Μέσα στήν Ἁγία Γραφή ἀναφέρονται τρεῖς μέθες οἱ ὁποῖες εἶναι, ἡ μέθη τοῦ κρασιοῦ, ἡ μέθη τῆς ἁμαρτίας καί ἡ μέθη τῆς προσευχῆς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἀλίμονο σ’ αὐτόν πού μεθᾶ μέ κρασί καί τό πρωί σηκώνεται καί ἀποζητᾶ τό οἰνόπνευμα. Οὐαὶ οἱ ἐγειρόμενοι τὸ πρωΐ, καὶ τὰ σίκερα διώκοντες, οἱ μένοντες τὸ ὀψέ· ὁ γὰρ οἶνος αὐτοὺς συγκαύσει. Εἶναι μία ἐξάρτηση καί μία ψεύτικη αἴσθηση χαρᾶς καί θόλωσης νοῦ, πού καταλήγει στήν ἀπελπισία καί τήν καταστροφή. Ἡ ἀθλία μέθη τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό, ὅταν περάσει ἡ ἐπήρειά της, ἀπό ἡδονή μετατρέπεται σέ ὀδύνη, ‘’Οὐαί …οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου.’’Ὑπάρχει καί ἡ πνευματική μέθη πού ζεῖ ὁ χριστιανός μέσα στίς προσευχές του καί στήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο καθοδηγεῖ τήν προσευχή του. Πολύ ὄμορφη εἶναι ἡ παρότρυνση τοῦ Ἀπ. Παύλου στούς Ἐφεσίους, ‘’καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ, εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ πατρί, ὑποτασσόμενοι ἀλλήλοις ἐν φόβῳ Χριστοῦ. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος συμπληρώνει στο τρίπτυχο αυτό το τέταρτο μεθύσι, που είναι αὐτό τῆς Θείας Κοινωνίας, τό ‘’ποτήριον τῆς μέθης, τὸ ποτήριον τὸ ἄχραντον τοῦ αἵματος τοῦ Δεσποτικοῦ’’.
Ἡ Θεία Κοινωνία δέν εἶναι μία τυπική πράξη πού καταναγκαστικά ἐπιβάλλεται ἤ καί ἀπό μόνη της ἐκδηλώνεται στίς μεγάλες γιορτές. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τρόπος ζωῆς τῆς κάθε Κυριακῆς, πού βγαίνει μέσα ἀπό τόν πόθο Θεοῦ καί καί τόν ἔρωτα τῆς καρδιᾶς καί τήν πνευματική μέθη τῆς ψυχῆς. Ἡ μέθη ὅμως τοῦ Θεοῦ διεγείρει ἀκόμη πιό πολύ τήν ἀγάπη τοῦ πιστοῦ καί τόν πόθο του γιά νά κοινωνεῖ συνεχῶς. Αὐτός ὁ πόθος του, πού δέν εἶναι συναισθηματισμός οὔτε καί συνήθεια, ἀλλά μία βιωματική χαρά τῆς καρδιᾶς καί μία ἀκατάσχετη πείνα Θεοῦ, τόν ὁδηγεῖ στήν μετοχή του στό Τραπέζι τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὁ πόθος Θεοῦ συνδυάζεται μέ τήν μετάνοια καί τά δάκρυα καθώς καί μέ τήν βαθειά πίστη στό Ἱερό Μυστήριο, γίνεται ὁ ἄριστος τρόπος προετοιμασίας καί ἡ βεβαίωση ὅτι ὁ πόθος αὐτός εἶναι γνήσια ἀληθινός καί ὄχι ψευτοσυναισθηματισμός καί πέτρινη συνήθεια.
Ἡ συνεχής Θεία Κοινωνία ἔρχεται στόν ἄνθρωπο μέσα ἀπό ἕναν πόθο καί ἕναν θεῖο ἔρωτα, σάν μία ἀναγκαία παρουσία γιά τήν πνευματική ζωή. Όταν Κοινωνούμε γινόμαστε ένα με τον Χριστό και την Θεότητά Του, ‘’Θεοῦ τό Σῶμα καί θεοῖ με καί τρέφει. Θεοῖ τό πνεύμα τόν δέ νοῦν τρέφει ξένως’’. Μεταλαμβάνουμε το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, γινόμαστε ‘’σύσσωμοι καί σύναιμοι τοῦ Χριστοῦ’’, «χριστοφόροι», «θείας κοινωνοί φύσεως». Ο μεγάλος ἔνοικος ὁ Χριστός, φυλάγει τον πιστό γιά νά μήν τόν ἁρπάξει ὁ διάβολος στά δόντια του. Οὐ γάρ ὡς καταφρονῶν προσέρχομαί Σοι Χριστέ ὁ Θεός... ἀλλ' ἵνα μή ἐπί πολύ ἀφιστάμενος τῆς Κοινωνίας Σου, θηριάλωτος ὑπό τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι».(Ι. Χρυσόστομος) Ζεῖ τήν ταπείνωση του ὁ ἄνθρωπος καί τήν συναίσθησή του ὅτι τίποτα δέν μπορεῖ νά κάνει χωρίς τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, πού ἁγιάζει μέ τήν παρουσία Του μέσα του μέ τήν Θεία Κοινωνία. Ὁμολογεῖ ὅτι ‘’πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Ἰησοῦ’’, πού κατοικεῖ μέσα του. Γνωρίζει πώς στόν πνευματικό του ἀγῶνα ἡ βοήθειά του προέρχεται μόνο ἀπό τόν Κύριο πού ἔπλασε τόν οὐρανό καί τήν γῆ καί πώς μόνος του τίποτα δέν μπορεῖ νά κάνει. Κοινωνᾶ μετά πόθου τόν Χριστό καί ἀφήνεται στά χέρια Του λέγοντας, ‘’ἡ βοήθειά μου παρὰ Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν’’.
Αρχιμανδρίτης
π. Σεβαστιανός Τοπάλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου