ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14,14-22] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΧΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14,14-22]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΧΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ

«Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ᾿ ἰδίαν· καἰ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτῷ πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων(:Όταν λοιπόν τα άκουσε αυτά ο Ιησούς, αναχώρησε από εκεί με πλοίο σε κάποιον ερημικό τόπο, για να μείνει μόνος Του με τους μαθητές Του. Και όταν άκουσαν τα πλήθη του λαού ότι αποχώρησε σε ερημικό τόπο, Τον ακολούθησαν πεζοί από τις πόλεις)»[Ματθ. 14,13].

Πρόσεξε το ότι ο Κύριος σε κάθε περίπτωση αναχωρεί, και όταν παραδόθηκε ο Ιωάννης και όταν αποκεφαλίστηκε και όταν πληροφορήθηκαν οι Ιουδαίοι ότι οι μαθητές Του γίνονται όλο και περισσότεροι· διότι θέλει τα περισσότερα να τα τακτοποιεί κατά τρόπο πιο ανθρώπινο και να κινείται ως επί το πλείστον μέσα στα ανθρώπινα πλαίσια, επειδή δεν ήταν ακόμη καιρός να αποκαλύψει με σαφήνεια τη θεότητά Του. Για τον λόγο αυτόν και στους μαθητές Του έλεγε να μην πουν σε κανένα ότι Αυτός είναι ο Χριστός· διότι ήθελε αυτό να γίνει περισσότερο γνωστό μετά την Ανάστασή Του. Για τον λόγο αυτόν δεν ήταν αρχικά πολύ αυστηρός προς τους Ιουδαίους εκείνους που έδειξαν δυσπιστία, αλλά ήταν περισσότερο επιεικής.

Άλλο είναι να πιστεύεις στον Θεό και άλλο να ζεις όπως θέλει ο Θεός

Πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να θεωρούμε ότι ζώντας “ήσυχα και ειρηνικά” ευαρεστούμε τον Χριστό

Άλλο είναι να πιστεύεις στον Θεό και άλλο να ζεις όπως θέλει ο Θεός. Επειδή πιστεύουμε στον Θεό δεν σημαίνει ότι ζούμε και όπως θέλει ο Θεός ή επειδή λέμε και ένα “Δόξα τω Θεώ” ή ένα “Κύριε ελέησον” ότι είναι αρκετά για την πνευματική μας προκοπή και την εν Χριστώ τελείωσή μας.

*****

Πιστή χωρίς έργα είναι νεκρή. Και η ελπίδα μας στον Θεό χωρίς μια προσπάθεια από την δική μας μεριά είναι ανόητη.

Χρειάζεται επιτέλους να μπούμε στην διαδικασία να δούμε σοβαρά την ζωή μας, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς μαλθακότητα και συμβιβασμούς.

*****

Δεν μπορούμε αδελφοί μου να μιλούμε για Χριστό εκτός Εκκλησίας, δεν μπορούμε να λέμε ότι είμαστε του Χριστού ζώντας μακρυά από τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας. Όποια άλλη διδασκαλία ή τρόπος προσέγγισης του Χριστού εκτός Εκκλησίας είναι κάποιο τέχνασμα του Διαβόλου ώστε να μας οδηγήσει σε πλάνη. Να νομίζουμε δηλαδή ότι είμαστε του Χριστού, ότι είμαστε μια χαρά πνευματικά, ενώ βρισκόμαστε δέσμιοι του σκότους και της αιωνίου απώλειας.

Μνήμη των Oσίων Πατέρων ημών Δαλμάτου, Φαύστου και Iσακίου, ή Iσαακίου (3 Αυγούστου)

Kυκλούσιν άνδρες είς δύω τρεις σον θρόνον,

Ύψιστε Φαύστος Iσάκιος Δαλμάτος.

Δαλμάτος Iσάκιος τριτάτη θάνον ηδέ τε Φαύστος.

Όσιοι Φαύστος και Δαλμάτος

Aπό τούτους τους τρεις Aγίους, ο μεν Δαλμάτος1 ήτον στρατιώτης εις το δεύτερον στρατιωτικόν σχολείον, κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου του Mεγάλου, εν έτει τξη΄ [368], ζων ευσεβώς και θεαρέστως. Ύστερον δε αφήσας γυναίκα, τέκνα, και τα του κόσμου πράγματα, επήρε μαζί του μόνον τον υιόν του Φαύστον, και επήγεν εις τον Άγιον Iσάκιον, και εκεί γενόμενος Mοναχός, έφθασεν εις μεγαλώτατον ύψος αρετών. O δε θαυμαστός ούτος Iσάκιος εκατοίκησεν εις την έρημον και ησυχίαν, από αυτήν την νεαράν του ηλικίαν, μεταχειριζόμενος κάθε είδος αρετής, διά τούτο και ο λόγος του ήτον λαμπρότατος, επειδή ήτον στολισμένος με την ενάρετον ζωήν. Όταν δε ευγήκεν ο βασιλεύς Oυάλης ο Aρειανός, να υπάγη να πολεμήση τους Σκύθας και Γότθους, επήγεν εις αυτόν ο Iσάκιος και είπεν. Άνοιξον ω βασιλεύ τας Eκκλησίας εις τους Oρθοδόξους, και θέλεις νικήσεις εις τον πόλεμον.

Εκτός από το φαγητό στη νηστεία… δες και κάτι άλλο…

Σε κάθε νηστεία δυστυχώς το θέμα μας είναι το φαγητό.

«Τι να μην φάω για να κοινωνήσω;», όχι ποιον να μην φάω και γενικά να προσέχω να μην τρώω κανέναν με τη γλώσσα μου για να κοινωνήσω.

Σχεδόν πάντα το ερώτημα των πιστών είναι το εξής: «Πάτερ, χάλασα τη νηστεία και έφαγα ένα παγωτό, μπορώ να μεταλάβω;» Ποτέ όμως δεν θα ακούσουμε: «Πάτερ, έχω κακία για τον τάδε άνθρωπο ή κατηγόρησα και κουτσομπόλευσα τον δείνα, μπορώ να μεταλάβω;»

Από τις παραπάνω ερωτήσεις καταλαβαίνουμε ότι μιλάμε για ειδωλολατρία και όχι για σχέση και συνάντηση.

Την αδικία που έκανες, θα τη βρεις μπροστά σου... - Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Την αδικία που έκανες, θα τη βρεις μπροστά σου.

Αυτό που κοροϊδεύεις, κάποια στιγμή θα το λουστείς.

Αν κάποιον τον υποτιμάς, θα βρεθείς και εσύ στη θέση του. Αδιαμφισβήτητα.

Και αυτό για το οποίο περηφανεύεσαι, να είσαι σίγουρος, πως...είσαι καταδικασμένος κάποια στιγμή στο να το χάσεις.

Υπάρχουνε κάποιοι νόμοι, που δεν είναι σαν τους άλλους.

Νόμοι πνευματικοί.

Κι από αυτούς τους νόμους να το ξέρεις, δεν ξεφεύγει ποτέ κανένας.

Δεν είναι ‘’κάρμα’’. Ούτε οι παραξενιές κάποιους εμπαθούς θεού, που σε περιμένει στη γωνία.

Είναι το φυσικό επακόλουθο της κακής χρήσης του αυτεξουσίου σου.

Ένα καμπανάκι, μήπως και ‘’την δεις αλλιώς’’ και κάνεις κάτι και σώσεις τη ψυχή σου.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Τουρισμός στην Ελλάδα του 2025: Ένας απέραντος «οίκος ανοχής» για όποιο πορτοφόλι μπορεί να τον μακελέψει

Το περιστατικό ντροπής με τον τουρίστα που παίζει με τα αρχαία της Πορτάρας στη Νάξο, δείχνει το τρομακτικό κατάντημα του πολιτισμού στη χώρα μας

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Το περιστατικό ντροπής που συνέβη στον αρχαιολογικό χώρο της Πορτάρας στη Νάξο σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά αποτυπώνει τον καθολικό εξευτελισμό που υφίσταται ο – ακραία εμπορευματοποιημένος – πολιτισμός μας. Δείχνει μια χώρα βαθύτατης παρακμής όπου έχει ξεπουληθεί κάθε πολιτιστική αξία, έχει διαταραχθεί κάθε λελογισμένη διαχείριση του αρχαιολογικού πλούτου.

Μια πλούσια ιστορική χώρα που έχει μετατραπεί σε άτακτο χώρο οργιαζόντων «Ούννων», γιατί η ελληνική Πολιτεία έπαψε να ενδιαφέρεται για την ποιότητα του τουρισμού και αδημονεί μόνο για την ετήσια ποσότητα.

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 3.8.25 [ΚΥΡΙΑΚΗ Η' , Α΄Κορ 1,10-17]

 

    Από τον κ.Δημήτριο Ρίζο * 

“Τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα”

Εὐλογημένοι χριστιανοί, ὅσοι πιστεύομε στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὸν ἀκολουθοῦμε μὲ συνέπεια ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησία. Ἡ λέξις Ἐκκλησία δηλώνει ἀπὸ μόνη της ἑνότητα. Βασικὸ καὶ οὐσιῶδες χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἑνότητα. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνας, μία εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία. Ὅπως ἐπίσης μία εἶναι καὶ ἡ ἀλήθεια τὴν ὁποία ἐφανέρωσε, ἀπεκάλυψε, ὁ Χριστός. Καὶ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, ποὺ μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ Χριστός, τὴν κατέχει ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ἑπομένως, ἀφοῦ εἶναι μία ἡ ἀλήθεια, μία εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ «στύλος καὶ τὸ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας». Ἐκκλησία ὑπάρχει ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει καὶ ἡ ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι μία ἰδέα, μία ἀφηρημένη ἔννοια, ἀλλὰ εἶναι αὐτὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε· «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή».

Αδιανόητο: Σέρνουν την Ελλάδα στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για να αφαιρέσει τις χριστιανικές εικόνες από τις δικαστικές αίθουσες

Δύο προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κατά της Ελλάδας

Σε τροχιά ευρωπαϊκής κρίσης εισέρχεται η μακροχρόνια ελληνική πρακτική ανάρτησης θρησκευτικών εικόνων — κυρίως του Χριστού — στις δικαστικές αίθουσες, καθώς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κοινοποίησε στην ελληνική κυβέρνηση δύο προσφυγές οι οποίες εγείρουν ερωτήματα για τη συμβατότητα του μέτρου με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Οι προσφυγές, με αιτούντες την Ένωση Άθεων και ιδιώτες πολίτες, αφορούν δύο υποθέσεις που εκκρεμούσαν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) και σχετίζονται άμεσα με ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας: τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών και την αναγραφή θρησκεύματος στα απολυτήρια Λυκείου.

Αίτημα για απομάκρυνση του θρησκευτικού συμβόλου – και διχασμός στο ΣτΕ

Σε αμφότερες τις υποθέσεις, οι προσφεύγοντες είχαν ζητήσει την αφαίρεση της εικόνας του Χριστού από την αίθουσα συνεδριάσεων, επικαλούμενοι την ανάγκη διασφάλισης θεσμικής αμεροληψίας και ανεπηρέαστης κρίσης, δεδομένου του άμεσα θρησκευτικού χαρακτήρα των επίδικων ζητημάτων.

Δ’ Μακκαβαίων 3, 5: “Ο ευσεβής λογισμός δεν είναι εκριζωτής των παθών, αλλά ανταγωνιστής”. Η δύναμη του καλού λογισμού. Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

- Γέροντα, στην Παλαιά Διαθήκη, στο Δ’ βιβλίο των Μακκαβαίων, αναφέρεται: Ο ευσεβής λογισμός δεν είναι εκριζωτής των παθών, αλλά ανταγωνιστής (Δ´ Μακ. 3, 5.). Τί σημαίνει;

– Κοίταξε να δής: Τα πάθη είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, αλλά ο ευσεβής, ο καλός, λογισμός μας βοηθάει να μην υποδουλωνόμαστε σ’ αυτά. Όταν ο άνθρωπος φέρνη όλο καλούς λογισμούς και σταθεροποίηση μιά καλή κατάσταση, τα πάθη παύουν να ενεργούν, οπότε είναι σαν να μην υπάρχουν. Δηλαδή ο ευσεβής λογισμός δεν ξερριζώνει τα πάθη, αλλά τα πολεμάει και μπορεί να τα καταβάλη. Νομίζω, ο συγγραφεύς περιγράφει τί μπόρεσαν να υποφέρουν οι Άγιοι Επτά Παίδες, η μητέρα τους Αγία Σολομονή και ο διδάσκαλος τους Άγιος Ελεάζαρος, έχοντας ευσεβείς λογισμούς, για να δείξη ακριβώς την δύναμη του καλού λογισμού.

Ένας καλός λογισμός ισοδυναμεί με μια πολύωρη αγρυπνία! Έχει μεγάλη δύναμη. Όπως τώρα κάποια νέα όπλα σταματούν με ακτίνες λέιζερ τον πύραυλο στην βάση του και τον εμποδίζουν να εκτοξευθή, έτσι και οι καλοί λογισμοί προλαβαίνουν και καθηλώνουν τους κακούς λογισμούς στα αεροδρόμια του διαβόλου, από τα οποία ξεκινούν. Γι’ αυτό προσπαθήστε, όσο μπορείτε, πριν προλάβη ο πειρασμός να σας φυτέψη κακούς λογισμούς, να φυτεύετε εσείς καλούς λογισμούς, γιά να γίνη η καρδιά σας ανθόκηπος και να συνοδεύεται η προσευχή σας από την θεία ευωδία της καρδίας σας.

Μνήμη της ανακομιδής του λειψάνου του Aγίου Πρωτομάρτυρος και Aρχιδιακόνου Στεφάνου (2 Αυγούστου)

Tω αυτώ μηνί B΄, η ανακομιδή του λειψάνου του Aγίου Πρωτομάρτυρος

 και Aρχιδιακόνου Στεφάνου

Έχεις Σιών πάμπολλα θεία και ξένα,

Nεκρόν Στεφάνου δος πόλει Kωνσταντίνου.

Δευτερίη νέκυος Στεφάνου γίνετ’ ανακομιδή.

Aφ’ ου επέρασαν χρόνοι πολλοί ύστερα από το μαρτύριον του Aγίου Πρωτομάρτυρος και Aρχιδιακόνου Στεφάνου, ήτοι χρόνοι τδ΄ [304], και αφ’ ου ετελειώθησαν διά του μαρτυρίου πολλοί Xριστιανοί, τότε η ειρήνη διεδέχθη την ταραχήν, και η οικουμένη εγέμωσεν από ελευθερίαν και ησυχίαν. Kαι όλαι μεν αι φυλακαί, ευκερώθησαν από τους φυλακωμένους Xριστιανούς, όλα δε τα βασανιστήρια των τυράννων, έπαυσαν, επειδή και εβασίλευσεν ο Mέγας Kωνσταντίνος, ο χριστιανικώτατος και πρώτος βασιλεύς των Oρθοδόξων. Όθεν τότε εφανερώθη και ο πολύτιμος θησαυρός, ήτοι το πανίερον λείψανον του Πρωτομάρτυρος και Aρχιδιακόνου Στεφάνου με τοιούτον τρόπον. Ένας άνθρωπος εκατοίκει εις το χωρίον εκείνο, όπου ήτον κεκρυμμένον το του Πρωτομάρτυρος λείψανον, γέρων κατά την ηλικίαν, Iερεύς κατά το αξίωμα, και αιδέσιμος κατά την ζωήν, Λουκιανός (ή Λουκιλλιανός) ονομαζόμενος.

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για τα χρέη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, το θέμα της Ι.Μ. Σινά και την αποδιοργάνωση των Ε.Δ.

Αθήνα, 01/8/2025

Δήλωση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ Δημητρίου Νατσιού για τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ

Ίλιγγος μας πιάνει από τα χρέη των κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που ξεπερνούν πλέον το ένα δισεκατομμύριο ευρώ.

Όλα αυτά με δάνεια τραπεζών για να εξυπηρετηθεί η επικοινωνιακή τους προπαγάνδα και οι κομματικές φιέστες.

Ο Πρωθυπουργός ισχυρίσθηκε ότι δεν μπορεί να γίνει εξυγίανση «εν κινήσει» στον προβληματικό ΟΠΕΚΕΠΕ, τον κλείνει και περνά τις αρμοδιότητες στην ΑΑΔΕ.

Λοιπόν, απαιτούμε να κάνει το ίδιο και με τα «προβληματικά» κόμματα.

Να κλείσει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, να εξυγιανθούν, να πληρωθούν τα χρέη από τα στελέχη και τα μέλη τους και μετά να μας καλέσει στα εγκαίνια της νέας πορείας. Μέχρι τότε κλειστά. Όπως γίνεται με την κάθε μικρομεσαία επιχείρηση που χρωστά.

Οι ευεργεσίες ποὺ μᾶς παρέχουν οι Παρακλήσεις στὴν ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

Ὁ Αὔγουστος εἶναι ὁ μήνας τῆς Παναγίας μας, τῆς μεγάλης μας μητέρας, τῆς ἄγρυπνης μεσίτριάς μας πρὸς τὸν γλυκύτατο Υἱό της καὶ Θεό μας, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ.

Ἀπὸ τὴν Πρωταυγουστιὰ μέχρι τὸν Δεκαπενταύγουστο κάθε ἀπόγευμα ἐναλλὰξ ψάλλουμε τὸν Μικρὸ καὶ τὸν Μεγάλο Παρακλητικὸ Κανόνα μὲ μεγάλη κατάνυξη καὶ μὲ μοναδικὴ προσέλευση πιστῶν. Οἱ Παρακλητικοὶ αὐτοὶ Κανόνες ἀποτελοῦν τὶς προσφιλέστερες ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ Μικρὴ Παράκληση εἶναι σύνθεση ἀνωνύμου μοναχοῦ, ἴσως τοῦ Θεοστηρίκτου, ἴσως τοῦ Θεοφάνους. Πιθανὸν νὰ πρόκειται καὶ περὶ τοῦ ἰδίου προσώπου μετονομασθένος κατὰ τὴν μοναχικὴ κουρά. Ἡ Μεγάλη Παράκληση ἀποτελεῖ ποίημα τοῦ Δούκα Θεοδώρου τοῦ Β΄ τοῦ Λασκάρεως, Βασιλέως τῆς Νικαίας, ὁ ὁποῖος ἔζησε στὰ μέσα τοῦ 13ου αἰῶνος. Τὸ περιεχόμενο καὶ τῶν δύο Παρακλήσεων εἶναι ἱκετευτικό, μᾶς συγκινεῖ ἀφάνταστα, μᾶς διδάσκει καὶ μᾶς προτρέπει σὲ καθε δυσκολία τῆς ζωῆς μας νὰ καταφεύγουμε μὲ θάρρος καὶ ἐμπιστοσύνη στὴν Παναγιά μας, γιὰ νὰ βρίσκουμε κοντά της παρηγοριὰ καὶ νὰ παίρνουμε δύναμη γιὰ τὴν ἀνηφορικὴ πορεία τῆς ζωῆς μας.