Σχολιασμός στο 65ο κεφάλαιο του Ησαΐα από τον αρχιμανδρίτη πατέρα Σεβαστιανό Τοπάλη

Ησαΐας 65,1-25

Είναι αλήθεια ότι η παρουσία του Θεού είναι η πραγματικότητα. Η αγάπη Του εμφανίζεται από την μια μεριά με μεγάλη λεπτομέρεια σε κάθε έκφανση της ζωής του ανθρώπου και από την άλλη πλευρά με μεγάλη ταπείνωση. Η αγάπη Του κρυμμένη μέσα στην αφάνεια του ταπεινού Θεού κάνει δυσδιάκριτη την παρουσία του. πρέπει να σκύψεις βαθειά σε όλα τα γεγονότα της καθημερινότητας για να δείς το περπάτημα του Κυρίου δίπλα σου. Ο άνθρωπος που πιστεύει και εμπιστεύεται στην πρόνοια του Θεού και κουβαλά ακράδαντη την πίστη του ότι ‘’πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Ιησού’’ τότε τα μάτια της καρδιάς του δεν είναι κοντόφθαλμα ούτε μυωπικά, αλλά παντού βλέπει ολοζώντανα τον Χριστό να στέκεται δίπλα του και να τον προσέχει, και ομολογεί βιωματικά ‘’προωρώμην τον Κύριον ενώπιον μου ίνα μη σαλευθώ’’.

Βλέπει ο άνθρωπος τον Κύριο στις θλίψεις και τον διωγμό να τον ενισχύει ‘’ἐὰν πορευθῶ ἐν μέσῳ θλίψεως, ζήσεις με· ἐπ᾿ ὀργὴν ἐχθρῶν μου ἐξέτεινας χεῖράς σου, καὶ ἔσωσέ με ἡ δεξιά σου’’. Και έχει σώφρονα νούν να διακρίνει το σχέδιο της σωτηρίας του να κρύβεται πίσω απ’ όλα που του επισυμβαίνουν και πώς σ’ αυτούς που αγαπούν το Κύριο όλα προς δόξαν Θεού γίνονται, ‘’τοις αγαπώσι τον Θεό πάντα συνεργεί εις αγαθόν’’. Και διαπιστώνει ότι ο Θεός μαζί με την δυσκολία δίνει και την δύναμη να την σηκώσει, ‘’…την δύναμιν του υπενεγκείν’’ . Και όλη την ημέρα και σε κάθε εργασία του αέναα προσεύχεται και έχει κολληθεί η προσευχή μεσα στην σκέψη του και στην καρδιά του, ‘’κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ’’, τότε η παρουσία του ιδίου του Χριστού και η βοήθειά του είναι τόσο ουσιαστική και νιώθει την παρέμαβσή Του ευλογημένη. Και είναι πεπεισμένος πως ‘’ἡ βοήθεια ἡμῶν ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.’’, ότι η ευλογία και η καρποφορία των έργων ανήκουν σ’ Αυτόν, ‘’ἐμεγάλυνε Κύριος τοῦ ποιῆσαι μετ᾿ αὐτῶν.‘’

Και βλέπει στον πειρασμό της κακίας των άλλω και στην ακλαζονεία του εαυτού του και στην ανηθικότητα, ένα σύστημα του δαιμονικό να να τον πολιορκεί, δεν προλαβαίνει να καταφύγει στην εναγώνια προσευχή του και βλέπει τον Χριστό να σκύβει και να του λέγει να! εδώ δίπλα σου είμαι, ‘’ιδού πάρειμι’’. Και βλέπει τον Κύριο πιο γρήγορο από την φωτιά να κατακαίει τον πειρασμό και να ζεί την χαρά της ειρήνευσης της καρδιάς του. και όταν έχει πέσει στην αμαρτία πάλι ο Κύριος στέκεται δίπλα του ως φίλος και δεν τον καταδικάζει, αλλά του δείχνει τον δρόμο της μετανοίας με την αγάπη Του. και όταν είναι πεσμένος στην αμαρτία και οι λογισμοί της απελπισίας οργώνουν το χωράφι της καρδιάς του, μόλις σηκώσει τα δακρυσμένα μάτια του με ελπίδα ψηλά στον Ουρανό και το στόμα του ψελλίζει ταπεινά ’’ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ’’, τότε τον ακούει με έλεος αγάπης να του λέει ‘’ιδού πάρειμι’’.

Και μέσα στον πειρασμό της κενοδοξίας και της αλλαζονείας και της καυχησιολογίας ένιωθε πως ο Χριστός ήταν δίπλα του και δούλευε μαζί του και τον φώτιζε και τον επευλογούσε, καθώς τόσα σιωπηλά θαύματα ζούσε που ο ίδιος ήταν αδύνατο ακόμη και να τα φανταστεί. Μα μόνο η παρουσία του Θεού δίπλα του έπιανε τα χέρια του και δημιουργούσε. Και κάθε κενοδοξία που συνόδευε κάθε έργο εκδιώκονταν με την παρουσία του Θεού και λέγονατας ταπεινά και με ενσυναίσθηση ‘’αχρείος δούλος του Θεού ειμί εγώ’’.

Αρχιμανδρίτης

π. Σεβαστιανός Τοπάλης