Από τον κ.Δημήτριο Ρίζο
«Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς»
Κάθε χρόνο, ἡ Κυριακὴ ποὺ γίνεται μετὰ τὶς δεκατρεῖς Ἰουλίου, εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς Πατέρες τῶν ἕξι Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Καὶ εὐαγγε-λικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούγεται εἶναι τῶν Πατέρων, ἐπιλεγμένο πάλι ἀπὸ τὸν εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, καὶ εἰδικότερα ἀπὸ τὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλία τοῦ Κυρίου.
Ἀπευθυνόμενος ὁ Κύριος στοὺς μαθητές του, τοὺς ὀνομάζει «φῶς τοῦ κόσμου», ποὺ δὲν κρύβεται ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ κόσμου, ὅπως δὲν κρύβεται πόλις, ποὺ εἶναι κτισμένη πάνω σὲ ὄρος, οὔτε βεβαίως τὸ ἀναμμένο λυ-χνάρι τὸ βάζουν κάτω ἀπὸ σιτομέτρη (κουβά), ἀλλὰ στὸν λυχνοστάτη, γιὰ νὰ φωτίζη ὅλο τὸ σπίτι. Ἔτσι πρέπει καὶ τὸ δικό σας φῶς, νὰ λάμπη μπροστὰ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ βλέπουν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάζουν τὸν οὐράνιο πατέρα. Ἐγὼ δὲν ἦρθα νὰ ἀκυρώσω τὸν νόμο ἢ τοὺς προφῆτες, ἀλλὰ νὰ τὸν συμπληρώσω. Καὶ ἀπὸ τώρα σᾶς τὸ λέω ἀληθινά, ὅτι ὁ κόσμος θὰ χαλάσει, ἀλλ’ ὅσα λέει ὁ νόμος μου, θὰ πραγματοποιηθοῦν μέχρι κεραίας. Ὅποιος λοιπὸν παραβιάσει, ἔστω καὶ μία ἀπὸ τὶς μικρότερες ἐντολές, καὶ διδάξει τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν τὸ ἴδιο, αὐτὸς θὰ ὀνομασθῆ ὁ μικρότερος στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ὅποιος ὅμως ἐφαρμόσει ὅλες τὶς ἐντολὲς καὶ διδάξει τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν τὸ ἴδιο, αὐτὸς θὰ ὀνομασθῆ μέγας στὴν βασιλεία των οὐρανῶν.
Αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε εἶναι μόνον ἕνα μικρὸ κομμάτι ἀπὸ τὴν περίφημη καὶ θαυμαστὴ ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλία τοῦ Κυρίου μας.
Ἡ ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλία τοῦ Κυρίου μας εἶναι πολὺ σημαντικὴ. Μακά-ρι νὰ μπορούσαμε ὅλοι μας κάποτε, ὄχι μόνον νὰ τὴν μάθουμε ὁλόκληρη, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν ἐφαρμόσουμε στὴν ζωή μας. Διότι εἶναι ὁ τέλειος νόμος ποὺ καθορίζει τὴν σωστὴ κατὰ Χριστόν συμπεριφορά μας. Εἶναι ὁ νόμος ποὺ ρυθμίζει τὶς ὑποχρεώσεις μας πρὸς τὸν Θεό, πρὸς ὅλους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν ἐαυτό μας.
Σήμερα ἔχομε τὴν εὐκαιρία νὰ τονίσουμε ὅτι, ὅταν ὁ Κύριος μιλάει στοὺς μαθητές του, αὐτὰ ποὺ λέγει, τὰ ἀπευθύνει καὶ σὲ ἐμᾶς, διότι μαθη-τές του εἴμαστε ὅλοι οἱ πιστοί, ὅλοι οἱ χριστιανοί. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι προσωπικὸς γιὰ τὸν καθένα μας. Ὁ Κύριος μιλάει στὸν καθένα μας προσωπικά. Ἑπομένως ὁ καθένας μας ἀναλαμβάνει ὡς προσωπικὴ ὑπο-χρέωσι νὰ κάνη αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Κύριος. Ὅπως ὁ μαθητὴς, ἀκούει τὸν δάσκαλό του καὶ ἀναλαμβάνει νὰ κάνη τὰ μαθήματά του καὶ τὶς ἐργα-σίες ποὺ ὁρίζει, ἔτσι καὶ ὁ πιστός, ἀκούει τὸν Κύριο καὶ ἀναλαμβάνει νὰ ἐφαρμόση τὶς ἐντολές του καὶ τὶς ὑποδείξεις του.
Ὁ Κύριός μας θέλει ἐμεῖς οἱ πιστοὶ, ὡς δικοί του μαθητές, νὰ εἴμαστε φῶς μέσα στὸν κόσμο. Φῶς, γιὰ νὰ βλέπουν, λέει, οἱ ἄνθρωποι, προσέξτε το αὐτό, γιὰ νὰ βλέπουν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάζουν τὸν οὐράνιο πατέρα. Δὲν λέει, νὰ ἀκοῦνε τὰ καλὰ σας λόγια, ἀλλὰ νὰ βλέπουν τὰ κα-λὰ σας ἔργα.
Τονίζω τὸ σημεῖο αὐτὸ ἀπὸ τὴν διδασκαλία, διότι πάντα μὲν, ἀλλὰ σήμερα εἰδικότερα, τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας ἔχουν ἔχουν πλήρη ἐφαρ-μογὴ καὶ ἐπικαιρότητα. Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα λόγια. Καὶ σίγουρα ἔχετε ἀκούσει τὴν λατινικὴ λέξι «βερμπαλισμός», ποὺ δηλώνει τὴν πολυλογία. Αὐτὸ κυριαρχεῖ, ἡ πολυλο-γία, ὁ βερμπαλισμός. Λόγια ὡραῖα λέμε, λόγια ὡραῖα ἀκοῦμε, ἀλλὰ ἔργα δὲν ἔχομε, γιὰ νὰ τὰ δοῦνε οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ πιστέψουν. Καὶ τὸ χειρό-τερο εἶναι ποὺ, τὶς περισσότερες φορές, κάνουμε τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέμε. Ἔτσι δείχνομε ὅτι αὐτὰ ποὺ λέμε, μπορεῖ νὰ εἶναι μὲν ὡραῖα καὶ ἀληθινά, ἀλλὰ δὲν τὰ πιστεύομε. Καὶ ὁ κόσμος ἀντὶ νὰ δοξάζη τὸν οὐράνιο πατέρα μας, χάνει τὴν πίστι του καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ βλασφη-νεῖται.
Ἐδῶ βρίσκεται καὶ ἡ ἀπάντησις σὲ μία γενικότερη ἀπορία καὶ ἐρώτησι. Γιατὶ σήμερα δὲν φαίνεται νὰ ἔχη ἀξία ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ; Γιατὶ δὲν μᾶς πιστεύει ὁ κόσμος; Διότι ἀκριβῶς ἐμεῖς οἱ πιστοὶ, ἄλλα λέμε καὶ ἄλλα κάνουμε. Ἡ ζωὴ καὶ ἡ συμπεριφορά μας βρίσκονται σὲ ἀντίθεσι μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὸ «πιστεύω» μας. Ὁ κόσμος θέλει νὰ δῆ ἔργα γιὰ νὰ πιστεύση. Ὅπου ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ἔργα φωτεινὰ στὴν ζωή τους, ἐκεῖ τρέχουν οἱ ἄλλοι, ὅπως μαζεύονται οἱ μέλισσες στὸ μέλι. Δὲν λογαριάζουν τὶς ἀποστάσεις καὶ τὰ ἔξοδα. Ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τὸ φῶς καὶ τρέχουν πρὸς τὸ φῶς. Καὶ ὅταν τὸ βροῦν, τὸ βλέπουν καὶ θαυμάζουν. Βλέπουν, καὶ δοξάζουν τὸν οὐράνιο πατέρα.
Καὶ πάλι νὰ προσέξουμε τὴν λεπτομέρεια τοῦ λόγου, γιὰ νὰ μὴν πέ-σουμε στὴν παγίδα τοῦ διαβόλου˙ Ὑπάρχει ὁ κίνδυνος τῆς ἐπιδείξεως, ὁ κίνδυνος τῆς ἀνθρωπαρέσκειας. Ὁ Κύριος τὸ εἶπε ξεκάθαρα. Δὲν εἶπε νὰ σᾶς δοῦν ἐσᾶς καὶ νὰ θαυμάσουν. Εἶπε νὰ δοῦν τὰ ἔργα σας, ὄχι ἐσᾶς. Καὶ κάποιος ξένος εἶπε ὅτι, ἡ ζωὴ ἡ χριστιανικὴ εἶναι συχνὰ γιὰ τὸν κόσμο ἡ καλύτερη ἀπόδειξις ὑπὲρ τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Οἱ ἄνθρωποι θέλουν νὰ δοῦν τὰ ἔργα καὶ ὄχι ἐμᾶς. Ψάχνουν καὶ θέλουν νὰ βροῦν καὶ νὰ δοῦν τὸ φῶς καὶ ὄχι τὸ λυχνάρι.
Γι’ αὐτὸ εἶναι ἔντονη ἡ προτροπὴ τοῦ Κυριου˙ «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Σὲ αὐτὴ τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου ἐμεῖς πρέπει νὰ ἀνταποκριθοῦμε. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ ἀναλάβουμε τὶς εὐθῦνες μας, Δὲν μποροῦμε, ἄλλα νὰ λέμε καὶ ἄλλα νὰ κάνουμε. Ἡ χριστιανικὴ ἰδιότητα μᾶς ἐπιβάλ-λει νὰ προσαρμόσουμε, τὰ ἔργα μας καὶ τὴν συμπεριφορά μας καὶ ὅλη τὴν ζωή μας, μὲ τὸ πιστεύω μας, κάτι ποὺ συνταίριαξαν τέλεια οἱ ἅγιοι Πατέρες, ποὺ τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα. Αὐτὸ πρέπει νὰ γίνη γιὰ νὰ εἴμαστε συνεπεῖς στὶς ὑποχρεώσεις μας ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ ἔναντι τῶν συνανθρώπων μας, ἀλλὰ καὶ ἐναντι τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Φῶς τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Χριστός. Μᾶς θέλει καὶ ἐμᾶς νὰ εἴμαστε φῶς μέσα στὸν κόσμο, ὅπως εἶναι ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες μας. Καὶ θὰ εἴμαστε φῶς μέσα στὸν κόσμο, ὅταν ἡ ζωὴ μας συμφωνεῖ μὲ τὸ πιστεύω μας καὶ εἶνα πλούσια σὲ ἔργα. Φῶς, ὄχι γιὰ νὰ καμαρώνουμε ἐμεῖς, ἀλλὰ γιὰ νὰ φαίνωνται τὰ καλὰ ἔργα καὶ νὰ δοξάζεται ὁ οὐράνιος Πατέρας.
*Δρ θεολογίας-φιλόλογος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου