Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (για παιδιά)

25η Μαρτίου 1821 (για παιδιά)

Η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Το πρόσωπον της Υπεραγίας Θεοτόκου αναφέρεται πολλάκις και ποικιλοτρόπως εις την Θείαν Λατρείαν. Οι ιεροί υμνογράφοι συναγωνίζονται εις την εύρεσιν των καλλιτέρων ποιητικών εκφράσεων διά να τονίσουν την θέσιν, την οποίαν κατέχει η Μητέρα του Θεού εις το Μυστήριον της Ενσαρκώσεως του Χριστού, την ζωήν της Εκκλησίας και την καρδίαν των πιστών.

Εις την τιμητικήν προσκύνησιν της Υπεραγίας Θεοτόκου έχει αφιερώσει η Εκκλησία μας ιδιαιτέρας ιεράς Ακολουθίας και πανηγύρεις. Είναι γνωστοί οι Παρακλητικοί Κανόνες (Μικρός και Μέγας), ο Ακάθιστος Ύμνος και αι λεγόμεναι Θεομητορικαί εορταί, με τας οποίας οι πιστοί εκφράζουν τα αισθήματα αγάπης, ευγνωμοσύνης και αφοσιώσεως εις την «άσπιλον; αμόλυντον, άφθορον, άχραντον, αγνήν Παρθένον, Θεόνυμφον Δέσποιναν».

Τέλος προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου έχομεν πολλάς εικόνας και πολλούς ιερούς ναούς. Φέρουν διάφορα ονόματα από τας ιδιότητας, τας οποίας απέδωκεν η Εκκλησία εις την Παναγίαν, όπως Γοργοεπήκοος, Ελεούσα, Παμμακάριστος, Οδηγήτρια, Παρηγορίτισσα, Παντάνασσα, Περίβλεπτος κ. α.

Τα διάφορα γεγονότα της ζωής της Θεοτόκου απεικονίζονται άριστα εις τας βυζαντινάς μας εικόνας. Εις αυτάς η στάσις του σώματός της και τα χαρακτηριστικά του προσώπου της εκφράζουν τα αισθήματα της αγνής και πλούσιας καρδίας της και μας υπενθυμίζουν την αγνότητά της, την πίστιν της και την ταπεινοφροσύνην της, καθώς και τον ρόλον της Παναγίας εις την Ενανθρώπησιν του Κυρίου.

Κολοκοτρώνης:“Παναγία μου, βοήθησε και τούτην την φορά τους Έλληνες διά να εμψυχωθούν”. του κ. Δημήτρη Νατσιού

                         «Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν»

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός 

«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει….». 

 «Όπου και να σας βρίσκει το Κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη!», γράφει ο Ελύτης. 

 Μνημονεύω, τούτες τις δύσκολες ημέρες - κλεισμένοι στα αρχοντικά μας- τους στίχους του Σολωμού. Περίεργες στιγμές ζούμε. Η άνοιξη, η νιότη του χρόνου, πολιορκεί τις αισθήσεις μας . «Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη/ κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα». Και έξω το αόρατο κακό. Πολιορκημένοι. Με τα ντουλάπια να βογκούν από ρύζια και ζυμαρικά. Εκείνοι, οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένο», έψαχναν εναγωνίως ακόμη και ποντικούς και «ήτο ευτυχής όστις εδύνατο να πιάσει έναν. Βατράχους δεν είχαμε, κατά δυστυχίαν», γράφει ο Κασομούλης στα «Στρατιωτικά Ενθυμήματά» του. 

 Μεσολόγγι: το άγιο βήμα της ιστορίας μας. Μοσχοβολά σαν το Τίμιο Ξύλο. Λιμοκτονούσαν, αρρώσταιναν από επιδημίες, κατασκοτώνονταν στις τάπιες του φράχτη, όπως τον ονόμαζε ο Μπραϊμης, όμως πολεμούσαν και γονάτιζαν την Τουρκιά, γιατί είχαν Υπέρμαχο Στρατηγό την Θεοτόκο. Τα σήμαντρα και οι καμπάνες χτυπούσαν. Στις εκκλησιές έτρεχαν για ικεσία και ευχαριστία. (Είμαστε όλοι, όσοι πιστεύουμε στο Χριστό και την αγία Εκκλησία του, περίλυποι έως θανάτου για το κλείσιμο των ναών. Τώρα καταλάβαμε τι σημαίνει εκκλησιασμός. «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον». Οι σπουδαίοι αυτοί λόγοι του, μεγίστου εν πατριάρχαις, αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, γίνονται κατανοητοί. Χωρίς την εκκλησία, τι Ευαγγελισμό, τι Κυριακή, τι Πάσχα, να γιορτάσεις; Νιώθουμε σαν να έχουμε χάσει ό,τι πολυτιμότερο στην ζωή μας. Σαν να τουρκέψαμε…). 

 Πίσω στο ένδοξο καλυβάκι του Γένους. 25 Μαρτίου 1826. Στο νησάκι της λιμνοθάλασσας, την Κλείσοβα. Εχθρικό βόλι σπάζει στα δυο το σπαθί του Κίτσου Τζαβέλα, χωρίς να αγγίξει τον πολέμαρχο. Όλο είπαν πως ήταν θαύμα της Παναγίας. Και ο Τζαβέλας αφήνοντας για μια στιγμή την μάχη και πηγαίνει στην εκκλησιά της Αγίας Τριάδος. Προσκυνά το εικόνισμα της Ευαγγελίστριας και της αφιερώνει τα κομμάτια από το γιαταγάνι του, λέγοντας: 

- Παναγιά μου, σήμερα όπου σε γιορτάζουμε, σου αφιερώνω τούτο και βόηθα τα παλληκάρια να νικήσουν τον εχθρό.

