Μετὰ τὴν θεραπεία τῶν δύο δαιμονισμένων στὰ Γέργεσα, καὶ ἀφοῦ τὸν ἐδιωξαν οἱ Γεργεσηνοί, ὁ Κύριος ἔφυγε καὶ ἦρθε «εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν», στὴν Καπερναούμ.
Καὶ ἐδῶ τοῦ «προσέφεραν» ἕναν παραλυτικὸ πάνω σὲ κρεββάτι. Ὁ παραλυτικὸς δὲν μποροῦσε νὰ μετακινηθῆ μόνος του, εἶχε ὅμως τοὺς φίλους του οἱ ὁποῖοι τὸν ἔφεραν. Ὁ Κύριος διέκρινε ὅτι οἱ φίλοι του, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ παραλυτικός, εἶχαν πίστι. Ἂν δὲν πίστευαν δὲν θὰ ἔκαμναν τὸν κόπο νὰ μεταφέρουν τὸν φίλο τους, οὔτε καὶ ὁ παραλυτικὸς θὰ ἤθελε νὰ γίνη «θέατρο» στὰ μάτια τοῦ κόσμου. Ἦταν σίγουροι ὅτι ὁ Κύριος μποροῦσε νὰ κάνη τὸ θαῦμα του. Πράγματι ἔγινε ὅπως τὸ περίμεναν. Τὸν εἶδε ὁ Κύριος καί, ἐνῶ τοῦ φέρανε νὰ ἀπαλλάξη τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν παραλυσία, ἀπευθυνόμενος στὸν παραλυτικὸ τὸν ἐνθαρρύνει καὶ τοῦ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες. Τοῦ εἶπε· «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαί σου».
Ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισε ὁ Κύριος τὸν παραλυτικὸ ἀποκαλύπτονται δύο πράγματα. Πρῶτα ἡ πίστις τοῦ παραλυτικοῦ καὶ τῶν φίλων του, καὶ μετὰ ἡ αἰτία τῆς παραλυσίας. Τὸ πρῶτο εἶναι φανερό. Τὸ δεύτερο ἀποκαλύπτει τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ, διότι ὡς Θεὸς γνωρίζειτὴν αἰτία τῆς παραλυσίας, ποὺ εἶναι ἡ ἁμαρτία. Καὶ ὄχι μόνον γνωρίζει τὴν αἰτία, ἀλλὰ ἐνθαρρύνει καὶ ἀπαλλάσσει τὸν παράλυτο ἀπὸ τὸ αἴτιο τῆς παραλυσίας του, δηλ. σβήνει τὴν ἁμαρτία του. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔκανε ἐντύπωσι σὲ μερικοὺς παρισταμένους γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι θεώρησαν μὲ τὴν σκέψι τους τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, ὅτι εἶναι βλασφημία. Τὸ σκέφθηκαν, ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς ὡς Θεὸς διέκρινε τὶς ἐνθυμήσεις τους καὶ τὶς ἀποκάλυψε ἐλεγκτικά, καὶ τοὺς ἔθεσε ἕνα δίλημμα: Τι εἶναι εὐκολώτερο νὰ πῆ κανείς, σοῦ χαρίζονται οἱ ἁμαρτίες ἢ σήκω καὶ περπάτα; Καὶ ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος τὴν θεότητά του μὲ τὴν ἐντολὴ ποὺ δίνει στὸν παραλυτικό, ἀλλὰ ἀπευθύνεται περισσότερο στοὺς γραμματεῖς. Γιὰ νὰ δεῖτε ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπους ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῆ ἁμαρτίες πάνω στὴν γῆ, λέγει στὸν παραλυτικό. Σήκω πάνω, πάρε τὴν κλίνη σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου. Αὐτὸ καὶ ἔκανε, καὶ ὅσοι τὸ εἶδαν θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸν Θεό, ποὺ ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους.
Εὐλογημένοι Χριστιανοί, ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου μας, δὲν εἶναι μόνον ἕνα θαυμαστό γεγονός ἄξιο μελέτης, εἶναι σωτήρια ἀποκάλυψις τοῦ Κυρίου μας γιὰ ὅλους ἑμᾶς τοὺς πιστοὺς. Εἶναι μήνυμα ἑλπίδος γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ὁ Κύριός μας ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῆ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ θεραπεύη τὴν παραλυσία μας, ποὺ εἶναι συνέπεια τῆς ἁμαρτίας μας.
Ὡς ἄνθρωποι εἴμαστε ἐπιρρεπεῖς στὴν ἁμαρτία. Κανένας μας δὲν εἶναι χωρὶς ἁμαρτίες. Ἀπόλυτα ἀναμάρτητός εἶναι μόνον ὁ Θεός, καὶ ὡς ἀναμάρτητος ἔχει ἐξουσία κατὰ τῆς ἁμαρτίας. Τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ ἔγινε καὶ γιὰ νὰ δοῦμε καὶ νὰ πιστέψουμε ὅτι «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου (ὁ Χριστός) ἔχει ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας».Καὶ τὸ πιὸ θαυμαστὸ καὶ παρήγορο γιὰ μᾶς εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κύριος αὐτὴν τὴν ἐξουσία τὴν ἄφησε στοὺς Ἀποστόλους καὶ στοὺς διαδόχους τους μέχρι τὴν συντέλεια τῶν αἰώνων, γιὰ νὰ ὠφελοῦνται καὶ νὰ σώζονται οἱ πιστοὶ Χριστιανοί. Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις ποὺ ἔκανε ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς στοὺς μαθητές του, ὅπως σημειώνει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ἄφησε τὴν αἰώνια παρακαταθήκη στὴν Ἐκκλησία· «Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν, καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται». (Ἰω. 20,21-23). Δηλαδὴ τὴν ἐξουσία, ποὺ ἔχει ὡς Θεὸς νὰ συγχωρῆ τὶς ἁμαρτίες, τὴν μεταβίβασε στὴν ἐπὶ γῆς «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν», ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Αὐτὸ καὶ ἂν εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ τελεῖ τὸ μυστήριο τῆς Μετανοίας, νὰ μᾶς χαρίζη ὁ Θεὸς τὶς ἁμαρτίες μας!
Καὶ αὐτὸ τὸ θαῦμα θὰ γίνεται μέχρι τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου. Διότι ὁ Χριστὸς καὶ Κύριός μας δὲν γίνεται νὰ ἀπουσιάση. Δὲν μπορῶ δὲ νὰ μὴν ἀναφέρω τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ Κυρίου μας, ὅπως τὰ κατέγραψε ὁ Ματθαῖος στὸ Εὐαγγέλιό του: «Ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτους τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ἀμήν» (Μτ 28,20).
Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας εἶναι σαφὴς, βέβαιος καὶ ἀληθινός. Δὲν χρειάζεται νὰ νοσταλγοῦμε τὶς ἡμέρες τῆς ἐπὶ γῆς ἐνσάρκου παρουσίας καὶ δράσεως τοῦ Κυρίου μας. Διότι εἶναι πάντοτε μὲ μᾶς. Εἶναι ἐδῶ, εἶναι «πανταχοῦ παρών καὶ τὰ πάντα πληρῶν». Χρειάζεται ὄχι νοσταλγία γιὰ ἐκεῖνα τὰ χρόνια, ἀλλὰ καλὴ προαίρεσις καὶ πόθος καὶ νοσταλγία καὶ ἔντονη ἐπιθυμία νὰ τηρήσουμε πάντα ὅσα μᾶς δίδαξε. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὑστεροῦμε, διότι τὰ ὅσα εἶπε ὁ Κύριος μᾶς ζητάει νὰ τὰ ἐφαρμόσουμε. Ἀντὶ ὅμως νὰ τὸ κάνουμε πρᾶξι τὸν λόγο του, ἐμεῖς ἀναθεωροῦμε τὸν λόγο του καὶ προσπαθοῦμε νὰ τὸν προσαρμόσουμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες ἢ τὴν λογική μας. Ἀντὶ νὰ κάνουμε τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου μας, νομοθετοῦμε ἐμεῖς γιὰ μᾶς.
Καὶ προτοῦ κλείσω τὸν λόγο μου θέλω νὰ τονίσω τὸν ρόλο τῶν φίλων τοῦ παραλυτικοῦ. Ἀπὸ τέτοιους φίλους ἔχομε ἀνάγκη. Φίλους ποὺ θὰ μᾶς σηκώσουν ἀπὸ τὴν ἀγκύλωσι τῆς ἀρνήσεως, τῆς ἀναβολῆς, τοῦ ἐγωισμοῦ
μας, τῆς ἀπιστίας μας καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν, καὶ σηκωτούς, ἂν χρειασθῆ, γιὰ νὰ μᾶς «Προσφέρουν» στὸν Λυτρωτὴ καὶ Σωτῆρα μας. Στὸν μόνο ποὺ μπορεῖ καὶ ἔχει τὴν ἐξουσία, ὄχι μόνον νὰ μᾶς πῆ· «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι σου», ἀλλὰ εὐθὺς ὁ λόγος νὰ γίνη ἔργο, ὅπως κατὰ τὴν Δημιουργία «εἶπε καὶ ἐγένοντο τὰ πάντα».
Ἄμποτε νὰ καταλάβουμε, ἀδελφοί μου, τὸ μεγαλεῖο τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ μὴν χάσουμε ἀπὸ δισταγμὸ καὶ ἀμέλεια τὴν σωτηρία τῆς αἰωνίου καὶ ἀθανάτου ψυχῆς μας
*Δρ θεολογίας-φιλόλογος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου