π.Αρσένιος Βλιαγκόφτης- Ο Γέροντας Ευθύμιος για τα e.m.βόλι@

https://youtu.be/4pzRr1Q_RMA

 

Η Μακεδονία στην Επανάσταση του 1821

 Ένα ντοκιμαντέρ από το Ίδρυμα Παπαγεωργίου (www.papageorgiou-foundation.gr) για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821.

https://youtu.be/818O7iMM3aA?t=359

Οι αγώνες και οι θυσίες των αγωνιστών της Μακεδονίας καθυστέρησαν για οκτώ μήνες την κάθοδο των τουρκικών ενισχύσεων στον Νότο, συμβάλλοντας σημαντικά στην εδραίωση της επανάστασης.

Θυσία αἰνέσεως, εὐλογημένοι· ὄχι ἐνέσεως.

 

Γεώργιος Τζανάκης

Στὴν προσπάθεια τῆς κυβερνήσεως νὰ ἐπιβάλλῃ τοὺς ἐμβολιασμοὺς, ἔχει συνταχθῇ ἀπροϋπόθετα καὶ ἡ Ἱεραρχία (τελευταία δημοσιοποιηθέντα ἐπεισόδια οἱ συναντήσεις Μητσοτάκη -Ἰωαννίνων, Μητσοτάκη- Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν) καὶ ἔχει τεθῇ καὶ ἡ μεθοδολογία ποὺ θὰ ακολουθηθῇ.

Ἕνα βῆμα εἶναι νὰ ἐμβολιαστοῦν ὑποχρεωτικῶς οἱ ἱερεῖς (1) καὶ δεύτερο ἤ καὶ παράλληλο νὰ ἀναλάβουν οἱ ἱερεῖς νὰ μεταπείσουν τὸ ποίμνιο ὅταν οἱ λόγοι ἀπροθυμίας ἐμβολιασμοῦ εἶναι θρησκευτικοί (ἔτσι λένε!!!)(2). Νὰ δοῦμε ἄν θὰ τοὺς βγῇ.

Γιὰ τὴν Κυβέρνησι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνας ὀργανισμὸς ὑποκείμενος σ᾿ αὐτὴν, ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιηθῇ γιὰ τοὺς σκοπούς της (τῆς κυβερνήσεως) καὶ μὲ δεδομένο ὅτι ἡ διοίκησις της -ἡ Ἰεραρχία- εἶναι ἕνα ὄργανο ἀπολύτως ὑποτεταγμένο στὴν κοσμική ἐξουσία (πιστεύει τὰ ἴδια ποὺ φρονεῖ καὶ ἡ κυβέρνησις), ἐπιλέγεται ἡ παραπάνω μέθοδος ἐπιβολῆς στοὺς πιστούς.

Ἤδη οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν παράδοσι τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος στὶς μεθοδεῖες καὶ στὶς ἐπιθυμίες τῶν κρατούντων, διώκονται ἀπροκάλυπτα.

Οἱ ἐνέργειες αὐτὲς ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Ἱεραρχίας -εἶναι περιττὸν νὰ τονίσουμε ὅτι- εἶναι ἀναιρετικές τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἰδιότητος. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία δὲν διοικεῖται σύμφωνα μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοσι καὶ παραμερίζεται ὁ Θεανθρώπινος χαρακτήρας της γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν ἐπικαιρικὲς ἐξωεκκλησιαστικὲς σκοπιμότητες, τότε ἀλλοιώνεται ὁ σκοπός της καὶ ξεπέφτει ἀπὸ τὸν προορισμό της. Γίνεται τὸ ἄλας τὸ μεμωραμένο ποὺ εἶναι μόνο γιὰ νὰ καταπατείται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους (βλ. Ματθ. 5,13). Γιὰ τὰ δρώντα πρόσωπα μιλοῦμε, φυσικά.

Οἱ δεσπότες τῆς ἐκκλησίας μας –πλὴν τῶν ἐλαχίστων διωκομένων- δὲν ἐπιτελοῦν τὸν σκοπό τους καὶ ὄχι μόνον ἔγιναν δούλοι τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ πιέζουν τοὺς ἱερεῖς -ὅσους ἔχουν ἀπομείνει συνεπεῖς στὴν ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ- νὰ ὑποκύψουν καὶ αὐτοὶ καὶ νὰ γίνουν προαγωγοὶ στὴν θυσία τοῦ ποιμνίου τοῦ Χριστοῦ στὸν βωμό τῶν νεοεποχήτικων πολιτικῶν ἐπιδιώξεων.

Ἐπειδὴ αὐτὰ εἶναι γνωστὰ τοῖς πᾶσι ὑπενθυμίζουμε ὅτι αὐτὸ ποὺ ζητεῖται τώρα ἀπὸ τοὺς πιστοὺς εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο –καὶ χειρότερο- ἀπὸ ὅσα ἐζητοῦντο ἀπὸ τοὺς διῶκτες τῆς ἐκκλησίας στοὺς ἐκάστοτε διωγμούς. Ζητοῦσαν νὰ ὑποταχθοῦν στὶς θελήσεις τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκτελούσαν τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὰ προστάγματα τοῦ ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου, δηλ. τοῦ διαβόλου:

Γιατὶ δὲν πείθεσθαι στὶς διαταγὲς τῶν ἀρχόντων; Τί μανία σᾶς ἔχει πιάσει;

ΞΕΚΙΝΗΣΕ από την Κύπρο: Αγωγή κατά επιδημιολόγων και κράτους!

 

https://youtu.be/MxgFmyX8-OE

Αναρτήθηκε από ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ

O Prof Med Sucharit Bhakdi στον FOCUS FM Ιούλιος 2021

https://youtu.be/wmtLDRrZgUY

 

  Ο Dr. Sucharit Bhakdi, κορυφαίος επιστήμονας, έχει συνεισφέρει στην επιστήμη με σημαντικές ανακαλύψεις και έρευνες για την Ελονοσία και τον Δάγκειο πυρετό. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg University Mainz, έχει διδάξει περισσότερους από 12.000 γιατρούς. Έχει ειδικότητα στην Μικροβιολογία, Ιολογία, Ανοσολογία, Επιδημιολογία – Λοιμωξιολογία και είναι από τους σημαντικότερους επιστήμονες του κλάδου του, διεθνούς αναγνωρισιμότητας. Η συνέντευξη δόθηκε στον Fokus fm και στον κ. Στέφανο Δαμιανίδη

Δεν πίστευα στον Θεό μέχρι...(Άλλη μια απόδειξη της πνευματικής δύναμης του Ψαλτηρίου)

 

Όταν ήρθε η ώρα για τον στρατό, η μητέρα μου, που συχνά πήγαινε στην εκκλησία και προσευχόταν για μένα, μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί με μια προσευχή γραμμένη πάνω της και είπε: «Γιε μου, ας είναι πάντα μαζί σου».

Αργότερα έμαθα ότι στο κομμάτι χαρτί υπάρχει ο 90ος ψαλμός. Κατόπιν έγινα αλεξιπτωτιστής. Ο στρατός δεν επιτρέπει να έχει επιπλέον τσέπες, και έβαλα την προσευχή στην επένδυση του χιτώνα στον αριστερό ώμο.

Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο.

Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που, έχοντας φτάσει στην άβυσσο του εναέριου χώρου, έσυρα το δαχτυλίδι – και … το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε.

Τράβηξα το δαχτυλίδι του ανταλλακτικού αλεξίπτωτου – ούτε άνοιξε.

Η γη πλησίαζε γρήγορα.

Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα βέβαια να βγάλω τη προσευχή της μαμάς μου από το χιτώνα για να την διαβάσω. Έτσι κτύπησα με το χέρι μου ακριβώς τον τόπο όπου ήταν ραμμένη και φώναξα: «Κύριε, σώσε με!»

Σε απάντηση, το αλεξίπτωτο άνοιξε αμέσως.

Στη συνέχεια, έγιναν όλα: αμφισβήτησα την απιστία μου, τους φίλους μου, θυμήθηκα την μητέρα μου και τα δάκρυα της μητέρας μου, αλλά πριν ακόμη, πέσω στο έδαφος, ορκίστηκα να εισέλθω στην ιερατική σχολή.

Αργότερα, αφού αποφοίτησα από το σεμινάριο, μπήκα σε ένα μοναστήρι, τώρα είμαι ιερομόναχος.

Συλλογή: «Ρωτήστε και θα σας απαντηθεί..»

Αναφερόμενες ιστορίες για τη θαυματουργή βοήθεια του Θεού.

 

Πηγή: https://yiorgosthalassis.blogspot.com

Ὁμιλία γιά τήν αἰσιοδοξία (Ἁγίου ἐπισκόπου Ἀχρίδος)Ἀπό τό βιβλίο: “Νά εἴμαστε αἰσιόδοξοι, ὅτι καί ἄν συμβαίνει” ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Ὑπάρχει ἕνας ἀνάπηρος ἄνθρωπος γεμᾶτος αἰσιοδοξία, τόν ἔχω δεῖ μέ τά ἴδια μου τά μάτια. εἶναι ἕνας στρατιώτης πού πληγώθηκε στόν πόλεμο. Μιά ἐχθρική σφαῖρα διαπέρασε τό σῶμα του, τόν πλήγωσε δίπλα στή μέση του. Μέ κάλεσε νά τόν ἐπισκεφθῶ. Μπήκαμε μέσα στό μισοσκότεινο δωμάτιο. Σέ μία μεγάλη καρέκλα, μέ πλάτη δίπλα στό παράθυρο, καθόταν ὁ γνωστός μου. Μέ κοίταξε καί μοῦ εἶπε:

«Κάθομαι ἐδῶ ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ καί παρατηρῶ τή ζωή ἀπό τό παράθυρο. Ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ καί καμιά φορά ἀπό τό ἕνα πρωί ὡς τό ἄλλο πρωί. Ξέρετε πώς ἐάν ἕνας ἄνθρωπος βρεθεῖ μέσα σ᾿ ἕνα ἄδειο πηγάδι καί ἀπό κεῖ παρατηρήσει μέρα μεσημέρι τόν οὐρανό, θά δεῖ τά ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ; Καί ἐγώ παρατηρῶ μέσα ἀπό τό μισοσκόταδό μου τούς ἀνθρώπους καί μοῦ φαίνονται σάν ἀστέρια λαμπερά πού φέγγουν, κινοῦνται κυκλικά καί ἀδιάκοπα. Ὅσο συμμετεῖχα στόν στρόβιλο τῆς ζωῆς δέν ἤξερα ὅτι ἡ ζωή εἶναι τόσο ὡραία καί τόσο γλυκειά. Ἀπό τότε πού ἔχασα τά πόδια μου, κέρδισα τά μάτια μου. Ναί βλέπω αὐτή τή ζωή ἀπό τότε πού κάθισα σ᾿ αὐτήν τήν καρέκλα. Ἡ ζωή εἶναι ὡραία καί γεμάτη ἁρμονία.

  Ἡ ἀρρώστια δέν εἶναι μεγάλο κακό καί ὁ θάνατος ἐπίσης δέν εἶναι οὔτε μεγάλο οὔτε μικρό κακό. Δέν αἰσθάνομαι τά πόδια μου καθόλου. Δέν στηρίζουνε αὐτά ἐμένα ἀλλά ἐγώ κρατῶ τά παράλυτα πόδια μου. Ἄν δέν ὑπῆρχε αὐτό, θά ἤμουν ὅλος παράλυτος. Αὐτό πού μέ κρατᾶ εἶναι ἡ ἐσωτερική ψυχική μου αἰσιοδοξία. Ἡ ψυχή μου γιά καιρό ἦταν παράλυτη. Ἡ ὀπτική τῆς ψυχῆς μου κυρίως ἦταν παράλυτη, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά βλέπει τήν ὀμορφιά καί τό νόημα αὐτῆς τῆς ζωῆς.

Ἡ ψυχή μου περιφερόταν στό σκοτάδι καί τῆς φαινόταν ὅλος ὁ κόσμος σκοτεινός. Ἡ μοναδική της δραστηριότητα ἦταν ἡ ὑποταγή στό σῶμα, ἡ σκλαβιά στό σῶμα. Τό σῶμα μου ἔσερνε τήν τήν ψυχή πίσω του, ὅπως τραβᾶ ὁ κυνηγός τόν σκύλο του ἀπό τό λουρί. Ἡ ψυχή μου χοροπηδοῦσε, χόρευε στή σκόνη καί στή λάσπη, ἀκολουθώντας τό σῶμα, ὑπακούοντας πάντα στήν θέληση τοῦ σῶματος.