 Και η Παναγία έστερξε στην παράκληση του καπετάνιου και του χάρισε μια δοξασμένη νίκη. Δίπλα στο πεδίο της μάχης η εκκλησιά ήταν ανοιχτή. Ευλογούσε η Θεομάνα μας τα όπλα τα ιερά. Τα κλείσιμο των ναών είναι το ….τρόπαιο της απιστίας τού πάλαι ποτέ Γένους των Ρωμιών. Και απορώ; Και μόνο που βλασφήμησαν κατά του ζωοποιού και σωστικού μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας, έπρεπε η Ιεραρχία να ζητήσει, να απαιτήσει- το ελάχιστο- να ισχύσουν και για την εκκλησία οι διατάξεις των σούπερ μάρκετ. 

Στο όνομα της αγάπης... του κ. Αθανασίου Σαρόπουλου

Έχουμε αναρωτηθεί οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Εκκλησίας της Ελλάδας, τι ακριβώς έχουμε αποδεχθεί στο όνομα της αγάπης προς τον πλησίον και της προστασίας του από τον κορωνοϊό COVID-19;;;

Στο όνομα της αγάπης του πλησίον, αποδεχθήκαμε κατ΄ αρχάς να μην τελείται καμία "λειτουργία και ιεροπραξία" (δηλαδή όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας και όλες οι νυχθήμερες Ακολουθίες της) σε όλους τους ιερούς ναούς και σε όλα τα μοναστήρια στην Ελλάδα. Δηλαδή, η Θεία Λατρεία στο σύνολό της απαγορεύθηκε να τελείται ακόμη και κεκλεισμένων των θυρών από ιερείς και ψάλτες, ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο μοναστήρι, με μόνη εξαίρεση τη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση σε ελάχιστες εκκλησίες της χώρας και φυσικά κεκλεισμένων των θυρών...

Συνεπώς, στο όνομα της αγάπης, αποδεχθήκαμε τη λογική αυτών των πρωτοφανών μέτρων που δεν είναι η αποφυγή της συνύπαρξης των πιστών στο χώρο λατρείας, καθώς αυτή επιτρέπεται με περιορισμούς για ατομική προσευχή ή κηδεία. Εξάλλου, η Πολιτεία αποδέχεται σήμερα, τη συνύπαρξη δεκάδων ανθρώπων σε γραφεία δημοσίων υπηρεσιών που ασχολούνται με επιδοτήσεις, αδειοδοτήσεις κλπ, σε σούπερ μάρκετ, σε τράπεζες, σε Δημαρχεία για τέλεση πολιτικών "γάμων" κοκ.

Ο ασύνορος πολιτισμός μας!

Γράφει ο ΠαπαΗλίας Υφαντής 

Βρυχάται ο σουλτάνος Ερντογάν και τα φερέφωνά του γρυλίζουν αδιάκοπα για «τα σύνορα της καρδιάς» τους, Τα οποία-αν καλά θυμάμαι-έφταναν κατά την περίοδο της ακμής τους-μέχρι τα σύνορα της τότε Αυστροουγγαρίας. Και του απάντησαν κάποιοι δικοί μας ότι τα σύνορα της δικής μας καρδιάς φτάνουν μέχρι τις Ινδίες. 

    Αλλά, όπως είναι ευνόητο, οι καρδιές δεν έχουν σύνορα. Κι αν μεν είναι όμορφες δημιουργούν πολιτισμούς χωρίς σύνορα. Ενώ αν είναι άσχημες προκαλούν βαρβαρότητες επίσης χωρίς σύνορα. Όπως, για παράδειγμα, οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι των Γερμανών. Δεν απομένει, λοιπόν, παρά να συγκρίνουμε την ιστορική πορεία του δικού μας έθνους με αυτήν κάποιων άλλων-και ιδιαίτερα στην προκειμένη περίπτωση, των Τούρκων- για να γίνει αντιληπτό το ποιον προσανατολισμό έχουν οι καρδιές των Ελλήνων και των γειτόνων μας: 

    Οι γείτονες μας και ελέω ΝΑΤΟ «σύμμαχοι» μας Τούρκοι, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, δεν έχουν να παρουσιάσουν κάτι πολιτισμικά αξιόλογο. Στους λαούς, που υποδούλωσαν δεν άφησαν κάποια πολιτισμικά ίχνη. Αν μάλιστα τους κρίνουμε με βάση τις εμπειρίες της δικής μας 400χρονης σκλαβιάς, δεν μας άφησαν ως ανάμνηση τίποτε άλλο παρά «μνημεία» ασύνορης βαρβαρότητας: Τα χαράτσια, τα παιδομαζώματα, τις σφαγές, τους ανασκολοπισμούς, τους εξανδραποδισμούς και όσα άλλα η βαρβαρότητα μπορεί να υπαγορεύσει. Και ασφαλώς, επειδή τους χώριζε πολιτισμική άβυσσος από τους Έλληνες δεν μπόρεσαν να οικειοποιηθούν κάποια αξιόλογα στοιχεία του πολιτισμού μας. Σε αντίθεση βέβαια με κάποιους αραβικούς λαούς, οι οποίοι επωφελούμενοι απ’ την επικοινωνία τους με την πνευματική παρακαταθήκη των Ελλήνων, ανέπτυξαν αξιόλογους πολιτισμούς. 

Συγχώρεσέ μας Κύριε…

Γιὰ 10 τουλάχιστον λόγους:

 1. Γιατί ἐνῶ εἴμαστε Κύριε, μία χώρα σκανδαλωδῶς εὐνοημένη στὴν διάρκεια τῆς Ἱστορίας, ἀπὸ Ἐσένα, τὴν Παναγία Μητέρα Σου καὶ ὅλους τους Ἁγίους μας καὶ εἶναι ἀμέτρητες οἱ στιγμὲς στὴν Ἐθνικὴ καὶ προσωπική μας ἱστορία, ποῦ μᾶς πῆρες στὴν ἀγκαλιά Σου καὶ μᾶς ἔσωσες, ἐμεῖς μὲ ἕνα Tweet(!) τοῦ πρωθυπουργοῦ μας, Σοὺ δηλώσαμε ἐπίσημα ὅτι δὲν Σὲ χρειαζόμαστε πλέον!

 2. Γιατί αὐτὴν τὴν ὥρα ποῦ κυριαρχεῖ ὁ φόβος τοῦ θανάτου, τὰ super market, τὰ Pet shops! καὶ οἱ τράπεζες, (οἱ ναοὶ τοῦ χρήματος) μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ νὰ λειτουργοῦν, (κι ἂς κινδυνεύουμε νὰ κολλήσουμε καὶ ἐκεῖ), ἀλλὰ ΟΧΙ οἱ ναοί σου Χριστέ μας! 

 3. Γιατί τὰ delivery τοῦ φαγητοῦ μᾶς εἶναι ἀναγκαία, ἀλλὰ ΟΧΙ οἱ «delivery» (ἱερεῖς) τοῦ δικοῦ Σου Σώματος καὶ Αἵματος, Χριστέ μας!

 4. Γιατί ΕΜΕΙΣ οἱ πιστοί Σου, οἱ βαπτισμένοι καὶ μυρωμένοι ντρεπόμαστε καὶ φοβόμαστε νὰ πιάσουμε τὸ μάκτρο τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου, νὰ φιλήσουμε τὶς Ἱερὲς Εἰκόνες καὶ νὰ πάρουμε τὴν εὐχὴ τῶν ἱερέων μας. Φοβόμαστε μάλιστα (ὢ τῆς βλασφημίας! ) νὰ πλησιάσουμε καὶ στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς! Βάζουμε ὅμως δεξιὸ λογισμὸ Χριστέ μας καὶ ἰσχυριζόμαστε ὅτι τὸ κάνουμε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ νὰ προστατέψουμε τοὺς ἀδελφούς μας. Στὸ super market ἐξακολουθοῦμε ὅμως νὰ πηγαίνουμε Χριστέ μας καὶ... ἂς κινδυνεύουμε καὶ ἐκεῖ! Μὴ μᾶς παρεξηγεῖς Χριστέ μας, ποῦ ἐκεῖ ἡ ἀγάπη μᾶς ἀτονεῖ λίγο!

Κοιτώ τον Σταυρό….

Κοιτώ τον Σταυρό μέσα από μια φωτογραφία……Τον Θεό μου Τον συνέλαβαν, Τον εκτύπησαν και Τον έφτυσαν, «εν αυτώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω» είπαν (Ιωάν. 19, 4). Αυτό όμως προκάλεσε ένα ισχυρότερο ξέσπασμα: «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν!» Η απόλυτη θυσία….για να σωθεί ο άνθρωπος….

Νωρίτερα είχε παραδώσει στους μαθητές τη Θεία Ευχαριστία…. «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν…». Τα συγκλονιστικά αυτά λόγια του Κυρίου, μέχρι το τέρμα των αιώνων θα δονούν την κάθε χριστιανική ψυχή. Η Μνήμη του Χριστού όμως, η θύμησή Του είναι μία εντελώς διαφορετική κατάσταση ψυχής. Δεν είναι αφηρημένες σκέψεις ακόμη και θεολογικές. Δεν είναι γλυκανάλατος υποκειμενικός ευσεβισμός με στοιχεία αυτοδικαίωσής μας. Η θύμηση του Θεού - με κέντρο αναφοράς της την συμμετοχή μας στο Σώμα και Αίμα Του - είναι διαρκής πορεία-μετάνοιας και συντριβής. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι το τέλος μιας προσπάθειας αλλά η αρχή της μετανοίας μας!

  Και σήμερα ζήσαμε μια περίεργη εμπειρία, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, στο προαύλιο ενός ναού, να μην μπορούμε να αντικρίσουμε τον Σταυρό σου Χριστέ μας…..παρακαλώντας Σε, να μας ελεήσεις…  να μεταλάβουμε. Γύρω πρόσωπα δακρυσμένα.... Αυτή η συμμετοχή μας στο Μυστήριο των Μυστηρίων, στην Κοινωνία της Αγάπης του Θεού, που μας δίνει την δυνατότητα να γίνουμε («όπως η μάνα με το παιδί»), σάρκα από τη Σάρκα Σου και αίμα από το Αίμα Σου….. ΘΑ ΔΙΑΚΟΠΕΙ.

«Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν…»

Μα πώς Θεέ μου…..δεν μας το επιτρέπουν….

«Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» ακούγεται μια φωνή μέσα μου….

    Διαβάζω για "θεριακλῆδες" μα εγώ Χριστέ μου Εσένα διαλέγω ….Στο μυαλό έχουν μαζευτεί όλα τα διλήμματα της μέρας και τα επιχειρήματα μιλούν μεταξύ τους με ένταση, χωρίς να ακούνε το ένα το άλλο:

– Θρησκευτικότητα ή κοινωνικό καθήκον;

– Υπακοή στον Επίσκοπο ή όπως κρίνω;

– Θεία Κοινωνία ή καθησυχασμός του άρρωστου παππού στο σπίτι;

– Πίστη η λογική;

– Λατρευτική ζωή ή ο μη σκανδαλισμός των ανθρώπων;

– Αποχή από τις ακολουθίες: ολιγοπιστία ή ευθύνη;

– Πρώτα «εγώ και ο Θεός» ή πρώτα «εγώ και ο αδελφός;»

Κι άλλα…κι άλλα πολλά!

Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, ήρθε η απάντηση….

«Παιδί μου, τέρμα τα ψέματα! Οι ακροβασίες να τα έχεις με όλους καλά, οι συμβιβασμοί χωρίς συγκρούσεις, τα ταξίδια πατώντας σε δύο βάρκες, όλα αυτά να τα ξεχάσεις. Έφτασε ο καιρός ν΄ αποφασίσεις πού θα δώσεις ολοκληρωτικά την καρδιά σου:

Στον κόσμο ή σε Μένα.

Κι ό,τι αποφασίσεις πράξε……

Σταδιακά λοιπόν αλλά σταθερά  - αντιπαθούντες την κακία που είναι γέννημα και θρέμμα του πονηρού αυτές τις πανάγιες ημέρες λίγο πριν από το Πάσχα, ας αποτινάξουμε τους μαύρους χιτώνες της αμφιβολίας - και ας ντυθούμε το λευκό μανδύα της πίστης.

Γιατί έτσι θα πάρει σάρκα και οστά μέσα μας, το «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» και γιατί έτσι θα μπορέσουμε να ψάλλουμε μαζί με τον υμνωδό τον νικητήριο παιάνα της Εκκλησίας συγχωρούντες «πάντα τη Αναστάσει!...».

 «Καλή μετοχή στη χαρά της Αναστάσεώς Του !!!»

Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους εκφράζει την θλίψη της για τη γενική απαγόρευση της χριστιανικής λατρείας

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ – Του Γιώργου Θεοχάρη –ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η πανδημία του κορονοϊού που έχει βάλει σε μεγάλη δοκιμασία την χώρα μας, απασχόλησε πρόσφατα και το Άγιον Όρος.
Η Ιερά Κοινότητα αποφάσισε να τελεστεί αγρυπνία στην Παναγία και στον Άγιο Χαράλαμπο σε όλες τις μονές, το βράδυ της Παρασκευής, 27 Μαρτίου
Επίσης να τελεστούν στις μονές λιτανείες με άγια λείψανα και θαυματουργές εικόνες.


Η Ιερά Κοινότητα εκφράζει την συμπαράσταση της στον δοκιμαζόμενο λαό, στην Κυβέρνηση και σε όλους όσους δίνουν καθημερινά τον αγώνα στις επάλξεις κατά της επιδημίας.
Ταυτόχρονα όμως εκφράζει και την θλίψη των Αγιορειτών Πατέρων για οποιαδήποτε αδιάκριτη γενική απαγόρευση της Ορθόδοξης χριστιανικής λατρείας, και μάλιστα σε μία περίοδο κατά την οποία ο λαός έχει ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, να καταφύγει στον Θεό.


Τέλος καλεί όλους να στραφούν στον Κύριο, την πηγή της ζωής και τον νικητή του θανάτου, με όλη την ψυχή τους και να εντείνουν τις προσευχές και τη μυστηριακή ζωή, την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.


Πηγή:vimaorthodoxias.gr

Παρὰ ταῦτα, ἡ ἀπαγόρευση τῆς λατρείας εἶναι λάθος ποὺ πρέπει νὰ διορθωθεῖ.

Σπάτα, 22 Μαρτίου 2020

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 154Η

Θέμα: «Σκέψεις γιὰ μιὰ φετινὴ ψυχωφελῆ Τεσσαρακοστὴ»

Πρὸς τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς καθ’ ἡμᾶς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε.

Ζοῦμε χωρὶς ἀμφιβολία ὄχι ἁπλὰ δύσκολες, ἀλλὰ καὶ ἀποκαλυπτικὲς στιγμές. Τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας καὶ οἱ καθημερινὲς δραματικὲς ἀλλαγές, τὰ αἰφνιδιαστικὰ περιοριστικὰ μέτρα, ὁ βομβαρδισμὸς τῶν ψυχοπλακωτικῶν εἰδήσεων καὶ εἰκόνων, ὅλα εἶναι ἀσφαλῶς πρωτοφανῆ καὶ παραπέμπουν σὲ ἐσχατολογικοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως, στὴν αἴσθηση τῆς παντελοῦς ἀνεπάρκειας τοῦ ἀνθρώπου. 

Ὅλοι κλεισμένοι στὰ σπίτια μας, σὰν νὰ περιμένουμε μιὰ ἐπερχόμενη καταιγίδα. Οἱ δρόμοι ἄδειοι. Πιθανὴ ἀπαγόρευση καὶ τῆς κυκλοφορίας. Μόνιμη συντροφιὰ ἡ τηλεόραση καὶ τὸ διαδίκτυο. Ἡ ἀλήθεια μπερδεμένη μὲ ὑπερβολὲς ἢ παραπλανητικὲς εἰδήσεις. Φόβος, ἔνταση, ἀναστατωμένο θυμικό, ἀγωνία, κόπωση, τεταμένες σχέσεις, ἐγωισμοὶ ποὺ μέχρι τώρα ἤτανε κρυμμένοι, βγαίνουν στὴν ἐπιφάνεια. Σκηνικὸ σκοτεινό καὶ καταθλιπτικό. «Πυρσὸς οὐδαμοῦ». Φῶς πουθενά.

Ἡ ἀλαζονεία τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας σὲ συντριβή, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀποκρυπτογράφησης τοῦ γονιδιώματος καὶ τῶν βιοτεχνολογικῶν θαυμάτων, τῆς τεχνητῆς γονιμοποίησης, τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης, τῆς ρομποτικῆς καὶ τῆς νανοτεχνολογίας, τῶν ἀσύλληπτων ἐπιτευγμάτων, τῆς «κατάκτησης» τοῦ σύμπαντος, ὁ ψεύτικος γίγαντας τῆς γνώσης καὶ δυνάμεως, πλήρως ταπεινωμένος, ἀπόλυτα ἰσοπεδωμένος, κυνηγάει ἕναν νανοϊὸ ποὺ ἔχει ἀναστατώσει τὴν οἰκουμένη καὶ ἔχει παραλύσει τὰ πάντα καὶ ἀδυνατεῖ νὰ τὸν ἀντιμετωπίσει. Καὶ τὸ χειρότερο, παραμένει ἀταπείνωτος ἀκόμη. Δὲν βλέπει τὸν Θεό. Δὲν πιστεύει στὸν Θεό. Δὲν Τὸν θέλει. Θεὸς πουθενὰ στὸν ὁρίζοντα. Οὔτε τώρα. «Χριστὸς καθεύδει!»

Τελικά, δὲν μποροῦμε νὰ ἀγκαλιαστοῦμε οὔτε νὰ φιληθοῦμε οὔτε νὰ δώσουμε τὰ χέρια μας. Μὲ μάσκες στὰ πρόσωπα, μὲ ὀσμὴ ἀπολυμαντικοῦ, σὲ ἀπόσταση μεταξύ μας, μὲ ἀπαγορεύσεις καὶ πρόστιμα ἂν βρεθοῦμε μαζὶ περισσότεροι ἀπὸ δέκα, ἀνήμποροι νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὴν πιεστικὴ πραγματικότητα. Ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἑνώνει τὴν οἰκουμένη, ποὺ συγχωρεῖ, ποὺ ἀγκαλιάζει, σιγὰ σιγὰ φαίνεται νὰ στερεῖται τὴ λατρευτική της δυνατότητα. Χάσαμε τὴ σύναξη μας ὡς πιστοί, ἀπαγορεύτηκε ἡ κοινωνία μας μὲ τὸν Χριστό, δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται οὔτε ἡ τέλεση τῆς θείας Εὐχαριστίας, τῆς ἀναίμακτης θυσίας, «ὑπὲρ τοῦ σύμπαντος κόσμου». Εὐτυχῶς, «προσωρινά» καὶ ὄχι ἀπὸ ἔχθρα καὶ πολεμική διάθεση. Μᾶλλον ἀπὸ σύνεση καὶ λίγη ὀλιγοπιστία. Ἔτσι θέλουμε νὰ πιστεύουμε. 

Παρὰ ταῦτα, ἡ ἀπαγόρευση τῆς λατρείας εἶναι λάθος ποὺ πρέπει νὰ διορθωθεῖ. Σὲ καμμία χώρα δὲν συνέβη κάτι τέτοιο ποτέ, παρά μόνο στὴν Ἑλλάδα. Ἡ λατρεία δὲν ἀπαγορεύθηκε οὔτε καὶ ἀπὸ τὸ Σοβιετικὸ κάθεστώς. Μόνον ὁ Ἐμβὲρ Χότζα τὸ ἔκανε στὴν Ἀλβανία. Οἱ συνάξεις μπορεῖ νὰ ἀπαγορευθοῦν, οἱ ναοὶ μπορεῖ νὰ κλείσουν, ἡ λατρεία ὅμως καὶ ἡ τέλεση τῆς θείας Εὐχαριστίας μὲ κανέναν τρόπο. Μᾶς κόπηκε ἡ ἀναπνοή. Ἐλπίζουμε ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος στὰ πλαίσια τῆς εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς της θὰ βοηθήσει τὴν Κυβέρνηση νὰ τὸ καταλάβει. Εἶναι δυνατὸ νὰ ἔρθει τὸ Πάσχα καὶ νὰ μὴ δοξάσουμε τὸν Ἀναστάντα; Εἶναι δυνατὸ νὰ ἔχουμε λάβει ὅλα τὰ μέτρα καὶ ἀπὸ τὸν ὁρίζοντά μας νὰ ἔχει ἐξορισθεῖ ὁ Θεός; Εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουμε Μεγάλη Πέμπτη καὶ νὰ εἴμαστε ὅλοι ἀκοινώνητοι, ἀκόμη καὶ οἱ ἱερεῖς; 

Πρὸς τὸ παρόν, ζοῦμε μὲ τὴ νοσταλγία τῶν ἐμπειριῶν μας καὶ μὲ τὴν προσδοκία τῆς ἐκκλησιαστικῆς χαρᾶς καὶ ἐλπίδας μας. Πρέπει ὅμως καὶ μποροῦμε νὰ ζήσουμε τὴν πίστη καὶ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Κύριο καὶ μὲ φρόνημα θυσίας.

Ὅλοι γύρω μας κάνουν θυσίες καὶ ὑποβάλλονται σὲ στερήσεις. Οἱ θυσίες ποὺ ἔχει κάνει ἡ Κυβέρνηση στὸ δικό της ἐπίπεδο εἶναι θαυμαστές. Ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ κοινωνία ποὺ ἔχει μάθει ἀλλιῶς νὰ ζεῖ. Τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ μὲ τόσο κίνδυνο καὶ αὐταπάρνηση διακονοῦν τοὺς ἀσθενεῖς; Πόσοι δὲν ἀρρώστησαν ἀπὸ αὐτούς; Πόσοι δὲν τσακίστηκαν ἀπὸ τὴν ἐξάντληση καὶ τὴν ὑπερένταση; Αὐτοὶ ποὺ προσβλήθηκαν χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν καὶ χωρὶς νὰ φταῖνε; Οἱ συγγενεῖς τους ποὺ μένουν στὸ ἴδιο σπίτι ἀλλὰ δίχως ἐπικοινωνία; Ὅλοι αὐτοὶ προξενοῦν τὸν θαυμασμό μας καὶ μᾶς ἐμπνέουν. Γι’ αὐτὸ τοὺς εὐγνωμονοῦμε.

Ὅλων ὁ δρόμος περνάει ἀπὸ μιὰ θυσία. Καὶ ὁ δικός μας, ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε ἀκόλουθοι τοῦ Ἐσταυρωμένου. Πολλοὶ διαμαρτύρονται ποὺ σήμερα Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως δὲν θὰ προσκυνήσουν στοὺς ναούς. Ἔχουν δίκιο. Ὅπως καὶ οἱ ἱερεῖς μας θὰ μείνουν ἀλειτούργητοι τέτοια μέρα. Ἀκόμη περισσότερο. Ὁ λαὸς βέβαια ἔχει τρόπο νὰ κρατήσει τὴν πίστη του, οἱ ἱερεῖς ὅμως χωρὶς θυσιαστήριο πῶς νὰ διατηρήσουν τὴν ταυτότητα τῆς ἱερωσύνης τους; Καλούμαστε νὰ κάνουμε ὅλοι τὴ θυσία μας, μάλιστα θυσιάζοντας πρὸς καιρὸν καὶ τὴν πνευματικὴ τροφή μας. Ἐξάλλου ἡ Θεία Κοινωνία δὲν εἶναι δικαίωμα οὔτε θέλημα ποὺ διεκδικεῖται, ἀλλὰ εὐλογία ποὺ προσφέρεται σὲ μᾶς, ἂν καὶ ἀνάξιοι, ὡς χάρις, δῶρο, φάρμακο καὶ ζωή. Ἂς σκεφθοῦμε πόσες φορὲς μέχρι τώρα κοινωνήσαμε ἀναξίως καὶ ἂς δεχθοῦμε ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος μέσα ἀπὸ τὰ γεγονότα μᾶς βάζει ἕνα ἐπιτίμιο γιὰ τις ἁμαρτίες μας, γιὰ τὴν ἀναξιότητά μας, ὄχι ἡ Κυβέρνηση. 

Ἐπιπλέον, ἀπουσιάζουμε μὲν ἀπὸ τοὺς ναοὺς καὶ στερούμεθα τὴ θεία λειτουργία, ἀλλὰ ὅλα συμβαίνουν μὲ τὴν εὐλογία τῆς ὑπεύθυνης γιὰ τὴ σωτηρία καὶ τὸν ἁγιασμό μας Ἐκκλησίας. «Αὐτὴ γὰρ ἀγρυπνεῖ ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Ὁ Θεὸς φωτίζει τὴ Σύνοδο περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν κρίνουμε τὶς ἀποφάσεις της, ἀλλὰ ταπεινὰ ἐκφράζουμε τὸν πόνο μας καὶ ὑπακούουμε στὶς ὑποδείξεις της. Μήπως αὐτὸ τὸ φρόνημα μᾶς ὁδηγεῖ νομοτελειακὰ σὲ αὐτὸ ποὺ δὲν σκεπτόμαστε καὶ εἶναι ὄχι ἡ μετάνοια τῶν ἄλλων ἀλλὰ ἡ προσωπικὴ δική μας μετάνοια; Μεγαλύτερος ἐχθρὸς καὶ ἀπὸ τὸν ἰὸ καὶ ἐνδεχομένως τὶς Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις εἶναι μᾶλλον ὁ ἑαυτός μας. 

Ἡ περίοδος ποὺ διανύουμε μπορεῖ νὰ ἐξελιχθεῖ στὴν πιὸ «ψυχωφελῆ Τεσσαρακοστὴ» τῆς ζωῆς μας. Ἡ ὠφέλεια ποὺ συνήθως προέρχεται ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τυπικοῦ, τὶς ἀκολουθίες, τὶς συνάξεις, τὶς ἑορτές καὶ ἰδιαίτερα τὶς θείες λειτουργίες, φέτος θὰ προκύψει ἀπὸ ἄλλους δρόμους καὶ ἄλλα μέσα ποὺ τὸ θησαυροφυλάκιο τῆς Ἐκκλησίας διαθέτει.

(α) Ἡ ὁρατὴ ἀπειλὴ τῆς ἀσθένειας, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀνυπαρξία προληπτικῶν ἐμβολίων ἢ θεραπευτικῶν φαρμάκων, κάνει εὐδιάκριτο τὸν θάνατο καὶ εὐκολότερα μᾶς βάζει στὴν προοπτική του. Λίγη σκέψη γιὰ τὴν αἰωνιότητα μέσα ἀπὸ φόβους, ἀνασφάλειες, ἐρωτήματα καὶ ἀγωνίες, μπολιασμένη μὲ λίγη πίστη, ἐσωτερικὴ προσευχή, ἐλπίδα στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, παράδοση στὸ θέλημά Του μπορεῖ μεγάλη ὠφέλεια νὰ προξενήσει, ποὺ σὲ ἄλλη περίσταση δὲν θὰ τὴν εἴχαμε. Ποτὲ δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ καταλάβουμε τὸ πάθος τοῦ Κυρίου, ἂν δὲν διαλεχθοῦμε μὲ τὸν δικό μας θάνατο.

(β) Ἡ εὐθύνη μας ἀπέναντι τῶν ἄλλων, προκειμένου νὰ μὴ βλάψουμε τὴν ὑγεία τους, ἡ μέριμνά μας γι’ αὐτοὺς μὲ ὅποιο τίμημα, ἡ προσφορά τῆς ἀγάπης μας χωρὶς ἐκδηλώσεις ἐγγύτητας, τὸ νὰ προτάξουμε τὴν ἀξία τῆς ζωῆς τους ὡς μεγαλύτερη τῆς δικῆς μας, δὲν εἶναι καθόλου εὐκαταφρόνητες ἀρετὲς καὶ δὲν ἔχουμε συχνὰ τέτοιες εὐκαιρίες καὶ ἀφορμές. 

(γ) Ἡ ἀνάγκη ὑπέρβασης τοῦ μαζικοῦ πανικοῦ, τῆς αἴσθησης ἀδιεξόδου, τῆς στενοχωρίας, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ βαθύτερη καὶ αὐθεντικότερη στροφὴ πρὸς τὸν Θεό, πρὸς τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους μας. «Ἐπὶ τὸν Κύριον ἐλπίδα πᾶς τις κεκτημένος ὑψηλότερός ἐστί πάντων τῶν λυπούντων». Καιρὸς αὐτὸ ποὺ ψάλλουμε μὲ τὰ χείλη νὰ τὸ ζήσουμε καὶ μὲ τὴν καρδιά. 

(δ) Οἱ νέες συνθῆκες ζωῆς μᾶς ἐπιβάλλουν αἰφνίδια ἀλλαγὴ καὶ τῶν προγραμμάτων μας. Ὑποχρεωνόμαστε νὰ προσαρμοσθοῦμε σὲ μία πραγματικότητα γιὰ τὴν ὁποία δὲν εἴμαστε καθόλου ἕτοιμοι καὶ ἡ ὁποία δὲν μᾶς εἶναι καθόλου βολικὴ οὔτε φυσικὰ ἐπιθυμητή. Ὅ,τι θέλημα δὲν μπορούσαμε μέχρι τώρα νὰ κόψουμε, τώρα μᾶς κόβεται καὶ μάλιστα χωρὶς προσπάθεια. Εὐκαιρία μοναδικὴ νὰ ἡσυχάσουμε, νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια μας, νὰ ἐξομολογηθοῦμε μυστικά, νὰ προσευχηθοῦμε ἀπερίσπαστα.

(ε) Τὸ σύνθημα πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται ἡ ἐκστρατεία τῆς Κυβέρνησης γιὰ τὴν προστασία μας εἶναι τὸ «Μένουμε Σπίτι». Εἶναι ἀσφαλῶς λίγο δύσκολο νὰ περιορισθοῦμε ὅλοι μαζὶ στὰ σπίτια μας καὶ ὁ κίνδυνος νὰ μεταδώσουμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο τὸ ἰὸ τῶν ἐντάσεων, τῶν ψυχολογικῶν μας ἐκρήξεων, τῶν διαφωνιῶν ἢ νὰ προβάλλουμε ἀμοιβαίως τοὺς φόβους καὶ τὶς ἀνασφάλειές μας ἢ τὶς ἰδιορρυθμίες, τὰ πείσματα καὶ τὶς διαφορετικὲς συνήθειές μας εἶναι ὁρατός. Ὅπως ὅμως προέτρεψε ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας, καλὸ εἶναι νὰ μετατρέψουμε τὰ σπίτια μας σὲ ἐκκλησίες. Μαζὶ νὰ προσευχηθοῦμε, μαζὶ νὰ μελετήσουμε, μαζὶ νὰ ἀγωνισθοῦμε, μαζὶ νὰ ἁγιασθοῦμε. Ἀλήθεια, γιατὶ ὄχι; 

(στ) Ὑπάρχει καὶ κάτι ἀκόμη ποὺ θὰ μποροῦσε πολὺ νὰ ὠφελήσει. Εἶναι ἡ ἀγόγγυστη ὑποταγὴ στὶς ἄβολες γιὰ μᾶς ἀποφάσεις τῶν ἁρμοδίων. Ὅπως γράφει στοὺς Ρωμαίους ὁ θεῖος Παῦλος: «Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω· οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ» (Ρωμ. ιγ΄ 1), ἡ ὑποταγὴ στὴν ἐξουσία εἶναι ὑποταγὴ στὸν Θεό. Ὅπως ὅλοι οἱ πολίτες τοῦ τόπου ὑποτάσσονται στὶς ὑποδείξεις τῆς πολιτείας, τὸ ἴδιο θὰ κάνουμε κι’ ἐμεῖς. Καὶ ὁ Θεὸς θὰ εὐλογήσει καὶ ἐκείνους καὶ ἐμᾶς.

(ζ) Φαίνεται πὼς ἡ παροῦσα Σαρακοστὴ θὰ εἶναι περίοδος μεγάλων καὶ ἐπώδυνων στερήσεων. Θὰ εἶναι ὄντως νηστεία. Τὴν ἑβδομάδα ποὺ μᾶς πέρασε, καθημερινὰ ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς θύμιζε τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου, ὁ ὁποῖος τότε «ἦλθε εἰς ἑαυτόν», ὅταν «ἤρξατο ὑστερεῖσθαι» (Λουκ. ιε΄ 17,14). Ἐὰν ἡ στέρηση δὲν εἶναι συνέπεια τῆς ἁμαρτίας μας, ἀλλὰ παραχώρηση Θεοῦ «διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν», τότε θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἔρθουμε εἰς ἑαυτόν, λίγο νὰ καταλάβουμε τὴν ἀλήθεια μας, τὴν ἀξία τῶν εὐλογιῶν καὶ τῶν δώρων τοῦ Θεοῦ, νὰ μετανοήσουμε, νὰ δοῦμε καθαρότερα τὸν προορισμό μας.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς προβάλλει τὸν Σταυρὸ σὲ προσκύνηση. Ἃς τὸν προσκυνήσουμε εἴτε στὰ σπίτια μας, εἴτε ὅσοι μπορέσετε νὰ περάσετε ἀπό τοὺς ναούς, ὅλοι ὅμως μέσα στὴν καρδιά μας. Ὁ Τίμιος Σταυρὸς θὰ εἶναι ἐκτεθειμένος γιὰ προσκύνηση στοὺς ναούς μας ὅλη τὴν ἑβδομάδα. Ἂν δὲν ὑπάρξει ἀπαγόρευση κυκλοφορίας, θὰ μπορεῖτε νὰ τὸν προσκυνήσετε. Ἂς ἀκουμπήσουν στὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου ὄχι τὰ χείλη μας οὔτε μόνο τὰ δάκρυα ἀπὸ τὸ παράπονο γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν, ἀλλὰ ἂς τὸν ποτίσουν τὰ δάκρυα τῆς μετάνοιάς μας καὶ τῆς εὐχαριστίας μας γιὰ τὸ πάθος καὶ τὴ θυσία Του. Ἀντὶ νὰ πᾶμε στὸν ναό, ἂς γίνουμε ἐμεῖς ναός Του, ἀντὶ νὰ προσκυνήσουμε τὶς εἰκόνες, ἂς ἀφήσουμε νὰ ἀναστηθεῖ ἡ πεσοῦσα εἰκόνα Του μέσα μας∙ μαζὶ μὲ τὸν πόθο μας νὰ τρεφόμεθα μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου, ἂς γίνουμε ἐμεῖς θυσία γιὰ τὸν Χριστό. 

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ Κύριος μᾶς δείχνει τὸν αἰώνιο δρόμο τῆς σωτηρίας μας καὶ τὸν οὐσιαστικὸ τῆς προσκύνησης τοῦ Τιμίου Σταυροῦ: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34). Ἂς σηκώσουμε κι ἐμεῖς τὸ βάρος τῆς φετινῆς στερήσεως ὡς τὸν σταυρό μας καὶ ἂς Τὸν ἀκολουθήσουμε. Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ καλύτερη προσκύνηση.

Ἐπιτρέψτε μου, νὰ τελειώσω ὡς ὁ ταπεινὸς Ἐπίσκοπός σας, μὲ ἕνα προσκλητήριο: 

Ἂς ὑποδεχθοῦμε ὅλοι τὴ δοκιμασία ὡς εὐλογία,

τὸν πειρασμὸ ὡς εὐκαιρία στροφῆς πρὸς τὸν Χριστό,

τὴ στέρηση ὡς ἀφορμὴ μετανοίας,

τὴ δυσκολία ὡς ἄσκηση ἐν καιρῷ νηστείας,

τὸν φόβο τοῦ τέλους ὡς προσδοκία τοῦ Θεοῦ,

τὸν σκανδαλισμὸ τῆς σκέψης μας ὡς τὸν σταυρὸ ποὺ πρέπει νὰ σηκώσουμε.

Καὶ τότε θὰ ἀναστηθεῖ ὁ Χριστὸς μέσα μας, πρὶν ἀναστηθεῖ μὲ τοὺς ἑορτασμούς μας, τότε θὰ μᾶς δοθεῖ «τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ», μεγαλύτερο ἀπὸ τὸ θαῦμα ποὺ προσδοκοῦμε, ἡ εὐλογία Του περισσότερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ φανταζόμαστε. 

«Ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὺ χρονιεῖ» (Ἑβρ. ι΄ 37). Ὁ Κύριος ἔρχεται, δὲν καθυστερεῖ. Τὸν περιμένουμε, Τὸν προσδοκοῦμε, Ζῶντα καὶ Ἀναστάντα. 

Εὔχομαι νὰ ζήσουμε τὸν Τίμιο Σταυρὸ ὡς ζωὴ καὶ ἀνἀσταση καὶ νὰ εἶναι βοήθειά μας καὶ ὅλου τοῦ κόσμου.

Μετ’ εὐχῶν καὶ πολλῆς τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† ῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Στο Μαυροβούνιο έσπασαν τα μέτρα σε συνεργασία με τις αρχές και οι πιστοί εκκλησιάστηκαν σε απόσταση ασφαλείας.

Μετά την συνεννόηση του Μητροπολίτη Μαυροβουνίου κ. Αμφιλοχίου με τον Πρωθυπουργό Κ. Μάρκοβιτς, τον υπουργό δικαιοσύνης κ. Πάζιν και τον αρχηγό της Αστυνομίας κ. Βέλιοβιτς, επέτρεψαν να γίνει Θεία Λειτουργία στους ναούς, ξεπερνώντας τα μέτρα που είχαν αρχικά παρθεί για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού.

Η παράκληση του Μητροπολίτη κ. Αμφιλοχίου ήταν να επιτρέψουν να τελείται η Θεία Λειτουργία τις Κυριάκες με ειδικές συνθήκες ώστε να μην μένουν οι πιστοί χωρίς Θεία Λειτουργία.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία σέβεται όλες τις διατάξεις της Κυβέρνησης σχετικά με την προστασία από τον Covid-19 , προσπαθεί όμως να στηρίξει και πνευματικά τον κόσμο που έχει ανάγκη τη Θεία Λειτουργία και την Θεία Μετάληψη.

Σε συνεργασία λοιπόν με την πολιτεία δόθηκαν οι οδηγίες για ασφαλή παρουσία των ανθρώπων μέσα στον Ναό και εκτός αυτού.

Η Εκκλησία ανέλαβε την ευθύνη για την σωστή και ασφαλή τήρηση των οδηγιών σχετικά με την απόσταση και τον αριθμό των παρόντων. Οι πιστοί παρέμειναν στις θέσεις τους κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και ο Ιερέας στην στιγμή Θείας Κοινωνίας προσερχόταν στον καθένα χωριστά στη θέση του να τον κοινωνήσει. Αμέσως οι πιστοί αποχωρούσαν από το Ναό ή τον προαύλιο χώρου του.

Οι Ναοί επίσης εξασφάλισαν την ηχητική κάλυψη της Θείας Λειτουργίας για τους πιστούς που βρίσκονταν έξω από το Ναό για λόγους ασφαλείας.

Σε κάποιες ενορίες η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στο προαύλιο χώρο του Ναού με τους πιστούς να κλαίνε από την συγκίνηση για τις στιγμές που βίωναν.

φωτορεπορτάζ /βίντεο Νικόλαος Γκάτζεβιτς- Πρακτορείο Ορθοδοξια

Πηγή:orthodoxianewsagency.gr

Τί γιορτάζουμε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

   Η αυριανή Κυριακή ονομάζεται Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως γιατί στην αγρυπνία ή στον Όρθρο αυτής της μέρας, μετά από τη μεγάλη Δοξολογία, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται όχι μέσα στο πλαίσιο του πόνου, αλλά της νίκης και της χαράς. Ακόμα δε περισσότερο οι Ειρμοί του Κανόνα της Κυριακής είναι παραμένει από την πασχαλινή ακολουθία,«Αναστάσεως ημέρα», και ο Κανόνας είναι παράφραση του αναστάσιμου Κανόνα (Σταυροαναστάσιμος Κανόνας).

Ποιό, όμως, είναι το νόημα όλων αυτών; Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά η φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή.Έχουμε ανάγκη από βοήθεια και ενθάρρυνση. Από την άλλη πλευρά, αφού αντέξουμε αυτή την κόπωση και έχουμε αναρριχηθεί στο βουνό μέχρι αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος της πορείας μας και η ακτινοβολία του Πάσχα γίνεται πιο έντονη.