.jpg)
[...] Ἐπιτακτική εἶναι ἡ ἀνάγκη νά κατηχηθοῦν τά παιδιά μας στά βασικά θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς μας Πίστεως, στή Θεία Λατρεία τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στήν ἠθική καί πνευματική κατά Χριστόν διδασκαλία καί ζωή, στή γνῶσι τῆς Λειτουργικῆς ζωῆς καί τῶν Θείων Μυστηρίων τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.
Άγιος Παΐσιος
– Γέροντα, μετά την εξομολόγηση δικαιολογείται να νιώθεις βάρος;
– Γιατί να νιώθης βάρος; Με μια σωστή εξομολόγηση σβήνουν όλα τα παλιά. Ανοίγονται νέα δεφτέρια. Έρχεται η Χάρις του Θεού και αλλάζει τελείως ο άνθρωπος. Χάνονται η ταραχή, η αγριάδα, το άγχος και έρχονται η γαλήνη, η ηρεμία.
.jpg)
Με την υπόθεση του 53χρονου παιδεραστή και το άνοιγμα της συζήτησης για την δράση των κυκλωμάτων παιδεραστίας, ένα ολόκληρο πολιτικό, καλλιτεχνικό, δημοσιογραφικό, κοινωνικό σύστημα προσποιείται πως είναι «έκπληκτο» για αυτήν την φρικιαστική πτυχή της κοινωνίας μας. Ακούμε βαρύγδουπες δηλώσεις για κάθαρση της κοινωνίας και τα τηλεπαράθυρα πλημμύρισαν από «δικαστές» που κατακεραυνώνουν την ανηθικότητα.
Τὸ θηρίον μὲ τοὺς ὀπαδούς του θὰ πολεμήση: «τοὺς τηροῦνται τἀς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχοντες τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ». Ἀλλʼ οἱ πιστοὶ ὅσον ὀλίγοι καὶ ἐὰν εἶνε θὰ νικήσουν τὸ θηρίον.
Ἀγαπητοί μας ἀναγνῶσται! Ζoῦμε ἀναμφισβήτως εἰς πονηρὰς ἡμέρας, εἰς ἡμέρας Ἀποκαλύψεως! Ποιός δὲν τὸ αἰσθάνεται; Ἡ ἁμαρτία καλπάζει. Ὁ ὄφις, ὁ πύρρινος δράκος τῆς Ἀποκαλύψεως σφυρίζει, ἐξαπλώνει τοὺς πλοκάμους του παντοῦ καὶ περισφίγγει τὴν ὑδρόγειο σφαίρα. Τὰ θύματά του ἀναρίθμητα. Ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι λόγω μορφώσεως καὶ ἀποστολῆς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶνε ἀμείλικτοι ἐχθροὶ τοῦ δράκοντος, συμμαχοῦν μ᾽αὐτόν. Μόνον συμμαχοῦν; Ἀστέρες αὐτοὶ (*) δένονται εἰς τὴν οὐρὰν τοῦ θηρίου ὡς εὐτελῆ τεμάχια λευκοσιδήρου καὶ μὲ τὸ ὄνομά των κάμνουν θόρυβο πολύ, γίνονται τὰ ἄθλια μεγάφωνα, οἱ συνήγοροι καὶ οἱ ἐγκωμιασταὶ τῶν ποικίλων ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα ἐγκατασπείρει ὁ πυρρινος δράκων εἰς ὅλα τὰ σημεῖα τῆς οἰκουμένης.
…Θα ‘θελα να προσέγγιζα λιγάκι τη σκέψη του Κωστή Παλαμά, σαν έγραφε τους παραπάνω στίχους για τη μέρα της θυσίας του Παύλου Μελά, ωστόσο αυτό μου είναι ακατόρθωτο… Απ’ την άλλη ένας τόσο ηρωικός αγώνας με κεφαλή το Μελά, σίγουρο ήταν πως θα «επλάτυνε» το μέγεθος της πατρίδας μας, παρέχοντας έτσι μια υπερφυσική έκταση, ακαταμέτρητη απ’ τα τεχνητά μέσα του κόσμου.
Σήμερα η εκκλησία μας τιμά την Οσία Παρασκευή τη νέα, την Επιβατινή. Η 14η Οκτωβρίου είναι η ημέρα που τιμάται η μνήμη της Πολιούχου της Καλλικράτειας της Ανατολικής Θράκης και της Νέας Καλλικράτειας Χαλκιδικής.
Η Οσία Παρασκευή γεννήθηκε στους Επιβάτες (κοντά στην Σηλυβρία) της Ανατολικής Θράκης τέλος του 10ου ή αρχές του 11ου αιώνα. Έχασε τον πατέρα της σε μικρή ηλικία. Αδερφός της ήταν ο μετέπειτα Άγιος Ευθύμιος, επίσκοπος Μαδύτου. Μεγάλωσε με τη μητέρα της, φροντίζοντας να της ενισχύσει την πνευματική της πρόοδο κοντά στον Θεό.
Μια συμπαθητική μικρή ιστορία του γνωστού Ρώσου λογοτέχνη Τολστόι, γραμμένη το 1881. Ένας από το Θεό Άγγελος, κατεβαίνει στη Γη, στη Ρωσία του 19ου αιώνα, για να εξιλεωθεί, μαθαίνοντας τρεις αλήθειες: Τι κατοικεί εντός του ανθρώπου; Τι δεν γνωρίζει ο άνθρωπος; και Από τι ζει ο άνθρωπος; Το κλίμα της αγάπης και της θρησκευτικότητας είναι κυρίαρχο σε αυτή την ιστορία, η οποία μοιάζει με παραβολή. "Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ζουν επειδή φροντίζουν τους εαυτούς τους, στην πραγματικότητα η αγάπη είναι εκείνη που τους κάνει να ζουν". Οι αξίες της φιλανθρωπίας, της δοτικότητας, της ευγνωμοσύνης και της ανταπόδοσης είναι ορατές σε αυτή τη μικρή ιστορία.
«Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι! Πανάλαφρος ο ύπνος σου· του Απρίλη τα πουλιά σαν του σπιτιού σου να τ' ακούς λογάκια και φιλιά, και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες. Πλατιά του ονείρου μας η Γη και απόμακρη. Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά. Ιερή στιγμή! Σαν πιο μακριά Σαν πιο κοντά του ονείρου μας η γη».
Το καταπληκτικό αυτό ποίημα του Κωστή Παλαμά για τον θάνατο του ήρωα Παύλου Μελά συγκινεί ακόμα, η Ιστορία όμως δεν είναι παραμύθι, είναι διδαχή και χρέος όλων.
Η Ιστορία γράφεται καθημερινά, όπως τότε με τη θυσία του Παύλου Μελά και πολλών Μακεδόνων αλλά και ηρωικών εθελοντών από όλη την Ελλάδα: αξιωματικών, πολεμιστών και δασκάλων. Ο αγώνας αυτός υποτιμήθηκε και παραποιήθηκε, η φλόγα όμως έμεινε αναμμένη, ο Μακεδονικός Αγώνας έδωσε φτερά στον Ελληνισμό: Η Μακεδονία κατά το μεγαλύτερο μέρος της απελευθερώθηκε, η κραταιά Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε και η Ελλάδα υπερδιπλασιάσθηκε.
Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε εκείνη η στιγμή όπου κάποιοι κατέβασαν τα λάβαρα της αλήθειας και της εθνικής τιμής, ύψωσαν τις γραβάτες της προδοσίας, προσπάθησαν ό, τι γράφτηκε με αίμα να το διαγράψουν με μελάνι και τους διαδέχθηκαν κάποιοι ακόμα χειρότεροι οι οποίοι υποσχέθηκαν ότι θα αποκαταστήσουν την αλήθεια, είπαν όμως ΨΕΜΑΤΑ και έγραψαν όλοι μαζί τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης Ιστορίας.
Αυτός ο λαός αντιστάθηκε όσο μπορούσε, βγήκε στους δρόμους ενωμένος να βροντοφωνάξει για την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας. Κανείς δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέται!
Ευτυχώς όμως που υπάρχει και αυτή η Ελλάδα. Η Ελλάδα της ψυχής μας, που ανά τους αιώνες δίνει φιλότιμα τον ιδρώτα της στη σκληρή δουλειά, το αίμα της στα χαρακώματα, τον σεβασμό της στο εικονοστάσι.
Η Ελλάδα που τιμά τους προγόνους της και που στην καρδιά της χάραξε μια ΥΠΟΣΧΕΣΗ: να τιμά τις ημέρες αυτές, να μην αφήσει τη μνήμη να σβήσει, να συνεχίσει τον ευγενικό αγώνα. Να φέρει τη ΝΙΚΗ του Ελληνισμού και της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας.
Γιατί κανένας αγώνας δεν έχει χαθεί, εκτός αν εκ των προτέρων δεν είσαι διατεθειμένος να τον δώσεις…
Δόξα και τιμή στον Παύλο Μελά και όλους τους Μακεδονομάχους!
Ζήτω η Μακεδονία μας, η Μία και Μόνη, η Ελληνική!
ΙΔΡΥΜΑ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
Γεώργιος Χ. Μόδης
ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Εκλεκτά Διηγήματα: 30. ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Την παραμονή των Χριστουγέννων είχαμε αποσυρθεί απʼ τα χωριά. Οι Τούρκοι στις μεγάλες μας γιορτές συνήθιζαν μερικούς αγενέστατους αιφνιδιασμούς. Διανυκτερεύσαμε σε μια ποιμενική καλύβα στα κράσπεδα της ζώνης των δασών με την καλή συντροφιά των προβάτων και των μανδρόσκυλων. Δέκα αντάρτες, κατά φρικτή παραβίαση του νόμου του αδιαχωρήτου, είχαμε στριμωχθεί σε μια ποντικότρυπα όπου συνήθως μονάχα ο τσομπάνος και τα σκυλιά του χωρούσαν. Άλλοι δέκα κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν θέσεις ανάμεσα στα πρόβατα ύστερα από ομηρικές μάχες μαζί των. Σε μιαν άλλη καλύβα, κάπως ευρυχωρότερη, είχαν κατασκηνώσει οι αρχηγοί και 40 άνδρες αγκαλιασμένοι και αυτοί τρυφερά με τα πρόβατα. Οι ήρωες της σφαγής είχαμε δώσει το χέρι και την αγκάλη στην ανεπίληπτη αθωότητα, προσωποποιημένη απʼ τα άκακα εκείνα ζώα, που στη φάτνη των γεννήθηκε ο Χριστός. Ήμαστε νηστικοί αποβραδίς. Αντί τροφή πήραμε απʼ την Γραδέσνιτσα την επαγγελία πως την επομένη θʼ αποζημιωνόμαστε πλουσιοπάροχα με ψωμιά και τρόφιμα, με την αίρεση αν τα αποσπάσματα είχαν την ευγενή καλοσύνη να το επιτρέψουν. Κάθε επικοινωνία με τα χωριά είχα διακοπεί. Ο βοσκός πήγε κι αυτός σπίτι του αφήνοντας αντικαταστάτη στο μανδρί ένα τσομπανόσκυλο δέκα μόλις χρονών και τρία σκυλιά μεγαλύτερα απʼ εκείνο. Το κρύο ήταν διαβολεμένο. Χιόνι ένα πήχυ εσκέπαζε τη γη και κρυστάλλινο στρώμα, όπου η σμίλη του βοριά είχε γλύψει τα ποικιλότερα σχήματα, έκρυβε ολοκληρωτικά την επιφάνεια γειτονικού χειμάρρου.
