"Μήπως θα τον πάρει η Ελλάδα τώρα τον Σταυρό; Έρχονται δύσκολες ημέρες..."

 

π. Γεράσιμος Φωκάς

Αδελφοί μου, σας παρακαλώ, κάνουμε αγρυπνία απόψε, του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Είναι οι καρδιές μας ανοικτές. Σας παρακαλώ. Μου είπε κάποτε ο Άγιος Πορφύριος, τον ρώτησα, περίεργος εγώ, Κεφαλλονίτης, «Γέροντα, τι σου έκανε εντύπωση τόσα χρόνια που διαβάζεις»;

Και μου είπε ένα φοβερό πράγμα, αδελφοί μου.

“Να πας να βρεις”, μου λέει. “την επιστολή του Ιακώβου και να διαβάσεις εκεί και να πιάσεις να το γράφεις παντού, στους τοίχους, στους δρόμους, παντού, και στην καρδιά των ανθρώπων να το γράφεις”.

“Τι γράφει, Γέροντα”; του λέω.

“Γράφει ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος

'ἡ γὰρ κρίσις ἀνέλεος τῷ μὴ ποιήσαντι ἔλεος'

“Ανήλεος ο Θεός τω μη ποιούντι έλεος”. Ακούτε, αδελφοί μου; Ανήλεος ο Θεός, ο Θεός, η Αγάπη δε θα έχει ελεημοσύνη, θα είναι ανήλεος σε αυτόν που δεν έχει ελεημοσύνη.

Γι αυτό, αδελφοί μου, σας παρακαλώ, είμαστε στην αγρυπνία απόψε, είναι οι Θύρες του Ουρανού ανοιχτές, ας μην το ξεχάσουμε, έρχονται δύσκολες ημέρες, πρέπει το Σταυρό του Ιησού κάποιος να τον πάρει στον ώμο του. Τον είχε η Ρωσία 70 χρόνια, τον έχει η Σερβία, μήπως, μήπως, ερωτηματικό, θα τον πάρει η Ελλάδα τώρα τον Σταυρό; Έρχονται δύσκολες ημέρες, δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε χωρισμένοι, δεν έχουμε την πολυτέλεια να έχουμε μεταξύ μας αντιθέσεις. Σας παρακαλώ μην το ξεχνάτε, όλοι μας, πρώτος εγώ ο καημένος που τα λέω και δεν τα κάνω. Όλοι μας κληρικοί, μοναχοί, μοναχές, Χριστιανοί, να δούμε τι μας ενώνει, να αφήσουμε την απόσταση, να πλησιάσει ο ένας τον άλλον, να αγαπηθούμε, να έχουμε γέφυρες επικοινωνίας, να έχουμε σχέσεις αληθινές, και να θυμόμαστε αυτό που φωνάζει ο Άγιος Ιάκωβος με το αίμα του, αυτό που φωνάζει ο Άγιος Γεράσιμος με την αγία ζωή του, αυτό που φωνάζει ο σύγχρονος Άγιος πατήρ Ιάκωβος με τα θαύματά του, αυτό που φωνάζει η Εκκλησία: “Ανήλεος ο Θεός τω μη ποιούντι έλεος”.

(Αυτά τα είπε το 2000, που η χώρα ζούσε σε ευημερία, έστω πλασματική, που ωστόσο δεν άφηνε να διαφανεί το επερχόμενο κακό, που σίγουρα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το 2010 θα άρχιζε η κρίση και το 2020 η κορονοχούντα.

"Είναι οι καρδιές μας ανοιχτές", "είναι οι Θύρες του Ουρανού ανοιχτές"!

Αχ π. Γεράσιμε τι έβλεπες!

πηγή: https://yiorgosthalassis.blogspot.com/

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†) Πνευματικὰ Μηνύματα 2021

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021

Ἁγίου Ἀποστόλου Θωμᾶ

Ἁγίας Ἐρωτηΐδος

Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Νέου τοῦ Ὁσιομάρτυρος ἐκ τῆς Κίου Βιθυνίας

Ὁσίου Κενδέα τοῦ Θαυματουργοῦ

Μακάριοι οἱ μὴ εἰδόντες καὶ πιστεύσαντες εἶπε ὁ Κύριος στὸν ἀπόστολο Θωμᾶ, ποὺ εἶχε ζητήσει νὰ δεῖ τὰ σημάδια τοῦ πάθους του γιὰ νὰ πιστέψει. Μακάριος εἶναι κανεὶς ὅταν πιστεύει. Ὄχι τόσο μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ δρόμος τῆς πίστεως εἶναι συντομότερος, ὁπότε θὰ περπατήσει γρηγορότερα, ἤ εἶναι πιὸ ἄνετος, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι αὐτὸ θέλει ὁ Θεός, ἔτσι γίνεσαι εὐάρεστος στὸν Θεό. Αγαλλιᾶ ὁ Θεός, ὅταν σὲ βλέπει νὰ παίρνεις αὐτὴ τὴν στάση, νὰ τοῦ δείχνεις δηλαδὴ πλήρη ἐμπιστοσύνη. Ὁταν παίρνεις τὴ στάση ὅτι θέλεις νὰ δεῖς γιὰ νὰ πιστέψεις, ἔχεις πρωτοβουλίες δικές σου. Καλὲς μὲν ἀλλά, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνεις, τρέφεις τὸ εἴδωλό σου. Αὐτὸ καὶ σὲ κίνδυνο βάζει τὴν ψυχή σου καὶ τὴν καθυστερεῖ. Μὲ ὅση εἰλικρίνεια κι ἄν διεκτραγωδεῖς τὰ πράγματα καὶ παρουσιάζεις τὶς ὅποιες καταστάσεις σου, δὲν εἶναι αὐτὸ ἡ σωστὴ στάση, δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Δὲν γίνεσαι ἔτσι μακάριος.

Άστη να φύγει - Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.

 

Άστη να φύγει ρε φίλε. Άστη να φύγει να ελευθερωθεί…

Τι κερδίζεις με το να την κρατάς κοντά σου; Τι κερδίζεις με το να βασανίζεις έτσι έναν άνθρωπο; Τι κερδίζεις με τις ζήλιες, με τα λόγια που σκοτώνουν, με το χέρι που σηκώνεις πάνω της, με όλες τις πιέσεις, που σε ψυχή και σώμα της ασκείς;

 

Άστη κοπέλα ελεύθερη…

Δε μπούκωσες με τόσο σαδισμό; Δε μπούκωσες με τόση κακία;

Πως αντέχεις;

 

Άστη να φύγει..

Μάνα δε σε γέννησε και εσένα; Μάνα δε σε βύζαξε; Μάνα δε σε σπαργάνωσε όταν ήσουνα βρεφάκι;

Για χάρη αυτής της μάνας σου, άστη να φύγει μακριά.

 

Σου γράφω εδώ, γιατί στο ντιβάνι, δε το βλέπω να σε πετυχαίνω…

Άστη κοπέλα να φύγει, να ελευθερωθεί και τράβα μπες κάτω από κανένα πετραχήλι και ζήτα από το Θεό να σε συγχωρέσει…

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†) Πνευματικὰ Μηνύματα 2021

                                                    

                                                    ΤΡΙΤΗ 5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021

Ἁγίας Χαριτίνης τῆς Μάρτυρος

Ὁσίας Μεθοδίας τῆς ἐν Κιμώλῳ

Ἁγίου Ἐρμογένους τοῦ Ἱερομάρτυρα τοῦ Θαυματουργοῦ

Ἀνάμνησης ὁπτασίας Κοσμᾶ Μοναχοῦ

Ὁσίου Εὐδοκίμου τοῦ Βατοπεδινοῦ τοῦ Νεοφανοῦς

Μᾶς σπλαχνίζεται ὁ Θεός, μᾶς ἀγαπάει ὁ Κύριός μας – γιʼ αὐτὸ ἔγινε ἄνθρωπος. Μπῆκε καὶ μπαίνει συνέχεια μέσα στὸν πόνο μας, στὴ θλίψη μας. Νὰ τὸ ξέρουμε αὐτό, καὶ μακάριος ὅποιος τὸ νιώθει. Αὐτὸς δὲν πονάει, δὲν θλίβται, δὲν ὑποφέρει μόνος του, ἀλλὰ νιώθει ὅτι κάπου μαζί του εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος φθάνει μέχρι τοῦ σημείου νὰ πάσχει μαζί του, σύμφωνα καὶ μὲ αὐτὸ ποὺ λέει ὁ προφήτης Ἡσαΐας: Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν.

Καὶ ἐπεμβαίνει ὁ Κύριος. Τὴν ὥρα ποὺ ἔχεις τὸν ὅποιο πόνο – ἰδιαίτερα ὅμως ἕναν πόνο ποὺ σὰν νὰ σοῦ τὸν φόρτωσαν ἔξωθεν, καὶ πονᾶς ἀβάσταχτα, ἀπαρηγόρητα καί, θέλεις δὲν θέλεις, ὑφίστασαι τὴ λύπη αὐτή – ἔχοντας ὑπʼ ὄψιν καὶ τὰ διάφορα περιστατικὰ τοῦ Εὐαγγελίου, νὰ κάνεις κουράγιο καὶ νὰ δεῖς ὅτι σὲ σπλαχνίζεται ὁ Κύριος ἐκείνη τὴν ὥρα καὶ θέλει ἐκεῖ μαζί σου νὰ πονέσει.

Μόρφου Νεόφυτος: Ἄραγε πιστεύουμε εἰς τὴν Ἄνω ζωή;

 

https://youtu.be/kOqiCdRRPWY

πηγή: https://yiorgosthalassis.blogspot.com/

Η καρδιά καί ο τρόπος τής προφορικής ευχής, Η Νοερά Προσευχή (μέρος 3ον) Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Κάποτε, όπως μου διηγείτο στα παιδικά μου χρόνια ο παπα-Θόδωρος, ο ιερεύς που με βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τον παππού του, που ’ταν και αυτός ιερεύς με το όνομα παπα-Γιώργης, για να κοινωνήσει έναν άρρωστο. Ετοιμάστηκε ο παππούς ιερεύς, παίρνοντας μαζί του τον εγγονό του, Θεόδωρο, για να κρατάει το φαναράκι αναμμένο και να πηγαίνει έτσι μπροστά. Πήγε στην εκκλησία, πήρε το Άγιο Ποτήριο με τη Θεία Κοινωνία, αφού προηγουμένως φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε στους ώμους του τον αέρα. Έτσι γινόταν τα παλιά χρόνια. Μπροστά πήγαινε ο μικρός, ο Θοδωρής, με το φαναράκι και ένα μικρό θυμιατό. Ήταν χειμώνας και οι δρόμοι ήσαν έρημοι και το κρύο πολύ. Σε μια στροφή του δρόμου, συναντούν μια σκοτεινή σιλουέτα - μόλις φαινόταν. Ο ιερεύς ούτε καν την πρόσεξε διότι όλη η προσοχή του ήταν στραμμένη στο Άγιον Ποτήριον και στη φύλαξη των Τιμίων Δώρων, του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Εκείνη η σκιά ήταν γυναίκα, σταμάτησε απότομα και έντρομη. Ο παπάς, χωρίς να δώσει σημασία, προχώρησε στο δρόμο του. Πήγε στο σπίτι του αρρώστου και τον κοινώνησε. Σε λίγο γύρισε πίσω από τον ίδιο δρόμο και άρχισε να σιγοβρέχει. Κάτω ο δρόμος ήταν γεμάτος λασπόνερα. Και βλέπει σε μια στιγμή μια γυναίκα, γονατιστή μέσα στις λάσπες και στα νερά, να κλαίει με λυγμούς. Ήταν η ίδια, που είχε συναντήσει πριν.

- Στάσου παπά μου, του λέει, μην προχωρήσεις άλλο.

Σταμάτησε ο ιερεύς έκπληκτος και κείνη άρχισε με λυγμούς να διηγείται τα εξής που τάκουσε και ο μικρός ο Θεόδωρος, ο μετέπειτα παπα-Θόδωρος, που είχε σταματήσει και κείνος.

- Εγώ προηγουμένως παπά μου πήγαινα να αμαρτήσω. Να λερώσω το στεφάνι μου. Όταν, όμως, έφτασες κοντά μου, βγήκε μια φωνή από τη Θεία Μεταλαβιά, προφανώς βέβαια απ’ το Άγιο Ποτήριο, και μου είπε «Τι πας να κάμεις παιδί μου, τι πας να κάμεις;» Η φωνή ήταν τόσο γλυκειά αλλά και τόσο πονεμένη, που λύγισα, ντράπηκα. Και έπεσα στα γόνατα και άρχισα να κλαίω, να κλαίω και να κλαίω μέχρι τώρα. Παπά μου, συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ με την αμαρτωλή, και συνέχισε να κλαίει με λυγμούς.

Ταχτσόγλου Καλλιόπη. Τυφλοὶ τὰ τ' ὦτα, τὸν τε νοῦν, τὰ τ'ὄμματα, πῶς δύνασθε, Θεῷ δουλεύειν καὶ Μαμωνᾷ ;;

1.Ἅγιον Ὄρος-μοναχὸς Φίλιππος = « Ἡ ἐκκλησία εἶναι ὑπὲρ τῆς ἐπιστήμης,ὑπὲρ τῆς ἰατρικῆς,ὑπὲρ τῶν φαρμάκων.Οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι ἐναντίον τῆς προόδου καὶ τῆς ἐπιστήμης,νὰ άπομονωθοῦν.Νὰ μὴν τοὺς ὀνομάζουμε λοιπὸν ἐκκλησία ἀλλά, θρησκειομανία καὶ παλιο-θρησκεία.Θρησκειομανεῖς, κολλημένοι στὸ χθὲς, κάντε τὸ ἐμβόλιο ! »(ἄν μᾶς βρίσετε κι ἄλλο,ποῦ θὰ πάει,θὰ μᾶς «πείσετε»)

2. Ἀθηνῶν,Ἱερώνυμος = «Ἐδῶ τὸ ἐμβὀλιο,ἐκεῖ ὁ τάφος.Διάλεξε καὶ πᾶρε.» (προφανῶς τὸ ἐμβόλιο ὁδηγεῖ στὴν ἀθανασία,ἔ;;)

3. Ἀλεξανδρουπόλεως,Ἄνθιμος = «Προστασία οἱ μάσκες καὶ οἱ άποστάσεις,μονόδρομος ὅμως,τὸ ἐμβόλιο,παρὰ τίς,ἐλάχιστες, παρενέργειες.Οἱ χριστιανοί θὰ ἔπρεπε νὰ πρωτοπορήσουμε θυσιαστικά,στὸν ἐμβολιασμό,ὥστε νὰ ἐπιφορτιστοῦμε τὶς ὅποιες παρενέργειες καὶ νὰ προστατεύσουμε τοὺς συνανθρώπους μας.» (γνωστὸς γιὰ τὶς μοντέρνες ἰδέες του, ἡ Παγώνη τῆς ἐκκλησίας)

4. Ἀργολίδος,Νεκτάριος = « Ἡ ἄρνηση τοῦ ἐμβολίου,εἶναι συνωμοσιολογικὴ θρησκόληπτη ἰδεολογία ποὺ δομεῖ ἕνα ὑπερσυντηρητικὸ μόρφωμα γιὰ τὴν διάσπαση τῆς κοινωνίας.Νὰ ἀφυπνιστοῦμε οἱ πάντες καὶ νὰ ἀντισταθοῦμε,γιὰ νὰ τοὺς ἀποτρέψουμε.Ἔχουν χρείαν ἐξορκισμοῦ.» (Βρίσε,βρίσε...βγάλε τὸ μένος σου γιὰ τὸ ποίμνιο,μὴ σὲ πνίξει)

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†) Πνευματικὰ Μηνύματα 2021

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021

Ἁγίου Ἱεροθέου πρώτου Ἐπισκόπου Ἀθηνῶν

Ἁγίας Δομνίνης τῆς Μάρτυρος καὶ τῶν θυγατέρων αὐτῆς Βερνίκης καὶ Προσδόκης

Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Λαμπαδιστοῦ

Ὁσίου Ἀμμοῦν τοῦ Αἰγυπτίου

Ὁσίου Θεοδώρου ''τοῦ Ταμασοῦ''

Ὁσίου Πίωρ τοῦ Ἐγκλείστου

Ὅταν κανεὶς σκέπτεται τὶς ἁμαρτίες του καὶ τὶς ἀδυναμίες του, τὶς σκέπτεται κατὰ τέτοιον τρόπο, ποὺ βουλιάζει μέσα ἐκεῖ. Βέβαια, μοιάζει νὰ ἔχει δίκαιο, ὅταν κανεὶς ἀναλογίζεται: «Ἀφοῦ εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀφοῦ ἔχω ἀδυναμίες, πῶς θὰ τὸ ξεχάσω, πῶς θὰ ξεφύγω ἀπὸ αὐτά; Καὶ δὲν θὰ εἶναι θράσος, ἐγωισμὸς φοβερός, δὲν θὰ εἶναι ὑπερηφάνεια μεγάλη, σὰν νὰ μὴν ἔχω ἁμαρτίες, νὰ ἀφοσιωθῶ στὸν Θεό, νὰ ποθῶ τὸν Θεὸ καὶ νὰ τὰ ξεχάσω αὐτά;» Καὶ παγιδεύεται ὁ ἄνθρωπος, εἴτε διότι αὐτὰ ἐνεργοῦν μὲ ὅλη τὴ δύναμή τους καὶ αἰχμαλωτίζουν τὸν ἄνθρωπο εἴτε διότι ἀφήνεται ὁ ἴδιος σʼ αὐτά. Καὶ ἀφήνεται ἤ ἐπειδὴ τὰ φοβᾶται ἤ ἐπειδὴ σὰν νὰ συνήθισε μὲ αὐτὰ καὶ σὰν νὰ ἀρέσκεται σʼ αὐτά.

Ὅμως κατὰ τὴ διδαχὴ τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ «Κράτα τὸν νοῦ σου στὸν Ἅδη καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι» ὅλα αὐτὰ ἀκριβῶς σὲ σπρώχνουν πρὸς τὸν Χριστό. Ἐπομένως δὲν ἔχει καμία θέση ἡ ἀπελπισία, τὸ βούλιαγμα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙ !

 

Ο Άγιος Διονύσιος ο αρεοπαγίτης , βαπτίσθηκε Χριστιανός με την οικογένειά του κατά το έτος 52 μ.Χ. τρία χρόνια αργότερα αφού έμαθε ότι ζει στα Ιεροσόλυμα η Μήτηρ Του Κυρίου λαχτάρισε να τη δεί.

Πήγε λοιπόν στα Ιεροσόλυμα και τον οδήγησαν στο σπίτι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου όπου ζούσε η Υπεραγία Θεοτόκος μετά τη Σταύρωση Του Χριστού .

Γράφει σχετικά με την επίσκεψη αυτή σε μίαν επιστολή.

Δέν πίστευα, το ομολογώ ενώπιον Τού Κυρίου, ω! θαυμάσιε οδηγέ καί ποιμένα μας Ιωάννη, ότι εκτός από Τόν ύψιστο Θεό ήταν δυνατό να υπάρχει οποιοδήποτε πρόσωπο πού να είναι γεμάτο από θεία δύναμη και θεία χάρη.

Όμως, κανένας άνθρωπος δέν μπορεί να φανταστεί αυτό πού είδα και κατάλαβα όχι μόνο με τα ψυχικά μου μάτια αλλά και με τα σωματικά.

Είδα, λοιπόν, με τα μάτια μου τη θεόμορφη και αγιότερη απ’ όλα τα ουράνια πνεύματα Μητέρα Τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ήταν ένα δώρο τής χάριτος Τού Θεού, της συγκαταβατικότητας του κορυφαίου αποστόλου (Ιωάννου), καθώς καί τής απέραντης καλοσύνης, ευσπλαχνίας και ευμένειας τής ίδιας Τής Παρθένου.

Ομολογώ ξανά και ξανά μπροστά στόν παντοδύναμο Θεό, μπροστά στόν πανάγαθο Σωτήρα και μπροστά στην ένδοξη και πάντιμη Μητέρα Του, πώς, όταν με οδήγησε σ’ εκείνην, τη θεόμορφη και Παναγία Παρθένο, ο Ιωάννης, η κεφαλή τών ευαγγελιστών καί τών προφητών πού, ενώ ζει με σάρκα, λάμπει όπως ο ήλιος στόν ουρανό, με τύλιξε μία θεία λάμψη, λάμψη ζωηρή καί αμείωτη, φωτίζοντάς με όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, καθώς καί μία υπερκόσμια, μία υπέροχη ευωδία με συνεχείς εναλλαγές.

Ούτε το πνεύμα μου ούτε το αδύναμο σώμα μου μπορούσαν να βαστάξουν τόσα και τέτοια σημεία, πού συνιστούσαν πρόγευση τής αιώνιας μακαριότητας καί δόξας.

Παρέλυσε η καρδιά μου και σχεδόν έσβησε το πνεύμα μου από τη θεία δόξα καί χάρη της.

Βεβαιώνω μπροστά στόν Θεό πώς, αν δεν είχα φυλάξει στήν καρδιά μου καί στόν νεοφώτιστο νού μου τίς θεόπνευστες διδαχές καί υποθήκες Του, θά είχα θεωρήσει Τήν Παρθένο θεό καί θά τήν είχα προσκυνήσει έτσι όπως προσκυνούμε Τόν μόνο αληθινό Θεό.

Γιατί κανένας νούς δέν μπορεί να φανταστεί γιά άνθρωπο δοξασμένο από Τόν Θεό δόξα ανώτερη από τη δόξα εκείνη πού αξιώθηκα εγώ, ο ανάξιος, να δώ, ούτε μακαριότητα μεγαλύτερη από τη μακαριότητα πού αξιώθηκα να γευθώ.

Ευχαριστώ Τόν ύψιστο καί πανάγαθο Θεό μου, Τήν Παναγία Παρθένο, τόν κορυφαίο Απόστολο Ιωάννη, καθώς κι εσένα, τήν ανώτατη καί επισημότατη κεφαλή της Εκκλησίας, πού σπλαχνικά μου φανέρωσε μια τέτοια ευεργεσία.

πηγή: https://agapotonxristo.blogspot.com/

Γιατί οι άνθρωποι εχθρεύονται την αλήθεια; Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως & Κριμαίας

«Και ελθόντι αυτώ εις το ιερόν προσήλθον αυτώ διδάσκοντι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι τον λαού λέγοντες·  εν ποία εξουσία ταύτα ποιείς, και τις σοι έδωκε την εξουσίαν ταύτην;» (Μτ. 21, 23). Γιατί έκαναν στον Κύριο Ιησού Χριστό μία τέτοια ερώτηση; Και είναι σίγουρο ότι τον ρώτησαν με θυμό. «Πώς τολμάς εσύ να διδάσκεις το λαό; Ποιος σου το επέτρεψε, ποιος σου έδωσε αυτό το δικαίωμα; Εμείς μόνον έχουμε την εξουσία να διδάσκουμε το λαό».

Την απάντηση που τους έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δώσει. Αν στη θέση του βρισκόταν κάποιος που δεν είχε εξουσία να διδάσκει θα έχανε τον εαυτό του μπροστά στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους και το πρώτο πράγμα που θα προσπαθούσε να κάνει θα ήταν να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν τους απάντησε ευθέως. Τους έδωσε μία απάντηση που δεν την περίμεναν. Αντί να δικαιολογεί τον εαυτό του και να τους προβάλλει επιχειρήματα, που να δικαιολογούσαν την εξουσία του να διδάσκει τον λαό, τους ελέγχει και τους αναγκάζει να παραδεχτούν πως δεν έχουν δίκαιο σ' αυτά που λένε.

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†) Πνευματικὰ Μηνύματα 2021

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ

Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου

Ἁγίας Δαμάρεως τῆς Ἀθηναίας

Ἁγίων Ρουστίκου καὶ Ἐλευθερίου

Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου Ἐπισκόπου Καισαρείας

Γιὰ νὰ βρεῖς τὸν Θεό, βοηθάει πάρα πολὺ καὶ ἡ εὐχή (τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με), ὅταν καθίσεις καὶ μέσα στὴν καρδιά σου φέρεις τὸν Χριστό. Ἔτσι λιγο-λίγο θὰ ἐπιμείνεις, θὰ προσπαθήσεις – ὅσο κι ἄν ὑπάρχει ἀντίδραση ἀπὸ μέσα σου – καὶ θὰ ἔρθει ὁ Χριστός. Δὲν τὸ λέει τυχαῖα ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός˙ τὸ αἰσθάνεται, τὸ ζεῖ, τὸ βιώνει. Καὶ ἔτσι διαφεντεύει μέσα του ὁ Χριστός, δὲν διαφεντεύει μέσα του, τὸ ἐγώ. Ἐὰν εἴμαστε ἔντιμοι, ἀληθινοὶ καὶ θέλουμε νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια, λίγο νὰ σκεφτοῦμε, δὲν θὰ δυσκολευτοῦμε νὰ ποῦμε: «Καὶ τὰ πιὸ καλὰ πράγματα ὅταν κάνω, πάντα ξεκινῶ ἀπὸ ἕνα συμφέρον, ἀπὸ μιὰ ἰδιοτέλεια˙ δὲν ἔχω διάθεση νὰ ὁμοιάζω μὲ τὸν Θεό. Ὅ,τι κάνω, καὶ τὸ καλύτερο πράγμα, τὸ κάνω, ἄν ἔχω ἀνταπόδοση». Πῶς θὰ μᾶς ἀγαπήσει κανεὶς ἔτσι τὸν ἐχθρό, ὅπως μᾶς λέει ὁ Κύριος στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή;

Εμμονικά τυφλοί μπροστά στα σημεία των Καιρών…

 

''Τά μάτια συνεπῶς τυφλώνονται ὁλοένα καί περισσότερο. Καί τυφλώνονται ἀντιστρόφως ἀνάλογα πρός ὅσα ζοῦμε - καί πού θά ἔπρεπε νά εἶναι κανονικά αἰτίες ἀφύπνισης, αἰτίες γιά νά ἔρθουμε καί πάλι «εἰς ἑαυτόν»''

Ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, κλιμακώνονται συνεχῶς τά χτυπήματα, πολλαπλασιάζονται τά «τέρατα καί τά σημεῖα». Τεράστιες περιοχές τῆς πατρίδας μας γίνονται κρανίου τόπος, μοναστήρια καί προσκυνήματα χάνονται μέσα στίς φλόγες, εἰκόνες τῆς Παναγιᾶς καί ἄλλων Ἁγίων ἀναβλύζουν ἐδῶ καί μῆνες ποταμούς δακρύων, ἡ γῆ σείεται κατά τόπους σχεδόν καθημερινά καί τώρα ἕνας σεισμός (ἀπρόσμενος μάλιστα, πού ἐξέπληξε μέ τήν ἔντασή του τούς σεισμολόγους) προκαλεῖ μεγάλες καταστροφές σέ μία περιοχή πού ἔχει δώσει ἀπό πνευματικῆς πλευράς πάρα πολλά δικαιώματα. Καί δέν εἶναι δυστυχῶς ἡ μόνη. Οἱ καταστροφές αὐτές μάλιστα, ἐδῶ καί ἀρκετούς μῆνες, ἀφοροῦν πλέον καί σέ ναούς, σέ πρωτοφανῆ γιά τά ἑλληνικά χρονικά ἔκταση.