Ένας Θεός στα μέτρα μας
«Ένας Θεός που θα έσωνε το δάσος, τα ζώα και τους ανθρώπους και θα έκαιγε μόνο το εκκλησάκι θα ήταν ο Θεός μου».
Μια φράση που από προχθές κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο και παρουσιάζεται ως δήθεν κραυγή αγωνίας μπροστά στην καταστροφή. Πίσω όμως από αυτή τη φράση κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα, αναζητούμε τον Θεό όπως μας αποκαλύφθηκε ή έναν Θεό όπως θα θέλαμε εμείς να είναι;
Από χθες βλέπω να διακινείται ένα συγκεκριμένο κείμενο από ένα πρόσωπο που εδώ και χρόνια έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι στην Ορθόδοξη πίστη και δεν εκφράζεται μέσα από τη χριστιανική παράδοση. Αυτό, σε μια ελεύθερη κοινωνία, είναι δικαίωμά του. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναζητά, να αμφισβητεί, να πιστεύει ή να μην πιστεύει. Ωστόσο δεν δικαιολογείται η εμμονή του σε κάθε ευκαιρία να προβάλλει με κάθε τρόπο το μένος του εναντίον του Χριστιανισμού και κυρίως το πώς βιώνουν και εκφράζουν την πίστη τους οι απλοί άνθρωποι.
Πέρα όμως από αυτό, το πραγματικά ενδιαφέρον και ιδιαιτέρως ανησυχητικό βρίσκεται κάπου αλλού. Στις χιλιάδες θετικές αντιδράσεις και εγκωμιαστικά σχόλια από άτομα που υποτίθεται ότι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και κυρίως στις κοινοποιήσεις του κειμένου ακόμη και σε σελίδες και ομάδες που δηλώνουν Ορθόδοξες.
Γιατί τότε δεν μιλάμε πλέον μόνο για την άποψη ενός ανθρώπου που βρίσκεται έξω από την Εκκλησία, αλλά για το κατά πόσο πολλοί από εμάς που δηλώνουμε χριστιανοί Ορθόδοξοι έχουμε κατανοήσει τα πιο βασικά στοιχεία της ίδιας της πίστης που ομολογούμε. Κανένας άνθρωπος βέβαια με ελάχιστη ευαισθησία δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος μπροστά στην καταστροφή. Ένα καμένο δάσος, χαμένες ζωές, ζώα που χάνονται, οικογένειες που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να γίνεται στάχτη, είναι εικόνες που γεννούν πόνο και θλίψη.
Όμως η Ορθόδοξη πίστη δεν μας μίλησε ποτέ για έναν Θεό που προστατεύει πέτρες και αδιαφορεί για ανθρώπους. Ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρεξήγηση. Ο ίδιος ο Θεός δεν έμεινε μακριά από τον ανθρώπινο πόνο. Ο ίδιος ο Θεός δέχθηκε να γίνει άνθρωπος και όχι μόνο αυτό, αλλά ο ίδιος ο Χριστός δέχθηκε εμπαιγμούς, φτυσίματα, μαστίγωμα, ταπείνωση και τελικά τον Σταυρό.
Ο Θεός που ομολογούμε δεν είναι ένας κοσμικός άρχοντας που κάθεται από απόσταση και μοιράζει προστασίες. Δεν είναι ένας μικρός ιδιοκτήτης που φυλάει την «περιουσία» Του και αφήνει τον κόσμο να χαθεί. Είναι ο Θεός που κατεβαίνει στα κατάβαθα της ανθρώπινης τραγωδίας. Είναι ο Θεός που «κενώνει» τον εαυτό Του και παίρνει μορφή δούλου. Είναι ο Θεός που δεν απέφυγε τον πόνο, αλλά τον προσέλαβε για να τον νικήσει.
Κι όμως, πολλές φορές εμείς στεκόμαστε απέναντί Του σαν δικαστές και απαιτούμε εξηγήσεις με τα δικά μας μέτρα. Θέλουμε έναν Θεό που να επεμβαίνει όταν εμείς θεωρούμε σωστό. Έναν Θεό που να επιβεβαιώνει τη δική μας αντίληψη για τη δικαιοσύνη. Έναν Θεό που να χωράει μέσα στα όρια της ανθρώπινης λογικής. Με άλλα λόγια, έναν Θεό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως δεν διδάσκει ότι ο Θεός έχει ανάγκη τα κτίσματα. Ο ναός δεν είναι πολύτιμος επειδή ο Θεός χρειάζεται πέτρες και τοίχους. Είναι πολύτιμος επειδή εκεί ο άνθρωπος προσεύχεται, αναζητά παρηγοριά, συναντά την ελπίδα και στρέφει την ψυχή του προς τον Θεό. Προφανώς και το εκκλησάκι δεν είναι ανώτερο από τον άνθρωπο. Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κατώτερη από ένα κτίσμα.
Αλλά κάπου εδώ γεννιέται και ένα βαθύτερο ερώτημα. Πόσοι από εμάς που δηλώνουμε χριστιανοί πιστεύουμε πραγματικά σε αυτά που ομολογούμε; Πόσοι από εμάς πιστεύουμε πραγματικά στην αιώνια ζωή; Πόσοι από εμάς βλέπουμε την ύπαρξη όχι μόνο μέσα στα όρια του πρόσκαιρου κόσμου, αλλά μέσα στο φως της Ανάστασης;
Γιατί αν ο άνθρωπος βλέπει τη ζωή μόνο ως λίγα χρόνια πάνω στη γη, τότε κάθε απώλεια μοιάζει σαν το απόλυτο τέλος. Αν όμως ο Χριστός αναστήθηκε, τότε ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Η πίστη δεν είναι η υπόσχεση ότι δεν θα περάσουμε ποτέ από τη φωτιά. Είναι η βεβαιότητα ότι μέσα στη φωτιά δεν είμαστε μόνοι. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι κάποιος συγκινείται επειδή ένα μικρό εκκλησάκι έμεινε όρθιο μέσα στη στάχτη. Ένα σύμβολο μπορεί να γίνει παρηγοριά και ελπίδα για μια πληγωμένη ψυχή.
Το πρόβλημα είναι όταν μετατρέπουμε αυτό το σύμβολο σε μια στενή και κουτή αντίληψη ότι ο Θεός προτίμησε έναν τοίχο από έναν άνθρωπο. Αυτός όμως δεν είναι ο Θεός της Ορθοδοξίας. Ο Θεός της Ορθοδοξίας δεν αποκαλύπτεται σε έναν κόσμο χωρίς πόνο. Αποκαλύπτεται στον Σταυρό. Εκεί όπου ο ίδιος ο Θεός γεύεται την ανθρώπινη εγκατάλειψη. Εκεί όπου ο Δημιουργός μπαίνει μέσα στο δημιούργημά του. Εκεί όπου ο θάνατος γίνεται πέρασμα προς την Ανάσταση.
Ο Θεός δεν ήρθε να μας υποσχεθεί έναν κόσμο χωρίς δάκρυα. Ήρθε να μπει ο ίδιος μέσα στα δάκρυά μας. Δεν μας υποσχέθηκε ότι δεν θα γνωρίσουμε τον Σταυρό. Μας αποκάλυψε ότι μετά τον Σταυρό υπάρχει Ανάσταση. Γιατί η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης Του δεν είναι ένα κτίσμα που σώθηκε από τη φωτιά αλλά ο ίδιος ο Θεός που ανέβηκε στον Σταυρό για να σώσει τον άνθρωπο.
Καταλήγοντας, το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι αν σώθηκε ένα εκκλησάκι. Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν εμείς γνωρίσαμε πραγματικά τον Θεό που λέμε ότι πιστεύουμε. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να χαθεί ένα κτίσμα μέσα στις φλόγες. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να χάσουμε την αληθινή εικόνα του Θεού και να φτιάξουμε έναν Θεό κατ’ εικόνα των φόβων, των απαιτήσεων και των περιορισμών μας.
Γιατί στο τέλος, τον Θεό που δημιουργούμε, δεν τον αποκαλύπτει ο Ουρανός αλλά η ίδια μας η ψυχή.
Από τα σχόλια:
Βεβαίως, εκτός από την κατ’ εξοχήν αυτοθυσία του Θεού, την ενανθρώπηση και σταύρωση του Χριστού, έχουμε και αναρίθμητα περιστατικά διασώσεως ανθρώπων από τον κίνδυνο. Άρα, αυτός, για τον περί ού ο λόγος συνάνθρωπό μας, είναι “ο Θεός του”;
Ας αναφέρουμε και την Παναγία Μελικιώτισσα στην Ημαθία, που τράβηξε πάνω στην εικόνα της όλες τις σφαίρες που είχαν ριφθεί για ομήρους μέσα στην εκκλησία της.
Άρα αυτή είναι η Παναγία σου, αδελφέ μου. Αυτό ας είναι αρκετό.
πηγή: https://o-nekros.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου