Μια θυσία και μια υπόσχεση, 118 χρόνια μετά

«Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι! Πανάλαφρος ο ύπνος σου· του Απρίλη τα πουλιά σαν του σπιτιού σου να τ' ακούς λογάκια και φιλιά, και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες. Πλατιά του ονείρου μας η Γη και απόμακρη. Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά. Ιερή στιγμή! Σαν πιο μακριά Σαν πιο κοντά του ονείρου μας η γη».

Το καταπληκτικό αυτό ποίημα του Κωστή Παλαμά για τον θάνατο του ήρωα Παύλου Μελά συγκινεί ακόμα, η Ιστορία όμως δεν είναι παραμύθι, είναι διδαχή και χρέος όλων. 

Η Ιστορία γράφεται καθημερινά, όπως τότε με τη θυσία του Παύλου Μελά και πολλών Μακεδόνων αλλά και ηρωικών εθελοντών από όλη την Ελλάδα: αξιωματικών, πολεμιστών και δασκάλων. Ο αγώνας αυτός υποτιμήθηκε και παραποιήθηκε, η φλόγα όμως έμεινε αναμμένη, ο Μακεδονικός Αγώνας έδωσε φτερά στον Ελληνισμό: Η Μακεδονία κατά το μεγαλύτερο μέρος της απελευθερώθηκε, η κραταιά Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε και η Ελλάδα υπερδιπλασιάσθηκε.

Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε εκείνη η στιγμή όπου κάποιοι κατέβασαν τα λάβαρα της αλήθειας και της εθνικής τιμής, ύψωσαν τις γραβάτες της προδοσίας, προσπάθησαν ό, τι γράφτηκε με αίμα να το διαγράψουν με μελάνι και τους διαδέχθηκαν κάποιοι ακόμα χειρότεροι οι οποίοι υποσχέθηκαν ότι θα αποκαταστήσουν την αλήθεια, είπαν όμως ΨΕΜΑΤΑ και έγραψαν όλοι μαζί τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης  Ιστορίας.

Αυτός ο λαός αντιστάθηκε όσο μπορούσε, βγήκε στους δρόμους ενωμένος να βροντοφωνάξει για την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας. Κανείς δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέται!

Ευτυχώς όμως που υπάρχει και αυτή η Ελλάδα. Η Ελλάδα της ψυχής μας, που ανά τους αιώνες δίνει φιλότιμα τον ιδρώτα της στη σκληρή δουλειά, το αίμα της στα χαρακώματα, τον σεβασμό της στο εικονοστάσι. 

Η Ελλάδα που τιμά τους προγόνους της και που στην καρδιά της χάραξε μια ΥΠΟΣΧΕΣΗ: να τιμά τις ημέρες αυτές, να μην αφήσει τη μνήμη να σβήσει, να συνεχίσει τον ευγενικό αγώνα. Να φέρει τη ΝΙΚΗ του Ελληνισμού και της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας.

Γιατί κανένας αγώνας δεν έχει χαθεί, εκτός αν εκ των προτέρων δεν είσαι διατεθειμένος να τον δώσεις…

Δόξα και τιμή στον Παύλο Μελά και όλους τους Μακεδονομάχους!

Ζήτω η Μακεδονία μας, η Μία και Μόνη, η Ελληνική!

Πηγή: https://nikh.gr/arthra/arthra/247-118

ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (30. ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ)

 ΙΔΡΥΜΑ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Γεώργιος Χ. Μόδης

ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Εκλεκτά Διηγήματα: 30. ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Την παραμονή των Χριστουγέννων είχαμε αποσυρθεί απʼ τα χωριά. Οι Τούρκοι στις μεγάλες μας γιορτές συνήθιζαν μερικούς αγενέστατους αιφνιδιασμούς. Διανυκτερεύσαμε σε μια ποιμενική καλύβα στα κράσπεδα της ζώνης των δασών με την καλή συντροφιά των προβάτων και των μανδρόσκυλων. Δέκα αντάρτες, κατά φρικτή παραβίαση του νόμου του αδιαχωρήτου, είχαμε στριμωχθεί σε μια ποντικότρυπα όπου συνήθως μονάχα ο τσομπάνος και τα σκυλιά του χωρούσαν. Άλλοι δέκα κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν θέσεις ανάμεσα στα πρόβατα ύστερα από ομηρικές μάχες μαζί των. Σε μιαν άλλη καλύβα, κάπως ευρυχωρότερη, είχαν κατασκηνώσει οι αρχηγοί και 40 άνδρες αγκαλιασμένοι και αυτοί τρυφερά με τα πρόβατα. Οι ήρωες της σφαγής είχαμε δώσει το χέρι και την αγκάλη στην ανεπίληπτη αθωότητα, προσωποποιημένη απʼ τα άκακα εκείνα ζώα, που στη φάτνη των γεννήθηκε ο Χριστός. Ήμαστε νηστικοί αποβραδίς. Αντί τροφή πήραμε απʼ την Γραδέσνιτσα την επαγγελία πως την επομένη θʼ αποζημιωνόμαστε πλουσιοπάροχα με ψωμιά και τρόφιμα, με την αίρεση αν τα αποσπάσματα είχαν την ευγενή καλοσύνη να το επιτρέψουν. Κάθε επικοινωνία με τα χωριά είχα διακοπεί. Ο βοσκός πήγε κι αυτός σπίτι του αφήνοντας αντικαταστάτη στο μανδρί ένα τσομπανόσκυλο δέκα μόλις χρονών και τρία σκυλιά μεγαλύτερα απʼ εκείνο. Το κρύο ήταν διαβολεμένο. Χιόνι ένα πήχυ εσκέπαζε τη γη και κρυστάλλινο στρώμα, όπου η σμίλη του βοριά είχε γλύψει τα ποικιλότερα σχήματα, έκρυβε ολοκληρωτικά την επιφάνεια γειτονικού χειμάρρου.

Συζήτηση με τον γέροντα Πορφύριο περί συνεχούς Θείας Μεταλήψεως

 

 Ήταν και εκείνος στενοχωρημένος, γιατί οι πιστοί έχουν απαιτήσεις -και δικαίως- από τον ιερέα, να είναι προσευχόμενος στο Άγιο Βήμα. Αλλά οι ίδιοι πολλές φορές με τη στάση τους δεν τον βοηθούν.

Εγώ, έλεγε, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν.

Και το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτού πάντες» και προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τον ιερέα.

Ρώτησα:

– Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;

– Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!

Όλα αυτά έχουν λείψει σήμερα...

 

Παλιά οι άνθρωποι, όταν αρρώσταιναν, έπαιρναν λαδάκι από το κανδήλι τους, αλείφονταν και γίνονταν καλά. Τώρα το κανδήλι το έχουν τυπικά, μόνο για να φωτίζει και το λάδι, όταν πλένουν το κανδήλι, το ρίχνουν στον νεροχύτη.

Κάποτε πήγα σε ένα σπίτι και είδα την νοικοκυρά να πλένη το κανδήλι της στον νεροχύτη. «Που πάνε τα νερά;», την ρώτησα. «Στην αποχέτευση», μου λέει. «Μα καλά, τής λέω, από το ένα μέρος παίρνεις λαδάκι από το κανδήλι και σταυρώνεις το παιδί σου, όταν είναι άρρωστο, και από το άλλο όλο το λάδι της κούπας πάει στην αποχέτευση;

Ας σπεύσουμε να βρούμε τον Χριστό

 

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Αν θέλεις να επιτύχεις αυτά που επιθυμείς και ποθείς, εννοώ τα αγαθά του Θεού, και αν θέλεις από άνθρωπος να γίνεις επίγειος άγγελος, αγάπησε, αδελφέ, τη θλίψη του σώματος, δέξου την κακοπάθεια, και μάλιστα αγάπησε πολύ τους πειρασμούς, επειδή αυτοί πρόκειται να σου γίνουν πρόξενοι κάθε καλού.

Πες μου, τι ωραιότερο υπάρχει από μία ψυχή που θλίβεται με επίγνωση, ότι κάνοντας υπομονή πρόκειται να κληρονομήσει τη χαρά όλων; Τι ανδρειότερο υπάρχει από μία καρδιά συντριμμένη και ταπεινωμένη, που τρέπει σε φυγή χωρίς κόπο τις φάλαγγες των δαιμόνων και τις απομακρύνει ολότελα; Τι ενδοξότερο υπάρχει από την πνευματική πτωχεία (*) που είναι πρόξενος της βασιλείας των ουρανών, αλλά και τι θα μπορούσε να είναι αντάξιο με την πνευματική πτωχεία, ή τώρα ή στον μέλλοντα αιώνα;

Ό,τι κρίνεις στο τέλος θα το λουστείς... - Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

 Ό,τι κρίνεις στο τέλος θα το λουστείς.

Νόμος.

Δεν πειράζει όμως.

Δεν είναι για κακό.

Ίσως έτσι, καταλάβεις ότι αδίκησες.

Ίσως έτσι, καταλάβεις ότι ήσουνα σκληρόκαρδος.

Ίσως έτσι, καταλάβεις πως όλοι άνθρωποι, στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

Ό,τι κρίνεις, στο τέλος θα το λουστείς.

Νόμος.

Δεν πειράζει όμως.

Μπορεί να σου βγει και σε καλό.

Ίσως έτσι, καταλάβεις, και μαλακώσει λίγο η καρδιά σου.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

Oύτε στην Αλβανία του Χότζα: Οκτώ μήνες με αναστολή σε ιερέα γιατί τέλεσε την Θεία Λειτουργία εν μέσω Covid-19!

 

«ΩΣ ΟΡΘΌΔΟΞΟΣ ΚΛΗΡΙΚΌΣ ΚΑΙ ΩΣ ΈΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΊΤΗΣ ΉΜΟΥΝ ΥΠΟΧΡΕΩΜΈΝΟΣ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΉΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΊΣΩ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΏ»

Oύτε στην Αλβανία του Χότζα δεν συνέβαιναν αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, καθώς καταδικάστηκε σε φυλάκιση 8 μηνών, ο παπά Αναστάσιος Γκοτσόπουλος ο οποίος να υπενθυμιστεί πως αποφάσισε να τελέσει την Λειτουργία στις 25 Μαρτίου 2020 στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Πάτρας, εν μέσω του Covid-19.

Ειδικότερα, καταδικάστηκε σε 8 μήνες φυλάκιση με αναστολή από το Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών, ενώ έξω από τη δικαστική αίθουσα είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς το πρωί δεκάδες υποστηρικτές του, φωνάζοντας «Άξιος! Άξιος!».

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, το καύχημα της μυστικής θεολογίας (12 Οκτωβρίου)

 

Θείαν ἔλλαμψιν, Συμεὼν Πάτερ, εἰσδεξάμενος, ἐν τὴ ψυχή σου, φωστὴρ ἐν κόσμῳ ἐδείχθης λαμπρότατος, διασκεδάζων αὐτοῦ τὴν σκοτόμαιναν, καὶ πάντας πείθων ζητείν, ἣν ἀπώλεσαν, χάριν Πνεύματος. Αὐτὸν ἐκτενῶς ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ο άγιος Συμεών, το μέγα καύχημα της μυστικής θεολογίας, γεννήθηκε στη Γαλάτεια της Παφλαγονίας το έτος 957 από γονείς ευγενείς  και διακεκριμένους στην επαρχία τους που φρόντισαν για την μόρφωσή του. Σε ηλικία 11 ετών τον στέλλουν στην Κωνσταντινούπολη σε συγγενικά τους πρόσωπα,  και από αυτή την ηλικία δέχεται τα πρώτα μαθήματα και σύντομα επιδίδεται στην ταχυγραφία και καλλιγραφία. Για να μη δυσαρεστήσει τον θείο του δέχεται αξίωμα στα ανάκτορα, αν και δεν τον συγκίνησαν ποτέ οι κοσμικές θέσεις, γι’ αυτό και εγκατέλειψε τη θέση μετά τη γνωριμία του με τον πνευματικό του, άγιο Συμεών τον Ευλαβή τον Στουδίτη. Σε ηλικία 14 ετών πηγαίνει στην περίφημη Μονή του Στουδίου επιθυμώντας να μείνει κοντά στον πνευματικό του πατέρα ο οποίος δεν συμφωνεί λόγω της ηλικίας του να μείνει στο μοναστήρι.

Πορεία μνήμης στο Πισοδέρι

 

«Δασικός Συνεταιρισμός Πισοδερίου»

«Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Πισοδερίου»

υπό την αιγίδα

της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης Πρεσπών & Εορδαίας,

της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας

των Δήμων Φλώρινας και Πρεσπών

 

Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας το Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022,

την ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ

– από την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Πισοδερίου έως τον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Πισοδερίου, διαμέσου του δάσους-

η οποία θα πραγματοποιηθεί σε ανάμνηση της μεταφοράς της κεφαλής του Παύλου Μελά, η οποία ετάφη μυστικώς στο Πισοδέρι, τη νύχτα της 18ης προς 19η Οκτωβρίου 1904.

Πρόγραμμα

• 17.00 Προσυγκέντρωση στο Πισοδέρι, στον Ι.Ν. Αγ. Παρασκευής
• Ομιλία του κ. Δημητρίου Ρίζου για το έπος του Μακεδονικού Αγώνα
• Μετάβαση στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος
• Εκκίνηση πορείας 18:30 από την Αγία Τριάδα
• Άφιξη στο Πισοδέρι στις 20:00-20.30
• Επιμνημόσυνη δέηση
• Εθνικός Ύμνος

Θα διατεθεί και λεωφορείο από τη Φλώρινα προς το Πισοδέρι, με ώρα εκκίνησης 16.00 από το Νέο Πάρκο.

Με εκτίμηση

τα Διοικητικά Συμβούλια

«Δασικός  Συνεταιρισμός  Πισοδερίου»

«Αθλητικός  Μορφωτικός  Σύλλογος  Πισοδερίου»

Δηλώσεις συμμετοχής Συλλόγων-Φορέων στο τηλ. 6951609456

πηγή: https://neaflorina.gr/

Ἅγιος Παΐσιος: Ὁ Φύλακας Ἄγγελος προστατεύει τά παιδάκια

 

– Γέροντα, γιατί ὁ Θεὸς δίνει στὸν κάθε ἄνθρωπο ἕναν Φύλακα Ἄγγελο, ἀφοῦ μπορεῖ ὁ ἴδιος νὰ μᾶς προστατεύση;

– Αὐτὸ εἶναι ξεχωριστὴ φροντίδα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ πλάσμα Του. Ὁ Φύλακας Ἄγγελος εἶναι οἰκονομία Θεοῦ. Εἴμαστε χρεῶστες γι᾿ αὐτό. 

 

Οἱ Ἄγγελοι ἰδιαίτερα προστατεύουν τὰ μικρὰ παιδιά. Πῶς τὰ φυλᾶνε! 

Νεκτάριος Δαπέργολας: τό σχολικό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί η πορεία πρός τήν ἐξάλειψή του

 

Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτωρ Ἱστορίας

 

   Ἐπειδή πολλή συζήτηση ἔγινε πάλι ἐσχάτως γιά τό σχολικό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί γιά τήν πορεία πρός τήν ἐξάλειψή του, καλό θά εἶναι μήν τρέφουμε αὐταπάτες. Τό μάθημα ἔχει ἤδη οὐσιαστικά ἐξαλειφθεῖ. Δέν καταργήθηκε μέν, τυπικά ὑφίσταται καί θά συνεχίσει νά ὑφίσταται, ὅμως στήν πραγματικότητα ὁ στόχος οὐδέποτε ἦταν ἡ κατάργησή του. Ὅπως ἀκριβῶς ἔχει εὔστοχα εἰπωθεῖ ὅτι ἡ Νέα Ἐποχή δέν ἔχει σκοπό νά κλείσει τούς ναούς, ἀλλά νά τούς γεμίσει μέ πιστούς πού θά ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα, κάτι παρόμοιο ἰσχύει καί μέ τό ἐν λόγῳ μάθημα. 

Η φιλαυτία και η κρίση - π. Μωυσῆς Ἁγιορείτης

 

Η ΦΙΛΑΥΤΙΑ

Γράφει ὁ μοναχὸς ΜΩΫΣΗΣ, Ἁγιορείτης

   Πρόκειται γιὰ φοβερὸ πάθος, τὸ ὁποῖο, ὅπως ὅλα τὰ πάθη, ταλαιπωρεῖ τὸν κάτοχό της. Ἡ ὑπερβολικὴ ἀγάπη ποὺ τρέφεται γιὰ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτὸ παράγει τὴν ἐνοχλητικὴ φιλαυτία. Ὁ φίλαυτος, πάσχει καὶ ἄγχεται νὰ μὴν πάθει κανένα σοβαρὸ κακό, νὰ μὴ κινδυνεύσει καὶ νὰ μὴ ἐκτεθεῖ μὲ κανένα τρόπο. Θέλει νὰ εἶναι παντοδύναμος, κυρίαρχος, πλεονέκτης, ἀχόρταγος, συμφεροντολόγος καὶ καλοπερασάκιας.

   Ἡ φιλαυτία γεννᾶ καὶ ἄλλα πάθη. Πρόκειται γιὰ κακὴ μητέρα μὲ ἀδίστακτα τέκνα. Τὰ πάθη ἐπιλέγονται, καλλιεργοῦνται καὶ αὐξάνονται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, κάνοντας κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας του. Εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ ἄνθρωπος εἶναι εὐκολοπαρασυρόμενος καὶ δὲν θέλει πολὺ γιὰ νὰ πέσει στὴν ἐμπάθεια. Ἀντὶ νὰ ἐπιλεγεῖ ἡ σωτήρια μετάνοια, παραμένει στὴν νοσηρὴ προστασία τοῦ ἑαυτοῦ του, μὲ τὸ ν’ ἀκολουθεῖ τὴν ἐγωϊστικὴ φιλαυτία. Ἡ φιλαυτία δὲν ἀφήνει τὸν ἄνθρωπο ν’ ἀνασάνει ἐλεύθερα, ἀλλὰ τὸν σκλαβώνει σὲ πικρὲς περιπέτειες. Ἀναζητᾶ νὰ εἶναι πάντοτε στὸ κέντρο τῶν συζητήσεων, ὅλοι νὰ ζητοῦν τὴν γνώμη του, τὴν ὁποία θέλει νὰ ἐπιβάλει καὶ νὰ τριγυρίζουν γύρω του συνεχῶς καὶ πάντοτε.