Ο Προφήτης Ησαΐας

               Ο προφήτης Ησαΐας, ο μεγαλοφωνώτατος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης, ο πέμπτος ευαγγελιστής, ο τρίτος κατά χρονολογική σειρά προφήτης σύμφωνα με τη βιβλική ιστορία μετά τον Αμώς και τον Ωσηέ, έδρασε στην Ιερουσαλήμ κατά τον 8ο π.Χ. αιώνα, επί βασιλείας Ιωάθαμ, Άχαζ και Εζεκία. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια γεγονός που αποσαφηνίζει την οικειότητα που είχε να απευθύνεται προς το βασιλιά.Η εποχή που προφήτεψε ο προφήτης Ησαΐας, του οποίου η προφητική δράση εκτείνεται επί μια πεντηκονταετία, ήταν μια κρίσιμη εποχή για τον ισραηλιτικό λαό τόσο σε πολιτικό όσο και σε θρησκευτικό επίπεδο. Η επικίνδυνη για τον ισραηλιτικό λαό επεκτατική πολιτική της Ασσυρίας υπό την ηγεσία του Τιγλάθ Πιλεσέρ Γ’ ανάγκασε το βασιλιά του Ιούδα Άχαζ όχι μόνο να μην προσχωρήσει στο συνασπισμό των δυνάμεων της Συρίας και της Παλαιστίνης οι οποίες είχαν ως σκοπό να ανακόψουν την επέλαση των Ασσυρίων, αλλά να δηλώσει υποταγή στον Ασσύριο βασιλιά και να οδηγήσει το βασίλειό του στην υποτέλεια. Η φιλοασσυριακή πολιτική του βασιλιά είχε ως επακόλουθο την ανέγερση ειδωλολατρικών βωμών στο βασίλειο του Ιούδα, την εισχώρηση αλλοτρίων θεοτήτων και την επικράτηση του θρησκευτικού συγκρητισμού με σκοπό την εξασφάλιση της εύνοιας του βασιλιά Μέσα σε αυτήν την απελπιστική για το λαό του Θεού κατάσταση εμφανίστηκε ο προφήτης Ησαΐας για να κρίνει αρχικά το βασιλιά τον πρώτο υπαίτιο γι αυτήν την κατάσταση και να κηρύξει προς το λαό μετάνοια και σωτηρία που θα παρασχεθεί μόνο από το Θεό.

«Δικτάτορες» της πένας, αποκαλούν δικτάτορα τον Ιωάννη Καποδίστρια…του Ελευθέριου Ανδρώνη

Σε μια εποχή όπου η ανάγκη για εθνική ανάταση, για ομοψυχία, για ενότητα, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική, εμφανίζονται εμετικές γνώμες και απόψεις που κινούνται αντίθετα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Δικτάτορας ο Καποδίστριας..!

Άραγε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που συνεχίζουν να αμφιβάλλουν για τις οργανωμένες προσπάθειες αποϊεροποίησης, των σημαντικότερων εθνικών προσωπικοτήτων της Ελληνικής ιστορίας;

Βλέπουμε πως το μηδενιστικό πνεύμα της εποχής μεγαλουργεί και ρέει άφθονο μέσα από επικοινωνιακούς «υπονόμους» που οδηγούν τα προπαγανδιστικά «περιττώματα», μέχρι τα μέσα ενημέρωσης στις τηλεοράσεις μας και τους υπολογιστές μας.

Ασυγκράτητη λασπολογία που στοχοποιεί  με στυγνό τρόπο ηγέτες –σύμβολα, αλλά και θεσμούς, εθνικές αξίες, ακόμα και ιερά μυστήρια.

Χαρά και φόβος. Από το βιβλίο, ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ του Σεβασμιωτάτου επισκόπου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ.κ. Θεοκλήτου

                                                              Χαρά και φόβος

 

«Χαίρετε μη φοβείσθε»

Ματθ. 28, 9 - 10

 

Παρήγορος και γλυκύς ακούστηκε ο λόγος του Αναστημένου Κυρίου προς τις Μυροφόρες γυναίκες, οι οποίες έντρομες αλλά και χαρούμενες έτρεξαν να αναγγείλουν την Ανάσταση του Χριστού στους μαθητές «Χαίρετε μη φοβείσθε».

Γνώριζε ο Κύριός τους ότι οι προηγούμενες ημέρες είχαν γεμίσει την καρδιά τους με πολύ πόνο αλλά και φόβο. Η γυναικεία φύση είναι πιο αδύναμη και δειλή από αυτήν του ανδρός. Είναι πιο ευαίσθητη. Γι’ αυτό, μόλις ο Κύριος τις συναντά, τις παρηγορεί με το χαιρετισμό «Χαίρεται» και τις προτρέπει να αποτινάξουν τον φόβο, ο οποίος μέχρι τότε σκιάζεται τις καρδιές τους.

Όμως και οι μαθητές, παρά την ανδρεία φύση τους, φοβήθηκαν με τον θάνατο του Διδασκάλου τους. Διασκορπίστηκαν άτακτα μετά τη σύλληψη του Ιησού και τρομαγμένοι Τον εγκατέλειψαν μόνον στο Πάθος. Ακόμα και αυτός ο κορυφαίος Πέτρος δείλιασε και Τον αρνήθηκε τρις, παρά τις υποσχέσεις του, ότι θα έδινε τη ζωή του για τον Χριστό. Μόνον ο μικρός της ομάδος, ο Ιωάννης, παρέμεινε πιστός έως τέλους. Και παρ’ ότι είχαν περάσει τρεις ημέρες από την Σταύρωση και την Ταφή του Ιησού, οι μαθητές «διά τον φόβον των Ιουδαίων» (Ιωάν. 20,19) παρέμειναν συνηγμένοι στον υπερώον.

Πριν το Πάθος ο Ιησούς, πολλές φορές, προέτρεψε τους μαθητές Του να μην δειλιάσουν, να μην ταραχθούν εξαιτίας αυτών που θα γίνουν. Παράλληλα, ομίλησε στους μαθητές για την εναλλαγή της χαράς και της λύπης. Τους προειδοποίησε ότι η χαρά τους θα μετατραπεί σε λύπη για τον θάνατό Του και η λύπη θα μετατραπεί σε χαρά, που κανείς δεν θα μπορέσει να την αφαιρέσει, σε χαρά μόνιμη και αιώνια, που εκπηγάζει από την Ανάστασή Του. «Σε λίγο δεν θα με βλέπετε πια, αλλά και πάλι σε λίγο θα με δείτε… Σας βεβαιώνω πως εσείς θα κλάψετε και θα θρηνήσετε… αλλά θα σας ξαναδώ και θα χαρεί η καρδιά σας και τη χαρά σας κανείς δεν θα μπορέσει να σας την αφαιρέσει» (Ιωάν. 16, 16. 20,22).

«ΚΥΡΙΕ, ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΟΥΚ ΕΧΩ» (Κυρ. τοῦ Παραλύτου)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
 (ε΄ 1–15)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. Ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. Ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; Ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ᾖρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. Ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; Ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. Μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. Ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
.     Τόν καιρό ἐκείνο, ἦτο ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Ὑπάρχει δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κοντὰ εἰς τὴν πύλην τῶν Προβάτων μία δεξαμενή, ἡ ὁποία ὀνομάζεται Ἑβραϊστὶ Βηθεσδὰ καὶ ἡ ὁποία ἔχει πέντε στοές. Σ’ αὐτὲς ἤτανε ξαπλωμένος μεγάλος ἀριθμὸς ἀσθενῶν, τυφλῶν, χωλῶν, παραλυτικῶν, οἱ ὁποῖοι περίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερό. Διότι ἕνας ἄγγελος κατέβαινε πότε – πότε εἰς τὴν δεξαμενὴν καὶ ἐτάρασσε τὸ νερό. Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ ἔμπαινε πρῶτος, μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐθεραπεύετο ἀπὸ οἱονδήποτε νόσημα καὶ ἂν ὑπέφερε. Ὑπῆρχε ἐκεῖ ἕνας, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τριάντα ὀκτὼ χρόνια ἤτανε ἄρρωστος. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν εἶδε κατάκοιτον καὶ κατάλαβε ὅτι εἶχε ἤδη πολὺν χρόνον ἐκεῖ, τοῦ λέγει, «Θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής;».
.     Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ ἀσθενής, «Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπον νὰ μὲ βάλῃ εἰς τὴν δεξαμενήν. Ὅταν τὸ νερὸ ταραχθῇ, καὶ ἐνῶ ἔρχομαι κατεβαίνει ἄλλος πρὶν ἀπὸ ἐμέ». Ὁ Ἰησοῦς τοῦ λέγει, «Σήκω ἐπάνω, σήκωσε τὸ κρεββάτι σου καὶ περπάτησε». Καὶ ἀμέσως ἔγινε ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐσήκωσε τὸ κρεββάτι του καὶ περπατοῦσε. Ἡ ἡμέρα ἐκείνη ἦτο Σάββατον.
.      Γι’ αὐτὸ ἔλεγαν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν θεραπευθέντα, «Εἶναι Σάββατον, δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς τὸ κρεββάτι σου». Αὐτὸς τοὺς ἀπεκρίθη, «Εκεῖνος ποὺ μὲ ἔκανε ὑγιῆ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε, «Σήκωσε τὸ κρεββάτι σου καὶ περπάτησε». Τότε τὸν ρώτησαν, «Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ σοῦ εἶπε, «Σήκωσε τὸ κρεββάτι σου καὶ περπάτησε;» Αλλ’ ὁ θεραπευθεὶς δὲν ἤξερε ποιός εἶναι, διότι ὑπῆρχε πολὺς κόσμος εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο καὶ ὁ Ἰησοῦς ἐξέφυγε.
.    Ὕστερα τὸν εὑρῆκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ναὸν καὶ τοῦ εἶπε, «Ἰδές, ἔγινες ὑγιής, μὴ ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ κάτι χειρότερον». Ἔφυγε ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπε εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι αὐτὸς ποὺ τὸν ἔκανε ὑγιῆ.

Ὁμιλία στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου (Ἰω. 5, 1-15) Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Περιερχόμενος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὴ γῆ τῆς Παλαιστίνης, κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ θεραπεύοντας «πᾶσαν νόσον ἐν τῷ λαῷ», ἔφθασε καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα, στὴν Προβατικὴ Πύλη τοῦ τείχους τῆς ἁγίας τούτης πόλης. Ἡ πύλη ἐκείνη πῆρε τὸ ὄνομα ἀπὸ τὰ πρόβατα, ποὺ περνοῦσαν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πλένονταν πρὶν θυσιαστοῦν στὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος.

Ἡ κολυμβήθρα, ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ κοντά, εἶχε γύρω της πέντε στοὲς καὶ ἐπονομάστηκε Βηθεσθά, ὄνομα ἑβραϊκό, ποὺ στὰ ἑλληνικὰ σημαίνει «οἶκος τοῦ ἐλέους». Πῆρε δὲ τὸ ὄνομα τοῦτο γιατὶ ἄγγελος Κυρίου κατερχόταν σ᾽ αὐτὴν κατὰ καιροὺς καὶ ἀνακινοῦσε τὸ νερό της καί, αὐτὸς ποὺ προλάμβανε νὰ ριχθεῖ πρῶτος μέσα στὸ νερό, γινόταν καλὰ ἀπ᾽ ὅποια ἀρρώστεια κι ἂν ἔπασχε. Ὁ βασιλιὰς Ἡρῴδης μάλιστα διασκεύασε τὶς πέντε αὐτὲς στοὲς σὲ μαρμάρινες δεξαμενές, ποὺ σώζονται μέχρι καὶ σήμερα. Στὸν χῶρο αὐτὸ κτίσθηκαν ἀργότερα ἐκκλησίες. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἔλαβε τὴν ἰαματικὴ αὐτὴ χάρη ἡ κολυμβήθρα, πλῆθος ἀπὸ ποικιλότροπα πάσχοντες ἀσθενεῖς, τυφλούς, κουτσούς, παράλυτους κ.ἄ. ἦταν μονίμως συναθροισμένοι ἐκεῖ, καὶ ἀνέμεναν τὴν ἀγγελικὴ κίνηση τῶν ὑδάτων, γιὰ νὰ τύχουν τῆς ποθητῆς θεραπείας.

Λέμε ΟΧΙ στην επιβολή της «Σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης» από το Νηπιαγωγείο...!

Καλούμε τους γονείς:

Να αρνηθούν τη συμμετοχή των παιδιών τους σε αυτά τα προγράμματα,

Να μην επιτρέψουν στους «ειδικούς» εκπαιδευτές του Υπουργείου να γίνουν διαχειριστές της ζωής και των αξιών της δικής τους οικογένειας.

Να αναλάβουν οι ίδιοι να βοηθήσουν τα παιδιά τους, ήδη από τη γέννησή τους, ώστε να αναπτύξουν υγιή σεξουαλικότητα.

Να αγωνισθούν με όλα τα νόμιμα μέσα για να σωθούν τα παιδιά μας, οι οικογένειες, η Πίστη και η Πατρίδα μας, από τέτοιου τύπου καθοδηγητές και προγράμματα Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.

Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή…του Νεκτάριου Δαπέργολα Διδάκτορος Ιστορίας

Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή, δεν θα έχουν τελειώσει οι δοκιμασίες. Μία μικρή ανάπαυλα θα είναι μόνο μέχρι την επόμενη μεγάλη πρόβα του νεοεποχίτικου πειράματος για τον παγκόσμιο έλεγχο. Για το φύτεμα του τρόμου, την καθολική υποταγή των συνειδήσεων, την προώθηση της «ανάγκης» μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης που θα εγγυάται δήθεν την ασφάλεια, την τάξη και την υγεία των λαών. Μία μικρή ανάσα μέχρι το επόμενο χτύπημα του ολοκληρωτικού φασισμού, που θα βάλει ένα ακόμη λιθάρι στο οικοδόμημα του οργουελικού εφιάλτη.

Κι αν βγω από αυτή τη φυλακή, τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο. Μόνο ο φόβος θα παραμείνει σχεδόν ολόιδιος. Που θα συνεχίσει να πλανάται ολόγυρά μας, τρεφόμενος πάντα από τα στημένα ΜΜΕ. Μαζί με την ξεδιάντροπη κοροϊδία κι εξαπάτηση από το ελληνοφοβικό και ξεπουλημένο πολιτικό προσωπικό της δύσμοιρης αποικίας, που επίσης θα συνεχιστεί χωρίς προσχήματα. Για λίγο τουλάχιστον ακόμη. Γιατί όλη αυτή η ζοφερή σύναξη των αλαστόρων, μαζί με τα κάθε λογής δεκανίκια και τους καθεστωτικούς λακέδες της, έχει φορτώσει πάνω της αυτές τις βδομάδες ένα απίστευτο επιπλέον βάρος αμαρτιών. Οι μέρες τους είναι μετρημένες. Για πόσο όμως ακόμη θα συνεχίσουν να βασανίζουν τις ζωές μας, αυτό κανείς ακόμη δεν μπορεί να το πει.

Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας και το θαύμα των Χαιρετισμών

Η προσφάτως ανακηρυχθείσα Αγία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, η Αγία Σοφία,η ασκήτρια της Κλεισούρας,είχε σε πολύ μεγάλη ευλάβεια την Υπεραγία Θεοτόκο !
Μόλο που κατα την θύραθεν παιδεία ήταν αγράμματη, ήταν πλούσια στην παδεία του Κυρίου, και γνώριζε από καρδίας πολλές προσευχές εκ των οποίων ιδιαίτερα αγαπούσε τους Χαιρετισμους της Παναγιας μας!

Όσοι την γνώρισαν αναφέρουν ότι συχνά την άκουγαν να σιγοψιθυρίζει κάτι, και όσοι με παρρησία ή και με άδολη αφέλεια την ρωτούσαν τι λέει, η Γερόντισσα με χαρά τους απαντούσε “Τους Χαιρετισμούς , παιδ ί α, τους Χαιρετισμούς της Πανα ί ας μας !”

 Ένα από τα διακονήματα της ήταν και το ανάβει τα καντήλια στα ξωκκλήσια πέριξ της Ιεράς Μονής όπου εγκαταβίωνε !
Μία ημέρα λοιπόν ξεκίνησε με μία ευλαβή πνευματική της θυγατέρα και ανέβηκαν 300 μέτρα σε μία απότομη πλαγία πάνω από την Μονή, για να ανάψουν τα καντήλια στο Ιερό Παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος
Αφού λοιπόν άναψαν τα καντήλια, σκούπισαν το ξωκκλήσι και θυμίασαν πήραν βιαστικά το δρόμο της επιστροφής μιας και τα απειλητικά μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα προμήνυαν σφοδρή καταιγίδα

Με το που βγηκαν από το Παρεκκλήσιο η Αγία Σοφία της Κλεισούρας ξεκίνησε να απαγγέλει – όπως ήταν εξάλλου η συνήθεια της - τους Χαιρετισμους της Θεοτοκου

Η καταιγίδα δεν άργησε να ξεσπάσει.Και ήταν όντως σφοδρή.Νεροποντή με χοντρό χαλάζι!

Και όμως !Οι Χαιρετισμοι της Παναγιας μας έκαναν πάλι το θαύμα τους!

 Η καταρρακτώδης βροχή και το χαλάζι δεν άγγιξαν την Αγία Σοφία της Κλεισούρας και την κοπέλα που την συνόδευε

Ούτε μία σταγόνα δεν έπεσε πάνω τους !

Και ενώ γύρω τους εμαίνετο η καταιγίδα, η Αγία Σοφία και η κοπέλα επέστρεψαν στεγνές στο Μοναστήρι, απαγγέλοντας με το στόμα τους τους Χαιρετισμους της Παναγιας μας

Η ορθόδοξη Πίστη μας του Αρχιμ. Επιφανίου Κ. Χατζηγιάγκου (4ο κεφ)

4. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου

Ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἔπλασε ὅλα τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, δημιούργησε τὴν ἕκτη μέρα τελευταῖο τὸν ἄνθρωπο. Τὸν δημιούργησε μ’ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο. Πῆρε χῶμα ἀπὸ τὴ γῆ καὶ ἔπλασε τὸ σῶμα του. Στὴ συνέχεια φύσηξε στὸ πρόσωπό του «πνοὴν ζωῆς» (Γέν. 1,26· 2,7). Οἱ δύο αὐτὲς πράξεις φανερώνουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο συστατικά· σῶμα καὶ ψυχή.

Μὲ τρόπο ἰδιαίτερο δημιούργησε καὶ τὴ γυναίκα. Κοίμησε τὸν Ἀδὰμ καὶ πῆρε μιὰ ἀπὸ τὶς πλευρές του, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔπλασε τὴν Εὔα (βλ. Γέν. 2,21-22). Μ’ αὐτὸ δείχνει, ὅτι ἡ γυναίκα εἶναι τῆς ἰδίας οὐσίας καὶ φύσεως μὲ τὸν ἄνδρα. Δὲν εἶναι κατώτερο πλάσμα, ὅπως ἔλεγαν κάποιοι ἀρχαῖοι φιλόσοφοι.

Τὸ ὅτι πῆρε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Ἀδὰμ φανερώνει τὴν ἰσότητα ποὺ ἔχει ἡ γυναίκα μὲ τὸν ἄνδρα. Ἡ γυναίκα προῆλθε ἀπὸ τὸ μέρος τῆς καρδιᾶς, γεγονὸς ποὺ δείχνει τὴν ἀγάπη ποὺ πρέπει νὰ ἔχει ὁ ἄνδρας σ’ αὐτήν. Τέλος, ἔκανε μόνο μία γυναίκα γιὰ τὸν ἄνδρα· μ’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἀποκλείει τὴν πολυγαμία.

Ἡ Ἀνάσταση καί ἡ Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος

 

Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ συνέχεια ὄχι τοῦ πάθους ἀλλά τῆς οἰκονομίας, τοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἄν ὁ Χριστός κατέληγε στόν τάφο καί ἔμενε στόν τάφο, τότε θά ἦταν ὅλα μάταια. Μάταιη καί ἡ πίστη μας μάταιο καί τό κήρυγμα καί ὅλα ὅσα κάνουμε. Ἄν βγάλουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅλα καταρρέουν καί αὐτόματα δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπολύτως. Ἄν ὅμως ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, ἄρα καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά ἀναστηθοῦν ἐν τῷ Χριστῷ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι διά τοῦ ἑνός ἀνθρώπου τοῦ Ἀδάμ, ὅλοι γίναμε θνητοί, διότι κληρονομοῦμε τόν θάνατο ἐκ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, ἔτσι καί ἐκ τοῦ δευτέρου ἀνθρώπου τοῦ Χριστοῦ, ὅλοι θά ἀναστηθοῦμε καί θά βρεθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ . Αὐτό τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι τό κεφάλαιο τῆς πίστης μας καί τῆς ἀνάστασης τῶν ἀνθρώπων εἶναι τό σημεῖο τό ὁποῖο δέν μποροῦμε νά συμφωνήσουμε μέ τή θεωρία τῆς μετενσάρκωσης. Ἡ θεωρία αὐτή ἀπό πολύ παλαιά καταδικάστηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία μέ Συνόδους καί ἀποφάσεις τῶν ἁγίων Πατέρων. Ἐμφανίζεται καί σήμερα προερχομένη κυρίως ἀπό φιλοσοφικούς, ἀρχαιοελληνικούς ἤ ἰνδουιστικούς χώρους καί βασανίζει πολλούς ἀνθρώπους, ἀφοῦ τούς δίνει διάφορες λογικές ἐξηγήσεις τῶν φαινομένων τῆς ζωῆς αὐτῆς. Γιά τήν Ἐκκλησία εἶναι τελείως ἀπαράδεκτη αὐτή ἡ θεώρηση τῶν πραγμάτων, διότι ἐάν ὑπάρχει μετενσάρκωση, τότε δέν ὑπάρχει ἀνάσταση. Ἀνάσταση σημαίνει ἀνάσταση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Ἡ ψυχή μας δέν ἀποθνήσκει, ὑπάρχει πάντοτε. Ὁ θάνατος εἶναι ἁπλῶς ἕνας βιολογικός χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα. Τό σῶμα παραδίδεται στόν τάφο καί ἡ ψυχή πορεύεται στόν χῶρο τῶν πνευμάτων καί τήν ὥρα τῆς Ἀναστάσεως θά ἀναστηθοῦν τά νεκρά σώματα, θά ἀλλάξουν, θά γίνουν ἄφθαρτα ὅπως τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μετά τήν Ἀνάστασή του καί θά ἑνωθοῦν μέ τίς ψυχές τους καί θά μετάσχει ὁ ἄνθρωπος στήν ἄκτιστη χάρη τοῦ Θεοῦ ὄχι μόνο ψυχικά ἀλλά ὡς ὁλόκληρος ἄνθρωπος, ψυχή καί σῶμα. Ἑπομένως «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν». Ἐφόσον ὁ Χριστός ἀναστήθηκε τήν τρίτη ἡμέρα καί ἐμεῖς προσδοκοῦμε ἀνάσταση νεκρῶν. Θά ἔρθει ὥρα, πού θά δοῦμε ὅλους τούς κεκοιμημένους πού θά προσλάβουν ἀκριβῶς τό ἴδιο σῶμα πού ἔχουν τώρα, ἄφθαρτο ὅμως, μεταποιημένο ἐν ἀφθαρσίᾳ καί θά ἑνωθεῖ ἡ ἴδια ἡ ψυχή μέ τό σῶμα καί θά διατηρηθεῖ ἡ προσωπικότητά τους ὅπως ἦταν ἐν ζωῇ. Ἄν ὑπάρχει μετενσάρκωση, τότε τό ἐρώτημα εἶναι πῶς ὑπάρχει ἀνάσταση. Ἄν τό σῶμα εἶναι ἕνα ὡραῖο φόρεμα πού τό φοράει ἡ ψυχή μέχρι νά τελειοποιηθεῖ, τότε στήν ἀνάσταση τί θά γίνει, πῶς τά σώματα θά ὑπάρξουν καί ποιό σῶμα θά δοξασθεῖ. Αὐτό βέβαια εἶναι μία ὑποτίμηση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, διότι πέραν τούτου ὑπάρχει πίστη ὅτι τό σῶμα εἶναι μία φυλακή τῆς ψυχῆς, ὅτι ὑπάρχει μία διαρχία στόν κόσμο μεταξύ πνεύματος καί σώματος, θεωρίες πού καταδικάστηκαν ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες. Τό σῶμα τό ἔπλασε ὁ Θεός, εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ἐχθρός τῆς ψυχῆς ἀλλά εἶναι ἀδιάσπαστα ἑνωμένο μέ τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου καί ἔτσι καί τό σῶμα μας καί ἡ ψυχή μας σάν μία ἑνότητα μετέχουν στήν ἁγιαστική χάρη τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό τόν λόγο ἁγιάζεται τό σῶμα καί θά ἀναστηθεῖ. Γι᾽αὐτό ἀκόμη προσκυνοῦμε τά ἅγια λείψανα τῶν Ἁγίων καί τίς μορφές τους, διότι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι οὔτε μόνο σῶμα οὔτε μόνο ψυχή ἀλλά μία ἀδιάσπαστη ἑνότητα ψυχοσωματική. Ἔτσι ἐνῶ πολλοί διερωτῶνται ἄν ἡ γραφή μιλᾶ γιά τή μετενσάρκωση, ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι εἶναι «ψεῦτες», καί λένε ὅτι τό Εὐαγγέλιο διδάσκει τή μετενσάρκωση. Ἄν γινόταν αὐτό, τότε πῶς θά μιλοῦσε γιά τήν ἀνάσταση καί πῶς ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀποθνήσκει μία φορά καί ἕπεται ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ;

Η Ανάσταση νικά κάθε φυλακή

«Και επέβαλον τας χείρας αυτών επί τους αποστόλους, και έθεντο αυτούς εν τηρήσει δημοσία. Άγγελος δε Κυρίου διά της νυκτός ήνοιξε τας θύρας της φυλακής εξαγαγών αυτούς» (Πράξ. 5, 18-19). «Έπιασαν τους αποστόλους και τους έβαλαν στη φυλακή. Αλλά τη νύχτα, ένας άγγελος Κυρίου άνοιξε τις πόρτες της φυλακής και τους έβγαλε έξω».

Η αναστάσιμη μαρτυρία πάντοτε περνά διά πυρός και σιδήρου. Για τους πιστούς είναι χαρά. Για τον κόσμο που δεν θέλει να δει την αλήθεια της πίστης, που δεν θέλει να βγει από τα βολέματά του, που επικαλείται ένα σωρό προφάσεις, φιλοσοφικές, επιστημονικές, εξουσιαστικές, η Ανάσταση, όπως και ο Σταυρός, είναι σκάνδαλο. Είναι σκάνδαλο διότι ένας Θεός για την λογική των ανθρώπων δεν μπορεί να πεθάνει. Ζητούμε από τον Θεό να μας καταστήσει αθάνατους. Πώς να δεχτούμε έναν Θεό που πεθαίνει; Ζητούμε την αθανασία εδώ και τώρα και παλεύουμε μέσω της ιατρικής και της τεχνολογίας να βρούμε τρόπους ώστε και να παρατείνουμε την ζωή μας, αλλά και να την εκτείνουμε σε τέτοιο βαθμό ώστε, ει δυνατόν, να μην γερνάμε. Πώς να δεχτούμε έναν Θεό που εκουσίως παραιτήθηκε από την εξουσία στην ίδια του την ζωή και αφέθηκε στα χέρια του θανάτου; Γι’ αυτό και η Ανάσταση γίνεται σκάνδαλο. Γιατί περιλαμβάνει μόνο τον Θεό, ενώ οι άνθρωποι θα πρέπει να περάσουμε από την κάμινο του θανάτου. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος δεν μπορεί να περιμένει, να προσδοκά την ανάσταση των νεκρών. Θέλει την ζωή εδώ και τώρα.

Ἐπιστολή πρός τήν Ὑπουργό Παιδείας καί Θρησκευμάτων ἀπό τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων

Αθήνα, 26 Απριλίου 2020

Αριθμ. Πρωτ. 16

                                                                                               Προς:

Την Κα Νίκη Κεραμέως,

Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων

                                                                                              Κοιν.:

1) Προς τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμον, Πρόεδρον και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεράς                                                                    Συνόδου της Ιεραρχίας της Ελλάδος

2) Κα Σοφία Ζαχαράκη,Υφυπουργό Παιδείαςκαι Θρησκευμάτων Αρμόδια για την                                                      Πρωτοβάθμια  και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

Αξιότιμη Κα Υπουργέ,

Χριστός Ανέστη,

Παρά την επίμονη και ακατανόητη εκ μέρους σας άρνηση διαλόγου με τον θεολογικό κόσμο της χώρας, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων εκφράζεται μέσω της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων, είμαστε υποχρεωμένοι, από το θεσμικό μας ρόλο, να εκθέσουμε τις παρατηρήσεις μας αλλά και τα αιτήματα – προτάσεις μας τόσο ως προς το υπό διαβούλευση πρόσφατο Νομοσχέδιο για την Παιδεία, σε ό, τι αφορά στο μάθημα των Θρησκευτικών όσο και ως προς το θέμα των απαλλαγών από το μάθημα των Θρησκευτικών.