, το ρεύμα και τους χώρους πρασίνου, «δανεική» έγκριση για οικιακή εκτροφή ζώων και καλλιέργειες, «δανεική» άδεια για τον τρόπο θέρμανσης.
Ακόμα και η ίδια μας η ταυτότητα, δηλαδή η ταυτοποίηση του ποιοι είμαστε, γίνεται «δανεική» υπηρεσία που ή θα γίνει με τον συγκεντρωτικό τρόπο που προστάζουν εκείνοι ή το σύστημα θα σε πετάξει έξω, τραβώντας την πρίζα των συνταγματικών δικαιωμάτων σου.
Σπάνε τους κοινωνικούς δεσμούς και απομονώνουν τους πάντες
Καταλαβαίνετε τώρα λοιπόν, ότι μια μαζική ψηφιοποίηση της αγοράς των παιχνιδιών είναι κάτι πολύ σοβαρότερο από αυτό που φαίνεται επιδερμικά. Το νεοταξικό σύστημα επιχειρεί να «σπάσει» την έννοια της ιδιοκτησίας πρώτα από τα πιο περιφερειακά κτήματα, ώστε να εξοικειωθεί ο κόσμος και έπειτα η ψηφιακή λεηλασία να προχωρήσει στον πυρήνα των υπαρχόντων του.
Αλλά και ο συναισθηματικός δεσμός με τα (χειροπιαστά) παιχνίδια που κάνει τους gamers όλου του κόσμου να αναθεματίζουν τη Sony αυτές τις μέρες, έχει κι αυτός την ψυχοκοινωνική σημασία του. Οι άνθρωποι δένονται με τα παιχνίδια τους, τα συνδέουν με αναμνήσεις, τα δανείζουν σε φίλους τους, τα μεταπωλούν ή τα συλλέγουν για συναισθηματικούς λόγους. Όλη αυτή η κοινωνική αλληλεπίδραση που τονώνει τους δεσμούς μεταξύ μας, θα χαθεί κάτω από μια ψηφιακή ταφόπλακα. Μια ταφόπλακα που επιπλέον θα «σκοτώσει» τη δευτερογενή αγορά των παιχνιδιών (πώληση και ενοικίαση μεταχειρισμένων τίτλων) και όλα τα καταστήματα που βασίζονται σε αυτή.
Η κατοχή παιχνιδιών γίνεται ακόμα ένα αντικείμενο – αυστηρά – ατομικής χρήσης, που μετατρέπει τον πολίτη σε εξεταζόμενο «ενοικιαστή» σε απομόνωση, αποκομμένο από το μοίρασμα της κοινωνίας. «Αν η αγορά δεν σημαίνει ιδιοκτησία, τότε ούτε η πειρατεία δεν σημαίνει κλοπή» είναι το σύνθημα που έχει πλημμυρίσει το διαδίκτυο από όσους αντιδρούν για την πολιτική της Sony. Το επιθετικό marketing φέρνει επιθετικά αντανακλαστικά από την κοινωνία. Το παιχνίδι θα κριθεί στο αν θα επικρατήσει ο εθισμός ή η πολιτική συνείδηση. Οι πολυεθνικές σπάνε το κοινωνικό συμβόλαιο της ιδιοκτησίας λειτουργώντας σαν αυταρχικά σοβιέτ. Και πολύς κόσμος αντιδρά οργισμένα, αναγνωρίζοντας έστω και από… σπόντα τη δυστοπία που καταφθάνει. Όταν όλα τα υπάρχοντά σου φτάσουν να γίνουν δανεικά, στο τέλος φτάνει να γίνεται δανεική και αυτή η ίδια η ύπαρξή σου.
πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου