Ας ζητήσουμε από το Άγιο Πνεύμα το σωτήριο δώρο της διάκρισης, για να αναγνωρίζουμε τις ενέδρες του πονηρού και να οικοδομούμε ψυχές
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
«Έτσι λοιπόν συνταξιδιώτες μου, κάτω από τον ήλιο και τ΄ αστέρια, πρέπει να γνωρίζετε ότι υποχρέωση του ανθρώπου δεν είναι να ακολουθεί το πνεύμα της εποχής, αλλά η εποχή να ακολουθεί το Πνεύμα του Θεού, το Άγιο, το Αιώνιο, το Αναλλοίωτο».
Με αυτά τα λόγια ο ποιητικότατος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς καλούσε το ποίμνιο να ταχθεί με την ασάλευτη δόξα του Αγίου Πνεύματος και όχι με το εφήμερο πνεύμα του κόσμου. Αυτό είναι ένα διαχρονικό δίλημμα όπου ο κάθε άνθρωπος καλείται να επιλέξει θέση: θα είμαι με το πνεύμα της εποχής ή με το πνεύμα της Αληθείας; Θα ακολουθώ κι εγώ τον συρμό των εκφυλιστικών τάσεων και των κοινωνικών κατασκευασμάτων ή «εν είδει περιστεράς» ο λογισμός μου θα πετάει ψηλά κατοπτεύοντας όλες τις κακοτοπιές του Πονηρού;
Ίσως το ανώτερο χάρισμα που μπορεί να δώσει το Άγιο Πνεύμα στον ταξιδιώτη της Πίστης, είναι εκείνο της διάκρισης. Διάκριση πνευμάτων, διάκριση προθέσεων, διάκριση λογισμών, διάκριση αποφάσεων. Οι Άγιοι Πατέρες μας, ασκούσαν την αρετή της διάκρισης σαν αρμονικές πινελιές στον καμβά της ζωής, «ζωγράφιζαν» την ορθή κρίση και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Το Άγιο Πνεύμα τους φώτιζε για το πώς πρέπει να δράσουν, πώς να αξιολογήσουν, πώς να αγγίξουν ψυχές, πώς να βγάλουν πνευματικό όφελος από κάθε περίσταση.
Σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου η σύγχυση έχει γίνει κυρίαρχο «κράτος» και η αρετή της διάκρισης είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Όσο πληθαίνουν και εξελίσσονται οι παγίδες του κακού, τόσο περισσότερο έχουμε ζωτική ανάγκη εκείνο το ξεδιάλυμα που μόνο το Άγιο Πνεύμα χαρίζει στον νου. Ο κόσμος γύρω μας οργιάζει από αδιακρισία και επιθετική επιβολή. Όλοι θέλουν να υποτάξουν. Την αποδοχή μας, την προσοχή μας, τα βλέμματά μας, τους λογισμούς μας, την ελευθερία μας, ακόμα και την ίδια την ψυχή μας.
Έρημη έχει γίνει η κοινωνία μας από αυτή τη λεπτή αύρα του Αγίου Πνεύματος, τη μειλίχια δύναμη που δεν επιβάλλεται – αλλά αγκαλιάζει τρυφερά την ψυχή. Που σέβεται ευλαβικά το αυτεξούσιο του ανθρώπου. Και που δίνει σοφία διάκρισης για να αναγνωρίζουμε τις μηχανές της απωλείας, τις πλάνες, τις αιρέσεις, τις ραδιουργίες και όλες τις ενέδρες των σκοτεινών δυνάμεων. Και συνάμα, το Άγιο Πνεύμα χαρίζει το τάλαντο να αναγνωρίζουμε τους ανθρώπους του Θεού, να καρπωνόμαστε τους λόγους ωφελείας, να πιάνουν πνευματικό τόπο οι συμβουλές μας, να αποφεύγουμε τα άκρα, να οικοδομούμε και όχι να γκρεμίζουμε.
«Πνεύμα Οδηγητικόν, οδήγει ημάς επί τρίβους δικαιοσύνης». Πνεύμα – Οδηγέ, οδήγησέ μας στα μονοπάτια της δικαιοσύνης, λέει μια προσευχή. Το Άγιο Πνεύμα είναι ο μόνος και καθοριστικός Οδηγός, σε έναν κόσμο που έχει χάσει εντελώς τον προσανατολισμό του. Αλλά αν δεν έχουμε πνεύμα διάκρισης ούτε εμείς οι χριστιανοί παρότι γνωρίζουμε τον Οδηγό, πώς περιμένουμε να βγουν από την παραζάλη τους εκείνοι που τον αγνοούν;
Τα τρία στάδια της διάκρισης
Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης λέει ότι η αρετή της διάκρισης διαθέτει τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο των πνευματικά αρχάριων, χαρίζει αληθινή αυτογνωσία. Επίγνωση του εαυτού, της αμαρτωλότητας, της ματαιότητας. Ένα σπουδαίο πρώτο βήμα, απαραίτητο για τα επόμενα. Στο δεύτερο και μεσαίο στάδιο, η διάκριση χαρίζει την ικανότητα να ξεχωρίζεις διαισθητικά το καλό από το κακό, το πρόσκαιρο από το αιώνιο και να ερμηνεύεις ορθά τον εξωτερικό κόσμο. Στο τρίτο και τελειότερο στάδιο, η διάκριση λειτουργεί πλέον καρδιακά μέσω του θείου φωτισμού, σαν ένα λυχνάρι που φωτίζει όλα τα σκοτεινά και τα κρύφια. Αυτό είναι το στάδιο των Αγίων. Η ασφαλής κατανόηση του θείου θελήματος «σε κάθε καιρό, σε κάθε τόπο και σε κάθε πράγμα». Και προσθέτει ο Άγιος Ιωάννης ότι αυτή η τέλεια διάκριση δίνεται «σε εκείνους που είναι καθαροί στην καρδιά, στο σώμα και στο στόμα».
Η καθαρότητα και η συντριβή της ταπείνωσης, αυτό είναι το φυσικό «περιβάλλον» του Αγίου Πνεύματος, αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς στην ευχή: «ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν». Όπου ακούει πολλά «εγώ», η Χάρη φτερουγίζει μακριά. Και αλίμονο, αυτή η καταραμένη λέξη με τα τρία γράμματα έχει γίνει σήμερα η διαρκής «προσευχή» μας. Αδιαλείπτως εγωιστές, θλίβουμε το Πνεύμα το Άγιο με το να διεκδικούμε προσωπικές «αλήθειες» που υψώνουν το μπόι μας. Ενώ η Αλήθεια είναι μια, είναι Πνεύμα και πνέει ελεύθερα, βρίσκοντας καταφύγιο μόνο στους αληθινά ελευθερωμένους.
Το Πνεύμα του Θεού αναπαύει την ψυχή έως τα βάθη της, με μια πλησμονή παρηγοριάς. Το πνεύμα της εποχής από την άλλη, σε κάνει μονίμως ανήσυχο, μετέωρο, ανικανοποίητο, πλεονέκτη. Καταβροχθίζεσαι από τα ατελείωτα «θέλω» σου και χάνεις την ικανότητα της ορθής κρίσης. Δεν ξεχωρίζεις το καλό ούτε εντός σου – ούτε εκτός σου. Γίνεσαι τυφλός και οδηγός τυφλών. Ας είναι από τα πρώτα που ζητάμε στην προσευχή μας, να μας χαρίσει το αγαθό Πνεύμα το σωτήριο δώρο της διάκρισης. Καλή φώτιση!
πηγή: https://aktines.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου