γράφει ο Δημήτριος Καμπισιούλης *
Θα περιγράψω την κατάσταση για να καταλάβετε πώς η διαχρονική άρνηση του πολιτικού συστήματος – εδώ και μισό σχεδόν αιώνα – να δει το δημογραφικό ως εθνικό κίνδυνο, σε συνδυασμό με την ανοχή και υποστήριξη της ίδιας της κοινωνίας, έφερε τη χώρα σε αυτή την τραγική κατάσταση.
Η Ελλάδα δυστυχώς έπεσε στην παγίδα χαμηλής γονιμότητας και σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Μέχρι το 2021 οι γεννήσεις διατηρούνταν σταθερά πάνω από τις 85.000 αλλά από εκεί και πέρα και με ίδιο περίπου αριθμό γυναικών άρχισε η βίαιη κάθοδος. Από τις 85 χιλ. στις 76, στις 71, στις 68 και το 2025 στις 65 χιλ. (οι 59 χιλ. με ελληνική ιθαγένεια και λιγότερες από Ελληνίδες το γένος).
Η αναλογία εργαζομένων/συνταξιούχων βρίσκεται στο 1,65/1 με επιθυμητό το 3/1 και ιδεατό το 4/1. Για να πληρωθούν οι συντάξεις γήρατος και χηρείας, ο κρατικός Π/Υ πληρώνει σήμερα περίπου τα 16 από τα 33 δις ευρώ. Αυτά τα χρήματα λείπουν από την υγεία, την άμυνα, την παιδεία και την χρηματοδότηση των δημογραφικών μέτρων.
Λαμβάνοντας υπόψη τις γεννήσεις από το 2005 μέχρι σήμερα (είσοδος στην αγορά εργασίας από το 2026 και μετά) και τις γεννήσεις από το 1960 έως το 1980 που ήταν εποχές μεγάλης γεννητικότητας (έξοδος από την αγορά εργασίας από το 2026 και μετά), προβλέπεται πως σε 20 χρόνια από τώρα η αναλογία εργαζομένων/συνταξιούχων θα προσεγγίσει το 1/1. Η αναλογία αυτή είναι δραματική.
Στην παιδεία θα έχουμε κλείσιμο σχολείων παντού (ήδη κλείνουν πάνω από 600 κάθε χρόνο), συρρίκνωση και επιπλέον γήρανση του εκπαιδευτικού προσωπικού, πάγωμα προσλήψεων και αναδιάρθρωση – κλείσιμο πανεπιστημίων αφού οι εισακτέοι θα είναι σχεδόν οι μισοί.
Στην άμυνα δραματική μείωση των στρατεύσιμων.
Στην υγεία πίεση προς το σύστημα με γηρεότερο πληθυσμό και μετατόπιση πόρων από την κλασική περίθαλψη προς τη γηριατρική, την ανακουφιστική φροντίδα και τις δομές μακροχρόνιας υποστήριξης ηλικιωμένων.
Στο ασφαλιστικό το σύστημα θα γίνει μη βιώσιμο αφού οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να ενισχύουν την τεράστια τρύπα των εισφορών με αρκετά ακόμα δις ευρώ, συνεπώς είτε θα μειώνουν τις συντάξεις είτε θα αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης (και τα δύο όμως μόνο προσωρινή λύση δίνουν στο πρόβλημα), ενώ οι λίγοι νέοι εργαζόμενοι θα επωμιστούν δυσανάλογα υψηλές ασφαλιστικές εισφορές και άπαντες οι πολίτες θα καταβάλλουν υψηλούς άμεσους και έμμεσους φόρους για να χρηματοδοτείται το ασφαλιστικό.
Αλλά, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε σε αυτήν την αναλογία και στο 2046.
Πώς θα συνεχίσουμε από το 2026 και μετά;
* στρατηγός ε.α, υπεύθυνος του τομέα Δημογραφικού της ΝΙΚΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου