— Γέροντα, πολλοί άνθρωποι λένε συνέχεια ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα χρήματα. Ότι δεν κάνουν αυτά που κάνουν για τα χρήματα. Ότι υπηρετούν ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους, τέχνη, πίστη, πατρίδα, έργο, αλλά στο τέλος όλα γυρίζουν πάλι στα χρήματα. Πώς ξεχωρίζει κανείς την αλήθεια;
— Παιδί μου, τα χρήματα δεν είναι κακά από μόνα τους. Κακό γίνεται όταν ο άνθρωπος τα βάλει μέσα στην καρδιά του. Άλλο να έχεις χρήματα και άλλο να σε έχουν τα χρήματα. Άλλο να κρατάς το πορτοφόλι στο χέρι και άλλο να έχεις κάνει την ψυχή σου πορτοφόλι. Εκεί αρχίζει η μεγάλη ζημιά.
Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να λένε συνέχεια: «Εγώ δεν τα κάνω για τα χρήματα». Και απορώ. Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί μιλάς συνέχεια γι’ αυτά; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί αλλάζει το πρόσωπό σου όταν ακούς για κέρδος; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί στενοχωριέσαι τόσο όταν χάνεις κάτι; Η καρδιά, παιδί μου, προδίδεται από εκεί που πονά. Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.
Ο άνθρωπος που πραγματικά είναι ελεύθερος από τα χρήματα δεν χρειάζεται να το διαφημίζει. Όπως ο ταπεινός δεν λέει συνέχεια «είμαι ταπεινός», έτσι και ο ελεύθερος δεν λέει συνέχεια «δεν με νοιάζουν τα χρήματα». Η ζωή του το φανερώνει. Φαίνεται από το αν μπορεί να δώσει. Από το αν μπορεί να χάσει χωρίς να σκοτεινιάσει. Από το αν μπορεί να βοηθήσει χωρίς να το κάνει εμπόριο. Από το αν μπορεί να πει: «Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετά», και να αναπαυθεί.
Παιδιά μου, μη ζηλεύετε εκείνον που όλη του η ζωή έγινε χρήματα. Να τον λυπάστε. Γιατί έφθασε να μετρά τα πάντα και έχασε τα μόνα πράγματα που δεν μετριούνται. Μετρά λογαριασμούς, αλλά δεν μετρά φίλους.
Μετρά κέρδη, αλλά δεν μετρά δάκρυα.
Μετρά αποδόσεις, αλλά δεν μετρά προσευχές.
Και μια μέρα θα καταλάβει ότι γέμισε τα θησαυροφυλάκιά του και άφησε άδειο το σπίτι της ψυχής του.
Ο διάβολος δεν λέει στον άνθρωπο από την αρχή: «Λάτρεψε τα χρήματα». Αυτό θα το καταλάβαινε. Του λέει πιο πονηρά: «Μάζεψε λίγο ακόμη. Για ασφάλεια. Για τα παιδιά. Για τα γηρατειά. Για μια δύσκολη ώρα». Και μετά πάλι λίγο ακόμη. Και μετά πάλι λίγο ακόμη. Και έτσι περνά μια ζωή ολόκληρη κυνηγώντας το επόμενο ποσό, την επόμενη συμφωνία, το επόμενο κέρδος, και δεν καταλαβαίνει ότι δεν χτίζει ασφάλεια. Χτίζει φυλακή.
Γιατί ο άνθρωπος που φοβάται να χάσει τα χρήματά του έχει ήδη χάσει την ελευθερία του. Αυτό να το θυμάστε. Πραγματικά φτωχός δεν είναι εκείνος που δεν έχει χρήματα. Πραγματικά φτωχός είναι εκείνος που δεν μπορεί να χαρεί, δεν μπορεί να δώσει, δεν μπορεί να εμπιστευθεί, δεν μπορεί να κοιμηθεί ήσυχος γιατί φοβάται μήπως μειωθεί αυτό που μάζεψε. Έχει πολλά και ζει σαν να μην έχει τίποτε. Έχει γεμάτους λογαριασμούς και άδεια ανάπαυση.
Και βλέπεις καμιά φορά πλούσιους ανθρώπους να ζουν με μεγαλύτερη αγωνία από τον φτωχό. Ο φτωχός ζητά να ζήσει. Ο πλούσιος πολλές φορές φοβάται να χάσει. Και ο φόβος της απώλειας γίνεται χειρότερη σκλαβιά από την ανάγκη. Έχει πολλά σπίτια και δεν έχει σπίτι μέσα του. Έχει πολλά ρούχα και δεν έχει χαρά. Έχει πολλούς ανθρώπους γύρω του και λίγους που θα κλάψουν αληθινά όταν φύγει.
Να προσέχετε και κάτι ακόμη. Τα χρήματα έχουν έναν τρόπο να μεταμφιέζονται. Μπαίνουν μέσα σε ωραίες λέξεις. Λέγονται «έργο», «αποστολή», «κύρος», «ανάπτυξη», «δικτύωση», «ασφάλεια», «προοπτική». Και μπορεί όλα αυτά να είναι καλά όταν υπηρετούν τον άνθρωπο. Όταν όμως υπηρετούν τη φιλαργυρία, τότε γίνονται όμορφες κουρτίνες που κρύβουν ένα σκοτεινό δωμάτιο. Γι’ αυτό να μη βλέπετε μόνο τι λέει κάποιος. Να βλέπετε τι δεν μπορεί να αφήσει.
Ο άνθρωπος που κάνει τα πάντα για τα χρήματα σπάνια το ομολογεί. Θα πει ότι το κάνει για το καλό, για την οικογένεια, για το μέλλον, για την αξιοπρέπεια, για την ανάγκη. Και μπορεί κάπου να υπάρχει και αλήθεια. Αλλά η αλήθεια φαίνεται όταν του πεις να δώσει, να μοιραστεί, να χάσει, να κάνει πίσω, να βοηθήσει χωρίς αντάλλαγμα. Εκεί καταλαβαίνεις αν τα χρήματα είναι εργαλείο ή θεός του.
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ολόκληρη τη ζωή τους κερδίζοντας χρήματα και στο τέλος ανακαλύπτουν ότι ξόδεψαν τη ζωή τους για να αποκτήσουν πράγματα που δεν θα μπορέσουν να πάρουν μαζί τους ούτε ένα βήμα μετά τον τάφο. Αυτό είναι τραγικό. Να έχεις δουλέψει μια ζωή για όσα θα μείνουν πίσω και να έχεις αμελήσει αυτά που θα περάσουν μαζί σου στην αιωνιότητα: την αγάπη, την ελεημοσύνη, τη συγχώρηση, την προσευχή, την καθαρή συνείδηση.
Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα μαζέψαμε. Θα μας ρωτήσει τι κάναμε με όσα μας εμπιστεύθηκε. Γιατί τα χρήματα που κρατάς μπορούν να γίνουν βάρος. Τα χρήματα που δίνεις με αγάπη μπορούν να γίνουν ευλογία. Το ίδιο νόμισμα, παιδί μου, μπορεί να γίνει αλυσίδα ή ελεημοσύνη. Εξαρτάται από την καρδιά που το κρατά.
Γι’ αυτό να μη λέτε εύκολα «δεν το κάνω για τα χρήματα». Να φοβάστε αυτή τη φράση. Να λέτε καλύτερα: «Θεέ μου, φύλαξέ με να μη με κυβερνήσουν τα χρήματα». Γιατί ο άνθρωπος που ξέρει την αδυναμία του φυλάγεται. Εκείνος που νομίζει πως είναι άτρωτος έχει ήδη ανοίξει την πόρτα στον πειρασμό.
Και στο τέλος, παιδιά μου, να θυμάστε: στο νεκροταφείο δεν ξεχωρίζουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί. Δεν φαίνονται τα ακίνητα, οι συμφωνίες, τα κέρδη, οι αποδόσεις, οι τίτλοι. Εκεί φαίνονται μόνο οι προσευχές που αφήσαμε πίσω μας, τα πρόσωπα που αναπαύσαμε, οι άνθρωποι που βοηθήσαμε κρυφά, οι καρδιές που δεν εκμεταλλευθήκαμε, και εκείνοι που έκλαψαν αληθινά όταν φύγαμε. Αυτός είναι ο πλούτος που δεν χάνεται. Όλα τα άλλα μένουν εδώ. Και πολλές φορές μένουν για να μαλώνουν γι’ αυτά εκείνοι που έλεγαν ότι μας αγαπούσαν.
Γι’ αυτό να είστε ελεύθεροι. Να έχετε χρήματα αν ο Θεός επιτρέψει, αλλά να μην έχουν τα χρήματα εσάς. Να εργάζεστε τίμια, να αμείβεστε δίκαια, αλλά να μη γίνετε δούλοι του κέρδους. Γιατί ο άνθρωπος που κέρδισε όλο τον κόσμο και έχασε την ειρήνη της ψυχής του δεν πλούτισε. Χρεοκόπησε.
πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου