τι σοι προσενέγκωμεν...

 

πηγή: https://www.youtube.com/

Η συνέχεια της ανεκδιήγητης εθνικής προσβολής εναντίον του ΠΑΜΑΚ

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Ο κ. Στέλιος Κατρανίδης, πρύτανης του ΠΑΜΑΚ, απάντησε στα όσα ανεκδιήγητα συμβαίνουν στο ΠΑΜΑΚ, με τη διοργάνωση (άκουσον-άκουσον) συνεδρίου για την ανύπαρκτη μακεδονική γλώσσα. Ο κ. πρύτανης ομολογεί ότι εξαπατήθηκε από εχθρούς του Έθνους, που ωστόσο φωλιάζουν ανενόχλητοι στο ΠΑΜΑΚ και βυσσοδομούν εναντίον του, καθώς και εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων.

Δεν θα επεκταθώ, προς το παρόν, στο περιεχόμενο και στις συνέπειες μιας τέτοιας εξαπάτησης, που ωστόσο ευθαρσώς ομολογείται ότι συμβαίνει σε χώρο τόσο εθνικά ευαίσθητο, όσο ένα Πανεπιστήμιο. Και, ειδικότερα, σε αυτό το Πανεπιστήμιο ΜΑΚΕΔΟΝΊΑΣ. Διερωτώμαι, ωστόσο, πως θα ενεργήσει εφεξής ο κ. πρύτανης του ΠΑΜΑΚ, περιστοιχιζόμενος (αποδεδειγμένα πλέον, μέσω της δικής του ομολογίας) από άτομα, που φέρουν τον τίτλο μελών του εκπαιδευτικού σώματος του Ιδρύματος, αλλά επιδίδονται, προφανώς και μεταξύ άλλων, στην εξαπάτησή του.

«Δε σε αφήνω να φύγεις αν δε μου δώσεις τα μάτια μου!»

ΝΕΑΡΟΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑ όταν ένιωσε τον Άγιο από πάνω του έπιασε τη λάρνακα αγκάλιασε στα πόδια του Αγίου και φώναζε:

»Δε σε αφήνω να φύγεις αν δε μου δώσεις τα μάτια μου»!!

Και τότε είδαμε ότι ο Άγιος δεν έδωσε μόνο όραση, αλλά έδωσε και μάτια….!!ΕΔΩΣΕ στον αόμματο οφθαλμούς και όραση….!!Ωραιότερα μάτια δεν έχω δει στη ζωή μου…!!

*****

Διηγείται το θαύμα του Αγίου Διονυσίου της Ζακύνθου, ο πατέρας Γεράσιμος Φωκάς:

Ο Άγιος Φώτιος δια την αιρετικήν προσθήκην του Filioque

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Δυστυχώς στις μέρες μας υπάρχουν κάποιοι Κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, οι οποίοι προσπαθούν να προσδώσουν δευτερεύουσα σημασία στην Ορθόδοξη απολογητική για την αιρετική προσθήκη του Filioque.

Ο Άγιος Φώτιος ανασκευάζοντας την αιρετική προσθήκη του Filioque, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «Η μεν πρόοδος, ω βέλτιστε, άμα τε και αδιασπάστως εκ του Πατρός τω τε Υιώ και Πνεύματι θεολογείται, ουδείς δ’ αναγκάσει λόγος εις την του Υιού μεταπεσείν το Πνεύμα προσηγορίαν, ή την αδελφικήν αναδέξασθαι σχέσιν, ή την εκείνου σχέσιν εξιδιώσατο’’.

Και συνεχίζει ο Άγιος Φώτιος ως ακολούθως, καταδεικνύων τη σημασία της ομολογίας για την αιρετική αυτή προσθήκη των Παπικών : ‘’Αλλά ταύτα μεν έκαστος των νουν έχειν ηξιωμένων Χριστού και φρονείν και διδάσκειν άλλους έτοιμον παρέχεται την χάριν. Ου γαρ, διότι εκ του αυτού θεολογούνται προϊέναι, ή εις υιότητα το Πνεύμα συνδιαστήσεται της ιδίας εξιστάμενον ιδιότητος, ή ο Υιός, της χαρακτηριζούσης αυτόν αποστάς γεννήσεως, εις το του Πνεύματος ιδίωμα συγχήσεται∙ εκ του αυτού γαρ άμφω, αλλ’ ουχ ωσαύτως ουδέ κατά την ιδιότητα την αυτήν η εκατέρου πρόοδος. Και γαρ ο μεν Υιός του Πατρός προήλθεν δια γεννήσεως, το Πνεύμα δε δι’ εκπορεύσεως’’*.

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Σεβαστιανού και των συν αυτώ (18 Δεκεμβρίου)

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Σεβαστιανού και των συν αυτώ

Σεβαστιανός των πλάνης σεβασμάτων,

Kαταφρονήσας τύπτεται το σαρκίον.

Oγδοάτη δεκάτη Σεβαστιανός ροπαλίσθη.

H Aγία Mάρτυς Ζωή καπνώ δυσώδει τελειούται

Ζωή προς ύψος εκ κεφαλής ηρμένη,

Kαπνώ δυσώδει λαμβάνει ζωής τέλος.

O Άγιος Mάρτυς Tραγκυλίνος, λιθοβοληθείς, τελειούται

Nαι βάλλετε σφοδρώς με συχνοίς τοις λίθοις,

Eκ καρδίας έκραζεν ο Tραγκυλίνος.

O Άγιος Mάρτυς Kλαύδιος εν τω βυθώ τελειούται

Kαι τους περί Kλαύδιον ώδε τακτέον,

Oυς καν βυθός συνέσχεν ουρανός φέρει.

O Άγιος Mάρτυς Tιβούρτιος ξίφει τελειούται

Tιβουρτίου τέμνουσι την θείαν κάραν,

Συ μου Θεός κράζοντος ω Θεού Λόγε.

Συρία: Γέμισαν από Χριστιανούς οι εκκλησίες στην πρώτη λειτουργία που έγινε μετά την πτώση του Άσαντ

 H κυριακάτικη λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στη Λατάκεια της Συρίας -Φωτογραφία Reuters – Umit Bektas

Οι δρόμοι στη συνοικία της Δαμασκού, Bab Touma, γέμισαν με Χριστιανούς πιστούς που πήγαιναν στην ελληνομελκιτική καθολική εκκλησία το πρωί της Κυριακής (15.12.2024), για πρώτη φορά μετά την πτώση του καθεστώτος της Συρίας.

Από την ημέρα που το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ έπεσε, μετά τις επιτυχημένες επιθέσεις των ανταρτών, μέλη των θρησκευτικών μειονοτήτων στη Συρία , μεταξύ αυτών και οι Χριστιανοί, ταράχθηκαν για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η εξέλιξη στην θρησκευτική τους έκφραση.

«Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον…».

                                     

Στέφανος Κισιώτης

Οι ημέρες τρέχουν και μας οδηγούν στην μεγάλη και μοναδική γιορτή της Χριστού Γεννήσεως. Οι ακολουθίες και η υμνολογία κάθε ημέρα εμπλουτίζονται με όλο και πιο πλούσια νοήματα τα οποία μας αναδεικνύουν το βάθος και την ουσία του μεγάλου Γεγονότος.

Λόγος άφθαστος και περίτεχνος, μεγαλειώδης, ιεροπρεπής και αποκαλυπτικός ακούγεται, μελοποιείται και ψάλλεται. Και είναι τόσο μεγάλο το Γεγονός που ο λόγος αδυνατεί να το υπηρετήσει επάξια, παρά την προσπάθεια των ποιητών και παρά τα προσωπικά τους βιώματα και τις πνευματικές αποκαλύψεις που έχουν βιώσει. Όλα μένουν μυστικά και ανερμήνευτα στην ουσία τους, ακατανόητα και απλησίαστα. Τότε το άλφα (α) το στερητικό γίνεται συνοδευτικό των λέξεων και καθοριστικό για την κατανόηση των εννοιών. Μας επισημαίνει ότι ένας «γνόφος» σκεπάζει την ουσία του Γεγονότος, που είναι ταυτόχρονα και αποκαλυπτικός των ορίων που έχουμε ζώντας-μετέχοντας στο θαύμα των θαυμάτων, στο «πάντων καινόν, καινότατον» που συνέβη τα Χριστούγεννα, τότε στη Βηθλεέμ…

Μνήμη των Aγίων τριών Παίδων Aνανίου, Aζαρίου, Mισαήλ, και Δανιήλ του Προφήτου (17 Δεκεμβρίου)

Εις τον Δανιήλ

Ύπαρ Θεέ βλέπει σε νυν επί θρόνου,

Tμηθείς Δανιήλ ουκ όναρ καθώς πάλαι.

Εις τους τρεις Παίδας

Eι μη θανείν τρεις Παίδες ήρων εκτόπως,

Ως του πυρός πριν, ήρχον αν και του ξίφους.

Eβδομάτη δεκάτη Δανιήλ τάμον, ον βλέπει μέλλον.

Προφήτης Δανιήλ. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β ‘

Oύτος ο μακάριος Δανιήλ ο Προφήτης ήτον από την βασιλικήν φυλήν του Iούδα, καταγόμενος από γένος το οποίον ευρίσκετο εις την βασιλικήν δούλευσιν. Eγεννήθη δε εις την Bηθαράν την ανωτέραν. Eις καιρόν δε οπού ήτον ακόμη νήπιον, εφέρθη σκλάβος από την Iουδαίαν εις την Bαβυλώνα. Kαι εκεί επροφήτευσε χρόνους εβδομήκοντα. Προέλαβε δε την Γέννησιν του Xριστού χρόνους τετρακοσίους εξήκοντα. Ήτον δε άνδρας τόσον σώφρων, ώστε οπού οι Iουδαίοι ενόμιζον, ότι είναι ευνούχος. Πολλά δε επένθησε διά την σκλαβίαν των ομοφύλων του Eβραίων. Kαι ενήστευσεν από κάθε φαγητόν επιθυμητόν. Kαι ήτον ξηρός μεν κατά το είδος του σώματος, εφαίνετο όμως πολλά ωραίος με την χάριν του υψίστου Θεού. Oι δε Άγιοι τρεις Παίδες, ήτον από την αγίαν πόλιν Iερουσαλήμ, υιοί πατρός μεν Eζεκίου του βασιλέως, μητρός δε Kαλλινίκης2. O δε πατήρ αυτών Eζεκίας ασθενήσας και ειπών προς Θεόν μετά δακρύων, ότι εφύλαξε τα αρεστά ενώπιον αυτού, διά τούτο έλαβε προσθήκην της ζωής δεκαπέντε χρόνους. Όταν δε η πόλις των Iεροσολύμων εσκλαβώθη από τον Nαβουχοδονόσορ, βασιλέα των Bαβυλωνίων και Aσσυρίων, επήγαν και οι τρεις ούτοι Παίδες σκλάβοι εις την Bαβυλώνα, ομού με τον Προφήτην Δανιήλ. Eκεί δε κατεστάθησαν επιστάται των πραγμάτων του βασιλέως διά την αρετήν τους και φρονιμάδα. Kαι μάλιστα διά την μεσιτείαν του Δανιήλ3. Eπειδή δε αυτοί εκαταφρόνησαν την χρυσήν εικόνα του βασιλέως, την οποίαν εις τον κάμπον Δεηρά, επρόσταξε να προσκυνούν όλοι οι λαοί, διά τούτο εβάλθησαν εις την κάμινον, την επταπλασίως καιομένην. Mέσα εις την οποίαν δροσιζόμενοι από την κατάβασιν του θείου Aγγέλου, έψαλλον τον παγκόσμιον ύμνον, συγκαλούντες όλα τα κτίσματα εις δοξολογίαν Θεού. Tότε βλέπων ο βασιλεύς το παράδοξον αυτό θαύμα, ωμολόγησεν ότι είναι μέγας Θεός ο υπ’ αυτών προσκυνούμενος.

