Υπάρχουν λέξεις που τις ακούμε καθημερινά και περνούν δίπλα μας χωρίς να μας αγγίζουν ιδιαίτερα.
Και υπάρχουν κάποιες άλλες που, όταν ειπωθούν για εμάς, χωρίζουν τη ζωή στα δύο.
«Είναι καρκίνος».
Πριν από αυτή τη φράση υπήρχε μια ζωή. Υπήρχαν σχέδια, υποχρεώσεις, δουλειά, παιδιά, λογαριασμοί, μικρές χαρές, μικρές στενοχώριες. Υπήρχε το «αύριο» σαν κάτι αυτονόητο.
Και ξαφνικά ένας γιατρός προφέρει μερικές λέξεις και όλα αλλάζουν.
Ακούς για εξετάσεις, στάδια, θεραπείες, χειρουργεία, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, πιθανότητες.
Ο γιατρός συνεχίζει να μιλά.
Εσύ όμως μπορεί να έχεις σταματήσει να ακούς.
Καρκίνος.
Και πίσω από αυτήν μια άλλη, που πολλές φορές φοβόμαστε ακόμη και να προφέρουμε:
Θάνατος.
Αν λοιπόν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και βρίσκεσαι σε αυτή τη δοκιμασία, δεν θέλω να σου πω «μη φοβάσαι».
Γιατί ίσως φοβάσαι.
Και έχεις δικαίωμα να φοβάσαι.
Δεν θέλω επίσης να σου πω «όλα θα πάνε καλά».
Μακάρι. Το εύχομαι με όλη μου την καρδιά. Αλλά δεν γνωρίζω το αύριο σου. Όπως δεν γνωρίζω ούτε το δικό μου.
Θέλω όμως να σου πω κάτι που πιστεύω βαθιά:
Ο Θεός δεν έφυγε από το δωμάτιο όταν ο γιατρός είπε τη λέξη «καρκίνος».
Ήταν εκεί.
Ήταν εκεί όταν περίμενες το αποτέλεσμα της βιοψίας.
Ήταν εκεί όταν κοίταζες το τηλέφωνο περιμένοντας να χτυπήσει.
Ήταν εκεί όταν γύρισες σπίτι και προσπάθησες να φανείς δυνατός μπροστά στους ανθρώπους σου.
Ήταν εκεί όταν έκλεισες την πόρτα και έκλαψες μόνος.
Ήταν εκεί και εκείνο το βράδυ που κοίταξες το ταβάνι και σκέφτηκες:
«Θεέ μου, θα πεθάνω;»
Δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια δυνατός
Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για έναν άνθρωπο που αρρωσταίνει είναι ότι ξαφνικά όλοι τού ζητούν να είναι δυνατός.
«Να σκέφτεσαι θετικά.»
«Πρέπει να το παλέψεις.»
«Μη σε παίρνει από κάτω.»
«Να έχεις πίστη.»
Όλα αυτά συνήθως λέγονται από αγάπη.
Μερικές φορές όμως γίνονται ένα ακόμη βάρος πάνω στον άρρωστο.
Γιατί υπάρχουν ημέρες που δεν μπορείς να είσαι δυνατός.
Υπάρχουν ημέρες που πονάς.
Ημέρες που φοβάσαι.
Ημέρες που κουράστηκες από τις εξετάσεις, τις βελόνες, τα νοσοκομεία και τις αναμονές.
Ημέρες που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και δυσκολεύεσαι να αναγνωρίσεις το σώμα σου.
Ημέρες που δεν θέλεις να ακούσεις ακόμη μία συμβουλή.
Θέλεις απλώς κάποιον να καθίσει δίπλα σου.
Χωρίς να σου εξηγήσει γιατί συνέβη.
Χωρίς να σου πει τι πρέπει να αισθάνεσαι.
Χωρίς να προσπαθήσει να διορθώσει τον πόνο σου.
Απλώς να μείνει.
Και ίσως αυτό είναι κάτι πολύ κοντά στον τρόπο με τον οποίο στέκεται ο Χριστός δίπλα στον πονεμένο άνθρωπο.
Δεν μας αγάπησε από απόσταση.
Μπήκε μέσα στον ανθρώπινο πόνο.
Δάκρυσε μπροστά στον τάφο του φίλου Του.
Αγωνίασε στη Γεθσημανή.
Πόνεσε.
Μάτωσε.
Φώναξε πάνω στον Σταυρό.
Γι' αυτό, όταν κλαις, δεν προσεύχεσαι λιγότερο.
Μερικές φορές τα δάκρυα είναι ήδη προσευχή.
«Γιατί σ' εμένα, Θεέ μου;»
Ίσως το ρώτησες.
Και ίσως αμέσως αισθάνθηκες ενοχές επειδή το ρώτησες.
Μην αισθάνεσαι ενοχές.
Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από ανθρώπους που μιλούν στον Θεό μέσα από τον πόνο τους.
Το «γιατί;» δεν είναι πάντοτε απιστία.
Μπορεί να είναι η κραυγή μιας πληγωμένης πίστης.
Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι μπροστά στον Θεό.
Εάν είσαι θυμωμένος, πες Του ότι είσαι θυμωμένος.
Εάν φοβάσαι, πες:
«Χριστέ μου, φοβάμαι».
Εάν δεν αντέχεις:
«Χριστέ μου, δεν αντέχω άλλο σήμερα».
Εάν δεν μπορείς ούτε να προσευχηθείς:
«Χριστέ μου, δεν μπορώ ούτε να προσευχηθώ. Μείνε Εσύ εδώ».
Αυτό αρκεί.
Ο Θεός δεν χρειάζεται όμορφες λέξεις.
Θέλει εσένα.
Ο καρκίνος δεν είναι τιμωρία του Θεού
Θέλω να το πω καθαρά, γιατί δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που μέσα στον πόνο τους βασανίζονται και από αυτή τη σκέψη:
«Τι έκανα και με τιμώρησε ο Θεός;»
Μην προσθέτεις αυτή την ενοχή στον σταυρό που ήδη σηκώνεις.
Η ασθένεια δεν αποτελεί απόδειξη ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε ούτε έχουμε δικαίωμα να χαρακτηρίζουμε κάθε αρρώστια ως προσωπική θεϊκή τιμωρία.
Ο ίδιος ο Χριστός, όταν Τον ρώτησαν για τον εκ γενετής τυφλό ποιος αμάρτησε ώστε να γεννηθεί έτσι, αρνήθηκε αυτή την απλοϊκή σύνδεση ανάμεσα στην προσωπική αμαρτία και στην ασθένεια.
Ζούμε μέσα σε έναν κόσμο όπου υπάρχει φθορά, ασθένεια και θάνατος.
Και ο Χριστός δεν ήρθε για να μας εξηγήσει θεωρητικά τον πόνο από ασφαλή απόσταση.
Ήρθε να μπει μέσα του και τελικά να νικήσει τον θάνατο.
Και η ιατρική;
Να κάνεις ό,τι σου λένε οι γιατροί σου.
Να ζητάς δεύτερη γνώμη όταν χρειάζεται.
Να κάνεις τις εξετάσεις σου.
Να ακολουθείς υπεύθυνα τη θεραπεία σου.
Να ρωτάς.
Να ενημερώνεσαι.
Να ζητάς βοήθεια όταν πονάς ή όταν η ψυχική πίεση γίνεται πολύ μεγάλη.
Η πίστη δεν είναι αντίπαλος της ιατρικής.
Δεν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στην προσευχή και στη θεραπεία.
Προσευχήσου και πήγαινε στον γιατρό σου.
Κοινώνησε, όταν αυτό είναι δυνατό και με την κατάλληλη εκκλησιαστική προετοιμασία, και πάρε τα φάρμακά σου.
Ζήτησε την ευχή της Εκκλησίας και άκουσε την ιατρική ομάδα που σε φροντίζει.
Και σε παρακαλώ, πρόσεχε όσους μέσα στην αγωνία σου θα θελήσουν να σου πουλήσουν «σίγουρες θεραπείες», θαυματουργά σκευάσματα ή θα σου ζητήσουν να εγκαταλείψεις την αγωγή σου.
Η ανάγκη για ένα θαύμα δεν πρέπει να γίνεται ευκαιρία για κανέναν να εκμεταλλεύεται τον πόνο σου.
«Πάτερ, εγώ προσευχήθηκα. Γιατί δεν έγινε το θαύμα;»
Αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο ερώτημα.
Υπάρχουν θαύματα.
Πιστεύω στα θαύματα.
Προσευχόμαστε για το θαύμα.
Αλλά δεν έχουμε δικαίωμα να το υποσχόμαστε εκ μέρους του Θεού.
Και κυρίως δεν έχουμε δικαίωμα, όταν μια θεραπεία δεν έρθει όπως την περιμέναμε, να πούμε στον άρρωστο:
«Δεν πίστεψες αρκετά».
Τι σκληρό πράγμα!
Σαν να μην του έφτανε η ασθένεια, να του φορτώσουμε και την ενοχή ότι δεν είχε αρκετή πίστη.
Η πίστη δεν είναι μηχανισμός με τον οποίο αναγκάζουμε τον Θεό να πραγματοποιήσει αυτό που ζητάμε.
Πίστη είναι να Του λέμε:
«Θεέ μου, θέλω να ζήσω. Σε παρακαλώ, χάρισέ μου ζωή. Αλλά μέσα σε ό,τι έρθει, μη με αφήσεις μόνο».
Για εκείνους που στέκονται δίπλα σε έναν ασθενή
Θέλω να πω δυο λόγια και σε εσάς.
Στον σύζυγο.
Στη σύζυγο.
Στη μητέρα.
Στον πατέρα.
Στο παιδί.
Στον φίλο.
Μην αισθάνεστε ότι πρέπει συνεχώς να βρίσκετε τις σωστές λέξεις.
Μερικές φορές δεν υπάρχουν σωστές λέξεις.
Και μην του ζητάτε συνέχεια να είναι δυνατός για εσάς.
Αφήστε τον κάποτε να είναι αδύναμος.
Αφήστε τον να κλάψει.
Αφήστε τον να πει ότι φοβάται.
Μην αλλάζετε συζήτηση κάθε φορά που μιλά για τον θάνατο επειδή εσείς δεν αντέχετε να τον ακούσετε.
Και, πάνω απ' όλα, μη βλέπετε μόνο την ασθένεια.
Ο άνθρωπος που αγαπάτε δεν έγινε ο καρκίνος του.
Εξακολουθεί να είναι ο άνθρωπός σας.
Γελάστε μαζί του.
Μιλήστε για πράγματα άσχετα με τις εξετάσεις.
Πιείτε έναν καφέ, εάν μπορεί.
Δείτε μια ταινία.
Θυμηθείτε παλιές ιστορίες.
Κρατήστε του το χέρι.
Μερικές φορές η μεγαλύτερη παρηγοριά δεν είναι:
«Ξέρω τι περνάς».
Είναι:
«Δεν ξέρω ακριβώς τι περνάς. Αλλά είμαι εδώ».
Και αν φοβάμαι ότι θα πεθάνω;
Θα σου απαντήσω όπως θα ήθελα να σου μιλήσω αν καθόσουν απέναντί μου.
Ναι.
Καταλαβαίνω γιατί φοβάσαι.
Δεν θα σου πω ότι ένας πιστός άνθρωπος δεν φοβάται ποτέ τον θάνατο.
Είμαστε άνθρωποι.
Αγαπάμε τη ζωή.
Αγαπάμε τα παιδιά μας, τους ανθρώπους μας, τον ήλιο, ένα πρωινό, μια αγκαλιά, μια θάλασσα, ένα τραπέζι με φίλους.
Δεν είναι αμαρτία να θέλεις να ζήσεις.
Να θέλεις να ζήσεις.
Να παλέψεις για τη ζωή σου.
Να προσευχηθείς για θεραπεία.
Να κάνεις σχέδια.
Να ονειρευτείς ξανά.
Αλλά αν μέσα στη νύχτα έρθει εκείνη η σκέψη:
«Κι αν πεθάνω;»
τότε θυμήσου κάτι.
Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε ότι κανένας από εμάς δεν θα περάσει από τον θάνατο.
