Ν. Αναδιώτης και ΝΙΚΗ για άλλη μια φορά έσωσαν την αξιοπρέπεια της Ελλάδος

Ο ευρωβουλευτής της ΝΙΚΗΣ Νίκος Αναδιώτης ήταν ο μοναδικός Έλληνας ευρωβουλευτής, ο οποίος υπερψήφισε όχι μόνο το ίδιο το ψήφισμα, το οποίο συνυπέγραφαν 6 ευρωομάδες, αλλά και όλες τις τροπολογίες που έφεραν προς ψήφιση οι ευρωομάδες των Patriots και του ECR στο Ευρωκοινοβούλιο. Το ψήφισμα αναφερόταν στις πρόσφατες παύσεις καθηκόντων και συλλήψεις δημάρχων στην Τουρκία. Οι τροπολογίες αφορούσαν την πρόταση για λήξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, την παύση χρηματοδότησης τζαμιών, θρησκευτικών θεσμών, κέντρων γλωσσών, Ισλαμιστικών Κέντρων κ.α. και την προτεινόμενη προσθήκη ότι η Τουρκία έχει ιστορία υπονόμευσης της ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής και ασφάλειας, διά των παρεμβάσεών της στις εσωτερικές υποθέσεις της Ευρώπης.

Μεγάλα ερωτηματικά προκαλεί η απουσία της κ. Λατινοπούλου και των δύο ευρωβουλευτών της Ελληνικής Λύσης σε ένα καταδικαστικό ψήφισμα για την Τουρκία. Μάλιστα, με την απουσία τους δεν στήριξαν ούτε τις τροπολογίες που πρότειναν οι ευρωομάδες στις οποίες ανήκουν, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι με λεονταρισμούς και χορούς στο Tik Tok δεν γίνεται πολιτική. Παράλληλα, εντύπωση προκαλεί, εκτός από τις απουσίες των περισσοτέρων Ελλήνων ευρωβουλευτών, η καταψήφιση των συγκεκριμένων καταδικαστικών για την Τουρκία τροπολογιών από τους ευρωβουλευτές Κεφαλογιάννη (Ν.Δ.), Αρναούτογλου, Παπανδρέου (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), Αρβανίτη (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) και Ζαχαριά (Πλεύση Ελευθερίας), η οποία σε κάποιες ψηφοφορίες καταψήφισε και σε κάποιες ψήφισε «παρών».

πηγή: https://nikh.gr/

Περὶ κολλύβων εἰς μνημόσυνα καὶ ἑορτάς ἁγίων

Τὸ τελευταῖο διάστημα παρατηρεῖται μία ἐσφαλμένη πρακτικὴ στοὺς Ἱεροὺς Ναούς, καὶ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν προσκόμιση κολλύβων μέσα σὲ πλαστικὰ σκεύη μίας χρήσης. Ὡς γνωστόν, ἡ συνήθεια αὐτὴ ἔχει προκύψει κατὰ τὸ διάστημα τοῦ κορωνοϊοῦ, ἕνεκα τῆς φοβίας τῶν πιστῶν, μήπως μολυνθοῦν ἀπὸ τὰ κόλλυβα, ὅταν αὐτὰ προσφέρονται μέσα ἀπὸ δίσκο. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ξεκαθαριστοῦν ὁρισμένα σημαντικὰ ζητήματα, ποὺ ἀφοροῦν πρωτίστως τὴν Ὀρθόδοξή μας Πίστη.

Ουραγοί της πίστεως

Αποτελεί πραγματικά αξιοπερίεργο γεγονός, το ότι ένας λαός όπως εμείς οι Έλληνες καταφέραμε αυτή την πίστη η οποία υποτίθεται ότι αποτελεί εγγενές συστατικό του λαού μας, να την αλλοτριώσουμε.

Περάσαμε σε μία σταδιακή μετεξέλιξη από την πίστη και τη χριστιανική ζωή, στη φθορά, ίσως και στην υπαρξιακή αδιαφορία.

Πολλές φορές δείχνουμε να αγνοούμε τη βαριά κληρονομιά που μας συνοδεύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, την οποία και οφείλουμε να θυμόμαστε, αφού η αναφορά του ιδίου του Χριστού για εμάς τους Έλληνες, αποτελεί μεγάλη ευλογία, ενώ ταυτόχρονα έχει εξαιρετική σημασία για την ευθύνη μας. [1]

Εμείς οι Έλληνες από μπροστάρηδες της πίστεως καταντήσαμε ουραγοί σε σχέση με άλλους χριστιανούς.

Ας κάνουμε μία βόλτα σε χώρες της Αφρικής, να δούμε την ζωντανή πίστη στα μάτια αυτών των ανθρώπων. Μεγάλη δίψα για το Χριστό. Αυτό βλέπεις.

Ἡ ὁδός τῶν δακρύων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς σκέφτεται συνεχῶς τὶς ἁμαρτίες του, μετανοεῖ καὶ παράλληλα πενθεῖ γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν κόσμο. Προσπαθεῖ ἐπίσης νὰ δίνει τὴν καλὴ μαρτυρία γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ τὴ διδασκαλία του. Εἶναι ὁ πενθῶν ἄνθρωπος, ποὺ θὰ παρηγορηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ μακαρισμὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι σαφής: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται».1

Τὸ πένθος συνδυάζεται μὲ τὴν παρηγορία καὶ τὴ χαρά. «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε».2 Δηλαδή, «μακάριοι εἶστε ἐσεῖς ποὺ κλαῖτε τώρα γιὰ τὶς δοκιμασίες ποὺ δέχεσθε μὲ εὐγνωμοσύνη ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος μὲ αὐτὲς σᾶς παιδαγωγεῖ, διότι θὰ γελάσετε καὶ θὰ χαρεῖτε στὴν ἄλλη ζωή»3, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Π. Ν. Τρεμπέλας.

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Λέοντος Πάπα Pώμης (18 Φεβρουαρίου)

Ψυχήν ο θείος εξερεύγεται Λέων,

Kαι δαιμόνων φάλαγξιν εμβάλλει φόβον.

Oγδοάτη δεκάτη τε Λέων απερεύξατο θυμόν.

Άγιος Λέων, Πάπας Ρώμης. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Λέων, ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Mαρκιανού εν έτει υν΄ [450]. Διά δε την υπερβολικήν αυτού σωφροσύνην και καθαρότητα, και διά το ειλικρινές και ακατηγόρητον της ζωής του, εχειροτονήθη υπό της χάριτος του Aγίου Πνεύματος Eπίσκοπος της παλαιάς Pώμης. Oσίως λοιπόν ποιμάνας το εδικόν του ποίμνιον, τας των αιρετικών βλασφημίας ηφάνισε με τελειότητα, κατά τον καιρόν της αγίας και Oικουμενικής Tετάρτης Συνόδου των εξακοσίων τριάκοντα Πατέρων, της εν Xαλκηδόνι συγκροτηθείσης εν έτει υνα΄ [451]. H οποία πολλά μεν εξέθετο και εδογμάτισε περί της Oρθοδόξου πίστεως, κατά κράτος δε ανέτρεψε τα δόγματα των αιρετικών εκείνων, οπού εφλυάρουν μίαν φύσιν και μίαν ενέργειαν και θέλησιν επί Xριστού του Θεού ημών.

Δεν είναι δυνατόν! Ρίγος από την αποκάλυψη Βανς ότι στην Βρετανία το καθεστώς, απαγόρευσε την προσευχή ακόμα και μέσα στα σπίτια!

0:00 Ο Μπλίνκεν ομολογεί την πίεση στην Ελλάδα για την ατζέντα LGBT…

1:40 Εισαγγελέας έδινε άδεια για να μεταβούν οι βουλευτές της Χ.Α. στην βιβλιοθήκη της βουλής, αλλά όχι φυσικά για την ψηφοφορία για ητν άρση ασυλίας του Γεωργιάδη !!!

2:04 Τα βασικά της ομιλίας του ¨τυφώνα¨ Βανς !!

3:56 Βίντεο με τον Βανς να κατηγορεί σφόδρα για την απαγόρευση προσευχής !!!!

6:01 Μόνο τα ταγκαλάκια και οι διεστ@μμένο@ βουλευτές θα χάρηκαν με την ψήφιση εκείνου του νόμου

Χωρὶς παιδιά! – Α΄ Μέρος

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Στὰ πλαίσια τῆς λεγόμενης «woke ἀτζέντας» ποὺ λέγαμε στὸ προηγούμενο κείμενό μας, καλοί μου φίλοι, εἶναι καὶ ἡ πρωτοφανὴς στάση τῆς ἐποχῆς μας κατὰ τῶν παιδιῶν. [1] Σὲ αὐτὴ περιλαμβάνεται καὶ τὸ νέο πρότυπο τῆς «οἰκογένειας χωρὶς παιδιὰ» ἢ τῶν «τῶν ζευγαριῶν DINK» ἢ τῶν «ζευγαριῶν DINKWAD» ἢ τῶν «ζευγαριῶν DINKWAC», ποὺ ἐμφανίστηκε τελευταῖα καὶ κατακλύζει τὰ κοινωνικὰ δίκτυα! Ἕνα κίνημα ποὺ ἀρνεῖται πλήρως τὴν πατροπαράδοτη οἰκογένεια. Μία κατάσταση ἄκρως ἀνησυχητική, τὴν ὁποία ἀξίζει νὰ δοῦμε. Κι ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…

Αυτογνωσία

Αγίου Ιωάννου Κρονστάνδης

Από τότε που ο πρώτος άνθρωπος αμάρτησε, οι άνθρωποι σκοτίστηκαν τόσο πολύ στο ίδιο το κέντρο της ύπαρξής τους (την καρδιά), που πολύ συχνά δεν έχουνε συνείδηση ή συναίσθηση της πανταχού παρουσίας του Θεού· κι έτσι, έχουνε την εντύπωση πως τέσσερις τοίχοι με μια οροφή από πάνω, τους κρύβουνε από Εκείνον, που όλα τα γεμίζει με την παρουσία Του και που βλέπει ακόμη και όποιον κρύβεται σε κάποιο τόπο μυστικό. “Ει κρυβήσεταί τις εν κρυφαίοις, και εγώ ουκ όψομαι αυτόν; Μη ουχί τον ουρανόν και την γην εγώ πληρώ; λέγει Κύριος” (Ιερεμ. 23,24). “Γυμνός ειμι, και εκρύβην” (Γεν. 3, 10), είπε ο Αδάμ κρυπτόμενος από τον Θεό. Ωστόσο, όχι, αυτό σε τίποτα δεν τον ωφέλησε· ο Θεός τον έβλεπε...

-Πάτερ, πώς μπορεί ο άνθρωπος να νικάει κάθε πειρασμό του διαβόλου;

Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής

-Πάτερ, πώς μπορεί ο άνθρωπος να νικάει κάθε πειρασμό του διαβόλου;

-Η νίκη σε κάθε πειρασμό είναι η σιωπή και η ταπείνωση. Όλα τα έργα του ταπεινόφρονος είναι γνωστά στον Θεό και επαινετά από τους αγγέλους του. Γι' αυτό είναι φρικτά και φοβερά στους δαίμονες. Γίνε λοιπόν ταπεινός και συντριμμένος στην καρδιά, ώστε να ποθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου και να σου δώσει έτσι δύναμη ν΄αποκρούσεις όλες τις βιοτικές μέριμνες. Γιατί διαβλέπω ότι αυτές περισσότερο σε απομακρύνουν από τον δρόμο του Θεού απασχολώντας σε με ανώφελα πράγματα. Αυτά δεν θα μας βοηθήσουν σε τίποτε, παιδί μου, την ημέρα της κρίσεως. Δεν μας έστειλε ο Κύριος σε τούτη τη ζωή, για να πνίξουμε τον εαυτό μας μέσα στις μέριμνες και τις υπερβολικές φροντίδες δελεαζόμενοι απ` τον διάβολο – μη γένοιτο!

Μνήμη του Aγίου Mεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Tήρωνος (17 Φεβρουαρίου)

Tήρων ο δηλών αρτίλεκτον οπλίτην,

Θεώ πρόσεισιν αρτίκαυστος οπλίτης.

Eβδομάτη δεκάτη πυρί Tήρωνα φλεγέθουσιν.

Μαρτύριο Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο Άγιος Mάρτυς Θεόδωρος ήτον κατά τους χρόνους Mαξιμιανού και Mαξιμίνου των βασιλέων, εν έτει σϟζ΄ [297], καταγόμενος εκ της μητροπόλεως Aμασείας, ήτις είναι πόλις διάσημος της εν τη Mαύρη Θαλάσση Kαππαδοκίας, από ένα χωρίον λεγόμενον Xουμιαλών. Eις καιρόν λοιπόν οπού ο Άγιος ούτος εσυναριθμήθη με το στράτευμα το ονομαζόμενον των Tηρώνων (Tήρων δε θέλει να ειπή οπλίτης, ήτοι στρατιώτης ο νεωστί διαλεγμένος), και εις καιρόν οπού ευρίσκετο υποκάτω εις το τάγμα του πραιποσίτου Bρίγκα, τότε, λέγω, ωμολόγησεν, ότι ο Xριστός είναι Θεός αληθινός, και ότι τα είδωλα των Eλλήνων είναι άψυχα ξόανα, και έργα χειρών ανθρώπων. Όθεν παρεστάθη έμπροσθεν του ρηθέντος πραιποσίτου, εκείνος δε έδωκεν εις αυτόν καιρόν και διορίαν να συλλογισθή. Tότε ο Άγιος έκαμεν ένα μεγάλον κατόρθωμα, επειδή πέρνωντας το είδωλον της μητρός των θεών Pέας, ως φλυαρούσιν οι Έλληνες, έρριψεν αυτό εις την φωτίαν και το κατέκαυσεν.

Κυριακή του Ασώτου - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Σήμερα Κυριακή του Ασώτου ή καλύτερα Κυριακή του φελεύσπλαχνου πατέρα. Διάγουμε το Τριώδιο, όπου σκαλοπάτι - σκαλοπάτι ανεβαίνουμε την κλίματα των δέκα Κυριακών προς το Πάσχα.

Κάθε Κυριακή στην πορεία μας αυτή η Εκκλησία έχει να μας δώσει κι ένα μήνυμα μεγάλο και σπουδαίο. Σήμερα ο Κύριος διδάσκει με μια παραβολή για να δείξει πόσο πολύτιμη για τον Θεό είναι μια ψυχή που μετανοεί. Κάθε αμαρτωλός βασιζόμενος στην αγάπη του Χριστού μπορεί και να πάρει το δρόμο της επιστροφής προς τον Πατέρα του και να συγχωρεθεί. 

Στην παραβολή αυτή βλέπουμε τρία πρόσωπα, του φιλεύσπλαχνου πατέρα, του ασώτου υιού και του νεότερου αδελφού. Ο πατέρας απέναντι στα παιδιά του κινείτε με τρεις τρόπους, το πρώτο είναι η διδαχή, το δεύτερο είναι η ελευθερία και το τρίτο είναι η αγάπη. Τους μιλάει για το Θεό, τους αφήνει ελεύθερους για να πιστέψουν, αλλά κι αν ξεφύγουν δεν τους κρίνει και η αγάπη του είναι η ίδια. Βλέπουμε αυτόν τον πατέρα να δίνει την ελευθερία στο παιδί του να φύγει, του δίνει και την περιουσία που απαιτεί με ιταμότητα, λες και την απέκτησε αυτός. Όταν φεύγει, τον ξεπροβοδίζει με το γλυκό πρόσωπο του πατέρα, με καρδιακή αγάπη. Η εικόνα αυτής της αγάπης μένει μέσα του σαν σφραγίδα ανεξίτηλη με την φυγή του. Όταν μετά από χρόνια που έφαγε τα ξυλοκέρατα, τις ακατανόμαστες αμαρτίες και λάθη, δεν απελπίζεται και παίρνει τον δρόμο της επιστροφής στον Πατέρα του. Αυτό που δεν τον άφησε να απελπιστεί και να πάρει την απόφαση να γυρίσει ήταν ο Πατέρας του που με την αγάπη του έδειχνε τον δρόμο της ελπίδας για τον γυρισμό του. Ο φιλεύσπλαχνος πατέρας τον περίμενε προσευχόμενος, και όταν μετά από χρόνια τον είδε να έρχεται τρέχει ο ίδιος πρώτος και τον παίρνει σφιχτά στην αγκαλιά του με ανείπωτη χαρά. 

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 9.Ιαν.25 [ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ, Α ́ Κορ.12-20]

 Από τον κ.Δημήτριο Ρίζο *

“Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει

πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος”

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου ἀκολουθεῖ ἡ Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου, στὴν σειρὰ τοῦ Τριῳδίου. Στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας τονίζονται πολλὰ θέματα, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ θίξωμε ὅλα. Γι’ αὐτὸ πάλι ἐπιλογὴ θὰ κάνομε καὶ θὰ ἀναπτύξωμε τὸ πρῶτο θέμα.

Λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Κορινθίους, ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν· “Πάντα μοι ἔξεστιν. ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος”. Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Παύλου, ποὺ λέγει ὅτι, ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται καὶ μπορῶ νὰ τὰ κάνω, ὅμως ὅλα δὲν μὲ συμφέρουν, ὅλα μοῦ εἶναι δυνατά, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐπιτρέψω σὲ τίποτε νὰ μὲ ὑποτάξη, αὐτὸς ὁ λόγος μὲ συγκινεῖ ἰδιαιτέρως, καὶ θὰ ἤθελα νὰ τὸν ὑπογραμμίσω.

Στὰ λόγια αὐτὰ φανερώνεται τὸ μεγαλεῖο τῆς πίστεώς μας, ἡ μεγαλοσύνη τοῦ Θεοῦ μας, ὁ ὁποῖος ἐνῶ εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός, ὁ παντοδύναμος καὶ μόνος ἐξουσιαστὴς τῶν πάντων, μᾶς ἀφήνει παντελῶς ἐλεύθερους νὰ ἀποφασίζωμε μόνοι μας γιὰ τὰ πάντα. Μᾶς ἔπλασε καὶ μᾶς ἄφησε νὰ ἀποφασίσωμε ἐμεῖς μόνοι μας καὶ ἀπολύτως ἐλεύθερα νὰ τὸν ἀποδεχθοῦμε ἢ νὰ τὸν ἀπορρίψωμε. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πιστέψη ἐξαναγκαζόμενος. Καὶ στὸ ἐλάχιστο ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δική μας ἀπόφασι τὸ μεγαλεῖο του. Αὐτὸς ὑπάρχει στοὺς αἰῶνες ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν δική μας πίστι. Εἴτε τὸν πιστεύομε εἴτε ὄχι αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός, καὶ μᾶς θέλει ἐμᾶς ἐλεύθερους, καὶ μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ τὸν ἀπορρίπτωμε. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο του, ἀλλὰ καὶ ἡ δική μας εὐθύνη. Σὲ ἕνα τροπάριο ὁ θεοφώτιστος ὑμνογράφος λέγει· “Ἕκαστος ἐκ τῶν ἰδίων ἔργων ἢ δοξασθήσεται ἢ κατακριθήσεται”. Μᾶς χάρισε ὁ Θεὸς τὴν ἐλευθερία, ἀλλὰ μᾶς ἔκανε ὑπευθύνους. Γιὰ πράξεις, ποὺ κάνομε κάτω ἀπὸ ἐξαναγκασμό, δὲν εὐθυνόμαστε. Εὐθύνη ἔχομε ὅταν ἐμεῖς μόνοι μας καὶ ἐλεύθερα ἀποφασίζομε.