Κύμα απομάκρυνσης χριστιανικών συμβόλων σε Ευρώπη και ΗΠΑ λόγω… «διαφορετικότητας»

Κύμα αντιδράσεων έχει προκαλέσει στη Γερμανία η απόφαση νηπιαγωγείου του Αμβούργου να μην στήσει φέτος χριστουγεννιάτικο δένδρο ώστε… «κανένα παιδί να μην νιώσει περιττό», με πολίτες από όλη τη χώρα να στέλνουν διαμαρτυρίες και το θέμα να φιλοξενείται εκτενώς στον Τύπο. 

 «Παράλογη» και «απαράδεκτη» έκριναν αυτή την απόφαση δημόσια πρόσωπα και πολιτικοί. 

 Αλλά δεν περιορίστηκαν εκεί… Άγνωστοι έστησαν χριστουγεννιάτικο δένδρο κοντά στο νηπιαγωγείο ώστε να καλύψουν το κενό, ενώ εμπορικά καταστήματα της πόλης έστειλαν στους μαθητές χριστουγεννιάτικα δώρα. 

«Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν»

Ἀθηνᾶς Παπαϊωάννου φιλολόγου, λογοτέχνιδος

«Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον, οὐρανὸν τὸ σπήλαιον, θρόνον χερουβικὸν τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ Ἀχώρητος, Χριστὸς ὁ Θεός, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν».

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του καὶ τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία Του, ἦρθε νὰ ἀνασύρει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν δαιδαλώδη ζόφο τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς ἁμαρτίας, ὅπου, ἐπὶ αἰῶνες, χαροπάλευε καὶ νὰ τὸν φέρει κοντά Του, χαρίζοντάς του, τὸ δῶρο τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Μὲ τὴ Γέννησή Του «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως…!». Ἀλλὰ οἱ, ἀνὰ τὸν κόσμο, σοφοί, διανοούμενοι καὶ ποικίλοι διαχειριστὲς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, εὑρισκόμενοι σὲ πνευματικὴ σύγχυση, παραπαίουν σὲ ἀτραποὺς καινοφανῶν ἰδεοληψιῶν, ὄντες ὑποτακτικοὶ σὲ κενόδοξες καὶ φιλόδοξες σκοπιμότητες, ἔκλεισαν τοὺς φωταγωγοὺς τῆς ψυχῆς τους, μὴ ἀποδεχόμενοι τὴν «Ἀλήθεια», ἐπειδὴ «οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν…» (Α’ Κορ. α, 21).

Η ΔΙΣ για το γάμο των ομόφυλων – Δείτε το επίσημο έγγραφο

 

Τι καρπούς λοιπόν θα δρέψουμε όταν ταΐζουμε τα παιδιά μας με χαλασμένη τροφή;

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Στους δύστηνους καιρούς μας κυριαρχεί ένας ανεξέλεγκτος δικαιωματισμός των παιδιών, των εφήβων και των νέων.

Πολιτικοί, εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και γονείς, τους «χαϊδεύουν τα αυτιά» κατά το δη λεγόμενο, και τους θωπεύουν τις αδυναμίες τους, αναγνωρίζοντάς τους μόνο δικαιώματα ενώ , ταυτόχρονα, απαξιώνουν την έννοια της τιμωρίας της παραβατικής συμπεριφοράς την οποία θεωρούν απαρχαιωμένη, παρωχημένη και ντεμοντέ και μεσαιωνικό απολίθωμα.

Προεόρτια Χριστουγέννων

Σέ λίγες ἡμέρες θά ἑορτάσωμε τήν μεγάλην ἑορτή τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Τό γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου θά ξαναφέρῃ ἡ Ἐκκλησία μπροστά στά μάτια τῆς ψυχῆς μας καί θά μᾶς καλέσῃ νά προσκυνήσωμε μαζί μέ τούς ποιμένας καί μέ τούς μάγους τόν γεννηθέντα βασιλέα καί νά ὑμνολογήσωμε μαζί μέ τίς στρατιές τῶν οὐρανίων ἀγγέλων τήν ἐνανθρώπησι τοῦ Θεοῦ τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης. Τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», ὁ ἀγγελικός ὕμνος τῆς γεννήσεως (Λουκ. 2, 3), θά ἀντηχήσῃ καί πάλι στούς ναούς μας. Στό νεογέννητο βρέφος τῆς Βηθλεέμ θά ἰδοῦμε τόν τεχθέντα Σωτῆρά μας, τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό. Σ᾿ αὐτό τό βρέφος θά ἀντικρύσωμε τήν «λύτρωσιν» πού «ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τῷ λαῷ αὐτοῦ» (Ψαλμ. 110, 9), γιατί μέσα στό βρεφικό του σῶμα δέν κρύβεται μόνον ὁ Θεός, ἀλλά καί τό πλήρωμα τῆς σωτηρίας μας, ἡ ἀνακαίνισις καί ἡ θέωσις τῆς φθαρτῆς μας φύσεως, ἡ καινή κτίσις· ὁ ἄνθρωπος πού γίνεται Θεός, αὐτό τό μυστήριο τῆς σωτηρίας καί τῆς λυτρώσεως ὅλων ἡμῶν.

Αποσπάσματα από επιστολές του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας

 Ιερομάρτυς Ιγνάτιος Αντιοχείας. Τοιχογραφία του 13ου μ.Χ. στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος της Ιεράς Μονής Σοποτσάνι, Σερβία

Πρέπει να μη λεγόμαστε μόνον αλλά και να είμαστε χριστιανοί (Μαγν. IV, 1).

Από αυτά τίποτε δεν σας διαφεύγει, εάν έχετε απόλυτη στον Ιησού Χριστό πίστη και αγάπη, που είναι η αρχή και το τέλος της ζωής· αρχή η πίστη και τέλος η αγάπη. Τα δύο δε μαζί, όταν ενώνονται, είναι ο Θεός· ενώ όλα τα άλλα έχουν σαν συνέπεια την καλοκαγαθία. 2. Κανένας δεν αμαρτάνει όταν έχει πίστη, ούτε όταν έχει αγάπη μισεί. «Το δέντρο γίνεται φανερό από τον καρπό του» έτσι αυτοί που βεβαιώνουν ότι ανήκουν στον Χριστό, θα φανούν από τα έργα τους. Γιατί τώρα δεν είναι ζήτημα διαβεβαιώσεως το έργο, αλλά εάν κανείς θα βρεθεί με δυνατή πίστη μέχρι το τέλος (Εφεσ. XIV).

Αντιχριστιανική, αντιεπιστημονική και επικίνδυνη η «θεωρία του φύλου»

Η ομοφυλοφιλία έχει πάρει τη θέση κυρίαρχης ιδεολογίας – ανθρωπολογίας, ως μια «νέα» θεώρηση της ανθρώπινης οντολογίας, με την εισαγωγή της «θεωρίας του φύλου». Η ανθρωπότητα, από το απώτερο παρελθόν ως τις τελευταίες δεκαετίες, γνώριζε ότι στην ανθρώπινη φύση υπάρχουν μόνον δύο φύλα, του άνδρα και της γυναίκας, όπως συμβαίνει και στο υπόλοιπο ζωϊκό και φυτικό βασίλειο.

Με την ένωση άρρενος και θήλεος ολοκληρώνεται η αναπαραγωγική λειτουργία της ανθρώπινης φύσης, διότι χάρις σε αυτή έρχονται στη ζωή νέες υπάρξεις. Όπως είναι γνωστό από την βιβλική διήγηση της Γενέσεως: ο «Αδάμ έγνω Εύαν την γυναίκα αυτού» (Γεν.4,1), οι συζυγικές σχέσεις ανδρός και γυναικός υιοθετούνται από τον Θεό ως οι μόνες κατά την οντολογία και φυσιολογία ανθρώπινες σχέσεις, μέσα στους όρους της οικονομίας του Θεού και ως αντίδοτο, τρόπον τινά, του βιολογικού θανάτου, που ήταν αποτέλεσμα του πνευματικού θανάτου εξ’ αιτίας της αμαρτίας. Είναι προφανές, ότι συζυγικές σχέσεις ανδρός με άλλον άνδρα, ή γυναικός με άλλην γυναίκα αποτελούν μία παρά φύσιν κατάσταση, ένα είδος ανατροπής του αληθούς ερωτισμού, ξένη και άγνωστη στο αρχικό σχέδιο της δημιουργίας του ανθρώπου. Τούτο μαρτυρεί πέραν των άλλων η ίδια η οντολογία της κατασκευής του ανθρώπου. Η κατασκευή δηλαδή υπό του Θεού των γεννητικών οργάνων ανδρός και γυναικός αποτελούν ένα οδοδείκτη, που μας δείχνει ποιά είναι η κατά φύσιν σχέσις και ποιά η παρά φύσιν.

Ἀχρήματη κοινωνία: ἡ πιό ἔξυπνη δικτατορία

Τίτλος Ἐκπομπῆς: Ἀχρήματη κοινωνία: ἡ πιό ἔξυπνη δικτατορία

Καλεσμένoς: Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός, Ὑποψήφιος Διδάκτωρ συνταγματικοῦ δικαίου ΕΚΠΑ.

«Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν». Ἡ διαδικτυακή ἐκπομπή τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν Μὲ τὸν Χαράλαμπο Ἂνδραλη, Νομικό-Δικηγόρο.

πηγή: https://aktines.blogspot.com/

Όσα ακούσει κανείς τα Χριστούγεννα στην εκκλησιά του φτάνει να ζήσει μια ολόκληρη χρονιά..!

π. Συμεών Κραγιόπουλος

…πρέπει να προσέχουμε αυτά τα οποία περιέχονται στα βιβλία της Εκκλησίας και τα οποία είτε αναγινώσκονται είτε ψάλλονται στους ναούς και ιδιαίτερα τώρα τις μεγάλες γιορτές.

Τίποτε άλλο δεν θέλει ένας χριστιανός, τίποτε άλλο, παρά να πάει στην εκκλησία τα Χριστούγεννα, και απ’ όσα θα γίνουν εκείνη την ημέρα στο ναό -σ’ όποιο ναό κι αν πάει- απ’ όσα θα ακούσει, πολύ λίγα να πιάσει, πολύ λίγα να κρατήσει, πολύ λίγα να φθάσουν στην ψυχή του. Αυτά του φθάνουν να ζήσει μια ολόκληρη χρονιά, του φθάνουν για όλη του τη ζωή, του φθάνουν, αν θέλετε, για την αιωνιότητα. Μόνο το απολυτίκιο, ας πούμε, των Χριστουγέννων να προσέξει κανείς λέξη προς λέξη και με τον φωτισμό του Θεού να εμβαθύνει στο νόημά του, του φθάνει. Μόνο το κοντάκιο να προσέξει ή μόνο το εξαποστειλάριο «Επεσκέψατο ημάς…» ή ένα τροπάριο από τους αίνους ή από τις καταβασίες ή από τα καθίσματα «Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός…» του φθάνει.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς - Σ’ αυτή την κρύα σπηλιά πρώτα άρχισε να χτυπά η πλέον ζεστή καρδιά, που χτύπησε στη γη…

Προς ένα μελλοντικό προσκυνητή: Για το σπήλαιο της Βηθλεέμ

Ετοιμάζεσαι για ταξίδι στους Αγίους Τόπους του Κυρίου. Άκουσες, λες, την ομιλία του δεσπότη Νεκταρίου περί του προηγούμενου προσκυνηματικού ταξιδιού, οπότε αυτό σε ενθάρρυνε ακόμα περισσότερο να πραγματοποιήσεις τον αγαθό σκοπό σου. Όμως ήθελες ενόψει Χριστουγέννων ακόμα κάτι να μάθεις περί του σπηλαίου της Βηθλεέμ, τούτου του γήινου παλατιού του ουράνιου Βασιλιά.

Η πλέον δοξασμένη απ᾿ όλες τις σπηλιές στον κόσμο βρίσκεται στο τέλος της πόλης της Βηθλεέμ. Καλός δρόμος, λευκός σαν ύφασμα, οδηγεί τους προσκυνητές από τα Ιεροσόλυμα προς τη Βηθλεέμ. Όμως εμείς λίγη προσοχή δώσαμε στον δρόμο. Με τα μάτια κοιτούσαμε τον δρόμο, ενώ με τις σκέψεις σκεφτόμασταν περί εκείνης της ιερής σπηλιάς. Γύρω μας πέτρινοι σωροί, γύρω από τον δρόμο κάτι λίγες πρασινάδες, λίγα αμπέλια, μερικοί κήποι με ελαιόδεντρα, που και που κάποιος αγρός με σιτάρι, αλλά κυρίως πέτρες. Όμως δεν μας νοιάζει. Τα μάτια μας κοιτάζουν όλα αυτά επιφανειακά, ενώ η ψυχή μας προσδοκά να δει εκείνη την αγαπητή σπηλιά.

Μην ξεχνάτε τις ψυχές που «έφυγαν» αυτές τις Άγιες Μέρες: Ο Άγιος Παΐσιος για τους νεκρούς, τα μνημόσυνα & το Ψυχοσάββατο

Με αφορμή τις Άγιες Μέρες που έρχονται, μοιραζόμαστε μερικά από τα σοφά λόγια του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος μας καλεί να προσευχηθούμε και να προσφέρουμε ελεημοσύνη για την ανάπαυση των ψυχών των κεκοιμημένων.

Οι προσευχές και τα μνημόσυνα έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή.

Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τους νεκρούς, τα μνημόσυνα και το Ψυχοσάββατο

Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί (πλην των Αγίων) μπορούν να προσεύχονται;

-Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά για να μετανοήσουν.

Ἡ καθ' ἡμᾶς εἰκόνα τῆς Γεννήσεως

Ανάλυση των νοημάτων και των συμβολισμών που περιέχονται στην Ορθόδοξη εικόνα της Χριστού Γεννήσεως

η Γέννησις, 16ος αιώνας, Βενετία

τοὺ Γεωργίου Χατζή *

Η Εικόνα, λένε, είναι το ευαγγέλιο του αγραμμάτου. Παρατήρησε προσεκτικά μια καλή Ορθόδοξη εικόνα, και θα καταλάβεις όλη την θεολογία του ιστορουμένου προσώπου, ή της υπόθεσης, κι ας μην ξέρεις καθόλου γράμματα. Μα και να ξέρεις γράμματα, και πάλι τα μάτια σου θα ρουφήξουν το εικονιζόμενο θέμα πιο άμεσα, πιο εσωτερικά, παρά αν διάβαζαν τις λέξεις.

Σήμερα τείνουμε να ξεχάσουμε πως ο πολιτισμός μας, αιώνες επί αιώνων τώρα, είναι πολιτισμός “εικονιστικός”, ας μου επιτραπεί η γλωσσική αυθαιρεσία. Ο Έλληνας από τα αρχαία χρόνια θέλει να δει για να καταλάβει, να οικειοποιηθεί το βίωμα. Στην γλώσσα μας “βλέπω” και “καταλαβαίνω” είναι ένα. Η λαϊκή έκφραση “άκου να δεις” τα λέει όλα.

Λοιπόν, η εικόνα της Γέννησης του Θεανθρώπου για όποιον την παρατηρεί σωστά είναι ωσάν να διάβασε τα σχετικά ευαγγελικά χωρία. Και μάλιστα είναι από τις παλαιότερες εικόνες που ιστορήθηκαν από την Εκκλησία, στους πρώτους κιόλας αιώνες της, σε όλα τα μέρη όπου υπήρχαν Χριστιανοί, σε Ανατολή και Δύση. Και ιστορήθηκε με τον ίδιο τρόπο που την έχουμε και σήμερα, με τα ίδια συνθετικά στοιχεία, ανεξάρτητα από τις όποιες στυλιστικές διαφορές της εκάστοτε τοπικής κουλτούρας. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του Σινά, του 7ου μ.Χ. αιώνα, με την μοναδική της απλή αλλά καρδιακή λαϊκή εγκαυστική κοπτική τέχνη, καμωμένη με χρωματιστό μελισσοκέρι. Επίσης γνωστή είναι και η ημίγλυφη παράσταση από τους Τρεβήρους (σημερινό Τριέρ της Γερμανίας) του 10ου μ.Χ. αιώνα, αλλά και άλλες, λιγότερο γνωστές.