Μας αποκάλυψε όμως ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος.
Αυτή είναι η καρδιά της Αναστάσεως.
«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας».
Ο χριστιανισμός δεν λέει ότι ο θάνατος δεν υπάρχει.
Λέει κάτι πολύ μεγαλύτερο:
ότι ο θάνατος νικήθηκε.
Σήμερα
Ίσως αυτή τη στιγμή περιμένεις μια εξέταση.
Ίσως αύριο κάνεις χειρουργείο.
Ίσως βρίσκεσαι σε έναν κύκλο χημειοθεραπείας.
Ίσως η θεραπεία πηγαίνει καλά.
Ίσως τα νέα που άκουσες τελευταία δεν ήταν αυτά που περίμενες.
Ίσως έχεις κουραστεί τόσο πολύ, ώστε δεν θέλεις ούτε να ακούσεις για «κουράγιο».
Τότε δεν θα σου πω να είσαι δυνατός.
Θα σου πω μόνο:
Ζήσε τη σημερινή ημέρα.
Όχι όλη την επόμενη χρονιά σήμερα.
Όχι όλες τις πιθανές εξελίξεις σήμερα.
Σήμερα.
Αν μπορείς να περπατήσεις μέχρι το παράθυρο, πήγαινε.
Αν μπορείς να αγκαλιάσεις τον άνθρωπό σου, αγκάλιασέ τον.
Αν μπορείς να γελάσεις, γέλασε χωρίς ενοχές.
Αν θέλεις να κλάψεις, κλάψε.
Κι αν μπορείς να πεις μόνο δύο λέξεις, πες:
«Χριστέ μου… εδώ».
Θα καταλάβει.
Και κάτι τελευταίο, μόνο για σένα
Εάν διαβάζεις αυτές τις γραμμές από ένα κρεβάτι νοσοκομείου…
εάν τις διαβάζεις περιμένοντας τη σειρά σου για θεραπεία…
εάν τις διαβάζεις με ένα χαρτί εξετάσεων δίπλα σου…
εάν μόλις έμαθες τη διάγνωση και ακόμη δεν ξέρεις πώς θα το πεις στους ανθρώπους σου…
θέλω να θυμάσαι κάτι:
Δεν είσαι μια διάγνωση.
Δεν είσαι ένα στάδιο.
Δεν είσαι ένας αριθμός σε μια στατιστική.
Δεν είσαι «ο καρκινοπαθής».
Είσαι άνθρωπος.
Έχεις όνομα.
Έχεις ιστορία.
Έχεις ανθρώπους που αγαπάς και ανθρώπους που σε αγαπούν.
Και για τον Χριστό έχεις κάτι ακόμη περισσότερο:
είσαι πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο.
Γι' αυτό σήμερα δεν θα σου ζητήσω να μου υποσχεθείς ότι θα είσαι δυνατός.
Μόνο να μην κλειστείς μόνος στον φόβο σου.
Άφησε τους ανθρώπους σου να σε αγαπήσουν.
Άφησε τους γιατρούς σου να σε φροντίσουν.
Και άφησε λίγο χώρο και στον Θεό.
Ακόμη κι αν δεν έχεις λόγια.
Ακόμη κι αν είσαι θυμωμένος μαζί Του.
Ακόμη κι αν η μόνη προσευχή που μπορείς να κάνεις είναι ένα δάκρυ.
Κι αν απόψε, όταν σβήσουν τα φώτα και μείνεις μόνος με τις σκέψεις σου, έρθει πάλι εκείνος ο φόβος, ψιθύρισε μόνο: Χριστέ μου, φοβάμαι. Κάθισε λίγο εδώ μαζί μου.
Και να θυμάσαι:
Όταν σου είπαν «είναι καρκίνος», ο Θεός δεν έφυγε από το δωμάτιο.
Ήταν εκεί.
Είναι εδώ.
Και μέσα στην πιο δύσκολη νύχτα σου, εξακολουθεί να κρατά το χέρι σου.
Αρχιμανδρίτης
Χριστόδουλος
πηγή: Αρχμ. Χριστόδουλος, facebook.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου