Ἀφοῦ ὁ Παῦλος μίλησε καὶ εἶπε νὰ μιμῆσθε τὴν πίστη τους, ἀναλογιζόμενοι τὴν ὅλη συμπεριφορὰ καὶ τρόπο τῆς ζωῆς τους, προσέθεσε τὸ «νὰ ὑπακούετε καὶ ὑποτάσσεσθε στοὺς προϊσταμένους τῆς Ἐκκλησίας σας, διότι αὐτοὶ ἀγρυπνοῦν γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς σας καὶ θὰ ἀποδώσουν λόγο στὸν Θεὸ γιὰ τὴν διακονία τους αὐτή». Ἂς τὰ ἀκούσουν αὐτὰ οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ἡγούμενοι, καὶ ὄχι μόνον οἱ ὑπήκοοι καὶ ἀρχόμενοι, ὥστε νὰ εἶναι καὶ αὐτοὶ νηφάλιοι καὶ ἄγρυπνοι καὶ συνετοὶ στὸ ἔργο τους, ὡς ὑπεύθυνοι τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, διότι κινδυνεύουν νὰ ὑποστοῦν τιμωρία γιὰ τὰ ἁμαρτήματα τῶν ὑπηκόων τους καὶ τοῦ ποιμνίου, ποὺ ἔχουν ἀναλάβει. Καὶ πῶς ἐκεῖνος ἀγρυπνεῖ καὶ χύνει δάκρυα γιὰ τὴν σωτηρία σου, καὶ ἀμύνεται μὲ ἀναστεναγμούς, ὑπὲρ ἐσοῦ, στὸν Θεὸ καὶ ἐσὺ ἀδιαφορεῖς καὶ ἀμελεῖς γιὰ τὴν σωτηρία σου καὶ γίνεσαι ἀνυπάκουος καὶ βάναυσος σὲ ὅσα σὲ συμβουλεύει νὰ κάνης;
Μὴ πάρης θάρρος, ἐπειδὴ δὲν σὲ ἐκδικεῖται γιὰ τὴν ἀνυπακοή σου, διότι ὁ ἀναστεναγμός του εἶναι ἡ πιὸ φοβερὴ ἐκδίκηση. Διότι τότε καλεῖ σὲ βοήθεια τὸν Δεσπότη, ὅπως στὴν περίπτωση ἑνὸς δασκάλου, ποὺ ὅταν τὸ παιδὶ δὲν ἀκούει καὶ τότε καλεῖται ἐκεῖνος, ποὺ εἶναι πιὸ αὐστηρὸς παιδαγωγός, ἔτσι καὶ ἐδῶ. Πώ, πὼ πόσο μεγάλος κίνδυνος εἶναι αὐτός! Σὲ πόση μεγάλη ἄβυσσο τιμωριῶν σπρώχνουν τοὺς ἑαυτούς τους ἐκεῖνοι ποὺ ἀδιαφοροῦν! Καὶ πόσοι εἶναι ὑπόλογοι σὲ ὅσους ἐξουσιάζουν, γυναῖκες, ἄνδρες, παιδιά, καὶ πόση μεγάλη φωτιὰ βάζουν στὸ κεφάλι τους!