10 ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΕΣ ΑΞΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΙ!

ΑΓΑΠΗ

Τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν τον πόθο, την έλξη και την εξουσία … αλλά δεν μπορούν να αγοράσουν αγάπη. Αυτό συμβαίνει επειδή η αγάπη είναι κάτι οικείο, κάτι εγκάρδιο, μυστηριώδες, ρομαντικό, τρυφερό και πολύ προσωπικό.

Τα χρήματα δε συνδέονται με αυτά τα συναισθήματα, διότι συνιστούν απλώς μια μέθοδο ανταλλαγής – τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Τα χρήματα είναι απαραίτητα για να πληρώσουμε ένα προϊόν, μια υπηρεσία, την άνεση, την πολυτέλεια – τίποτα από αυτά δε σηματοδοτεί αυτό που πραγματικά χρειάζονται οι άνθρωποι.

Πολλοί από εμάς το μαθαίνουμε αυτό με πολύ σκληρό τρόπο. Συσσωρεύουμε χρήματα και το μόνο που κατορθώνουμε είναι να νιώθουμε κενοί. Αυτό συμβαίνει επειδή μεγαλώνουμε σε μια κουλτούρα που γοητεύεται από τον πλούτο, η οποία, στην πραγματικότητα, οδηγεί σε παρανοήσεις και ψευδείς πεποιθήσεις.

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ήδη νεκρή - Το μέλλον της Μακεδονίας

Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Αμπατζόγλου*

«Στον ΕΛΛΗΝΑ που θα φανεί

και θα ξεπλύνει τη ντροπή

για τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

κι όλου εκείνου του εσμού

του άθλιου γραικυλισμού

θα κάνει την κηδεία.

Μήτε Σλάβων, μήτε Τουρανών.

Μακεδονία Γη Ελλήνων!»1

16 Δεκεμβρίου 1803: Οἱ Σουλιώτισσες χορεύουν τόν χορό τοῦ Ζαλόγγου καί ὁ Ἡγούμενος Σαμουήλ ἀνατινάζει τό Κούγκι

Το τραγούδι τώρα πια ένας θρήνος. Το 1803, είναι η χρονιά της συντέλειας. Το Σούλι με τις τόσες θυσίες και τους ακόμη περισσότερους ηρωϊσμούς πέφτει ύστερα από προδοσία.

Ένας Ηπειρώτικος θρήνος ένα μοιρολόι που μέσα στη λιτότητά του τα λέει όλα. Τον πόνο της καταστροφής. Την ανυποχώρητη κραυγή “Θάνατος ή λευτεριά”.

Οι γυναίκες προτιμούν το Ζάλογγο, ο Σαμουήλ την ολοκαυτωματική ανατίναξη.

ΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1963.

ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ.

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάς

Μια παιδική Χριστουγεννιάτικη ιστορία, που με συγκινούσε από μικρό παιδάκι, ήταν η πασίγνωστη του Hans Christian Andersen, που μιλά για τα όνειρα και τις γιορτινές προσδοκίες και ελπίδες ενός κοριτσιού, που αντιμετωπίζει τον επικείμενο του θάνατο, μέσα στους παγωμένους δρόμους ενώ οι άνθρωποι γιόρταζαν στα στολισμένα τους σπίτια, κοντά στο τζάκι… Πουλούσε σπίρτα το φτωχό κοριτσάκι και στην προσπάθεια του να ζεσταθεί άναψε ένα και το άπλετο του φως την ζέστανε και της έφερε οράματα αγάπης, χριστουγεννιάτικα στολισμένα δέντρα…. και η μικρή με το φωτισμένο προσωπάκι ξεψύχησε παγωμένη, στη μέση του δρόμου, με ένα γαλήνιο ανεπανάληπτο παιδικό χαμόγελο…. Αφήνοντας πίσω της ιερά διδάγματα ανθρωπιάς και Χριστουγεννιάτικης αγάπης, ελπίδας και ειρήνης…