Υπάρχουν κάποιες ημέρες που δεν είναι απλώς ημερομηνίες στο ημερολόγιο.
Είναι μνήμη.
Είναι χρέος.
Είναι δάκρυ.
Είναι προσευχή.
Είναι μια σημαία που ανεμίζει μέσα στην καρδιά.
Μια τέτοια ημέρα είναι η 28η Οκτωβρίου.
Εκείνο το ξημέρωμα του 1940, μια μικρή Ελλάδα κλήθηκε να κοιτάξει κατάματα μια δύναμη πολύ μεγαλύτερη από εκείνη.
Οι αριθμοί έλεγαν να φοβηθεί.
Η λογική έλεγε να υποχωρήσει.
ΟΧΙ.
Μια μικρή λέξη.
Μόλις τρία γράμματα.
Κι όμως μέσα της χώρεσαν βουνά ολόκληρα.
Χώρεσαν η ιστορία ενός έθνους, η δίψα για ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η πίστη, το φιλότιμο και η απόφαση ενός λαού να μη ζήσει γονατισμένος.
Και τότε ξεκίνησαν.
Παιδιά είκοσι και εικοσιπέντε χρονών.
Πατέρες που άφηναν πίσω γυναίκες και παιδιά.
Νέοι που ίσως δεν είχαν προλάβει ακόμη να ζήσουν.
Άνθρωποι απλοί, χωρίς μεγάλους λόγους και μεγάλα αξιώματα.
Ανέβηκαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου χωρίς να γνωρίζουν αν θα επιστρέψουν.
Και πίσω τους έμειναν οι μανάδες.
Μανάδες που έκρυβαν το δάκρυ για να μη δει το παιδί τον φόβο τους.
Που έκαναν τον σταυρό τους στην πόρτα.
Που άναβαν το καντήλι μπροστά στην Παναγία και ψιθύριζαν:
«Παναγιά μου, φύλαξέ το παιδί μου».
Κι εκεί, μέσα στο χιόνι και στο κρύο, ο Έλληνας στρατιώτης κουβαλούσε μαζί του κάτι περισσότερο από ένα όπλο.
Κουβαλούσε μια φωτογραφία της οικογένειάς του.
Έναν σταυρό.
Μια μικρή εικόνα.
Μια προσευχή.
Την ανάμνηση του χωριού του.
Τη μυρωδιά του σπιτιού του.
Και μια Ελλάδα ολόκληρη μέσα στην καρδιά του.
Γι’ αυτό για εμάς η 28η Οκτωβρίου δεν είναι γιορτή πολέμου.
Είναι γιορτή ελευθερίας.
Δεν γιορτάζουμε επειδή κάποιοι άνθρωποι σκοτώθηκαν.
Δεν πανηγυρίζουμε για τον πόνο ενός άλλου λαού.
Ο Χριστιανός δεν μπορεί να χαίρεται για το αίμα, από όποια πλευρά κι αν χύνεται.
Τιμούμε όμως εκείνους που στάθηκαν όρθιοι όταν τους ζητήθηκε να γονατίσουν.
Τιμούμε εκείνους που μας δίδαξαν ότι η ειρήνη είναι ιερή, αλλά και ότι η ελευθερία δεν είναι αυτονόητη.
Ότι υπάρχουν στιγμές στην ιστορία κατά τις οποίες ένας άνθρωπος, ένας λαός, ένα έθνος πρέπει να πει:
«Μέχρι εδώ».
Και σήμερα θέλω να το πω καθαρά.
Είμαι Ορθόδοξος και αγαπώ την Ελλάδα.
Και δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να απολογηθώ για κανένα από τα δύο.
Αγαπώ την Ελλάδα όχι επειδή θεωρώ τους άλλους λαούς κατώτερους.
Αγαπώ την Ελλάδα επειδή είναι η πατρίδα που παρέλαβα.
Είναι η γλώσσα στην οποία έμαθα να λέω «μάνα».
Η γλώσσα στην οποία έμαθα να λέω «Θεέ μου».
Είναι οι εκκλησιές των χωριών μας, τα ξωκλήσια στα βουνά, οι καμπάνες της Ανάστασης, οι τάφοι των προγόνων μας, οι θάλασσες και τα βουνά μας.
Είναι οι άνθρωποί μας.
Και αγαπώ την Ορθοδοξία γιατί μέσα σ’ αυτήν έμαθα ότι η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να συντρίβεις τον άλλον αλλά να θυσιάζεσαι γι’ αυτόν.
Ότι η ελευθερία χωρίς αλήθεια γίνεται εγωισμός και ότι η πατρίδα χωρίς αγάπη μπορεί να γίνει φανατισμός.
Γι’ αυτό ο δικός μας πατριωτισμός δεν χρειάζεται μίσος.
Μπορώ να αγαπώ τη σημαία μου χωρίς να καίω τη σημαία του άλλου.
Μπορώ να τιμώ τους ήρωές μου χωρίς να προσβάλλω τους νεκρούς κανενός λαού. Μπορώ να αγαπώ την Ελλάδα χωρίς να μισώ τον κόσμο.
Γιατί πατριωτισμός δεν είναι να μισείς την πατρίδα του άλλου.
Είναι να αγαπάς τόσο τη δική σου, ώστε να προσπαθείς να την κάνεις καλύτερη.
Σήμερα, λοιπόν, ας μη μείνουμε μόνο στις παρελάσεις και στις σημαίες.
Ας σταθούμε για μια στιγμή σιωπηλοί μπροστά σε εκείνα τα παιδιά που έμειναν για πάντα στα βουνά.
Σε εκείνους που δεν γύρισαν ποτέ στη μάνα τους.
Σε εκείνους που δεν ξαναείδαν το σπίτι τους.
Σε εκείνους που έμειναν νέοι για πάντα, για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι.
Και ας τους πούμε ένα μεγάλο:
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ για την ελευθερία που μας παραδώσατε.
Συγχωρέστε μας όταν τη θεωρούμε δεδομένη.
Συγχωρέστε μας όταν ξεχνάμε.
Συγχωρέστε μας όταν η Ελλάδα για την οποία εσείς θυσιαστήκατε γίνεται για εμάς απλώς μια σημαία που θυμόμαστε δύο φορές τον χρόνο.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνο χώμα.
Είναι μνήμη.
Είναι πολιτισμός.
Είναι πίστη.
Είναι γλώσσα.
Είναι θυσία.
Είναι οι ζωντανοί και οι κεκοιμημένοι της.
Είναι ευθύνη.
Κι αν σήμερα θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε το «ΟΧΙ», ας μάθουμε κι εμείς να λέμε τα δικά μας μικρά «όχι»:
Όχι στον φόβο.
Όχι στο μίσος.
Όχι στον διχασμό.
Όχι στην αδιαφορία.
Όχι στη λήθη.
Και ένα μεγάλο ΝΑΙ στην πίστη.
ΝΑΙ στην ελευθερία.
ΝΑΙ στην ενότητα.
ΝΑΙ στην αξιοπρέπεια.
ΝΑΙ στην Ελλάδα που ξέρει από πού έρχεται και γι’ αυτό μπορεί να γνωρίζει προς τα πού πηγαίνει.
Αιωνία η μνήμη των ηρώων του 1940.
Η Υπέρμαχος Στρατηγός, η Παναγία μας, να σκεπάζει την Ελλάδα μας, τα παιδιά της όπου γης και ολόκληρο τον κόσμο.
Και ο Θεός να μας χαρίζει εκείνο που οι άνθρωποι του 1940 πλήρωσαν τόσο ακριβά: Ειρήνη με ελευθερία.
Ελευθερία με αξιοπρέπεια.
Και πίστη που δεν φοβάται να σηκώνει τον Σταυρό της.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940! Ζήτω η Ελλάδα! Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες, όπου γης!
Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος
πηγή: facebook.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου