Οργή για σύσταση του ΠΟΥ σχετικά με τη σεξουαλικότητα στα βρέφη

 

Οδηγία του ΠΟΥ υποστηρίζει ότι «η σεξουαλική αγωγή ξεκινά από τη γέννηση»

Γράφει ο Michael Murphy, 13 Μαΐου 2023

H οδηγία του ΠΟΥ αναφέρει ότι τα παιδιά ηλικίας 4 ετών και κάτω θα πρέπει να διδαχθούν για την «απόλαυση και ευχαρίστηση κάποιου από το άγγιγμα του σώματός του και τον αυνανισμό της πρώιμης παιδικής ηλικίας» (μεσαία στήλη πάνω – τα εύσημα ανήκουν στον ΠΟΥ)

Γι΄αυτήν την Ελλάδα αγωνιζόμαστε…

 

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Δημοσιεύω ένα παλιότερο κειμενό μου… Αυτοί που πρωταγωνιστούν στις οκτώ παραπομπές «κρύβονται» από πίσω μας…

Πρώτον: Κάποτε η Διοίκηση διορίζει τον Μακρυγιάννη "αρχηγό των Αθηναίων". Τον πλησιάζει ο Γρόπιος (Gropius), πρόξενος της Αούστριας και του λέει να δεχτεί τον "Γκόρδον", τον Άγγλο, ως αρχηγό, διότι θα βάλει τα χρήματα. Απαντά ο πατριδοφύλακας στρατηγός: "Σύρε πες του, όποιος είναι αυτός οπού θα βάλει τα χρήματα, όχι αρχηγόν τον κάνω καμπούλι (= δέχομαι να γίνει), διά την αγάπη της πατρίδος μου, αλλά όπου κατουράγει να μου δίνει να πίνω εγώ το κάτουρο. Το κάνω αυτό και του το δίνω εγγράφως". (Απομνημονεύματα, εκδ. Ζαχαρόπουλος, σελ. 483

Δεύτερον: Αποσπώ από το “Συναξάρι” των ηρώων του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου μας, το 1955, από το πολυτίμητο βιβλίο του Σπύρου Παπαγεωργίου «Διά χειρός ηρώων», μιαν επιστολή του Ιακώβου Πατάτσου. Διαβάζω και «προσκυνώ» τα πάθη του λαού μας. Γράμμα στην μάνα του, στις 8 Αυγούστου του 1956: «Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαρείς, όπως κι εγώ. Αν κλαις, θα λυπούμαι. Το όνομά σου θα γραφεί στην ιστορία, γιατί εδέχθης να θυσιασθεί το παιδί σου για την Πατρίδα. Είναι καιρός τώρα να καμαρώσεις το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά όπου ψάλλουν οι αγγέλοι. Χαίρε αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίς για να ακούσεις την αγγελική φωνή μου που ψάλλει: Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου την ζωήν». Αυτό δεν είναι επιστολή, είναι δοξαστικό αθλητού του Έθνους μας.

Ο δρόμος προς το «καινοτόμο σύνταγμα» του κ. Γεραπετρίτη περνάει μέσα από την κάλπη της 25ης Ιουνίου

Γράφει ο Χαράλαμπος Άνδραλης, δικηγόρος

Στις 5 Ιουνίου 2016 με την εφημερίδα «Καθημερινή» προσφέρθηκε δωρεάν ένα ένθετο βιβλίο με τίτλο «Ένα καινοτόμο Σύνταγμα για την Ελλάδα»[1] χορηγίας του Global Citizen Foundation, όπως αναφέρει στην πρώτη σελίδα του. Στην εισαγωγή του βιβλίου, σημειώνεται ότι με πρωτοβουλία του Στέφανου Μάνου συγκροτήθηκε μία ομάδα εργασίας, αποτελούμενη από τους Νίκο Αλιβιζάτο (συνταγματολόγο), Παναγή Βουρλούμη (τραπεζικό), Γιώργο Γεραπετρίτη (συνταγματολόγο), Γιάννη Κτιστάκι (συνταγματολόγο), Στέφανο Μάνο (πολιτικό) και Φίλιππο Σπυρόπουλο (συνταγματολόγο), με σκοπό να συντάξει σχέδιο νέου συντάγματος.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Αγίου Πνεύματος: Καμία ψευτοχαρά του κόσμου δεν ικανοποιεί τον άνθρωπο – Μόνο το Άγιο Πνεύμα χορταίνει την ψυχή

 Η άσβηστη χαρά και η φώτιση του Αγίου Πνεύματος είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να απαλλάξει τον άνθρωπο από το συναισθηματικό τέλμα

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Εορτή Αγίου Πνεύματος: Το Άγιο Πνεύμα είναι το αιώνιο στήριγμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι ο «ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός», που συνεχίζει το απολυτρωτικό έργο του Χριστού και δίνει πνοή αγιότητας στα Ιερά Μυστήρια και στους χριστιανούς που αγωνίζονται να γίνονται φιλόξενα δοχεία της Χάριτος.

Το Πανάγιο Πνεύμα φωτίζει, εξαγνίζει, αγιάζει, καθοδηγεί, ελευθερώνει, παρηγορεί, διαλύει την ομίχλη της πλάνης, ενδυναμώνει, εξημερώνει, δωρίζει χαρίσματα, θαυματουργεί, οδηγεί τον άνθρωπο προς το καθ’ ομοίωσιν.

Με αφορμή τη ΝΙΚΗ του κ. Νατσιού

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Ομολογώ, ότι δυσκολεύομαι να κατανοήσω και ακόμη περισσότερο να ερμηνεύσω το μένος, που έχει ξεσηκωθεί, εναντίον του κ. Νατσιού και της Νίκης. Και επειδή είμαι πεπεισμένη, ότι ουδόλως εξυπηρετείται έτσι η Δημοκρατία, έστω και αυτή η οιονεί που βιώνουμε, με αυτές τις εξάρσεις εναντίον πολιτικών κομμάτων, που δεν αρέσουν, που απειλούν, που διαταράσσουν βραχυχρόνιες πολιτικές ισορροπίες κλπ., κλπ. θα εκθέσω μερικές σκέψεις μου. 

Όπως είναι γνωστό έχουν, ήδη, αποκλειστεί με διάφορες (μη πειστικές) δικαιολογίες αρκετά μικρά κόμματα, ενώ στο ενδιάμεσο των δύο εκλογικών αναμετρήσεων εξακολουθούν συντονισμένες προσπάθειες δαιμονοποίησης ή αποκλεισμού και άλλων. Το κόμμα που σε αυτό το ενδιάμεσο, δείχνει να "ενοχλεί" υπερβολικά και να δαιμονοποιείται ολοένα περισσότερο σε καθημερινή βάση είναι η Νίκη (παρότι και άλλα μικρά κόμματα φαίνεται (ευτυχώς) να οδεύουν προς τη Βουλή, αλλά για κάποιους λόγους δεν "ενοχλούν" ή "ενοχλούν λιγότερο από τη Νίκη". Να επαναλάβω και εδώ ότι εύχομαι να έχουμε μια Βουλή με όσο γίνεται περισσότερα κόμματα, για λόγους απολύτως εμφανείς που φρονώ ότι δεν απαιτούν επεξηγήσεις. 

Ποιοι, πότε και πώς αποκτούν το Άγιο Πνεύμα

 

Άγιος Ιννοκέντιος Μόσχας

Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Ο άνεμος πνέει όπου θέλει· ακούς τη βοή του, αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Έτσι συμβαίνει και με καθέναν που γεννιέται από το Πνεύμα» (Ιω. 3:8).

Τα λόγια αυτά σημαίνουν, ότι την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μας μπορούμε να την ακούσουμε, να την αισθανθούμε και να την αντιληφθούμε, αλλά δεν μπορούμε ποτέ να προσδιορίσουμε από πριν την περίσταση και την ώρα που θα μας επισκεφθεί. Βλέπουμε πως οι απόστολοι έλαβαν το Άγιο Πνεύμα σε στιγμές που δεν το περίμεναν.

Μόνο η επίσημη κατάβαση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής τούς είχε προαναγγελθεί, και πραγματοποιήθηκε την προκαθορισμένη μέρα στον προκαθορισμένο τόπο· και τότε, όμως, δεν έλαβαν το Πνεύμα σαν ανταμοιβή για προσωπικά τους κατορθώματα, αλλά δωρεάν, χάρη στην πίστη και την ελπίδα τους. Η ομόψυχη προσευχή, στην οποία ήταν αφοσιωμένοι από την Ανάληψη του Κυρίου ως την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, δεν ήταν τόσο το μέσο για να πάρουν το Πνεύμα, όσο μία προετοιμασία γι’ αυτό το γεγονός.

Σύντομο σχόλιο για την εικόνα της Πεντηκοστής

 

Η Πεντηκοστή, 16ος αι, Ι.Μ.Σταυρονικήτα, υπό Θεοφάνους του Κρητός

Γράφει ο Γεώργιος Χατζής:

Αντιγράφω από τον Φώτη Κόντογλου: [1]

“Υπερώον. Και μέσα εις αυτό οι δώδεκα Απόστολοι κάθονται εις ημικύκλιον, κατά την τάξιν αυτών, ήγουν πρώτοι ο Πέτρος και Παύλος εις το μέσον, κατόπιν ο Αντρέας και ο Σίμων, και καθεξής οι νεώτεροι.

Και άνωθεν αυτών φαίνεται ο ουρανός εις σχήμα τοξοειδές και δώδεκα ακτίνες εκπορευόμεναι προς αυτούς, και επάνω από την κεφαλήν του καθενός εξ αυτών γλώσσαι ωσεί πυρός καθεζόμεναι. Φαίνονται δε οι Απόστολοι ως συζητούντες μεταξύ αυτών.

Κάτωθεν του καθίσματος, επάνω εις το οποίον είναι καθισμένοι, εικονίζεται μορφή γέροντος με στέμμα εις την κεφαλήν και με οξύ ή στρογγυλό γένειον, κρατών με τας δύο χείρας του σινδόνι, μέσα εις το οποίον φαίνονται δώδεκα ειλητάρια, ήγουν χαρτιά τυλιγμένα. Ο γέρων ούτος παριστά τον κόσμον, τα δε χαρτιά τους δώδεκα κλήρους όπου εκληρώθη η οικουμένη να κηρυχθεί ο λόγος του Θεού από τους Αποστόλους…

… Σημείωσε ότι οι δώδεκα Απόστολοι εις όλον το Δωδεκάορτον και εις τα άλλας υποθέσεις του Ευαγγελίου δεν φέρουν φωτοστέφανον, παρεκτός μόνο εις την Πεντηκοστήν, κατά την οποίαν επεφοίτησεν εις αυτούς το Πνεύμα το Άγιον και ηγιάσθησαν. Μάθε ακόμα ότι καλώς ζωγραφίζεται εις την εικόνα της Πεντηκοστής το Πνεύμα εν είδει περιστεράς, διότι με τούτο το σχήμα εφανερώθη μόνον εις την Βάπτισιν, ενώ ενταύθα παρίσταται ως εγράψαμεν άνωθεν”

Με τα απλά λόγια αυτά, ο μεγάλος λόγιος και εικονογράφος από το Αϊβαλί μας περιγράφει με ακρίβεια, βασιζόμενος στην παράδοση, πώς πρέπει να εικονίζεται η εικόνα της Πεντηκοστής, και τι πρέπει να προσέχουμε, ώστε να μην υποπίπτουμε σε δογματικές αστοχίες. Δεν ασχολείται με το ύφος της εικόνας (αυτό μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον ζωγράφο, την εποχή, ή την περιοχή και τον εικαστικό πολιτισμό του) αλλά δίνει σημασία στο περιεχόμενό της.

Δυστυχώς σήμερα πολλοί τείνουμε να παραβλέπουμε την δογματική ακρίβεια στην εικονογραφία, αντιγράφοντας και εισάγοντας άκριτα και χωρίς βαθιά γνώση της παράδοσης, ότι μας φαντάζει όμορφο ή εντυπωσιακό, δηλαδή ότι “μας γυαλίσει στο μάτι”.

Ἡ ἡμέρα πού ντυθήκαμε τό Φῶς…

 

Νεκτάριος Δαπέργολας

«Παράδοξα σήμερον εἶδον τὰ ἔθνη πάντα, ὅτε τὸ Πνεῦμα κατῆλθε τὸ Ἅγιον ἐν πυρίναις γλώσσαις». Ἔφτασε λοιπόν καί πάλι ἡ περίλαμπρη ἡμέρα τῶν γενεθλίων μας. Ἡ ἡμέρα πού ντυθήκαμε τό Φῶς καί πού ὅλη ἡ ἀνθρώπινη Ἱστορία μεταβλήθηκε σέ καινή κτίση.

Σήμερα γεννιέται ἡ Κιβωτός τῆς σωτηρίας μας. Ἡ Σύναξη καί ἡ Κοινωνία. Ἐκκλησία μαχόμενη καί θριαμβεύουσα. Ἐν ὀδύναις καί ἐν ὠδίναις. Ἐν μαρτυρίῳ καί ἐν δόξῃ. Φωτεινό καί ἀσφαλές καταφύγιο μέσα στόν ζόφο τῶν αἰώνων. Πανσθενές καί ἀνίκητο ἀπό τίς πύλες τοῦ Ἄδη. Παρά τούς τρομακτικούς κλυδωνισμούς καί τίς σκληρές δοκιμασίες. Παρά τόν ὀρυμαγδό τῶν διωγμῶν καί τίς μανιασμένες θύελλες τῶν αἱρέσεων.

Γιατί γονατίζουμε τρεις φορές στον Εσπερινό της Πεντηκοστής;

 

«Θεέ μου…Είμαι πεσμένος… Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…»

Κατά την «έσχατη» και «μεγάλη» και «σωτήρια» ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία μας αποκαλύφθηκε και προσκυνούμε και δοξάζουμε το μέγα μυστήριο της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου και Ασυγχύτου Τριάδας, του Ενός και Μοναδικού Θεού, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελούμε τον «Εσπερινό της Γονυκλισίας», κατά τον οποίο ψάλλουμε ύμνους αφιερωμένους κατ’ εξοχήν στο Πανάγιο Πνεύμα, το τρίτο Πρόσωπο της Τρισηλίου Θεότητας, που είναι «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά. Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα, Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα».

Αμέσως μετά την «Είσοδο» του Εσπερινού, κι αφού ψαλεί το «Φως ιλαρόν» και το πανηγυρικό Μέγα Προκείμενο «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος!» σε ήχο βαρύ, μεγαλόπρεπο, αντάξιο του νοήματος και του μηνύματός του, ο Διάκονος μας καλεί, κλήρο και λαό, να γονατίσουμε και ν’ απευθύνουμε στο Θεό γονυπετείς λόγο ικεσίας:

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: Λόγος λα’ περί του Αγίου Πνεύματος

3. Εκείνοι, λοιπόν, oι οποίοι είναι δυσαρεστημένοι και με σφοδρότητα υπερασπίζονται το «γράμμα», επειδή εμείς τάχα εισάγουμε κάποιον ξένο και παρείσακτο Θεό, να ξέρουν καλά ότι φοβούνται εκεί που δεν υπάρχει φόβος. Και ας γνωρίζουν σαφώς, ότι κάλυμμα της ασέβειάς τους είναι η φιλία του «γράμματος», όπως θα φανεί εντός ολίγου, όταν, όσο είναι δυνατόν, θα ανατρέψουμε τα επιχειρήματά τους.

Εμείς βέβαια έχουμε τόση πίστη στη θεότητα του Πνεύματος, το οποίο λατρεύουμε, ώστε από Αυτό θ’ αρχίσουμε το λόγο για το Θεό, αναφέροντας τις ίδιες εκφράσεις για την Τριάδα, έστω κι αν φανεί σε μερικούς πολύ τολμηρό. «Ήταν το φως το αληθινό, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο», ο Πατέρας. «Ήταν το φως το αληθινό, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο», ο Υιός. 

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. 

Τοιχογραφία του 15ου αιώνα μ.Χ. 

Ιερός Ναός Αρχαγγέλου Μιχαήλ, Πεδουλάς

Η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος

 

Ο Νικόλαος Ξιώνης, Επ. Καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μιλάει στην Πεμπτουσία και εξηγεί τί σημαίνει η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος.

πηγή: https://www.pemptousia.gr/

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. (Η ΑΘΕΗ ΓΑΛΛΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΑΓ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ)

 

Μια Γαλλίδα ιστορικός, άθεη και μηδενίστρια επισκέφθηκε τον Γέροντα Πορφύριο στο Ησυχαστήριο του στο Μήλεσι Αττικής. Δεν προσδοκούσε να μάθει τίποτα σπουδαίο μια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου από έναν Απόφοιτο Β΄ Δημοτικού, αλλά χάριν των φίλων της δέχτηκε να πάει.

Ο Γέροντας ζήτησε να συνομιλήσουν οι δυο τους χωρίς την παρουσία άλλων ή διερμηνέα, κάτι που προκάλεσε την απορία των φίλων της οι οποίοι ήξεραν ότι η Γαλλίδα δεν μιλούσε καθόλου Ελληνικά, αλλά ούτε και ο Γέροντας Γαλλικά. Η θεολογική και υπαρξιακή συζήτηση έγινε τελικά με τους δυο τους μόνο, για αρκετή ώρα. Άνοιξε η πόρτα και βγαίνει η Άθεη Γαλλίδα με λυγμούς και δάκρυα μετανοίας. Όταν την ρώτησαν οι φίλοι της πώς συνεννοήθηκε με τον Γέροντα απάντησε: