Όλοι οι πνευματικοί σαλταδόροι έχουνε πιάσει τα πόστα. Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Να ζητήσω, εν πρώτοις, συγγνώμη από τους αναγνώστες, γιατί θα αναφερθώ σε προσωπικό μου θέμα. Γράφω εδώ και τριάντα χρόνια και είναι η πρώτη φορά που θα «εμπλακώ» σε κείμενό μου.

Πριν όμως παραθέσω όσα με αφορούν μια επισήμανση. Όσοι έχουμε καύχημα και απαντοχή μας την πίστη στον Χριστό, ομολογούμε και διατρανώνουμε αυτήν την πίστη μας χωρίς φόβο, αλλά επαναλαμβάνω, με καμάρι. Έχω πάντοτε κατά νου, την φράση του Μακρυγιάννη «όταν μου πειράζουν την πατρίδα και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω και ό,τι θέλουν ας μου κάμουν» ή όπως και ο αρχαίος λόγος, διά στόματος του Αριστοτέλη, συνηγορεί «οι μη οργιζόμενοι εφ΄οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι». Όσοι δεν οργίζονται, γι΄αυτά που πρέπει, είναι περίπου ηλίθιοι. Έρχεται η στιγμή που κάποτε αγανακτείς. Αν σιωπήσεις, θεωρείται αδυναμία και σε ποδοπατούν. Αν μιλήσεις, κάποιοι σου καταλογίζουν εγωισμό, έπαρση και φαρισαϊσμό. Έχω ακούσει πολλές φορές την αφόρητη κοινοτοπία, από κάποιους καθωσπρέπει τζιτζιφιόγκους, όταν αντιδράς έντονα, υπερασπιζόμενος όσια και ιερά: «Δεν το περίμενα από σένα, είσαι και χριστιανός. Είσαι υποκριτής» και λοιπές αξιοθρήνητες τιποτολογίες. Θυμάμαι σε κάποιον αριστερόμυαλο ερίφη -οι γραικύλοι που, κατά το συνήθειό τους, όλα τα δεινά της κοινωνίας τα ρίχνουν –βλασφήμως- στους «παπάδες», στην εκκλησία, στους ρατσιστές που το παίζουν πατριώτες- που του είπα κατά λέξη: «Αν δεν ήμουν χριστιανός, ήδη θα σε είχα πλακώσει στο ξύλο». (Ο άγιος Χρυσόστομος στον λόγο του «προς Ανδριάντας» προτρέπει, όταν κάποιος βλασφημεί τον Θεό, κατά λέξη «ράπισον αυτού την όψιν, σύντριψον το στόμα, αγίασόν σου την χείρα». Είναι ακόμη σύνηθες, εάν κάποιος στραφεί, μετανοών, στην εκκλησία και μετέχει στην μυστηριακή ζωή - Θεία Κοινωνία, νηστείες, εκκλησιασμός όρθρου βαθέως - να ακούει από «φίλους» και οικείους ακόμη, ειρωνείες του τύπου «τι έγινες θεούσα», «θα βάλεις και ράσο»… Στον «Ευεργετινό» διαβάζουμε κάτι σχετικό. « Ο ορθώς μετανοών από ανόμων χλευάζεται και τούτο αυτό εστί τεκμήριον ευαρεστήσεως». Οι χλευασμοί είναι απόδειξη ουράνιας χαράς. «Χαρά έσται εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο).

Ας έρθουμε όμως στα καθ’ εαυτόν. Πριν φτάσω στο τωρινό θα παραθέσω δύο γεγονότα. Προ τριετίας εκδιώχθηκα κακήν-κακώς από τον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε. Για δέκα χρόνια αφιλοκερδώς πάντοτε, όπως γίνεται στα περιφερειακά κανάλια, παρουσίαζα την εκπομπή «Γράμματα Σπουδάματα». Με είχε επιλέξει ο μακαριστός, σπουδαίος Γέροντας π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, αιωνία του η μνήμη. Με την κοίμησή του, η διάδοχη κατάσταση, σταμάτησε την εκπομπή, με αστείες δικαιολογίες, όπως «η εκπομπή έκανε τον κύκλο της» ή, χειρότερα, «έληξε το συμβόλαιό του», υπονοώντας ότι ήμουν επί πληρωμή στο κανάλι. Δεν αντέδρασα, δεν έγραψα τίποτε γιατί «εμείς οι χριστιανοί δεχόμαστε καρτεροψύχως τις αδικίες». Τέλος πάντων, δόξα τω Θεώ.

Οι εξωτερικοί καί οι εσωτερικοί εχθροί τής Εκκλησίας. Οι προβατόσχημοι λύκοι καί η ευθύνη ποιμένων καί ποιμενομένων, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

 

«Προσέχετε εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω το Πνεύμα το Άγιον έθετο υμάς επισκόπους και πρεσβυτέρους, ποιμένειν την Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού» από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα.

Εδώ χριστιανοί μου γίνεται λόγος από τον Απόστολο Παύλο για την Εκκλησία και τους ποιμένας. Η Εκκλησία είναι το μυστικό σώμα του Χριστού και κοινωνία θεώσεως. Η Εκκλησία είναι η μάντρα του Χριστού. Αυτή την εικόνα δίνει ο Παύλος στους πρεσβυτέρους της Εφέσου. Εκκλησία δηλαδή είναι μια ποίμνη, ένα μαντρί με πρόβατα λογικά. Ένα μαντρί που μπορεί να χωρέσει όλους τους ανθρώπους όλης της γης. Ένα πνευματικό μαντρί που φυλάσσει και σώζει όσους καταφεύγουν μέσα σ’ αυτό.

Μαντρί λοιπόν η Εκκλησία, λογικά πρόβατα όλοι οι χριστιανοί που έχουν ορθή πίστη και ποιμένες οι επίσκοποι και οι ιερείς. Βέβαια ο πρώτος ποιμένας, ο μέγας ποιμένας, ο αρχιποιμένας είναι ο Χριστός. Αυτός που όταν είδε πολύ τον όχλον «εσπλαχνίσθη επ’ αυτοίς ότι ήσαν πρόβατα μη έχοντα ποιμένα» όπως μας τονίζει το κατά Μάρκον Ευαγγέλιον.

Πρώτοι ποιμένες μετά τον Κύριον υπήρξαν οι Απόστολοι ως φυσικοί διάδοχοι του Σωτήρος Χριστού. Οι Απόστολοι όπως είναι γνωστόν μαθήτευσαν εις πάντα τα έθνη, σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Όπου πήγαιναν ίδρυαν εκεί και μια τοπική Εκκλησία όπου σε αυτήν εγκαταστούσαν και σαν ποιμένες επισκόπους και πρεσβυτέρους ιερείς, όπως αποδεικνύεται από τις Πράξεις των Αποστόλων, το πέμπτο κατά σειρά βιβλίον της Καινής Διαθήκης αλλά όμως και από τις επιστολές του Παύλου, του Ιωάννου, του Ιακώβου, του Πέτρου και λοιπά.

Ποιμένες λοιπόν οι επίσκοποι αλλά ποιμένες και όλοι οι ιερείς. Οι παπάδες, οι πρεσβύτεροι, οι πνευματικοί εξομολόγοι και γενικά όλοι οι κληρικοί. Κάθε παπάς, και ο πιο απλός, στην ενορία του, στο ναό του και ιδιαιτέρως στο ιερό εξομολογητήριον είναι και ένας μικρός επίσκοπος όπου στέκεται ακοίμητος φρουρός εκεί όπου τον έταξε ο Θεός, δηλαδή φρουρό και τσοπάνο στο μαντρί της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και πολύ βαριά η ευθύνη στους ώμους των πρεσβυτέρων και στους δικούς μου. Αλίμονό του αν χαθεί ένα πρόβατο εξαιτίας της αδιαφορίας του ή της απροσεξίας του ή ακόμα και της αταξίας του. Πολύ πολύ βαρύ το πετραχήλι.

Αλλά και τα λογικά πρόβατα, σεις δηλαδή οι χριστιανοί, οφείλετε και πρέπει να αναγνωρίζετε την ιδιαιτερότητα, αλλά την κυριότητα και την πατρότητα του ιερέως, του πνευματικού, του πνευματικού πατρός, κάνοντας διακριτική πνευματική υπακοή. Αυτό σημαίνει ότι η σωτηρία δεν είναι μόνο θέμα πνευματικής μέριμνας των ποιμένων, ημών δηλαδή των ιερέων, αλλά και ενδιαφέρον από μέρους των χριστιανών για άσκηση και αγώνα πνευματικό. Έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας αλλά έχετε κι εσείς τις δικές σας. Για την τήρηση των ευαγγελικών εντολών, για την καλλιέργεια των θειοτάτων αρετών, για τη συμμετοχή στα δύο σωστικά μυστήρια και ιδιαιτέρως για την πνευματική καλλιέργεια του ταπεινού φρονήματος και της καθημερινής μετανοίας.

Ἑρμηνεία στὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῶν 318 Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Αὐγουστῖνου ''Σταγόνες ἀπὸ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν''

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ἰωάν. 17, 1-33

Ο ΚΟΣΜΟΣ

«Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ˙ οὐ περὶ

τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὦν

δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι»

(Ἰωάν. 17, 9)

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἡ σημερινὴ Κυριακὴ ὀνομάζεται Κυριακὴ τῶν Πατέρων. Πατέρες δέ, ὄχι μὲ τὴν φυσικὴ ἔννοια, εἶνε ἐκεῖνοι οἱ ἱεροὶ ἄνδρες, στοὺς ὁποίους ὁ ὀρθόδοξος κόσμος ὀφείλει τὸ ὅτι δὲν ἀνήκει στὸ σκοτάδι, στὴν πλάνη καὶ στὴν αἵρεσι, ἀλλʼ ἀνήκει στὸ φῶς, στὴν ἀλήθεια καὶ στὴ ζωή.

Ἐὰν ὁ Μ. Ἀλέξανδρος ἔλεγε τὸ περίφημο ἐκεῖνο, ὅτι στὸ φυσικὸ του πατέρα, τὸ Φίλιππο, ὀφείλει τὸ ζῆν, τὸ ὅτι ζῆ, καὶ στὸ διδάσκαλό του, τὸν Ἀριστοτέλη, ὀφείλει τὸ εὖ ζῆν, δηλαδὴ τὸ ὅτι ἔμαθε νὰ ζῆ σὰν ἄνθρωπος μὲ ἰδανικά, ἀσυγκρίτως περισσότερο ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στοὺς πνευματικοὺς πατέρας.

Οἱ πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔζησαν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, κήρυξαν τὸ Εὐαγγέλιο, ὑπεράσπισαν μὲ ὅλη τὴ δύναμί τους τὴν Ὀρθόδοξη πίστι, τὴν ἱερὰ παρακαταθήκη τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ὅπως ὡραῖα ψάλλει ἡ Ἐκκλησία, οἱ πατέρες ὑπῆρξαν˙

«ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώματος,

τῆς μυστικῆς Σιὼν οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι, τὰ

μυρίπνοα ἄνθη τοῦ παραδείσου, τὰ πάγχρυσα

στόματα τοῦ Λόγου, Ἐκκλησίας τὸ καύχημα,

οἰκουμένης ἀγλάϊσμα» (δοξαστικὸ αἴνων).

Οἱ πατέρες συγκρότησαν τὶς οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς Συνόδους, ποὺ καταπολέμησαν τὶς πλάνες καὶ τὶς αἱρέσεις καὶ διατύπωσαν τὰ δόγματα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Σήμερα δὲ ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τὴ μνήμη τῶν 318 πατέρων, ποὺ συνῆλθαν στὴ Νίκαια τῆς Μ. Ἀσίας στὰ χρόνια τοῦ Μ. Κωνσταντῖνου, τὸ 325 μ. Χ., ἔλεγξαν καὶ καταδίκασαν τὸν αἱρεσιάρχη Ἄρειο καὶ διατύπωσαν τὰ ἑπτὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς πίστεως, τοῦ «Πιστεύω», ποὺ ἀκούγεται σὲ κάθε θ. Λειτουργία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

* * *

Ἑρμηνεία στὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῶν 318 Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Αὐγουστῖνου ''ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ''

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Πράξ. 20, 16-38 & 28-36

              Ποῦ ποιμαντικὴ μέριμνα;

«Προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾦ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα

τὸ ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ

Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος»

(Πράξ. 20, 28)

ΣΤΗ σημερινὴ περικοπὴ ἀκούσαμε, ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάλεσε στὴ Μίλητο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου καὶ τοὺς μίλησε μὲ πολὺ θερμότητα. Ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα, συνεκάλεσε ἱερατικὸ συνέδριο γιὰ τοὺς κληρικοὺς τῆς μεγάλης αὐτῆς περιφερείας. Ἀπὸ τότε, ποὺ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔσπειρε ἐκεῖ τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ, μέχρι τῶν ἡμερῶν μας ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἦταν ῥιζωμένη στὴ γῆ αὐτὴ μὲ πολλὲς ἐπισκοπὲς καὶ πλῆθος μνημεῖα, ποὺ δυστυχῶς τὸ 1922 ἀφανήσθηκαν λόγῳ τῆς μικρασιατικῆς συμφορᾶς. Ἔτσι ἡ λυχνία τῆς ἐκκλησίας τῆς Μιλήτου, τῆς Ἐφέσου, τῆς Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων ἀλησμονήτων πατρίδων, κατὰ τὶς ἀνεξιχνίαστες βουλὲς τοῦ Θεοῦ, μετακινήθηκε, ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψις (βλ. Ἀπ. 2, 5).

Καὶ ποιὸ ἦταν τὸ θέμα τῆς ὁμιλίας τοῦ ἀποστόλου Παύλου; Εἶπε στοὺς πρεσβυτέρους, ὅτι δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦν, πὼς εἶνε οἱ ποιμένες. Χειροτονήθηκαν ἀπὸ τὰ χέρια του καὶ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γιὰ νὰ ποιμαίνουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ. Γιʼ αὐτὴ τὴν Ἐκκλησία ἀξίζει νὰ ἐργασθοῦν, νὰ κοπιάσουν καὶ νὰ θυσιασθοῦν ἀκόμη, ἀφοῦ καὶ ὁ Κύριος τὴν ἀπέκτησε δίνοντας γιʼ αὐτὴν αὐτὸ τὸ τίμιο αἷμά του ἐπάνω στὸ σταυρό.

* * *

Μέγας Βασίλειος το Λιοντάρι του Χριστού ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ...Πανιερώτατε Μόρφου, δεν είστε μόνος...

https://youtu.be/9NQ3EafufPM

 

Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου, ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου, δι’ οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας, τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας, τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας, Βασίλειον Ἱεράτευμα, Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ψαλμός 18ος

2 Οἱ ουρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλει τὸ στερέωμα.

3 Ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ρῆμα, καὶ νὺξ νυκτὶ ἀναγγέλει γνῶσιν.

4 Οὐκ εἰσὶ λαλιαὶ οὐδὲ λόγοι, ὧν οὐχὶ ἀκούονται αἱ φωναὶ αὐτῶν·

5 εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ρήματα αὐτῶν.

6 Ἐν τῷ ἡλίῳ ἔθετο τὸ σκήνωμα αὐτοῦ· καὶ αὐτὸς ὡς νυμφίος ἐκπορευόμενος ἐκ παστοῦ αὐτοῦ, ἀγαλλιάσεται ὡς γίγας δραμεῖν ὁδὸν αὐτοῦ.

7 Ἀπ’ ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἔξοδος αὐτοῦ, καὶ τὸ κατάντημα αὐτοῦ ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀποκρυβήσεται τῆς θέρμης αὐτοῦ.

8 Ὁ νόμος τοῦ Κυρίου ἄμωμος, ἐπιστρέφων ψυχάς· ἡ μαρτυρία Κυρίου πιστή, σοφίζουσα νήπια.

9 Τὰ δικαιώματα Κυρίου εὐθέα, εὐφραίνοντα καρδίαν· ἡ ἐντολὴ Κυρίου τηλαυγής, φωτίζουσα ὀφθαλμούς·

10 ὁ φόβος Κυρίου ἁγνός, διαμένων εἰς αἰῶνα αἰῶνος· τὰ κρίματα Κυρίου ἀληθινά, δεδικαιωμένα ἐπὶ τὸ αὐτό,

11 ἐπιθυμητὰ ὑπὲρ χρυσίον καὶ λίθον τίμιον πολὺν καὶ γλυκύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον.

12 Καὶ γὰρ ὁ δοῦλός σου φυλάσσει αὐτά· ἐν τῷ φυλάσσειν αὐτὰ ἀνταπόδοσις πολλή.

13 Παραπτώματα τίς συνήσει; Ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με.

14 Καὶ ἀπὸ ἀλλοτρίων φεῖσαι τοῦ δούλου σου· ἐὰν μή μου κατακυριεύσωσι, τότε ἄμωμος ἔσομαι καὶ καθαρισθήσομαι ἀπὸ ἁμαρτίας μεγάλης.

15 Καὶ ἔσονται εἰς εὐδοκίαν τὰ λόγια τοῦ στόματός μου καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου ἐνώπιόν σου διαπαντός, Κύριε, βοηθέ μου καὶ λυτρωτά μου.

Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσις

2 Οἱ οὐρανοὶ διὰ τῆς μεγαλοπρεποῦς ἁρμονίας καὶ τοῦ κάλλους των διηγοῦνται εἰς πάντα νοήμονα ἄνθρωπον τὴν ἔνδοξον σοφίαν καὶ δύναμιν τοῦ δημιουργήσαντος αὐτοὺς Θεοῦ. Τὴν ὑπερθαύμαστον δὲ κτίσιν, τὴν ὁποίαν ἐποίησαν αἱ χεῖρες του, ἐξαγγέλλει ὁ οὐρανός, ποὺ ὡς ἀπέραντος στερεωμένος θόλος ἐκτείνεται ὑπεράνω ἡμῶν.

3 Καὶ ἡ σιωπηλὴ αὕτη τοῦ ἐνάστρου οὐρανοῦ μαρτυρία περὶ τοῦ δημιουργοῦ του εἶναι ἄπαυστος καὶ συνεχής. Ἑκάστη ἡμέρα ἀντηχεῖ καὶ διακηρύττει πολυσήμαντον λόγον εἰς τὴν ἐπακολουθοῦσαν ἡμέραν, καὶ ἑκάστη νὺξ μεταδίδει εἰς τὴν ἐπερχομένην νύκτα τὴν περὶ Θεοῦ Δημιουργοῦ γνῶσιν.

4 Αἱ λαλιαὶ δὲ καὶ οἱ λόγοι, οἵτινες ἐκβάλλονται ἀπὸ τὴν σιγηλὴν τοῦ οὐρανοῦ τάξιν καὶ ἁρμονίαν, δὲν εἶναι λαλιαὶ καὶ λόγοι, τῶν ὁποίων δὲν ἀκούονται αἱ φωναί.

5 Ἀλλ’ ὡς ἄλλος μουσικὸς καὶ ἁρμονικὸς φθόγγος ἀντηχοῦν καθ’ ὅλην τὴν γῆν καὶ τὰ λόγια των φθάνουν εἰς τὰς ἐσχατιὰς καὶ τὰ πλέον μεμακρυσμένα ὅρια τῆς οἰκουμένης. Εἰς τρόπον ὥστε δὲν ὑπάρχει ἔθνος καὶ γλῶσσα, ποὺ νὰ μὴ κατανοοῦν τί σημαίνουν καὶ τί ἐννοοῦν αἱ λαλιαὶ καὶ οἱ λόγοι αὐτοί.

6 Εἰς τὸν ἥλιον ὁ οἰκῶν τὸ ἀπρόσιτον φῶς Θεὸς ἐγκατέστησε τὴν σκηνήν του. Καὶ ἀνατέλλει τὸ λαμπρὸν τοῦτο ἄστρον ὡς νυμφίος, ὁ ὁποῖος ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν νυμφικήν του παστάδα στολισμένος μὲ ἐκθαμβωτικὰ καὶ ἀπαστράπτοντα ἐνδύματα. Καὶ ὅμοιος πρὸς γίγαντα καὶ δρομέα ἀκούραστον μετ’ ἀγαλλιάσεως καὶ χωρὶς διὰ μέσου τῶν αἰώνων νὰ ἀποκάμῃ ποτέ, προχωρεῖ ἵνα διατρέξει καθ’ ἑκάστην τὸν ἀπὸ ἀνατολῶν μέχρι δυσμῶν δρόμον του.

7 Ἀπὸ τὸ ἕν ἄκρον τοῦ οὐρανοῦ ἐξέρχεται κατὰ τὴν πρωΐαν καὶ ἕως τὸ ἄλλο ἄκρον τοῦ οὐρανοῦ ἐκτείνεται ὁ δρόμος, τὸν ὁποῖον θὰ διατρέξῃ καὶ ἐκεῖ εὑρίσκεται τὸ τέρμα, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ καταλήξῃ. Καὶ δὲν δύναται κανεὶς νὰ ἀποκρυβῇ ἀπὸ τὴν θερμότητά του.

8 Ἀλλ’ ὑπὲρ τὴν γνώσιν καὶ ἀποκάλυψιν τὴν ὁποίαν περὶ Θεοῦ μᾶς μεταδίδουν οἱ οὐρανοί, ὑψοῦται φωτεινοτέρα ἡ ἐν τῷ θείῳ νόμῳ ἀποκάλυψις. Ὁ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δοθεὶς εἰς τὸν Ἰσραὴλ νόμος εἶναι ἄμεμπτος καὶ πάσης ἐλλείψεως καὶ πλάνης ἐλεύθερος, δι’ αὐτὸ δὲ ἔχει καὶ τὴν δύναμιν νὰ ἐπιστρέφῃ τὰς πεπλανημένας ψυχάς, φωτίζων καὶ καθοδηγῶν αὐτάς. Αἱ ἐν αὐτῷ μαρτυρούμεναι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ὑποσχέσεις καὶ ἀπειλαί, αἱ ἀμοιβαὶ καὶ αἱ τιμωρίαι εἶναι κατὰ πάντα ἀξιόπιστοι καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν ἐπακριβῶς. Αἱ ἀπονήρευτοι δι’ αὐτὸ καὶ ἁπλαῖ ψυχαί, ποὺ στηρίζονται εἰς αὐτὰς μετὰ πάσης ἐμπιστοσύνης, σοφίζονται καὶ συνετίζονται ὑπ’ αὐτῶν.

9 Τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιοῦται νὰ ἀξιοῖ παρ’ ἡμῶν, δὲν εἶναι σκληρὰ καὶ καταθλιπτικά, ἀλλὰ δίκαια καὶ εὐθέα, χαροποιοῦν δὲ καὶ εὐφραίνουν τὴν καρδίαν τοῦ τηροῦντος αὐτά. Ἡ ἐντολὴ Κυρίου σκορπίζει ἄπλετον φῶς καὶ μακρόθεν ἀκόμη φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς παντὸς καλοπροαιρέτου ἀνθρώπου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας.

10 Ὁ διεγείρων εἰς τὰς ψυχὰς σωτήριον καὶ εἰρηνικὸν φόβον νόμος τοῦ Κυρίου εἶναι ἁγνός, ἀνόθευτος ἀπὸ πλάνην, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ δὲν καταλύεται ποτέ, ἀλλ’ ἔχει αἰωνίαν τὴν ἰσχὺν καὶ τὸ κῦρος αὐτοῦ. Αἱ ἐν αὐτῷ κρίσεις καὶ ἀποφάσεις τοῦ Κυρίου ἐνσωματώνουν τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν δικαιοσύνην καὶ ὡς τοιαῦται ἐδικαιώθησαν ὑπὸ τῆς συμφώνου πείρας τῶν αἰώνων, ἥτις ἀπέδειξε πόσον εἶναι ἀληθεῖς.

11 Δι’ αὐτὸ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐδοκίμασαν τὰ πνευματικὰ των θέλγητρα καὶ τὰς ὠφελείας των, εἶναι καὶ ἐπιθυμηταὶ περισσότερον ἀπὸ τὸ χρυσίον καὶ ἀπὸ πλῆθος πολυτίμων λίθων καὶ πολὺ γλυκύτεραι ἀπὸ τὸ μέλι καὶ τὴν κηρήθραν.

12 Ἐδοκίμασα τοῦτο καὶ ἐγώ. Διότι ὁ δοῦλος σου, Κύριε, φυλάσσει τὰ κρίματά σου αὐτά, ὅποιος δὲ φυλάσσει ταῦτα θὰ ἔχῃ ἀνταπόδοσιν καὶ ἀμοιβὴν πολλήν.

13 Πόσον ὅμως παρουσιαζόμεθα ἐλλιπεῖς ἐν τῇ τηρήσει τοῦ νόμου σου! Ἀληθῶς, ποῖος δύναται νὰ γνωρίσῃ τὰ παραπτώματα, εἰς τὰ ὁποῖα ἀκουσίως καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθῇ ὑποπίπτει; Ἐκ τῶν κρυφίων τούτων παραπτωμάτων μου, τὰ ὁποῖα δὲν ὑπέπεσαν εἰς τὴν ἀντίληψίν μου, καθάρισόν με, Κύριε.

14 Καὶ ἀπὸ αἰσθημάτων καὶ κλίσεων ξένων καὶ ἀλλοτρίων πρὸς τὸν νόμον σου προφύλαξε καὶ λυπήσου τὸν δοῦλον σου. Ἐὰν δὲν μὲ αἰχμαλωτίσουν ταῦτα καὶ δὲν μὲ κυριεύσουν, τότε θὰ εἶμαι ἄμεμπτος καὶ θὰ διατηρηθῶ καθαρὸς ἀπὸ μεγάλας ἁμαρτίας καὶ παρεκτροπάς.

15 Καὶ εἴθε νὰ εἶναι εὐάρεστοι ἐνώπιόν σου οἱ ἱκετευτικοὶ λόγοι τοῦ στόματός μου καὶ νὰ εὐδοκήσῃς νὰ εἰσακούσῃς αὐτούς. Εἴθε καὶ ἡ εὐσεβὴς μελέτη τῆς καρδίας μου, αἱ εὐλαβεῖς σκέψεις καὶ πόθοι αὐτῆς, νὰ εἶναι ὡς θυσία εὐπρόσδεκτος καὶ παντοτεινὴ ἐνώπιόν σου, Κύριε, βοηθέ μου καὶ λυτρωτά μου.

Τὸ Ψαλτήριον

τοῦ Προφήτου καὶ Βασιλέως Δαυΐδ,

μετὰ συντόμου ἑρμηνείας

ὑπὸ Παν. Ν. Τρεμπέλα

Ἀδελφότης Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ»

Ἔκδοσις εἰκοστὴ ὀγδόη

Ἀθῆναι 2009

Πνευματικὰ Μηνύματα 2021,π. Συμεὼν Κραγιοπούλου (†)

 

Ο φασισμός, ζει. Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος Ψυχολόγος M.Sc.

Ο φασισμός, ζει. Ζει και βασιλεύει.

Απλά τώρα δε φορά στολή. Τώρα φορά κοστούμι.

Τώρα δεν σου λέει ‘’είμαι ναζιστής’’. Σου μιλά για πολιτική ορθότητα και σου λέει πως ‘’είμαι αντιφασίστας’’.

Ο φασισμός στο σήμερα δεν χρησιμοποιεί τα τανκς. Χρησιμοποιεί τα μέσα. Τηλεόραση. Διαδίκτυο. Λογοκρισία…

Δεν σε βασανίζει φανερά. Δεν σε κλείνει σε υπόγεια. Όχι. Σε αποκλείει από την κοινωνική ζωή. Από τον δημόσιο βίο. ‘’Δική σου ελεύθερη επιλογή’’, σου λέει. ‘’Αν όμως δεν συμμορφωθείς, το σύστημα σε πετά από έξω.

Ένα σύστημα, που ευγενικά σε εγκλωβίζει…

Δεν αρκεί κύριοι, να θέλετε το ‘’καλό’’. Το ‘’καλό’’ πρέπει να γίνεται και με καλό τρόπο.

Ο φασισμός, ζει. Ζει και βασιλεύει.

Ας είναι.

Ούτως η άλλως, εκ των προτέρων γνωρίζουμε, τον Νικητή της Ιστορίας.

Η Παναγία μαζί μας αδελφοί.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος  Ψυχολόγος M.Sc.

COVID: η ιατρικοποίηση ως πολιτική κατά της πανδημίας.

Πέντε κινήσεις για “ρουά-ματ” σε βάρος του ιατροφασιστικού καθεστώτος. Το ξεσκεπάζει ο Σπύρος Μανουσέλης:

1. Ήδη κατά τον 20ό αιώνα, έγινε απολύτως σαφές ότι η πρωταρχική επιλογή της κυρίαρχης εξουσίας ήταν μάλλον ο π ρ ο λ η π τ ι κ ό ς έλεγχος και όχι η εκ των υστέρων καταστολή.

2. Η “απανθρωποποίηση” της πολιτικής προϋποθέτει και, ταυτοχρόνως, συνεπάγεται τη “βιολογικοποίηση” της ανθρώπινης κατάστασης.

3. Στη διαχείριση της νέας πανδημίας, είναι φανερό ότι η κυρίαρχη βιοπολιτική δεν αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως απαραίτητες –οικονομικά ή κοινωνικά– “παραγωγικές μονάδες” αλλά ως ένα αναλώσιμο “βιολογικό απόθεμα”, το οποίο και διαχειρίζεται κατά βούληση.

4. Οι νέες βιοπολιτικές πρακτικές εκμεταλλεύονται στις μέρες μας τις βιοτεχνολογικές, βιοϊατρικές προόδους και τη μαζική ιατρικοποίηση για να μετατρέψουν τη ζωή των ανθρώπων σε “γ υ μ ν ή ζωή” (Agamben , Homo sacer).

5. Στη νεωτερική βιοπολιτική κ υ ρ ί α ρ χ ο ς είναι εκείνος που αποφασίζει για την αξία ή τη μη αξία της ζωής ως τέτοιας, δηλαδή για το αν η ζωή ως τέτοια έχει ή δεν έχει αξία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Αν η συμπαγής [;] πλειοψηφία δεν σταματήσει να βαυκαλίζεται ότι θα επιστρέψουμε στη παλιά κανονικότητα, η νέα κανονικότητα θα γίνει η λαιμητόμος της και, ταυτοχρόνως, το κολαστήριο ό λ ω ν μας.

Θα γίνει ή μήπως έχει ήδη γίνει; (Κωνσταντίνος Βαθιώτης)

Παραθέτουμε το εν λόγω άρθρο από:www.efsyn.gr/epistimi/mihanes-toy-noy/280309_covid-i-iatrikopoiisi-os-politiki-kata-tis-pandimias

΄

 Γιατί στη σημερινή κρίση της πανδημίας του κορονοϊού είναι ζωτικής σημασίας ο συστηματικός έλεγχος των νέων ιατρικών πρακτικών που υιοθετούνται και, ταυτοχρόνως, η σαφής διαφοροποίηση αυτών των πρακτικών από τα πολιτικά και τα οικονομικά κέντρα εξουσίας; 

 Η μαζική ιατρικοποίηση, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, συνδέεται στενά με τον συστηματικό έλεγχο και την επιτήρηση κάθε πτυχής της ατομικής και κοινωνικής ζωής των ανθρώπινων. Επομένως, ως η έκφραση της κυρίαρχης βιοπολιτικής, θα επιδιώξει να παραμείνει και μετά την πανδημία.

Στην αρχή της δεύτερης χρονιάς διάδοσης του κορονοϊού Sars-CoV-2 και της πλανητικής επιδημίας της νόσου COVID-19, διαπιστώνουμε μια πρωτοφανή επέκταση των ιατρικών εξουσιών σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Το ιατρικό βλέμμα και οι ιατρικές πρακτικές έχουν αναλάβει τη διαχείριση της ζωής μας, με αποτέλεσμα να διαπλέκονται με την πολιτική και τελικά να την υποκαθιστούν. Πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, άνθρωποι υγιείς αντιμετωπίζονται ως ασθενείς και απομονώνονται ως δυνητικοί φορείς της νέας μολυσματικής ασθένειας.

Γεγονός που οδηγεί στην «ιατρικοποίηση» τόσο της ατομικής όσο και της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων, οι οποίοι οφείλουν -επ’ αόριστον και μέχρι νεωτέρας- να παραμένουν έγκλειστοι στα σπίτια τους για να μη μολυνθούν από τον κορονοϊό και αν είναι φορείς να μην επιβαρύνουν το από χρόνια υποβαθμισμένο νοσοκομειακό σύστημα της χώρας τους. Πρόκειται, όπως θα δούμε, για την αντιμετώπιση της τρέχουσας υγειονομικής κρίσης μέσω αποκλειστικά της ιατρικής διαχείρισης-αστυνόμευσης της ανθρώπινης ζωής συνολικά.

Αναζητώντας ιατρική «θεραπεία» στα πλανητικά αδιέξοδα

Οι κυρίαρχες στρατηγικές για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού μάς αποκαλύπτουν τις εγγενείς αδυναμίες των σημερινών νεοφιλελεύθερων πολιτικών για την προστασία της δημόσιας υγείας, οι οποίες αποδείχτηκαν τραγικά ανεπαρκείς τόσο για την προστασία της υγείας των πολιτών όσο και για τη διασφάλιση ενός βιώσιμου μέλλοντος των κοινωνιών στις οποίες εφαρμόζονται.

Εξ ου και οι πανικόβλητες και αναποτελεσματικές αντιδράσεις, όπως το κλείσιμο των επιχειρήσεων, των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, η απαγόρευση της ελεύθερης κυκλοφορίας και της συγκέντρωσης των πολιτών. Στρατηγικές άμυνας απέναντι στην πανδημία που, ενώ εμποδίζουν μόνο πρόσκαιρα τη μετάδοση του κορονοϊού, εφαρμόζονται οριζόντια και άρα πλήττουν αδιάκριτα την οικονομική και κοινωνική ζωή των περισσότερων ανθρώπων.

Οι σοβαροί περιορισμοί των ανθρώπινων ελευθεριών και δικαιωμάτων, που έχουν επιβληθεί στις περισσότερες χώρες λόγω της έκτακτης υγειονομικής κρίσης, ενδέχεται, αύριο, να διατηρηθούν ή και να επεκταθούν εξαιτίας της βαθύτατης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, που έχει προκληθεί από την εφαρμογή αυτών των «υγειονομικών» μέτρων.

Πώς όμως, εδώ και έναν χρόνο, επιχειρείται να δικαιολογηθούν επιστημονικά και άρα να νομιμοποιηθούν πολιτικά οι (αυτο-)καταστροφικές βιοπολιτικές που υιοθετούνται πλανητικά για την αντιμετώπιση της επώδυνης μεν αλλά πρόσκαιρης απειλής του κορονοϊού;

Η εισβολή του νέου κορονοϊού στη ζωή μας έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία επιβολή ιατρικών παρεμβάσεων και απαγορεύσεων για την αντιμετώπισή του, με ορατά πια τα σοβαρά κοινωνικά, οικονομικά και ανθρωπιστικά προβλήματα που δημιουργούν τέτοιες ακραίες ιατρικές πρακτικές.

Εξαιρετικά σημαντική παρέμβαση του Καθηγούμενου της Ι.Μ. Καρακάλλου Αγίου Όρους Γέροντος Φιλοθέου για τις τρέχουσες εξελίξεις!

 

https://youtu.be/6pTlIg01MUU

Εμείς διαισθανόμαστε ότι ερχόμενη αυτή η Πανδημία δεν ήταν τυχαία. Και μάλιστα ότι είναι κατασκευασμένη. Και ήρθε στη συνέχεια το εμβόλιο, δήθεν «για να καταστείλει την Πανδημία», αλλά διαισθανόμαστε ότι είναι όλ’ αυτά κατευθυνόμενα, τεχνητά, προκειμένου να πετύχουν αυτό που θέλουν, τον σπουδαιότερο σκοπό τους. 

Και βλέπουμε ότι με τον τρόπο που τώρα φέρνουνε το εμβόλιο έχουν απώτερο σκοπό οι σκοτεινές δυνάμεις. Γιατί είμαστε προετοιμασμένοι και από την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού, [αλλά] είμαστε [προειδοποιημένοι και] από τους αποστολικούς ακόμη Πατέρες που μιλούν για τις ημέρες του Αντιχρίστου. Και βλέπουμε [ότι] αυτά είναι ένας τέτοιος σκοπός προκειμένου –πότε θα είναι αυτό δεν ξέρουμε– να φέρουν [=να καταστήσουν] εύκολο τη σπουδαιότερη [επιδίωξη] που θέλουν να πετύχουν: Το μελλοντικό Σφράγισμα. 

Και από τώρα αυτοί προετοιμάζουνε όλα αυτά. Γι’ αυτό και βλέπουμε με τι δικτατορικό τρόπο προσπαθούν [να προωθήσουν] το εμβόλιο! Με τι πλύση εγκεφάλου από τα Μέσα [Μαζικής Ενημέρωσης και] από τα διαδίκτυα! Και ξέρουμε ότι χρυσοπληρώνουνε τους δημοσιογράφους, τα κανάλια και όλα αυτά. Δεν μας φαίνεται [πιστευτός] αυτός ο τρόπος που κόπτονται σήμερα για την Δημοκρατία, κόπτονται σήμερα για τα δικαιώματα του ανθρώπου, κόπτονται σήμερα για τόσα πράγματα! 

Πως ταιριάζουν αυτά; Με την πρόφαση βέβαια, δήθεν, της πανδημίας την οποία αναπαράγουν! Να, ήδη τώρα λένε για το μικρόβιο [του κορωνοϊού] ότι [το φθινόπωρο] θα ’ρθει με δυνατότερη έμφαση ώστε να μπορέσουν να επηρεάσουν και τον υπόλοιπο λαό! Όλ’ αυτά όμως μας προβληματίζουν και μας βάζουν –και δικαιολογημένα, βέβαια– [σε υποψίες]. Και γι’ αυτό βλέπουμε, πίσω, του Διαβόλου την ενέργεια μέσα απ’ αυτά.

 Πώς με τέτοιο τρόπο, παγκοσμίως, έχουν καταφέρει τα σκοτεινά αυτά κέντρα που υπάρχουνε… με τέτοια μεθοδικότητα!… Ελπίζουμε στον φωτισμό του Θεού και στην καλοπροαίρετη διάθεση πολλών Χριστιανών και νοήμονων ανθρώπων που το βλέπουν αυτό [και] αντιστέκονται και διαισθάνονται ότι κάτι συμβαίνει πίσω από όλα αυτά. 

Και όπως βλέπετε, πολλά πράγματα θα φανερωθούνε, θα τα φανερώσει η Χάρις του Θεού. Γι’ αυτό πονούμε και ανησυχούμε που βλέπουμε αυτήν την κατάσταση τώρα και παρακαλούμε τη Χάρη του Θεού [και] την Παναγία να φυλάξει το λαό της, το λαό του Θεού.

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗ

Πολλά γεγονότα αυτήν την περίοδο της πανδημίας πρέπει να μας προβληματίσουν ως πιστοί :

Από την δικαστική περιπέτεια που συνεχίζεται του Μητροπολίτη Κερκύρας για την υπόθεση της λιτανεύσεως του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος την Κυριακή των Βαΐων, μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα της εορτής των Θεοφανίων .

Τα γεγονότα αυτά θέτουν στην επικαιρότητα το ζήτημα της νομιμοφροσύνης των Χριστιανών προς τις κοσμικές εξουσίες. Τις θέσεις μου ως πιστός Χριστιανός για το θέμα αυτό εκθέτω παρακάτω.

Η Εκκλησία (το σύνολο των πιστών), η ομολογούμενη στο σύμβολο της πίστεως, είναι “σώμα Χριστού” (Α΄Κορινθ. Κεφ. ΙΒ 27). Συγκροτήθηκε την Πεντηκοστή και υπάρχει ως θριαμβεύουσα “στους ουρανούς” και ως η στρατευομένη στη γη.

Η Εκκλησία υπάρχει και θα υπάρχει στους αιώνες των αιώνων. «Πύλαι άδου ου κατισχύσουσι αυτής» (Ματθ. Κεφ. 16 18). Οι 20 αιώνες ζωής της, επιβεβαιώνουν ήδη την ορθότητά της αλήθειας αυτής ή αν θέλετε του χριστιανικού αυτού δόγματος. Όταν λέμε στρατευομένη Εκκλησία πρέπει να εννοούμε όλο το σύνολο των πιστών μελών της ( λαϊκούς και κληρικούς), που είναι βαπτισμένα και ζουν συνειδητά και ελεύθερα μέσα σ’ αυτήν, καθώς επίσης και τις συλλογικές οντότητές της, όπως είναι, οι Ενορίες, οι Μονές κ.λ.π..

Στην ενορία, ο Χριστιανός βιώνει, ως μέλος ευρύτερης πνευματικής οικογένειας της Εκκλησίας τους άλλους Χριστιανούς, ως πνευματικούς του αδελφούς.

H Εκκλησία συνιστά στα μέλη της, συγκεκριμένο τρόπο ζωής, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, που αναφέρεται στις σχέσεις με τον Θεό, τον «πλησίον», και τον εαυτό τους. Ο συγκεκριμένος αυτός τρόπος ζωής, είναι ουσιώδης και καθοριστικής σημασίας, γιατί, εάν μερικώς παραμεληθεί, έχει ως συνέπεια να καταργείται η ιδιότητα του «ζωντανού» μέλους της Εκκλησίας.

Για την έννοια του Κράτους η επιστήμη της Πολιτειολογίας έχει πολλούς ορισμούς. Θα αρκεσθώ στον ποιο απλό που καλύπτει καλύτερα διαχρονικά αυτήν την έννοια. Κράτος είναι πρωτογενής κυρίαρχος εξουσία, η οποία ασκείται από πρόσωπα, ατομικά ή συλλογικά, σε λαό εγκατεστημένο μονίμως σε ορισμένον εδαφικό χώρο (την επικράτεια του Κράτους).

Ας προχωρήσουμε να δούμε τι μας αποκαλύπτει η Αγία Γραφή σχετικά με τις κοσμικές εξουσίες στις οποίες περιλαμβάνεται κυρίως το Κράτος.

Ὁμιλία στὴν ἑορτὴ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Μεγάλη ἡ σημερινὴ ἑορτή, ἀγαπητοὶ ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί. Σὰν σήμερα, σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία δοξάζει καὶ τιμᾶ μὲ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικὲς τὸ τελευταῖο θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς τοῦ ἀναστάντος Σωτῆρος. Σήμερα ἑορτάζουμε τὴν ἀνάληψη στοὺς οὐρανοὺς τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ.

Ὅπως μᾶς ἀναφέρουν τὰ ἅγια Εὐαγγέλια, καθὼς καὶ ἄλλα βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Κύριος, μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν τριήμερη ἔγερσή Του, ἐμφανίστηκε πολλὲς φορὲς στοὺς ἀγαπημένους Του μαθητὲς καὶ μαθήτριες, εἴτε χωριστὰ σὲ ὁρισμένους, εἴτε σὲ περισσότερους, κάποτε σὲ μεγάλο ἀριθμὸ ἀπ᾽ αὐτούς, ἀκόμη καὶ σὲ ὅλη τὴν ὁμήγυρη τῶν μαθητῶν. Καὶ ὁ λόγος φανερός: Γιὰ νὰ πιστοποιήσει στοὺς θλιμμένους αὐτοὺς καὶ πιστοὺς ἀλλὰ ἀκόμη ἀδύνατους καὶ ἀστήρικτους ἀκολούθους Του τὸ ὑπερθαύμαστο γεγονὸς τῆς Ἀνάστασής Του. Ὅτι δηλαδὴ εἶχε πραγματικὰ ἀναστηθεῖ ἐκ νεκρῶν μὲ τὸ θεωμένο ἄχραντο Σῶμα Του.

Ἡ περικοπή, ποὺ μόλις ἀκούσαμε, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ τὸ τέλος τοῦ κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελίου, μᾶς ἐξιστορεῖ τὴν τελευταία φανέρωση τοῦ Ἰησοῦ, σαράντα ἀκριβῶς ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, σὲ ὅλους τοὺς ἁγίους ἀποστόλους καὶ τὴν Παναγία Του Μητέρα, ποὺ ἦσαν συναθροισμένοι στὸ ἀνώγαιο ἐκεῖνο τῆς Σιών, στὰ Ἱεροσόλυμα. Καί, ἐπειδὴ ἐμφανίσθηκε ξαφνικὰ ἀνάμεσά τους καὶ αὐτοὶ εὔλογα ταράχθηκαν, φοβήθηκαν καὶ θεώρησαν πὼς ἦταν ἕνα ἄσαρκο πνεῦμα, Αὐτὸς τότε, ὡς καρδιογνώστης καὶ χορηγὸς τῆς εἰρήνης, ἀμέσως τοὺς καθησυχάζει καὶ τοὺς χορηγεῖ τὴν εἰρήνη Του, «τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν». Καὶ στὴ συνέχεια, τοὺς δείχνει τὰ τεκμήρια τοῦ ἁγίου Του Πάθους, τὰ χέρια καὶ πόδια Του μὲ τοὺς τύπους τῶν ἥλων, γιὰ νὰ τοὺς πιστοποιήσει ὅτι αὐτὸς ἦταν ἀληθινὰ ὁ σαρκωμένος Μεσσίας καὶ Ἐσταυρωμένος γιὰ χάρη τους καὶ γιὰ χάρη ὅλου τοῦ κόσμου, ὁ Λυτρωτὴς καὶ ἀγαπημένος τους Διδάσκαλος. Καὶ ἐπειδὴ ἐκεῖνοι, ἀπὸ τὴν πολλή τους χαρὰ στὸ ἀνέλπιστο θέαμα, ἀπιστοῦσαν, γιὰ νὰ τοὺς ἀποδείξει περίτρανα πὼς δὲν ἦταν μόνο ἕνα ἄυλο πνεῦμα, ἀλλὰ ἔφερε καὶ σάρκα, ἂν καὶ ἐξαϋλωμένη καὶ θεωμένη, ζήτησε νά τοῦ δώσουν κάτι νὰ φάγει. Κι αὐτοὶ τοῦ ἔδωσαν ἕνα κομμάτι ψάρι ψητὸ καὶ λίγο κηρόμελο. Οἱ πρώην ψαράδες τῶν ἀφώνων ψαριῶν ἔδωσαν στὸν Μεγάλο Ἁλιέα τῶν ψυχῶν ψάρι —σ᾽ Αὐτὸν ποὺ τοὺς ἀνέδειξε μὲ τὴ Χάρη του ψαράδες λογικῶν ἀνθρώπων— καὶ κηρόμελο, σύμβολο τῆς γλυκύτητας τῆς οὐράνιας ζωῆς καὶ διδασκαλίας καὶ τοῦ Θείου φωτισμοῦ. Τὰ ὁποῖα ὁ Θεάνθρωπος, ποὺ τὰ πάντα οἰκονομεῖ γιὰ τὴ σωτηρία μας, ἔλαβε καὶ ἔφαγε μπροστά τους. Κι ἀσφαλῶς τοῦτο ἔπραξε ἀπὸ ἄκρα συγκατάβαση, γιατὶ τὸ ἀναστημένο καὶ θεωμένο Του Σῶμα δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ βρώση καὶ πόση. Κι ἐκείνη ἡ λίγη τροφὴ ποὺ ἔλαβε, χωνεύθηκε στὸ πῦρ τῆς Θεότητας καὶ χάθηκε, ὅπως ὅταν ρίξουμε μία τρίχα σὲ ἀναμμένο καμίνι.

Η εορτή της Αναλήψεως μας άνοιξε τον Ουρανό, και οσφραινόμαστε από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης

 «Ὁ Κύριος ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς, ἵνα πέμψῃ τὸν Παράκλητον τῶ κόσμω, οἱ οὐρανοὶ ἡτοίμασαν τὸν θρόνον αὐτοῦ, νεφέλαι τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ, Ἄγγελοι θαυμάζουσιν, ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν, ὁ Πατὴρ ἐκδέχεται, ὃν ἐν κόλποις ἔχει συναϊδιον, Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κελεύει πᾶσι τοὶς Ἀγγέλοις αὐτοῦ, Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ἡμῶν, Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χείρας, ὅτι ἀνέβη Χριστός, ὅπου ἣν τὸ πρότερον».

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Ένα ρίγος χαράς διαπερνά τη λέξη «ανάληψη», που δείχνει μια πρόκληση προς τους αποκαλούμενους «νόμους της φύσεως», προς τη διαρκή κάθοδο και πτώση∙ είναι μια λέξη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας και πτώσης. Εδώ αντίθετα τα πάντα είναι ελαφράδα, πέταγμα, μια ατέλειωτη άνοδος. Η Ανάληψη του Κυρίου γιορτάζεται σαράντα μέρες μετά το Πάσχα, την Πέμπτη της έκτης εβδομάδας μετά τη γιορτή της Ανάστασης του Χριστού.

… Η εορτή της Αναλήψεως αποτελεί γιορτασμό του ανοίγματος του ουρανού στους ανθρώπους, του ουρανού ως του νέου και αιωνίου οίκου, του ουρανού ως της αληθινής μας πατρίδας. Η αμαρτία χώρισε βίαια τη γη από τον ουρανό και μας έκανε γήινους και χοντροκομμένους , προσήλωσε το βλέμμα μας σταθερά στο έδαφος και έκανε τη ζωή μας αποκλειστικά γεωτροπική. Αμαρτία είναι η προδοσία του ουρανού μέσα στην ψυχή. Αυτή ακριβώς τη μέρα, την εορτή της Αναλήψεως, νιώθουμε τρομοκρατημένοι από αυτή την άρνηση που γεμίζει ολόκληρο τον κόσμο. Ο άνθρωπος με υπεροψία και υπερηφάνια αναγγέλλει πως είναι μόνο υλικός και πως τίποτε δεν υπάρχει πέρα από το υλικό

Ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας που έζησε δέκα έξι αιώνες πριν. Μιλώντας για τον ουρανό, αναφωνεί: «Τι ανάγκη έχω από τον ουρανό, όταν εγώ ο ίδιος θα γίνω ουρανός;…».