Κυριακή 22 Αυγούστου 2021

Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής 22/8/21

 [ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α', γ΄ 9-17]

 Αποτέλεσμα εικόνας για προσωποληψία


    δελφοί, Θεο σμεν συνεργο· Θεο γεργιον, Θεο οκοδομ στε. Καττν χριν το Θεο τν δοθεσν μοι ς σοφς ρχιτκτων θεμλιον τθεικα,λλος δ ποικοδομε· καστος δ βλεπτω πς ποικοδομε· θεμλιον γρλλον οδες δναται θεναι παρ τν κεμενον, ς στιν ησος Χριστς.
    Ε δ τις ποικοδομε π τν θεμλιον τοτον χρυσν, ργυρον, λθους τιμους, ξλα, χρτον, καλμην, κστου τ ργον φανερν γενσεται·  γρμρα δηλσει· τι ν πυρ ποκαλπτεται· κα κστου τ ργον ποῖόν στι τ πρ δοκιμσει.
    Ε τινος τ ργον μενε  πκοδμησε, μισθν λψεται· ε τινος τ ργον κατακασεται, ζημιωθσεται, ατς δ σωθσεται, οτως δ ς δι πυρς.
Ο
κ οδατε τι νας Θεο στε κα τ Πνεμα το Θεο οκε ν μν; Ε τις τν ναν το Θεο φθερει, φθερε τοτον  Θες·  γρ νας το Θεο γιςστιν, οτινς στε μες..

πόδοση στη νεοελληνική:

    δελφοί, μες εμεθα συνεργάται το Θεο, κα σες εσθε χωράφι το Θεο, οκοδομ το Θεο. Κατ τν χάριν το Θεο πο μο δόθηκε, σν σοφςρχιτέκτων γ βαλα θεμέλιον, λλος δ κτίζει τν οκοδομήν.  καθέναςς προσέχ μ ποιν τρόπον οκοδομε.
    λλο θεμέλιον κανες δν μπορε ν βάλ παρ κενο πο χει τεθ, τποον εναι  ησος Χριστός.
    Ἐὰν κανες κτίζ πάνω ες τ θεμέλιον ατ χρυσάφι, σμι, πολυτίμους λίθους, ξύλα, χορτάρι, καλάμια, το καθενς τ ργον θ γίν φανερόν· ἡ μέρα θ τ φανερώσ, διότι  μέρα κείνη ποκαλύπτεται μ φωτι κα φωτι θ δοκιμάσ τί εδους ργον κανε  καθένας.
    Ἐὰν τ ργον πο κτισε νας μείν, ατς θ νταμειφθἘὰν κάποιου τργον κα, θ ποστ ζημίαν,  διος μως θ σωθλλ κατ τέτοιον τρόπον πως σώζεται κανες π πυρκαϊάν.
Δ
ν ξέρετε τι εσθε νας το Θεο κα τ Πνεμα το Θεο κατοικε μέσα σας; Ἐὰν καταστρέφ κανες τν ναν το Θεο, θ τν καταστρέψ  Θεός, διότι  νας το Θεο εναι γιος, κα  νας ατς εσθε σες.

πηγή: https://ellasnafs.blogspot.com/

Σάββατο 21 Αυγούστου 2021

Κανείς δεν είναι φτιαγμένος από πέτρα. Να το θυμάσαι. Ελευθεριάδης Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.


Όλοι έχουν ανάγκη από μια καλή κουβέντα. Όλοι έχουν ανάγκη από ένα χαμόγελο, από ένα χάδι, από μια αγκαλιά.
Πολλές φορές θεωρούμε τους ανθρώπους δίπλα μας πως είναι δεδομένοι. Πώς δεν χρειάζονται τίποτα. Πώς όλα τα μπορούνε.
«Είναι δυνατός αυτός», σκεφτόμαστε… «Δεν έχει ανάγκη».
Και όμως.
Το γεγονός ότι κάποιος δεν κάνει παράπονα, το γεγονός ότι κάποιος μέρα νύχτα συνεχίζει και παλεύει, δεν σημαίνει ότι δεν είναι άνθρωπος και αυτός.
Και αυτός κλαίει, και αυτός πονά, και αυτός φοβάται, και αυτός πότε πότε απελπίζεται….
Πρόσεξε.
Πρόσεξε τους ανθρώπους δίπλα σου καλά.
Σκύψε από πάνω τους. Νιώσε τους. Αφουγκράσου τι έχουν να σου πούνε.
Κανείς δεν είναι φτιαγμένος από πέτρα.
Να το θυμάσαι.
Όλοι έχουν ανάγκη από μια καλή κουβέντα…

Ελευθεριάδης Ελευθέριος,
Ψυχολόγος M.Sc.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: “Τα δεινά χρόνια πλησιάζουν. Όταν δούμε πολέμους και σεισμούς...”

 


…Τα δεινά χρόνια πλησιάζουν. Όταν δούμε πολέμους και σεισμούς και διάφορα γεγονότα, εγγύς 
το τέλος. Περιμένουμε πολλά να μας συμβούν – σύμφωνα με τις προφητείες των αγίων, εις τους 
έσχατους χρόνους θα συμβούν μεγάλα γεγονότα. Και ο λόγος του Θεού και των αγίων είναι 
αλήθεια.

Το άθλημα, το οποίον περιμένουμε να δώσουμε είναι για την πίστη στην Θεανθρωπία του Ιησού, 
αφού βέβαια πιστεύουμε ότι ο Χριστός ήτο Θεός κι έγινε άνθρωπος κι ότι κατέβηκε στη γη, 
να δώσει τη λύτρωση και να διώξει το σκοτάδι της απιστίας και της αθεΐας.
Κι εμείς σαν στρατιώτες του Χριστού μας, αφού αποτελούμε το στράτευμα του Χριστού, οφείλουμε 
να προετοιμασθούμε, να οπλισθούμε.

Ένα κράτος, όταν αντιληφθεί ότι κάποιο άλλο κράτος ετοιμάζει επίθεση αρχίζει την προετοιμασία 
της άμυνας και της αντεπιθέσεως. Ούτω πως και εμείς. Και η προετοιμασία είναι γνωστή.

Να πιστεύουμε κατά πρώτον, ότι εάν έχουμε πίστη και ταπείνωση θα ελκύσουμε την Χάρη κι αυτή 
τη μεγάλη δύναμη του Χριστού, για να μαρτυρήσουμε. Ποτέ να μη πιστέψουμε και να τολμήσουμε 
να σκεφτούμε, ότι εμείς μόνοι μας έχουμε αυτή τη δύναμη. 
Θα λέμε: «Εγώ είμαι αδύναμος, είμαι ανίκανος, είμαι αμαρτωλός, είμαι μηδέν, είμαι ο πιο άχρηστος 
άνθρωπος».

Μόνον η ταπείνωση θα ελκύσει τη δύναμη του Χριστού και θα νικήσει. Διότι όπου ο Χριστός 
επιφοιτά με την υπερφυσική Του δύναμη, υπέρ φύσιν ποιεί πράγματα.

Μη νομίσετε ότι με τις προσωπικές και ανθρώπινες δυνάμεις θα αντιμετωπίσουμε οιανδήποτε 
ενέργεια και επέμβαση του διαβόλου και των συνεργατών του. Ποτέ. Ο άνθρωπος είναι ασθενικός, 
δεν έχει καμιά δύναμη να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα δεινά, παρά μόνο με τη δύναμη του Θεού.

Να πιστέψουμε ότι, όταν ο Θεός μας καλέσει σε αυτό το μαρτύριο, θα δώσει «συν τον πειρασμό και
την έκβασιν» (Α΄Κορινθ. ι΄13) κι ότι όταν εν ταπεινώσει δεχθούμε να δώσουμε αυτή τη μαρτυρία, 
θα πάρουμε τη Χάρη του Θεού, για να νικήσουμε τον πονηρό και να στεφανωθούμε…

Λόγοι ενός «αγίου» Γέροντα που μας καλεί να προετοιμαστούμε, με πίστη στο Θεό και 
ταπείνωση, για τις δύσκολες μέρες που έρχονται στον κόσμο.

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ» – Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεϊτου (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη).
πηγή: https://yiorgosthalassis.blogspot.com

Παρασκευή 20 Αυγούστου 2021

Ανακοίνωση Συλλόγου Μετεώρων Λιθόπολις – Για την σχεδιαζόμενη «περιφορά» της μαριονέτας-Αμάλ στην περιοχή μας

 


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΛΙΘΟΠΟΛΙΣ


“Το ταξίδι -Τhe walk”, όπως ονομάστηκε από τους διοργανωτές του το κινούμενο, ζωντανό δρώμενο που ξεκίνησε προ ημερών στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας και ολοκληρώνεται στη Μεγάλη Βρετανία, αφού περάσει και από την περιοχή μας, είναι μια νέα ύπουλη προσπάθεια των εγχώριων και διεθνών κέντρων να αλλοιώσουν την πολιτιστική και πολιτισμική μας παράδοση με το προσωπείο της ειρήνης και αλληλεγγύης.

Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν έχουν διαβάσει τα σχετικά μ΄ αυτό εξηγούμε ότι πρόκειται για τη «βόλτα» μιας μικρής μουσουλμάνας προσφυγοπούλας με το όνομα Αμάλ, που αναπαριστάνεται από μια κούκλα – μαριονέτα ύψους 3,5 μ., και υποτίθεται επιδιώκει την ευαισθητοποίηση των Ευρωπαίων πολιτών σχετικά με το προσφυγικό πρόβλημα. Η Αμάλ υποτίθεται αναζητά την οικογένειά της, ενώ οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να την καλωσορίσουν, να την υποδεχθούν και να την τιμήσουν με πάσης φύσεως καλλιτεχνικές και άλλες εκδηλώσεις.

Η Ελλάδα μας, πρώτη αυτή από όλη την Ευρώπη, είναι η χώρα που βάσταξε στις πλάτες της το λεγόμενο προσφυγικό πρόβλημα από την αρχή του και με ανυπολόγιστο κόστος. Οι Έλληνες, πρώτοι αυτοί από τους «φίλους» Ευρωπαίους και στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ανταποκρίθηκαν και έκαναν πράξη την αρχαιοελληνική φιλοξενία και τη χριστιανική αγάπη και την τιμή προς τον ξένο, ιδίως τον κατατρεγμένο, τον πεινασμένο, τον πολεμούμενο. Η στάση αυτή της χώρας μας είναι καθολικά αναγνωρισμένη.

Αλλά, η περίπτωση της μικρής Αμάλ είναι εντελώς διαφορετική. Η «προσφυγοπούλα», που όπου να΄ ναι καταφθάνει, είναι ένα διεθνές project κάποιων καλοπληρωμένων ΜΚΟ, υποστηριζόμενο από προοδευτικούς, υποτίθεται, τοπικούς άρχοντες, μια πλειάδα συστημικών ΜΜΕ, «χριστιανικών» προτεσταντικών κοινοτήτων και βέβαια αρκετών οργανώσεων για την προάσπιση – με το αζημίωτο, πάντοτε- των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτοί είναι που προμοτάρουν αυτή την καμπάνια. Και ζητούν από μας να την υποδεχθούμε μετά βαΐων και κλάδων.

Για ποια «ευαισθητοποίηση», λοιπόν, κόπτονται οι διοργανωτές; Και ποια είναι η χρονική συγκυρία της έλευσης της μικρής μουσουλμανοπούλας; Την ώρα που η Ευρώπη, κυρίως η γειτονιά μας, τρομάζει από ένα μεγάλο ενδεχόμενο μεταναστευτικό και προσφυγικό κύμα, την ώρα που οι γείτονές μας (Αλβανία, Σκόπια) υποδέχονται Αφγανούς μουσουλμάνους πρόσφυγες που, όλως τυχαίως, τοποθετούνται στην Βόρεια Ήπειρο και στα σύνορα με την χώρα μας; Είναι άραγε η κατάλληλη ώρα για φιέστες και γιορτές; Δεν βλέπουμε την κατάσταση στα κέντρα εγκατάστασης μεταναστών; Δεν γνωρίζουμε τί συμβαίνει στα νησιά μας; Δεν ακούμε; Δεν βλέπουμε;

Και ποιος ο συμβολισμός μια τέτοιας «πρωτοβουλίας» λίγες μέρες μετά τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου; Πώς μπορεί να επιτρέπονται τέτοιας κλίμακας υποδοχές, περιφορές και παρελάσεις, όταν λίγες μέρες πριν απαγορεύτηκε διά ροπάλου η λιτανεία των εικόνων της Παναγίας μας και μάλιστα στη σημαντικότερη για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό εορτή της; Όταν καλούμαστε καθημερινά να τηρούμε μέτρα ατομικής προστασίας και στερούμαστε ακόμη και βασικές ελευθερίες, πως γίνεται την ίδια στιγμή να επιτρέπονται τέτοιες νεοπαγανιστικές και ξενόφερτες φιέστες; Είναι δυνατόν αυτό να γίνει αποδεκτό από την τοπική μας κοινωνία; Ποιός και ποιοί αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς; Ως πού θα φθάσει ο εμπαιγμός και η υποκρισία; 

Πώς είναι άραγε δυνατόν σε έναν τόπο σαν τον δικό μας, σ’ ένα από τα σημαντικότερα ορθόδοξα θρησκευτικά κέντρα παγκοσμίως να πραγματοποιοῦνται εκδηλώσεις με παγανιστικό υπόβαθρο και περιεχόμενο; Πώς είναι δυνατόν στα πόδια των βράχων, στα Μετέωρα, κάτω από μια ζωντανή μοναστική κοινότητα να λαμβάνουν χώρα τέτοιου τύπου «υποδοχές» και δρώμενα; Πώς γίνεται σ’ αυτόν τον αγιασμένο χώρο να τιμάται σαν άλλος θεός ένα ξόανο; Κάτω από τα πολυσταύρια των Μοναστηριών, τι δουλειά έχει μια μουσουλμάνα κόρη που συνδέθηκε με χορτοφαγία και τα συναφή και η πολύχρωμη πολύβουη συνοδεία της; Ποιοί και για ποιό λόγο διοργανώνουν τέτοιες «εκδηλώσεις» σ’ αυτό τον τόπο; Γιατί εδώ; Και ποιά, άραγε, η χρησιμότητά τους;

Ελπίζουμε ότι τουλάχιστον η τοπική αυτοδιοίκηση συναισθανόμενη την ευθύνη της απέναντι στην ιστορία και παράδοσή μας θα σταθεί στο ύψος της και δεν θα θέσει υπό την αιγίδα της αυτή ή άλλες παρόμοιες υποκριτικές και υποβολιμαίες εκδηλώσεις ψευτο-ευαισθητοποίησης.

Ελπίζουμε, επίσης, ότι και οι κάτοικοι της περιοχής μας, όλοι εμείς, θα αντιδράσουμε. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε ενάντια στον κλοιό που μας περισφίγγει απειλητικά, παραμένοντας πιστοί στην Ορθόδοξη πίστη και παράδοσή μας και την ιστορική παρακαταθήκη των αγώνων και θυσιών των προγόνων μας!!

Είμαστε σε εποχή ομολογίας και αγώνων για την πίστη μας και την εθνική μας συνείδηση και δεν θα επιτρέψουμε σε οποιουσδήποτε σκοτεινούς μηχανισμούς να την προσβάλουν και αλλοιώσουν πότε ευθέως και πότε ύπουλα, όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Για τον Σύλλογό μας ο ερχομός και η περιφορά αυτής της καρικατούρας στον τόπο μας αποτελεί, όχι μόνο προσβολή, αλλά και μία ακόμη προφανή προσπάθεια απαξίωσης και υποβάθμισης του πολιτιστικού –χριστιανικού και ορθόδοξου- χαρακτήρα της περιοχής μας. Και μάλιστα μια εσκεμμένη προσπάθεια ευτελισμού της παράδοσής μας.

Γι’ αυτό και απευθύνουμε πρόσκληση προς όλους τους ενεργούς και υγιώς σκεπτόμενους συμπολίτες μας, σε φορείς, συλλογικότητες και θεσμούς, να αναλάβουμε από κοινού δράσεις και να προβούμε σε όλες τις νόμιμες διαδικασίες, ώστε να αποτραπεί η πραγματοποίηση αυτής της απαράδεκτης δραστηριότητας στον ευλογημένο τόπο μας. Έφτασε η ώρα να συστρατευθούμε, να συσπειρωθούμε, να συμπορευθούμε. Είναι επιτακτική η ανάγκη για αφύπνιση και εγρήγορση και ανάληψη πρωτοβουλιών απέναντι σε αυτά τα ξένα προς την εθνική και θρησκευτική μας συνείδηση φαινόμενα. Τώρα είναι η ώρα της ατομικής, αλλά και της συλλογικής μας ευθύνης.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

του Συλλόγου ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΛΙΘΟΠΟΛΙΣ

Γρηγόριος Καλύβας (Πρόεδρος)

Ευάγγελος Μπουλογεώργος (Αντιπρόεδρος)

Δημήτριος Λάσκος (Γραμματέας)

Απόστολος Καρανίκας (Ταμίας)

Μαγκούρα Πηνελόπη (Υπεύθυνη επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων)

Απόχας Θεόδωρος (Υπεύθυνος τομέα οργάνωσης και εκδηλώσεων)

Σκυλοδήμος Ηλίας (Υπεύθυνος τομέα εξ. συνεργασιών)


πηγή: https://aktines.blogspot.com

Τι δεν καταλαβαίνεις Κυπριε δημοσιο-κάρφε;

 


Έγραψαν οι άπιστοι δημοσιο-κάρφοι για τον Μόρφου:

-Το αποτέλεσμα;
-200 -τουλάχιστον- άνθρωποι πήραν αντίδωρο από το χέρι του θετικού στον ιό Μητροπολίτου Μόρφου.
-Και οι 200 έκαναν τεστ...
-Και οι 200 αρνητικοί...


πηγή: https://yiorgosthalassis.blogspot.com 

"Ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και για το πολύ και για το λίγο" Ἅγιος Παΐσιος



Μερικοὶ λένε «πιστεύω ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μὲ βοηθήση», καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη προσπαθοῦν νὰ μαζεύουν χρήματα, γιὰ νὰ μὴ στερηθοῦν τίποτε.

Αὐτοὶ ἐμπαίζουν τὸν Θεό, γιατὶ δὲν ἐμπιστεύονται τὸν ἑαυτό τους στὸν Θεὸ ἀλλὰ στὰ χρήματα. Ἂν δὲν παύσουν νὰ ἀγαποῦν τὰ χρήματα καὶ νὰ στηρίζουν σ᾿ αὐτὰ τὴν ἐλπίδα τους, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ στηρίξουν τὴν ἐλπίδα τους στὸν Θεό. Δὲν λέω νὰ μὴν ἔχουν οἱ ἄνθρωποι μιὰ οἰκονομία στὴν ἄκρη γιὰ ὥρα ἀνάγκης, ἀλλὰ νὰ μὴ στηρίζουν τὴν ἐλπίδα τους στὰ χρήματα καὶ δίνουν σ' αὐτὰ τὴν καρδιά τους, γιατὶ ἔτσι ξεχνοῦν τὸν Θεό.

Ὅποιος κάνει σχέδια δικά του, χωρὶς νὰ ἐμπιστεύεται στὸν Θεό, καὶ λέει μετὰ ὅτι ἔτσι θέλει ὁ Θεός, αὐτὸς εὐλογεῖ τὸ ἔργο του ταγκαλακίστικα καὶ συνέχεια βασανίζεται. Δὲν ἔχουμε καταλάβει τὴν δύναμη καὶ τὴν καλωσύνη τοῦ Θεοῦ. Δὲν Τὸν ἀφήνουμε νοικοκύρη νὰ μᾶς κυβερνάη, γι' αὐτὸ ταλαιπωρούμαστε.

Στὸ Σινᾶ, ἐκεῖ στὸ ἀσκητήριο τῆς Ἁγίας Ἐπιστήμης ὅπου ἔμενα, τὸ νερὸ ἦταν ἐλάχιστο. Μιὰ–μιὰ σταγόνα ἔτρεχε ἀπὸ ἕναν βράχο μέσα σὲ μιὰ σπηλιά, καμμιὰ εἰκοσαριὰ μέτρα μακριὰ ἀπὸ τὸ ἀσκητήριο. Εἶχα κάνει μιὰ στερνίτσα καὶ μάζευα τρία κιλὰ νερὸ τὸ εἰκοσιτετράωρο. Ὅταν πήγαινα νὰ πάρω νερό, ἔβαζα τὸ τενεκάκι νὰ γεμίση καὶ ἔλεγα τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας.

Ἔβρεχα μὲ τὸ χέρι μου λιγάκι μόνον τὸ μέτωπο, γιατὶ αὐτὸ μὲ βοηθοῦσε – μοῦ τὸ εἶχε πεῖ ἕνας γιατρὸς νὰ τὸ κάνω – ἔπαιρνα λίγο νερό, γιὰ νὰ ἔχω νὰ πιῶ, μάζευα καὶ λίγο σὲ ἕνα τενεκάκι γιὰ τὰ πουλάκια καὶ τὰ ποντικάκια ποὺ εἶχε τὸ ἀσκητήριο. Αὐτὸ τὸ νερὸ ἦταν καὶ γιὰ νὰ πλύνω ἕνα ροῦχο κ.λπ. Τί χαρά, τί εὐγνωμοσύνη ἔνιωθα γι᾿ αὐτὸ τὸ λίγο νερὸ ποὺ εἶχα! Δοξολογία, γιατὶ εἶχα νερό! Ὅταν ἦρθα στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἔμεινα γιὰ λίγο καιρὸ στὴν Σκήτη τῶν Ἰβήρων, ἐπειδὴ ἐκεῖ εἶναι προσήλιο τὸ μέρος, εἶχε πολὺ νερό. Εἶχε μιὰ στέρνα ποὺ ξεχείλιζε καὶ τὸ νερὸ ἔτρεχε ἀπ' ἔξω.

Οὔ, ἔπλενα καὶ τὰ πόδια καὶ τὸ κεφάλι..., ἀλλὰ εἶχα ξεχασθῆ. Στὸ Σινᾶ βούρκωναν τὰ μάτια μου ἀπὸ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸ λίγο νερό, ἐνῶ στὴν Σκήτη ξεχάσθηκα ἀπὸ τὴν ἀφθονία τοῦ νεροῦ. Γι᾿ αὐτὸ ἔπειτα πῆγα καὶ ἔμεινα καμμιὰ ὀγδονταριὰ μέτρα πιὸ μακριὰ καὶ εἶχα μιὰ στέρνα μικρή. Πῶς χάνεται, πῶς ξεχνιέται κανεὶς μὲ τὴν ἀφθονία!Πρέπει νὰ ἀφήσουμε ἐν λευκῷ τὸν ἑαυτό μας στὴν θεία πρόνοια, στὸ θεῖο θέλημα, καὶ ὁ Θεὸς θὰ μᾶς φροντίση. Ἕνας μοναχὸς πῆγε ἕνα ἀπόγευμα νὰ διαβάση τὸν Ἑσπερινὸ σὲ μιὰ κορυφή. Στὸν δρόμο βρῆκε ἕνα ἄσπρο μανιτάρι καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ τὸ σπάνιο εὕρημά του. Στὸν γυρισμὸ θὰ τὸ ἔκοβε καὶ θὰ περνοῦσε μὲ αὐτὸ τὸ βράδυ. «Ἐὰν μὲ ρωτήσουν οἱ κοσμικοὶ ἂν τρώω κρέας, εἶπε μὲ τὸν λογισμό του, μπορῶ νὰ τοὺς πῶ πὼς τρώω κάθε φθινόπωρο»! Στὴν ἐπιστροφὴ βρῆκε μισὸ τὸ μανιτάρι – κάποιο ζῶο θὰ τὸ εἶχε πατήσει – καὶ εἶπε: «Φαίνεται, τόσο ἔπρεπε νὰ φάω».Τὸ πῆρε καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν πρόνοιά Του, γιὰ τὸ μισὸ μανιτάρι. Πιὸ κάτω βρῆκε ἕνα ἄλλο μισὸ μανιτάρι καὶ ἔσκυψε νὰ τὸ πάρη, γιὰ νὰ συμπληρώση τὸ βραδινό του, ἀλλά, ἐπειδὴ ἦταν χαλασμένο – ἴσως νὰ ἦταν δηλητηριῶδες –, τὸ ἄφησε καὶ εὐχαρίστησε πάλι τὸν Θεὸ ποὺ τὸν φύλαξε ἀπὸ δηλητηρίαση. Πῆγε στὴν Καλύβη του καὶ πέρασε τὸ βράδυ μὲ τὸ μισὸ μανιτάρι.Τὴν ἄλλη μέρα, ὅταν βγῆκε ἀπὸ τὴν Καλύβη του, ἀντίκρισε ἕνα θέαμα! Ὅλος ὁ τόπος ἦταν γεμάτος ἀπὸ ὡραῖα μανιτάρια, καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεό. Βλέπετε, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸ ὁλόκληρο καὶ γιὰ τὸ μισό, καὶ γιὰ τὸ καλὸ καὶ γιὰ τὸ χαλασμένο, καὶ γιὰ τὸ ἕνα καὶ γιὰ τὰ πολλά. Εὐχαριστία γιὰ ὅλα.Ὁ Καλὸς Θεὸς μᾶς δίνει ἄφθονες εὐλογίες καὶ ἐνεργεῖ πάντα γιὰ τὸ καλό μας. Ὅλα τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχουμε εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τὰ ἔκανε, γιὰ νὰ ἐξυπηρετοῦν τὸ πλάσμα Του, τὸν ἄνθρωπο, καὶ νὰ θυσιάζωνται γι' αὐτόν, ἀπὸ ζῶα καὶ πτηνά, μικρὰ καὶ μεγάλα, μέχρι φυτά, – ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς θυσιάσθηκε, γιὰ νὰ λυτρώση τὸν ἄνθρωπο. Ἂς μὴν ἀδιαφοροῦμε γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ Τὸν πληγώνουμε μὲ τὴν μεγάλη μας ἀχαριστία καὶ ἀναισθησία, ἀλλὰ νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε καὶ νὰ Τὸν δοξολογοῦμε.

Πηγή: https://www.agiotopia.gr