Κυριακή Ζ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8,41-56]

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ

«Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς.Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου;

(: Τότε λοιπόν κάποια γυναίκα που υπέφερε από αιμορραγία εδώ και δώδεκα χρόνια, η οποία μαζί με τα άλλα βάσανα της αρρώστιας της είχε ξοδέψει και όλη την περιουσία της σε γιατρούς και δεν μπόρεσε να θεραπευθεί από κανέναν, αφού πλησίασε τον Ιησού από πίσω, ώστε να μην την αντιληφθεί κανείς, επειδή ντρεπόταν να γίνει φανερή η αρρώστιά της, άγγιξε την άκρη του εξωτερικού ενδύματός του κι αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία της. Και είπε ο Ιησούς: “Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;”)»[Λουκ.8, 43-45].

Δεν αγνοήθηκε όμως το παράδοξο, γιατί αν και ο Σωτήρας γνωρίζει τα πάντα, ερωτά σαν να μη γνωρίζει και λέγει: «Ποιος με άγγιξε;». Και ενώ οι άγιοι απόστολοι είπαν με πειστικότητα «ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου;(:Διδάσκαλε, τα πλήθη του λαού σε περικύκλωσαν και σε πιέζουν ασφυκτικά˙ κι εσύ λες, ποιος με άγγιξε; )», πράγμα που είναι μεγίστη απόδειξη ότι Αυτός και αληθινή σάρκα φέρει, και καταπατεί κάθε υπερηφάνεια, γιατί δεν Τον ακολουθούσαν από μακριά, αλλά Τον είχαν περικυκλωμένο από παντού, Αυτός φέρει στη μέση και επικεντρώνει την προσοχή τους σε αυτό που έγινε και λέγει επιμένοντας ότι «ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ(:Κάποιος με άγγιξε. Διότι εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από πάνω μου δύναμη θαυματουργική)»[Λουκ.8,46].

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 27 Ὀκτωβρίου 2024 (Β΄ Κορ. 9,6-11)

Από τον κ.Δημήτριο Ρίζο

«Ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει,

καὶ ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ’ εὐλογίαις καὶ θερίσει»

«Ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ’ εὐλογίαις καὶ θερίσει». ὅποιος σπέρνει μὲ τσιγκουνιά, λιγοστὰ καὶ θὰ θερίσει, καὶ ὅποιος σπέρνει ἄφθονα, πλούσια θὰ θερίσει. Πρὶν ἀπὸ τὴν μηχανοποίησι τῶν ἀγροτικῶν καλλιεργειῶν, ὁ γεωργὸς ἔσπερνε ρίχνοντας τὸν σπόρο μὲ τὸ χέρι του. Καὶ ὅσο ἀραιοὶ και λιγοστοὶ ἦταν οἱ σπόροι τόσο ἀραιὰ ἧταν καὶ τὰ στάχυα γιὰ θέρισμα. Ἀντίθετα ἄφθονη καὶ πλούσια σπορὰ ἔφερνε καὶ πλούσια σοδειά. Ἀπὸ τὴν γεωργικὴ ζωὴ μεταφέρεται ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν πνευματικὸ βίο τῶν πιστῶν, διότι δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ κάνη μαθήματα γεωπονίας. Ὁ ἀπόστολος θέλει, μὲ τὴν γνωστὴ ἀπὸ τὴν γεωργία εἰκόνα, νὰ ὠθήση τοὺς πιστοὺς νὰ πολλαπλασιάσουν τὶς ἀγαθοεργίες. 

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα μέλημα τοῦ ἀποστόλου. Οἱ πιστοὶ δὲν μποροῦν νὰ μὴν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν συνάνθρωπό τους ποὺ πάσχει ἢ δοκιμάζεται ἀπὸ προβλήματα. Δὲν μπορεῖ ἄλλος νὰ περισεύη καὶ ἄλλος νὰ λιμοκτονῆ. Ἡ λατρεία πρὸς τὸν Κύριο ἀποτυπώνεται καὶ ἐξωτερικεύεται στὸ ἐνδιαφέρον μας γιὰ τόν «πλησίον». Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος πιστὸς καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν συνάνθρωπό του. Στὸ εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως, ποὺ τὸ ἀκοῦμε τὴν Κυριακὴ τῶν Ἀπόκρεω, φαίνεται ξεκάθαρα ὅτι ὅσα προσφέρομε στὸν συνάνθρωπό μας τὰ προσφέρομε στὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ἡ πίστις τοῦ χριστιανοῦ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ ἐκφράζει πρὸς τὸν συνάνθρωπό του μὲ τὰ καλὰ ἔργα. Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν ἐνδιαφερθῆ γιὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ θέμα.

Θαυμαστή θεραπεία της πρεσβυτέρας του Π. Ιωάννη Καλαΐδη από τον άγιο Δημήτριο!

Οχτώ περίπου χρόνια μετά από την κοίμηση του αγίου Πατρός Ιωάννη, η πρεσβυτέρα Πολυξένη ασθένησε σοβαρά από την καρδιά της και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Σερρών.

Η κατάσταση ήταν κρίσιμη και οι γιατροί δεν έδιναν ελπίδες. Όλοι περίμεναν το μοιραίο! Στο νοσοκομείο την επισκέφθηκε κάποιο πνευματικό τέκνο του π. Ιωάννη, από το οποίο η πρεσβυτέρα ζήτησε να προσευχηθεί για την αποκατάσταση της υγείας της. Όπως γνωρίζω πολύ καλά, ο άνθρωπος αυτός πήγε στον Ιερό Ναό του αγίου Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη και αφού προσκύνησε το άγιο λείψανο του Αγίου, προσευχήθηκε θερμά για πολλή ώρα για την ίαση της πρεσβυτέρας.

Μύρο και αίμα: Άγιος Δημήτριος Μυροβλύτη

Ο άγιος Δημήτριος, ένας άγιος που έχει τη χάρη του μαρτυρίου και τη δόξα της αγνότητας δεν μπορεί παρά ιδιαίτερα να μας συγκινεί.

Με τη νιότη του αγγίζει τα νιάτα.

Με τη ζωή του χαράζει δρόμους ζωής.

Με την πίστη του εμπνέει τους πιστούς.

Με το μαρτύριό του ανοίγει σ’ όλους έναν καινούργιο ορίζοντα, όπου το φως της αιωνιότητας αποκαλύπτει την πραγματική διάσταση της καθημερινότητας.

Γεννήθηκε στα τέλη του 3ου μ. Χ. αιώνα στη Θεσσαλονίκη κι ανατράφηκε σε οικογένεια επίσημη κι αριστοκρατική. Βαπτίστηκε νωρίς χριστιανός, και νεαρός αναδείχτηκε διδάσκαλος του ευαγγελίου. Το αληθινό του μεγαλείο όμως δεν θα το βρούμε στους τίτλους του αλλά σε δύο στοιχεία που αναβλύζουν από τη ζωή του και αρδεύουν την Ορθοδοξία το μύρο και το αίμα, που πρόσφερε στον Χριστό. Μέσα σ’ αυτά κλείνεται σαν σε πολύτιμες φιάλες το απόσταγμα της ύπαρξης του Δημητρίου, που παίρνει η Εκκλησία και κερνά μ’ αυτό τους πιστούς.

Ομιλία αγίου Γρηγορίου του Παλαμά για τον άγιο Δημήτριο

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΣΤΟΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

«Ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεός, λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν(:Από εμένα με μεγαλοπρέπεια τιμήθηκαν οι φίλοι Σου, Θεέ μου, και οι αρχές της καταβολής και της ύπαρξής τους και εν γένει η δύναμη και επιρροή τους κάτω από το προστατευτικό Σου χέρι υπήρξαν εξόχως ισχυρές και αδιάσειστες)»[Ψαλμ.138,14], λέγει εκείνος ο Δαβίδ, ο πιο θεόπνευστος από τους ψαλμωδούς που υπήρξαν ποτέ. Αρχές του χορού των Αποστόλων είναι οι κορυφαίοι, του καταλόγου των προφητών όσοι κατονομάστηκαν ότι είχαν αξιωθεί την θεοπτία, των δε ιερών διδασκάλων και όλης της ομηγύρεως των οσίων όσοι ονομάστηκαν μεγάλοι σύμφωνα με την υπόσχεση του κοινού Σωτήρος όλων μας[ βλ. Ματθ.5,19: «Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν(: Αφού λοιπόν οι εντολές έχουν κύρος και ισχύ ακατάλυτη, οποιοσδήποτε παραβεί μία κι από εκείνες ακόμη τις εντολές μου που φαίνονται πολύ μικρές και διδάξει έτσι τους ανθρώπους, να τις θεωρούν δηλαδή μικρές κι ασήμαντες, θα κηρυχθεί ελάχιστος και τελευταίος στην Βασιλεία των ουρανών. Εκείνος όμως που θα εφαρμόσει όλες ανεξαιρέτως τις εντολές και θα διδάξει και τους άλλους να τις τηρούν, αυτός θα ανακηρυχθεί μεγάλος στην Βασιλεία των ουρανών. Κι αυτές λοιπόν τις εντολές που οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι παραμερίζουν με τις ανθρώπινες παραδόσεις τους, πρέπει να τις προσέχετε και να τις εφαρμόζετε)»], όπως και των μαρτύρων του Χριστού οπωσδήποτε οι μεγαλομάρτυρες.

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης: H ιστορία, το κόκκινο άλογο και το μύρο (26 Οκτωβρίου)

«Μέγαν εύρατο εv τοις κιvδυvοις, σε υπέρμαχοv, η οικουμένη, Αθλοφόρε τα έθνη τροπούμενον. Ως ούν Λυαίου καθείλες την έπαρσιν, εν τω σταδίω θαρρύvας τον Νέστορα, ούτως Άγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος».

Από τους ενδοξότερους και δημοφιλέστερους αγίους της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο. Είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, στην πόλη που γεννήθηκε, έζησε και μαρτύρησε. Η μνήμη του εορτάζεται (και από τους Καθολικούς) στις 26 Οκτωβρίου.

Ο Δημήτριος γεννήθηκε γύρω στο 280 στη Θεσσαλονίκη, επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού, και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και έφτασε ως το βαθμό του χιλίαρχου, σε ηλικία μόλις 22 ετών. Φύση φιλομαθής και ερευνητική αναζητούσε το υψηλό και το αληθινό και το βρήκε στη χριστιανική πίστη, της οποίας έγινε διαπρύσιος κήρυκας στη Θεσσαλονίκη.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΧΡΥΣΙΝΟΥ. Στον φωτισμένο από την Παναγία μας Πατερ Ιωάννη τον τυφλό. Που σταυρώνει με τον τίμιο Σταυρό Καί λύνει χιλιάδες προβλήματα υγείας και πνευματικά.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΧΡΥΣΙΝΟΥ

Στον φωτισμένο από την Παναγία μας Πατερ Ιωάννη τον τυφλό. Που σταυρωνει με τον τίμιο Σταυρό.

Καί λύνει χιλιάδες προβλήματα υγείας και πνευματικά. Ποιός Αλήθεια είναι αυτός ο ταπεινός γεροντας της ορθοδοξίας μας.

Ο σχεδόν τυφλός π. Ιωάννης της Παναγίας Χρυσίνου πολλοί είναι οι πιστοί που τον ευλαβούνται και επιδίωκουν να τον συναντήσουν για να ζητήσουν την ευλογία και τις μεσιτείες του προς την Υπεραγία Θεοτόκο, που τόσο πολύ τον αγαπά.

Ποιος είναι ο π. Ιωάννης

π.Γεώργιος Σχοινάς: «Ζήστε απλά, ζήστε όπως μπορείτε»

 Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

Αν με φως απαντήσεις... - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Αν με φως απαντήσεις... Μην προσπαθείς, Άνθρωπε, το σκοτάδι, με σκοτάδι να το πολεμήσεις…

Κανένας, ποτέ και πουθενά δεν κατάφερε με τον τρόπο αυτό, την άκρη να τη βρει.

Στις συμπεριφορές τις άσχημες, στα λόγια που πληγώνουν, σε εγωισμούς και σε θυμούς, με τον ίδιο τρόπο δεν αξίζει να απαντάς.

Όχι γιατί είσαι υπεράνω.

Κανένας άνθρωπος, δεν είναι υπεράνω κανενός.

Ούτε γιατί, τάχα, μόρφωση και τρόπους εσύ πρέπει να δείξεις ότι έχεις.

Ο Άγιος Δημήτριος και το θαύμα που έμεινε στην ιστορία!

~ Στην ανάρτηση αυτή θα αναφερθούμε στο θαύμα της μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, εντός του Ιερού Ναού του στη Θεσσαλονίκη, κατά το έτος 1987, όπως την διηγείται ο τότε διάκονος του Ναού και σημερινός Εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Σαράντα Εκκλησιών Θεσσαλονίκης, π. Χρήστος Κότιος.

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Μυροβλύτου. Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην λάρνακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του. Ο τότε προϊστάμενος του ναού και νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν.

Υἱοθεσίες τέκνων ἀπό ὁμόφυλα ζευγάρια μέ δικαστική ἀπόφαση ἀπό τό «παράθυρο»!

Ἡ «Ἑστία» ἀποκαλύπτει τήν ὑπ’ ἀριθμόν 2435/2024 ἀπόφαση τοῦ μονομελοῦς Ἐφετείου Ἀθηνῶν γιά νομιμοποίηση υἱοθεσίας τέκνου στό ἐξωτερικό, μέ τήν ὁποία ὅμως ζητεῖται «νά ἐπαναπροσδιοριστεῖ ἡ ἑλληνική δημόσια τάξη ὑπό τό φῶς τοῦ νόμου 5089/2024» – Ἄρα νά νομιμοποιηθεῖ ἡ τεκνοθεσία ὁμοφύλων καί στό ἐσωτερικό.

«Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ στήν Ἑλλάδα υἱοθεσίας ἀπό ὁμόφυλους συζύγους πού ἔχει τελεσθεῖ στό ἐξωτερικό δέν ἀντίκειται στήν ἑλληνική δημόσια τάξη, ὅπως αὐτή πρέπει νά ἐπαναπροσδιοριστεῖ ὑπό τό φῶς τοῦ Ν. 5089/2024…». Μέ αὐτό τό σκεπτικό τό Μονομελές Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν προχώρησε στήν ἀναγνώριση τῆς υἱοθεσίας ἀνηλίκου παιδιοῦ ἀπό ὁμόφυλο ζεῦγος, πού ἔγινε στό ἐξωτερικό. Ζητεῖ μάλιστα ἐπαναπροσδιορισμό τοῦ σχετικοῦ νομοθετικοῦ πλαισίου, ἀκολουθῶντας τόν δρόμο πού ἄνοιξε ἡ ψήφισις τοῦ νόμου γιά τόν γάμο τῶν ὁμόφυλων... ζευγαριῶν. Βλέπουμε, λοιπόν, νά ἀνοίγει ὁ δρόμος καί γιά τήν τεκνοθεσία ἀπό τά ζευγάρια αὐτά. Φυσικά καί οἱ υἱοθεσίες οἱασδήποτε μορφῆς δέν ἀντίκεινται στήν δημοσία τάξη. Ἄλλα εἶναι τά προβλήματα πού μπορεῖ νά δημιουργηθοῦν καί ἀνελύθησαν ἐπαρκῶς στήν Βουλή, ἀπό τά μέλη της, πού ἀντέδρασαν καί κατεψήφισαν τό νομοσχέδιο γιά τόν γάμο. Ἐπιμόνως πάντως τότε ἐλέγετο καί ἀπό τόν Πρωθυπουργό ὅτι ἡ νομοθέτησις τοῦ γάμου ἐπ’ οὐδενί θά σημάνει καί ἀναγνώριση δικαιώματος τεκνοθεσίας. Ἀλλά, ὡς γνωστόν, σέ ὅλους τούς νόμους μπορεῖ νά ὑπάρχουν καί «παράθυρα».

Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης: «Μέσα μας ὑπάρχει ἕνας ἄλλος «Λυαῖος», ποὺ πρέπει νὰ τὸν νικήσουμε. Εἶναι τὰ πάθη μας…»

 Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης. Τοιχογραφία στο Πρωτάτο – Καρυές

Ἤμουν πέντε χρονῶν παιδὶ στὸ χωριό μου τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 καὶ χτύπησαν οἱ καμπάνες.

―Μάνα, λέω, γιατί χτυπᾶνε σήμερα οἱ καμπάνες;

Δακρυσμένη ἡ μητέρα μου λέει:

―Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τὸ θαῦμα του.

―Ποιό θαῦμα;

―Πήραμε τὴ Θεσσαλονίκη τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα τῆς μνήμης του!…

Τί ἦταν ἡ Τουρκία μὲ τὴν Ἑλλάδα; Ἕνας Λυαῖος μὲ ἕνα Νέστορα. Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ Λυαῖος νικήθηκε. Καὶ ὅταν μπήκανε μέσα στὴν πόλι τὰ στρατεύματά μας, ἐψάλη στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου δοξολογία καὶ τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Νά τὸ θαῦμα.