Σάββατο 24 Μαΐου 2025

Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀγαθάγγελος ὁ ἐν Μοναστηρίῳ τῆς Πελαγονίας (17 Φεβρουαρίου 1727). Η μνήμη του τιμάται την Κυριακή του Τυφλού.


Ὁ ἅγιος Ἀγαθάγγελος, ἦταν ἕνας νέος καί γενναῖος Ἕλληνας, πού καταγόταν ἀπό τή Φλώρινα τῆς Μακεδονίας καί ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ ὑποδηματοποιοῦ στό Μοναστήρι (σημερινή πόλη Μπίτολα ἤ Μπιτόλια).

Στίς μέρες του οἱ μουσουλμάνοι τῆς περιοχῆς μετά τό Ραμαζάνι γιόρταζαν τριήμερο Μπαϊράμι καί μέσα στίς εὐωχίες, τίς μέθες καί τούς χαμαίζηλους πανηγυρισμούς εἶχαν τήν συνήθεια νά συλλαμβάνουν ὅποιον Χριστιανό ἔβλεπαν μπροστά τους καί νά τόν ἐξαναγκάζουν σέ ἐξισλαμισμό.

Ὁ Ἅγιος Ἀγαθάγγελος, ἀγανακτώντας γιά τό βάρβαρο αὐτό ἔθιμο καί τήν ἀπαράδεκτη συμπεριφορά τῶν μουσουλμάνων, ξεκίνησε καί πῆγε μέχρι τήν Κωνσταντινούπολη, ἐξέθεσε τήν κατάσταση στούς ἁρμοδίους τῆς Ὑψηλῆς Πύλης, ζητώντας προστασία τοῦ ὀρθοδόξου πληθυσμοῦ.

Κυριακή του Τυφλού (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Ιωαν. θ΄1-38)

Μέγας είναι ο Θεός μας, μεγάλα τα έργα Του! Δεν υπάρχει αρχή και τέλος στα θαυμάσιά Του (πρβλ. Ψαλμ. οστ΄13, 14)! Δεν υπάρχουν μάτια που να ’χουν δει όλ’ αυτά τα θαυμάσια, δεν υπάρχει γλώσσα να τα διηγηθεί, μα ούτε και νους να τα συλλάβει.

Τα μάτια είδαν κι όταν ήρθε ο θάνατος έκλεισαν. Η γλώσσα διηγήθηκε και μουγγάθηκε. Ο νους συνέλαβε κι έπειτα όλα τα κάλυψε η λήθη. Ποιος μπορεί να γνωρίσει τα θαυμάσια και ν’ αγνοεί το θαυματουργό; Και ποιος μπορεί να δει το θαυματουργό και να εξακολουθήσει να ζει;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Ιω.9,1-38] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΤΥΦΛΟΥ


«Καὶ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ῥαββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ;(: καθώς ο Ιησούς περνούσε από το κέντρο της πόλεως, είδε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Τότε οι μαθητές Του Τον ρώτησαν: ‘’Διδάσκαλε, ποιος αμάρτησε για να γεννηθεί ο άνθρωπος αυτός τυφλός; Αμάρτησε ο ίδιος, όταν ήταν ακόμη μέσα στην κοιλιά της μητέρας του, ή αμάρτησαν οι γονείς του και τιμωρείται αυτός για τις αμαρτίες τους;’’)»[Ιω.9,1].

Επειδή ο Κύριος είναι πάρα πολύ φιλάνθρωπος και φροντίζει για τη σωτηρία μας και επειδή θέλει να κλείσει τα στόματα των αχαρίστων, δεν παραλείπει να κάνει τίποτε από αυτά που έπρεπε να κάνει, και αν ακόμη κανένας δεν έδινε προσοχή. Αυτά λοιπόν γνωρίζοντας καλά και ο προφήτης Δαβίδ έλεγε: «ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε (:για να φανεί έτσι πόσο δίκιο είχες στις καταδικαστικές Σου αποφάσεις σε βάρος μου και να εξέλθεις έτσι νικητής, όταν ασεβείς και μωροί θελήσουν να Σε επικρίνουν)»[Ψαλμ.50,6].

Οι δύο Ελλάδες: η ψεύτικη της βιτρίνας και η πραγματική που σιγοσβήνει


Όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό έχω τη αίσθηση ότι ζούμε, ταυτόχρονα, σε δύο Ελλάδες.

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η πρώτη, με τον αριθμό 1, εμφανίζεται λαμπερή, πετυχημένη, άνετη, χωρίς προβλήματα. Απαιτεί τον θαυμασμό της υφηλίου, γιατί διαλαλεί επιτεύγματά πολλά και αξιόλογα. Πασχίζει, έτσι, να δικαιολογήσει την ικανοποίηση του κ. Πρωθυπουργού, που συγκινημένος τα ανακοινώνει.

Τα κατορθώματά αυτής της Ελλάδας 1, βασίζονται κυρίως στις αναβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της, από τις διάφορες μεγάλες διεθνείς τράπεζες. Η τελευταία αναβάθμιση της σε ΒΒΒ έγινε στις αρχές Μαρτίου, από τον καναδικό οίκο DBRS. Ανάλογοι ενθουσιασμοί προκαλούνται, επίσης, από την κατά καιρούς, επιτάχυνση του ρυθμού μεγέθυνσης ορισμένων κλάδων της βιομηχανίας ή ακόμη και ολόκληρης την οικονομίας (παρότι, οι ρυθμοί αυτοί δεν είναι διατηρήσιμοι και συνήθως αναθεωρούνται, σε χαμηλότερα επίπεδα στη συνέχεια).

Γυρίστε το κουμπί στον Χριστό. Να μη σας βρη σε τέτοια κατάσταση ο Αρμαγεδών


Να αποκτήσουμε την καλή μέριμνα

Πρέπει να ζητούμε πρώτα την Βασιλεία των Ουρανών και αυτή να είναι η μέριμνά μας, και όλα τα άλλα θα μας δοθούν. Άμα ξεχνιέται ο άνθρωπος σ ́ αυτήν την ζωή, χάνει τον καιρό του και χαραμίζεται. Άμα δεν ξεχνιέται και ετοιμάζεται για την άλλη ζωή, τότε έχει νόημα αυτή η ζωή. Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται πώς να βολευτή εδώ, βασανισμένος είναι, και κουράζεται και κολάζεται.

Να μη σάς πιάνη αγωνία και μανία: «Τώρα πρέπει να κάνουμε αυτό, ύστερα εκείνο», γιατί θα σάς βρη σε τέτοια κατάσταση ο Αρμαγεδών. Και μόνον η αγωνία στο φτιάξιμο είναι δαιμονικό. Γυρίστε το κουμπί στον Χριστό, γιατί διαφορετικά θα ζήτε δήθεν κοντά στον Χριστό, αλλά εσωτερικά θα υπάρχει όλο το κοσμικό φρόνημα, και φοβάμαι μην το πάθετε σαν τις μωρές παρθένες.

Οι φρόνιμες παρθένες δεν είχαν μόνον καλωσύνη, είχαν και την καλή μέριμνα, είχαν εγρήγορση, δεν είχαν αδιαφορία. Οι μωρές παρθένες είχαν αδιαφορία, δεν είχαν εγρήγορση. Γι’ αυτό ο Κύριος είπε:

Ἀθῶος ὁ π. Ἀντώνιος γιὰ κατηγορίες κακοποιήσεων καὶ ἐξαντλητικῆς ἐργασίας - Ἀνακάλεσαν οἱ τρόφιμοι!


Σημαντικὴ ἐξέλιξη στὴν πολύκροτη ὑπόθεση τῆς «Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου» καταγράφηκε σήμερα τὸ πρωί, καθὼς τὸ Μονομελὲς Πλημμελειοδικεῖο Ἰωαννίνων ἀποφάνθηκε ὁμόφωνα τὴν ἀθώωση τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου καὶ δύο ἀκόμη στελεχῶν τῆς δομῆς στὴν Πωγωνιανή, γιὰ ὑποθέσεις κακοποίησης ποὺ εἶχαν καταγγελθεῖ ἀπὸ πρώην τρόφιμους.

Σύμφωνα μὲ ἀποκλειστικὲς πληροφορίες τοῦ THE NEWSPAPER, οἱ τρεῖς νεαροὶ καταγγέλλοντες –πρώην φιλοξενούμενοι τῆς Κιβωτοῦ– παραιτήθηκαν τῶν μηνύσεων τους, ἀνακαλῶντας πλήρως τὶς καταγγελίες ποὺ εἶχαν διατυπώσει σὲ βάρος τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου, ἑνὸς διευθυντικοῦ στελέχους καὶ μιᾶς κοινωνικῆς λειτουργοῦ. Οἱ κατηγορίες περιελάμβαναν ἐγκλεισμούς, βαριὲς σωματικὲς... βλάβες καὶ ἐξαντλητικὴ ἐργασία ἐντὸς τῶν δομῶν.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: «Να μη ζη­τάω εγώ να δώ τον Θεό, αλλά να με βλέ­πει ο Θεός»


Και αν εγώ κου­ρά­ζο­μαι στην προ­σευ­χή μου, στην πα­ρά­στα­σή μου ενώ­πιον του Θεού, και αν εγώ αγνοώ τον Θεό, και αν νυ­στά­ζω ή δεν κα­τα­λα­βαί­νω ή μου φεύ­γουν τα λό­για της προ­σευ­χής ή ζώ μέσα σε χί­λια σκο­τά­δια, εί­μαι βέ­βαιος ότι μέσα στην άγνοιά μου, στην αο­ρα­σία μου, σε αυτό το σκό­τος μου εί­ναι πα­ρών ο Θεός.

Ο Θεός με ακού­ει, ο Θεός με βλέ­πει, ο Θεός πα­ρί­στα­ται.

Ας μη θέλω εγώ να τον απο­λαμ­βά­νω.
Ας θέλω να το πού­με έτσι, να με απο­λαμ­βά­νει ο Θεός.
Ας θέλω να με χαί­ρε­ται ο Θεός.

Είτε κοι­μά­μαι είτε εί­μαι ξύ­πνιος, είτε ζώ είτε πε­θαί­νω, είτε εί­μαι ολό­κλη­ρος μια ζων­τά­νια ενώ­πιον του Θεού είτε εί­μαι ένας νε­κρός, ο,τι­δή­πο­τε και άν εί­μαι, αυτό που έχει ση­μα­σία εί­ναι να πα­ρί­στα­μαι ενώ­πιόν του.

Επο­μέ­νως, ασκη­τι­κό­τη­τα, πά­λε­σμα ασκη­τι­κό, ση­μαί­νει να κά­θω­μαι ενώ­πιον του Θεού!

Να μη ζη­τάω εγώ να δώ τον Θεό, αλλά να με βλέ­πει ο Θεός.

πηγή: https://simeiakairwn.wordpress.com/

Παρασκευή 23 Μαΐου 2025

Άγιος Ευγένιος Ροντιόνωφ: ο μάρτυρας που αρνήθηκε να βγάλει τον Τίμιο Σταυρό και να γίνει μουσουλμάνος


ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ: Ο Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στο χωριό Κουρίλοβο του Παντόλσκ κοντά στη Μόσχα. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός κατά την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του ονομάζεται Λιουμπόβ Βασίλιεβνα. Το 1989 η γιαγιά του πήρε τον μικρό Ευγένιο και τον πήγε στην Εκκλησία, για να εξομολογηθεί για πρώτη φορά και να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Ο ιερέας πρόσεξε ότι το παιδί δε φορούσε Σταυρό και στη διάρκεια της εξομολόγησης του φόρεσε ένα Σταυρό, τον οποίο ο Ευγένιος δεν έβγαλε ποτέ από πάνω του. Η μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τον προέτρεψε να τον βγάλει, διότι, όπως είπε, θα τον περιγελούσαν οι συμμαθητές του. Ο Ευγένιος δεν απάντησε και συνέχισε να τον φορά. Όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1994, εργάστηκε ως επιπλοποιός.

ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ: Στις 25/6/1995 παρουσιάστηκε στο Στρατό και στις 13/1/1996, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ιγκουερίνας. Ένα μήνα μετά, στις 13/2/1996, αιχμαλωτίστηκε. Η στρατιωτική υπηρεσία έστειλε τέσσερις στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο, να κάνουν ελέγχους στα αυτοκίνητα που διέρχονταν από έναν δρόμο. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι έστειλαν τους στρατιώτες χωρίς να υπάρχει σχετική οργάνωση (δεν υπήρχε καν φωτισμός) και καμιά ασφάλεια. Από το δρόμο περνούσαν συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας όπλα, αιχμαλώτους και ναρκωτικά. Τη νύχτα (3.00) εκείνη πέρασε από εκείνο το δρόμο ένα ασθενοφόρο.

Περὶ παραλαβῆς τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ (Π.Α.).


Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 5//18.5.2025.

Κυριακὴ Σαμαρείτιδος Ἁγίας Φωτεινῆς

Περὶ παραλαβῆς τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ (Π.Α.).

Χ ρ ι σ τ ὸ ς Ἀ ν έ σ τ η. Ἀ λ η θ ῶ ς Ἀ ν έ σ τ η.

Εὐχόμενος διὰ τὴν ὑπὲρ φωτίσεως καὶ σωτηρίας τῶν ἀθανάτων ψυχῶν μας μὲ τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ Κυρίου καὶ Δημιουργοῦ μας.

Παροτρυνόμενος ἀπὸ εὐλαβεῖς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς νὰ ἀναφερθῶ σχετικά μέ τὸ μεῖζον ζήτημα τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.), ποὺ ἐν νυκτὶ πέρασαν μὲ ντροπολογία ( Φ.Ε.Κ. 67/Α΄/Πρ.Δ.40/5-5-2025), ἡ ἐπιβεβαιωμένη πλέον γιὰ πολλοστὴ φορὰ ἀντιεθνικὴ καὶ ἀντίχριστη κυβέρνηση ποὺ μᾶς σβερκώθηκε γιὰ τὰ καλά ... (βλέπε τὴν ἐπανατοποθέτηση τῶν βλάσφημων καρικατούρων στὴν ἐθνικὴ πινακοθήκη... --μᾶλλον ἀντὶ-ἐθνικὴ ἀποπατοθήκη …).

Καθότι τὸ ζήτημα εἶναι σωτηριολογικὸ-πνευματικὸ, ἀφοῦ ὁ κάθε ἄνθρωπος γεννᾶται μὲ τὸ θεόσδοτον δῶρον - χάρισμα τὸ αὐτεξούσιον. Ἡ ἐλευθερία ἐπιλογῆς εἶναι δικαίωμα τοῦ κάθε συνανθρώπου μας.

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης: «Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ’ αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα»


Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

Διηγείται ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος:

«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε: “Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους”.”Κι εχάρη ο Θεός”, μου έλεγε.

“Και μετά είπα: “Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους καθολικούς. Και όλους τους προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις”. Κι εχάρη ο Θεός.

“Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες, και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις”. Κι εχάρη πολύ ο Θεός.

Και του είπα: “Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ’ αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα”. Κι εχάρη ο Θεός πολύ.

Ὁ ὅσιος Γέροντας Εὐμένιος Σαριδάκης (1931 – 1999)

 Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου

Τὸν μακαριστὸ ἅγιο Γέροντα Εὐμένιο, ὅπως καὶ πολλοὺς ἄλλους συγχρόνους ἁγίους Γέροντες καὶ Γερόντισσες, τὸν γνώρισα στὰ φοιτητικά μου χρόνια ἀπὸ τὸν ἀδελφικό μου φίλο, μακαριστὸ πλέον καὶ οὐρανοπολίτη σήμερα, κυρὸ Γεράσιμο Φωκᾶ, Μητροπολίτη Κεφαλληνίας, ποὺ ἔζησε τὴν ἀρχιερωσύνη μόνο γιὰ 22 ἡμέρες. Μάλιστα, θυμᾶμαι τὸν Γεράσιμο ποὺ ἔλεγε ὅτι ἡ Ἀθήνα ἔχει τὸ δικό της Ἅγιοv Ὄρος, καὶ παραξενευόμουν καὶ ἔλεγα· «Μὰ ὑπάρχει τέτοιος τόπος μέσα στὴν Ἀθήνα, ποὺ εἶναι Ἅγιον Ὄρος; Τί λέει τώρα αὐτὸς ὁ Κεφαλλονίτης»; Κι ὄντως, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ εἶδα τὸν Γέροντα Εὐμένιο, αἰσθάνθηκα αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Γεράσιμος, καθότι αὐτὸς ὁ ἱερέας δὲν ἦταν ἕνας συνηθισμένος παπᾶς, ἀλλὰ ἕνας ἄνθρωπος γεμᾶτος Θεία Χάρη!

Ἐπιπλέον, μοῦ θύμισε τὴν πατρίδα μου, γιατὶ ἔμοιαζε μὲ πρωτινοὺς παλαιοὺς Κυπρίους παπᾶδες, γι’ αὐτὸ καὶ ἤθελα νὰ μείνω κοντά του. Γιὰ ἑφτὰ ὁλόκληρα χρόνια εἶχα τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία, ὡς φοιτητής, νὰ ζήσω τὴ δική του «κρητικὴ» καλογερικὴ ἐλευθερία καὶ ἱερωσύνη, ποὺ ἦταν μιὰ συνεχὴς ἱκεσία, εὐχαριστία καὶ δοξολογία πρὸς τὸν Τριαδικὸ Θεό, ἀλλὰ καὶ θυσία πρὸς τὸν ἀδελφό μας χωρὶς δεύτερη σκέψη. Κοντὰ στὸν Γέροντα εἶχα τὴν εὐλογία νὰ μαθητεύσω στὴν καθημερινότητα ἑνὸς ἁγίου ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀφιέρωσε ὅλη του τὴ ζωὴ στὴ διακονία τῶν λεπρῶν, τῶν πλέον ἀπομονωμένων καὶ ξεχασμένων ἀπὸ τὴν κοινωνία ἀδελφῶν μας. Μὲ ἄλλες λέξεις, ἔζησα τὴ ζωὴ ἑνὸς δεύτερου ἁγίου Νικολάου Πλανᾶ, ἔστω κι ἂν ὁ ἴδιος, ὅταν τοῦ τὸ ἔλεγαν, αὐτὸς ἀντέλεγε· «Ὄχι, αὐτὸς εἶναι ἅγιος. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἅγιος»! Ἀλλ’ ὅμως, ζώντας κοντά του βίωσα τὸν «κρυφὸ ἅγιο τῶν Ἀθηνῶν», ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ κάποτε γι᾽ αὐτὸν ὁ ὅσιος Πορφύριος.

Πέμπτη 22 Μαΐου 2025

Πολλοί χριστιανοί αδερφοί μας προσπαθούν να γίνουν Άγιοι ξεχνώντας να γίνουν πρώτα άνθρωποι


Πολλοί χριστιανοί αδερφοί μας προσπαθούν να γίνουν Άγιοι ξεχνώντας να γίνουν πρώτα άνθρωποι.

Σαν να πας από το δημοτικό στο Πανεπιστήμιο. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνονται φαρισαϊστικές μαριονέτες στην αρένα των δαιμόνων αγκαλιά με τη δεξιά πλάνη. Πως θα σταθώ ενώπιον της εικόνας του Κυρίου ή της Θεοτόκου στους Χαιρετισμούς όταν δεν μπορώ να ακούσω για λίγο το παιδί μου ή να σταθώ παλεύοντας για τα λάθη μου στη σχέση μου με τον άνθρωπο μου. Μην προσπαθούμε να φορέσουμε την Αγιότητα στο φαίνεσθαι αλλά να την κατακτήσουμε με πόνο, αγώνα και άσκηση ώστε να φυτρώσει μέσα στο «είναι». Τότε θα μιλάμε για πραγματική μεταμόρφωση.

Η μετάνοια δεν είναι μάσκα που τη φοράς όποτε σε βολεύει αλλά πρόσωπο μεταμορφωμένο με τη χάρη του Θεού. Αγώνας και πάλι αγώνας !

πηγή: https://simeiakairwn.wordpress.com/