Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά ξεκούραση. Λίγο να κοιμηθούν. Λίγο να σταματήσουν τους τρελούς ρυθμούς. Λίγο να πάρουν μια ανάσα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά ξεμπούκωμα. Έναν καφέ. Ένα κρασί με φίλους. Μια-δυο μέρες σε κάποια θάλασσα ή σε ένα βουνό. Κάτι για να αλλάξει η καθημερινότητά τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά βοήθεια. Σε μικρά πράγματα. Καθημερινά. Βοήθεια στο σκούπισμα. Στους λογαριασμούς. Στα δρομολόγια των παιδιών. Στα ρούχα. Στα πιάτα που κάνουν στοίβες μέσα στο νεροχύτη.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά φροντίδα. Φροντίδα όχι μόνο για τους άλλους. Φροντίδα και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Να φαν καλά. Να περιποιηθούν. Να γυμναστούν. Να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά παρέα. Έναν άνθρωπο για να μιλήσουνε. Έναν άνθρωπο για να γελάσουνε ή να κλάψουνε μαζί. Καθένας σήμερα κλεισμένος στο καβούκι του, σηκώνει μόνος τον σταυρό του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται Ελπίδα. Όχι με λόγια. Όχι με κηρύγματα. Όχι με θεωρίες. Βαρέθηκαν. Μπούχτισαν με όλα αυτά…
Χρειάζονται να δουν κάποιον, που η ζωή του από μόνη της, θα μαρτυρά ‘’Χριστός Ανέστη’’.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου