Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2022

Γ. Καραμπελιάς: Ξανά προπαγάνδα για την ελληνική Ιστορία

 


Στη συνέντευξη του Γ. Καραμπελιά στον Λάμπρο Καλαρρύτη (“Εμείς οι Έλληνες”, Παραπολιτικά FM, 13-01-2022) ασκεί κριτική στο νέο γύρο εκστρατείας – προώθησης στρεβλής εκδοχής της ελληνικής ιστορίας που έχει ξεκινήσει. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι “Δεν υπήρχε Ελληνικό Έθνος το 1821” και ότι “Οι ξένοι μας απελευθέρωσαν”…

Σε συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ που προβάλλεται τηλεοπτικά, μεταφορά πολυδιαφημισμένου ιστορικού βιβλίου, προωθείται η γνωστή εκδοχή περί αποτυχίας της Επανάστασης την οποία έσωσαν οι ξένοι με το Ναυαρίνο.

Σημειώνει ο Γιώργος Καραμπελιάς: “Στο πρώτο επεισόδιο της μυθοπλασίας του (σ.σ.ο συγγραφέας κ. Στάθης Καλύβας) υποστήριξε ανενδοίαστα πως το ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε από τους Εγγλέζους! Σε ένα ντοκιμαντέρ μιας ώρας για την Επανάσταση, δεν θα ακουστούν οι λέξεις Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Κανάρης, σφαγή της Χίου, Σουλιώτες, ούτε καν Λόρδος Βύρωνας, ενώ τη μόνη μάχη την οποία αναφέρει και σχολιάζει εκτενώς είναι η ναυμαχία του Ναυαρίνου.”

“Ήδη, ο τίτλος του επεισοδίου αποτελεί νεολογισμό. Επειδή εσχάτως έχει δεχθεί διασταυρούμενα πυρά η θεωρία πως η Επανάσταση δεν αποτέλεσε την απελευθέρωση, αλλά τη γένεση του ελληνικού έθνους, θα χρησιμοποιήσει ένα τέχνασμα για να πει το ίδιο πράγμα. Ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου είναι “Μια χώρα γεννιέται”, δηλαδή το ίδιο ακριβώς επί της ουσίας. Οι Έλληνες, όπως θα τονίσει στο τέλος του ντοκιμαντέρ, «γεννήθηκαν το 1821». Πού καιρός για Παλαιολόγους, παιδομάζωμα, Oρλωφικά, Ρήγα Βελεστινλή!”

“Το ντοκιμαντέρ, για να είναι συνεπές με την ιδεολογία του, δεν αρχίζει βεβαίως με το 1821, με τον “μύθο” της Αγίας Λαύρας ή την κατάληψη της Τριπολιτσάς, αλλά με το… 1826 και μάλιστα υπό τον τίτλο “Η ήττα της εξέγερσης” (5΄01΄΄). Συστηματικά άλλωστε επιμένει να αποκαλεί το 1821, όχι Επανάσταση, αλλά «πόλεμο της ανεξαρτησίας». Η “εξέγερση” ηττήθηκε και οι προστάτιδες δυνάμεις –κυρίως οι Άγγλοι–, συμμετέχοντας και αυτές, μας προσέφεραν την Ανεξαρτησία.”…


πηγή: https://aktines.blogspot.com/

Γιατί κάποιοι θέλουν να αποδομήσουν τον Παύλο Μελά και την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα;

 


Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Είναι πολύ ενδιαφέρον να έχουμε διαφορετικές απόψεις και γνώμες για κάποιο θέμα. Ο πλουραλισμός σημαίνει υγεία και πολλές φορές εξάγονται γόνιμα συμπεράσματα.

Ωστόσο, όταν πρόκειται για ιστορικά θέματα, η γνώμη μπορεί να αποβεί ολέθρια και επικίνδυνη.

Το περιοδικό “HOTDOC HISTORY” της εφημερίδας  “DOCUMENTO” της Κυριακής 9/1/2022, ήταν αφιερωμένο στον Ήρωα του Μακεδονικού αγώνος Ανθυπολοχαγό (ΠΒ) Παύλο Μελά, με τίτλο: “Παύλος Μελάς: Ο Ήρωας δύο αποτυχημένων πολέμων”, εννοώντας τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και τον Μακεδονικό Αγώνα του 1904, ο οποίος δεν ήταν ένας απλός και συνηθισμένος “πόλεμος” αλλά μία εποποιΐα η οποία άφησε πίσω της ήρωες.

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2022

Η ΑΓΑΠΗ ΣΕΙΕΙ ΤΗΝ ΓΗ


Φίλοι και αδελφοί εν Χριστώ, Θεσσαλονικείς, με παρακάλεσαν να γράψω τις σκέψεις μου, αναφορικά με τους τρομακτικούς σεισμούς της πόλης σας, προκειμένου να τις δημοσιεύσουν προς διαφώτιση του λαού.
Βέβαια ένας πιστός και μάλιστα μοναχός της Ορθόδοξης Εκκλησίας που βρίσκεται σχεδόν αδιάλειπτα σε μυστική σχέση με τον Θεό και που ζει με πνευματική αίσθηση την παρουσία της Θείας Πρόνοιας, δεν έχει καμία αμφιβολία ότι τα πάντα γίνονται υπό την αδιάκοπη άκτιστη ενέργεια και εποπτεία του Θεού, κατά το προηγούμενο θέλημα της ευδοκίας Του ή κατά το επόμενο της παραχωρήσεως.
Παρά τη σαφή βεβαιότητά μου όμως σ` αυτό το θέμα, σκέφτηκα να καταφύγω σε φίλους μου Ησυχαστές, που ευλαβούμαι για την αγιότητά τους, τη σοφία τους, την εσωτερική και την θεολογική τους παιδεία, ώστε κι εγώ ν` απαλλαγώ από την ευθύνη της προσωπικής μου γνώμης, αλλά και το υπόψη θέμα να κατοχυρωθεί από κάθε πλευρά.
Πράγματι πήρα το καστανένιο ραβδί μου και το πρωί αναχώρησα προς τα ερημικότερα μέρη του Άγιου Όρους. Σε δυο ώρες περίπου έφτασα στην ασκητική καλύβα των παλιών φίλων μου Ησυχαστών.
Ύστερα από τις αδελφικές περιπτύξεις, άνοιξα χωρίς περιστροφές το θέμα στους τρεις μοναχούς – Ησυχαστές που από την όψη τους, η θέα τους μαρτυρούσε ότι ήταν λυτρωμένα πλάσματα του Θεού, ελεύθερα από ανάγκες, ψηλότερα από μεταβολές των ανθρώπινων, χαρούμενα, σεμνά, φωτισμένα γεμάτα αγάπη στους ανθρώπους, αληθινοί θεολόγοι.
Πρώτη, σαν από προηγούμενη συμφωνία, αντίδραση τους ήταν και οι τρεις να μειδιάσουν με καλοκαγαθία. Ύστερα με κοιτούσαν με τα καθαρά και στο βάθος λυπημένα μάτια τους. Αλλά εμένα με ενδιέφερε το συγκεκριμένο θέμα και το ήθελα αρθρωμένο στο θεολογικό λόγο. Γι` αυτό επανήλθα στο ερώτημα με παρακλητικό τόνο...

 Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ


Θυμηθείτε, αδελφέ Θ., συνέχισε ο Ησυχαστής, τι άμεση ανταπόκριση βρήκε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στις ψυχές των πιστών, ύστερα από ένα καταστροφικό σεισμό που έγινε στην Αντιόχεια, όταν ακόμα ήταν απλός πρεσβύτερος. Ο σεισμός προκάλεσε έντονο φόβο. Κι επειδή οι χριστιανοί είχαν πίστη στο Θεό απέδωσαν τον σεισμό στις αμαρτίες τους, μετανοήσαν και ζήτησαν συγχώρεση από τον φιλάνθρωπο Κύριο.
Σ` αυτήν την ψυχική κατάσταση, ο Χρυσόστομος, ξεφώνισε τον γνωστό λόγο του «Μετά τον σεισμό» και τα λόγια του έπεφταν σαν δροσερή βροχή στην διψασμένη γη της καρδιάς τους. Βέβαια υπήρχαν και τότε αυτοί που ακολουθούσαν τα σατανικά θελήματα. Αλλά αυτοί ήταν λίγοι. Οι πολλοί έκαναν ευχαριστήριες αγρυπνίες στις εκκλησίες, έψαλλαν και ευχαριστούσαν τον κύριο εν μετάνοια, τόσο, ώστε ο άγιος πατέρας να τους λέγει, ότι και αυτοί καθαρίστηκαν με την ευωδιά των προσευχών τους από τους σπίλους της αμαρτίας.

Ο Ιερός Χρυσόστομος περί σεισμού

 


Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Χατζηεφραιμίδης

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος βίωσε σεισμοὺς στὴν ἐποχή του, τόσο στὴν Ἀντιόχεια, ὅσο καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη. Μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πνευματική του ἐμπειρία, ἔχει νὰ μᾶς διδάξει πολλὰ γιὰ τὸν σεισμό.

1. Ποιά εἶναι ἡ αἰτία τῶν σεισμῶν.

Σίγουρα οἱ σεισμοὶ εἶναι φυσικὸ φαινόμενο, ποὺ ἐξηγεῖται φυσιοκρατικῶς καὶ μὲ ἐπιστημονικὰ δεδομένα. Ἀλλὰ ποιά εἶναι ἡ αἰτία, κατὰ τὸν ἱερὸ Πατέρα μας; Γιατί ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ γίνονται σεισμοί; «Διὰ γὰρ τοῦτο ὁ σεισμός, διὰ τὴν ραθυμίαν τὴν ἡμετέραν˙ ἐρραθυμήσαμεν καὶ ἐκαλέσαμεν τὸν σεισμόν». Ὁ σεισμός, συνεχίζει ὁ ἅγιος, εἶναι σὰν κήρυκας, ποὺ προαναγγέλλει σὲ ὅλους τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ὥστε μὲ τὸν φόβο νὰ γίνουμε καλύτεροι καὶ νὰ ἀποκρούσομε τήν «διὰ τῶν πραγμάτων τιμωρίαν» (PG 48, 1027-1028)1.

FOCUS 8 11 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ - ΠΑΤΕΡΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ


 https://youtu.be/tqCnwpwndOY?t=92


Εφραίμ της Αριζόνας: «Αυτά τα χρόνια τα δύσκολα μόνο λίγοι απλοί παπάδες θα κρατήσουν και θα διαφυλάξουν την Ορθοδοξία…»

 


«Αυτά τα χρόνια τα δύσκολα μόνο λίγοι απλοί παπάδες θα κρατήσουν και θα διαφυλάξουν την Ορθοδοξία! Οἱ μεγάλοι, οἱ ἀξιωματοῦχοι, θά ἀκολουθήσουν τόν «ἄλλον» (ἐννοεῖ τόν διάβολον)! Ὁ κόσμος θά μοιραστεῖ! Ποιόν ν’ ἀκολουθήσει; Αὐτό θά κρατήσει λίγο καί μετά θ’ ἀκολουθήσει ὁ πόλεμος! Μετά τόν πόλεμο θά γίνει μία Σύνοδος κανονική καί θά βάλει στήν σειρά τά πράγματα!».

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης: Ο Χριστός όσους δεν σφραγιστούν θα τους βοηθήσει

 


Θα πορευθούμε μιμούμενοι τον Προφήτη Δαυίδ που λέει… ”Εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι συ μετ΄ εμού ει. Η ράβδος σου και η βακτηρία σου αύται με παρεκάλεσαν.” ”Και μέσα σε κοιλάδα σκιάς θανάτου αν περπατήσω, δεν θα φοβηθώ κακό· επειδή Εσύ είσαι μαζί μου· η ράβδος Σου και η βακτηρία Σου, αυτές με παρηγορούν.” Ψαλμός 22

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

«Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα.
Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ!»

«Σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά»

 

Στα χρόνια του Σταλινισμού, ο οποίος είχε μετατρέψει την σοβιετική χώρα σε απέραντο εργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιών (κνούτο=μαστίγιο) ή σε στρατόπεδο εξοντώσεως αντιφρονούντων, χιλιάδες φυλακισμένοι είχαν επισκεπτήριο μία φορά τον χρόνο, για δεκαπέντε λεπτά. Οι γυναίκες τους – όπως μας το διηγείται ο Σολζενίτσιν στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - που συχνά ζούσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τα ναύλα τους, όλο το χρόνο, για να ταξιδέψουν την ορισμένη ημερομηνία, που μπορούσαν να αντικρίσουν το πρόσωπο του συζύγου τους, μόλις για 15 λεπτά, και μάλιστα πίσω από ένα αγκαθωτό πλέγμα.

Κι ενώ «ζούσαν» γι' αυτήν την στιγμή και ετοίμαζαν τα λόγια, που θα τους έλεγαν μες στα λίγα αυτά λεπτά, τις πιο πολλές φορές δεν άνοιγαν καθόλου το στόμα, μόνο κοιτάζονταν με πόνο όλη την ώρα, ώσπου να τις απομακρύνουν οι δεσμοφύλακες. Κι αυτό γινόταν για 10, 15 και 25 χρόνια. Τι κρατούσε τόσο σφιχτά δεμένες τις καρδιές εκείνες; Μα το βαθύ και δυνατό μυστήριο της οικογένειας, το ευλογημένο καταφύγιο. Τα δεκαπέντε λεπτά αρκούσαν, για να βιώσουν και να επιβεβαιώσουν οι δύστυχες εκείνες γυναίκες, την θεόζευκτο ένωση.

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†) Πνευματικὰ Μηνύματα 2022

 

                             ΠΕΜΠΤΗ 13

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Ερμύλου και Στρατονίκου μ.

Μάξιμου οσίου του Καυσοκαλύβη

Οι ερημίτες κυρίως έχουν να κάνουν με τον διάβολο. Καθώς δεν έχουν κοντά τους ούτε ανθρώπους ούτε τίποτε άλλο παλεύουν στήθος με στήθος με το διάβολο. Ο διάβολος δεν πρόκειται ποτέ να συμπονέσει κάποιον άνθρωπο, να τον λυπηθεί και να πει: «Φτάνει πολύ τον κούρασα, πολύ τον ταλαιπώρησα. Φτάνει τόσο». Όσο περισσότερο βλέπει ότι παιδεύεται ένας από τα χέρια τα δικά του, τόσο πιο πολύ εκείνος χαίρεται και όλο και προχωρεί για να εξοντώσει τελείως τον άνθρωπο. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι οι οποίοι συνέχεια έχουν να κάνουν με αυτά:«Ο διάβολος με πειράζει, δεν με αφήνει ήσυχο». Δεν μπορεί να κάνει τίποτε ο διάβολος, όταν εσύ ταπεινώνεσαι αληθινά. Όταν όμως αφήνεις και διαφεντεύει ο εγωισμός και όλα τα πάθη, ο διάβολος δεν θα σε λυπηθεί ΄ χρησιμοποιώντας ακριβώς τον εγωισμό σου, θα σε κάνει σκύβαλο. 

Επομένως εκείνο που χρειάζεται είναι να ταπεινωθείς.


Γέροντας Λουκάς Φιλοθεΐτης: «Να πέφτουμε στα γόνατα μπροστά στον Χριστό, ώστε να παίρνουμε δύναμη, την οποία θα μεταδίδουμε και στους άλλους»

 


Ὁ ἄνθρωπος πάντα εἶχε τὴν ἐνδιάθετη τάση νὰ κρίνει καὶ νὰ κατακρίνει τὸν Θεὸ. Πλὴν ὅμως, στὸ τέλος, θὰ δικαιωθεῖ ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ. ᾿Ἐμεῖς ἄραγε θὰ δικαιωθοῦμε;

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κάπου πορευόμαστε. Πρὸς τὰ ποὺ ὅμως; Μήπως ὁ καθένας μας πρέπει νὰ στραφεῖ πρὸς τὰ μέσα, πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τὴν καρδιά του νὰ πεῖ: «Κύριε ποὺ πορεύομαι; Δεῖξε μου πρὸς τὰ ποὺ νὰ πάω (γνώρισόν μοι ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι).

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2022

Η ΥΒΡΙΣ

 Στέφανος Σπανομήτσιος* 

Το εν τω κόσμω είναι του ανθρώπου διαλέγεται πάντα με το έτερο. Σ’ αυτόν τον διάλογο  στοιχειώνεται, συγκροτείται και εκπτύσσεται ή εκφυλλίζεται και τελικά διαλύεται η σχέση  του υποκειμένου προς την πραγματικότητα. Η αποδοχή ή η απόρριψη του ετέρου, του συ,  από το εγώ, μερική ή γενικευμένη, και η διάρρηξη της σχέσης δεν είναι πάντοτε μονομερής  επιλογή. Στη σύγκρουση που προηγείται, είναι το εγώ που καραδοκεί να αρπάξει τα εαυτού  και να ιδιοποιηθεί τα αλλότρια. Όταν το εγώ αναγνωρίζει την ανάγκη του συ να διεκδικεί τον  αυτοδίκαιο ζωτικό του χώρο, η σχέση καλλιεργείται και προοδεύει. Όταν όμως αμφισβητεί  την δυνατότητα αυτή, τότε η σύγκρουση είναι πιθανή. Ένα κτητικό εγώ είναι πρόδηλο ότι  δυνητικά θα προκαλέσει ρήξεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ρήξεις διευθετούνται στα  όρια προσωπικών εξηγήσεων. Σε άλλες περιπτώσεις οι συγκρούσεις είναι σφοδρές και  καταλήγουν σε ολοκληρωτική καταστροφή των σχέσεων. Σε κάποιες, ίσως λίγες, περιπτώσεις, η διαχείριση των γεγονότων είναι τόσο ηθελημένα εγκληματική και η  περιπλοκή και οι απώλειες τόσο επώδυνες, που το αναδυόμενο άγος στιγματίζει έντονα  αυτούς που διαπράττουν την αδικία. Εγείρεται τότε ύβρις κατά του θείου, που εποπτεύει  την τάξη και την αρμονία του κόσμου, που αυτοδίκαια επισύρει την νέμεσι. Πολλές φορές  είναι η αδόκητη φορά των πραγμάτων που δημιουργεί το άγος, χωρίς την ηθελημένη  υπέρβαση των φυσικών ή ανθρώπινων νόμων, ωστόσο και τότε μια ελλειπτική συμπεριφορά μπορεί να επιτρέψει τραγικές εξελίξεις , που επισύρουν την μήνι κατά των υβριστών. 

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†) Πνευματικὰ Μηνύματα 2022

 

 ΤΕΤΑΡΤΗ 12 
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Τατιανής μάρτυρος

Λέγεται κάποιος μύθος, που έχει τη σημασία του. Μια μητέρα, η οποία, η καημένη, καθώς είχε γεράσει, είχε άσπρα μαλλιά, ρυτίδες, και το πρόσωπό της είχε χαλάσει, δεν ένιωθε άνετα μέσα στο σπίτι με τα παιδιά της και πήγε σε ένα θαυματουργό ποτάμι. Όποιος έμπαινε μέσα σε αυτό, έβγαινε ξανανιωμένος. Μπήκε λοιπόν στο ποτάμι, και άλλαξε η εξωτερική της εμφάνιση. Γύρισε στο σπίτι χαρούμενη. Τα παιδιά της, όμως δεν την δέχονταν. <<Εμείς >>, είπαν <<δεν θέλουμε μάνα που είναι νέα και όμορφη, εμείς θέλουμε τη μάνα μας>>.Η σχέση αυτή με τη μητέρα οφείλεται σε κάτι άλλο, που είναι πέρα από αυτά που φαίνονται. Το ίδιο νιώθει κανείς απέναντι στον πατέρα του, στον παππού του στη γιαγιά του. 

Όταν έναν άνθρωπο τον εκτιμάς, τον θαυμάζεις, τον αγαπάς, αυτή η αγάπη δεν σταματάει σε εξωτερικά πράγματα. Όλα τα άλλα, και τα κουσούρια του ακόμη, λες και είναι προτερήματα.