 

Ἤμουν ὑγιής ἀλλά δέν τό αἰσθανόμουν. Εἶχα μάτια ἀλλά δέν ἔβλεπα. Οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου, ἐνῶ μέ ἄγγιζαν χαρούμενα, ἐγώ κατσούφιαζα καί δέν τίς ἔβλεπα. Τά ἀστέρια μέ ἔβλεπαν, ἀλλά ἐγώ τά ἀπεχθανόμουν καί τά φοβόμουν. Ἤμουν σάν τυφλοπόντικας, πού κάποιος μέ ἔβγαλε ἔξω στό φῶς καί στόν ἀέρα καί μπερδεμένος τριγύριζα ἀπό δῶ καί ἀπό κεῖ. Τρέμοντας ἔσκαβα τή γῆ γιά νά ξεφύγω ἀπό τόν ἥλιο καί νά χαθῶ πάλι στό σκοτεινό χῶμα τῆς γῆς.

Δόξα τῷ Θεῷ ἔγινε αὐτός ὁ πόλεμος! Καί δόξα τῷ Θεῷ ὁ ἐχθρός μέ αὐτόν τόν τρόπο μέ ἔκανε παράλυτο! Αὐτός ὁ ἐχθρός εἶναι γιά μένα ὁ μεγαλύτερος εὐεργέτης. Ἔχασα τά πόδια ἀλλά κέρδισα τήν ψυχή. Πόσο μεγάλη εἶναι ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ! Χρησιμοποιεῖ καί τά πιό αὐστηρά μέσα γιά τό καλό μας. Ἐγώ ἔδωσα μόνο τά πόδια μου γιά τήν ψυχή. Ποῦ νά ξέρατε πόσο περισσότερο ἀξίζει ἡ ψυχή ἀπό τά πόδια!

Ἀπό τότε πού κάθομαι σ᾿ αὐτήν τήν καρέκλα καί παρατηρῶ τόν κόσμο ἀπό τό παράθυρο, τακτοποίησα τίς σκέψεις μου καί τά αἰσθήματά μου. Γιά πολύ καιρό μέσα στό κεφάλι μου καί στήν καρδιά μου ἐπικρατοῦσε χάος. Ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τήν ἁρμονία στήν ζωή καί στόν κόσμο, μόνον ὅταν τήν βρεῖ μέσα του. Αὐτήν τήν ἐσωτερική ἁρμονία μόλις τώρα τήν βρῆκα. Ἀπομάκρυνα τό χάος καί τόν φόβο ἀπό μέσα μου. Παλιά αἰσθανόμουν φόβο ἀκόμη καί γιά ἕνα ἁπλό συνάχι. Σήμερα ὑπάρχουν δίπλα μου δύο παράλυτα πόδια, πού κάποτε ἥταν βασικά μέλη τοῦ σώματός μου, καί δέν φοβᾶμαι καθόλου. Μιά ἀνατροπή συνέβη μέσα στήν ψυχή. Τώρα πού ἔγινα  πιό ἄσχημος, ὁ κόσμος μοῦ φαίνεται πιό ὄμορφος. Ὅταν μέ συμπονᾶ ὅλος ὁ κόσμος, τότε ἀρχίζω νά λυπᾶμαι ὅλο τόν κόσμο».

Ὅπου πίστις ἐκεῖ ἀγάπη

ὅπου ἀγάπη ἐκεῖ εἰρήνη

ὅπου εἰρήνη ἐκεῖ εὐλογία
ὅπου εὐλογία ἐκεῖ ὁ Θεός,

ὅπου ὁ Θεὸς ἐκεῖ οὐδεμία ἀνάγκη.

Ἔτσι μοῦ μίλησε ὁ παράλυτος ἄνθρωπος. Πόσοι ἀπό σᾶς δέν θά ἔλεγαν: Ἐγώ στή θέση του θά αὐτοκτονοῦσα. Ὁ ἀριθμός τῶν αὐτοκτονιῶν στήν ἐποχή μας αὐξανει ἀνησυχητικά καί γιά λόγους λιγότερο σοβαρούς ἀπό ὅ,τι εἶναι δύο παράλυτα πόδια. Ἡ ἀγωγή καί ἡ διαπαιδαγώγηση παίζει σημαντικό ρόλο στό θέμα αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος διαπαιδαγωγεῖται ἤ γιά νά γίνει αἰσιόδοξος ἤ γιά νά γίνει αὐτόχειρας. Ἡ γενιά μας ἔχει διαπαιδαγωγηθεῖ γιά τό δεύτερο. Οἱ γονεῖς εἶναι οἱ πρῶτοι πού προετοιμάζουν τούς αὐτόχειρες.

Ἡ μάνα γιά παράδειγμα ψιθυρίζει κάθε πρωί στόν γιό της:
«Ἀπόφευγε τούς ἀνθρώπους, γιέ μου». «Οἱ ἄνθρωποι, συνεχίζει ἡ μάνα, εἶναι ἐγωιστές, φθονεροί καί ψεῦτες». «Ἀπόφευγε τούς ἀνθρώπους, γιέ μου». «Νά κοιτᾶς μόνο τόν ἑαυτό σου».

Μετά τή μάνα ὁ πατέρας ἐπαναλαμβάνει στό γιό:

«Τί κακός καιρός γιά τό χωράφι». «Πόσο ἄσχημη εἶναι ἡ φύση». «Πόσο ἀηδιαστικά εἴναι τά ἀνθρώπινα ἔργα». «Πόσο βαρετός εἶναι ὁ ἥλιος». «Πόσο  θλιβερή εἶναι ἡ ζωή».

Ὁ πατέρας καί ἡ μάνα ἐπαναλαμβάνουν στό γιό τους συχνά τά τρελά λόγια ἑνός ἀπαισιόδοξου ποιητή: «Ἀδελφέ μου, στόν κόσμο δέν ὑπάρχει ἀγάπη».

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη καταδίκη αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἀπό αὐτήν. Ὁ κόσμος ἐπιβιώνει λόγῳ τῆς ἀγάπης. Ἄν πεῖ κανείς πώς στόν κόσμο δέν ὑπάρχει ἀγάπη, αὐτό εἶναι ἡ πιό φρικτή καί ψευδής καταδίκη τοῦ κόσμου. Μέ τήν παραπάνω φράση τοῦ ἀποτυχημένου καί ἀπαισιόδοξου ποιητῆ διαπαιδαγωγεῖται ὁλόκληρη ἡ γενιά μας. Θά βρεῖτε ἑκατοντάδες νέους καί ἡλικιωμένους πού δέν ξέρουν τό «Πάτερ ἡμῶν» καί δέν διαβάζουν τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά δέν θά βρεῖτε οὔτε μερικές δεκάδες ἀνθρώπων, πού δέν ἐπαναλαμβάνουν καθημερινα: Ἀδελφέ μου, σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο δέν ὑπάρχει ἀγάπη. Ὅποιος ὅμως ἐπαναλαμβάνει αὐτά τά λόγια, δέν σκέφτεται πώς ὑπάρχει σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο τό χαμόγελο καί ἡ χαρά. Ἀκόμη καί οἱ δάσκαλοι καί οἱ καθηγητές συνεχίζουν νά ὑποτιμοῦν τούς μαθητές κρατώντας τους ἐπίτηδες σέ μιά μεγάλη ἀπόσταση ἀπ᾿ αὐτούς. Με μιά λέξη σερνόμαστε καί δέν προχωρᾶμε. Μελαγχολικοί, χλωμοί, συντετριμμένοι ἄνθρωποι περπατοῦν. Ἡ χαρά μας εἶναι μισή λύπη. Τό χαμόγελό μας δέν μοιάζει μέ τό χρυσαφένιο φῶς τοῦ ἡλίου, ἀλλά μέ τό χλωμό, μελαγχολικό φῶς τοῦ φεγγαριοῦ. Οἱ πολλοί εἶναι συνηθισμένοι στήν κλειστή ζωή τοῦ δωματίου. Ἡ διασκέδασή μας φθάνει στά ὅρια τῆς ἁμαρτίας. Ἐξαιτίας τῆς ἀγωγῆς καί τῆς διαπαιδαγώγησής μας, ὁλόκληρη ἡ χῶρα μας εἶναι «παράλυτη». Σ᾿ αὐτό ὀφείλεται ἡ ἀπαισιοδοξία μας, ἡ μελαγχολία καί ἡ θλίψη μας, ἡ ἔλλειψη χαρᾶς. Τό μεγαλύτερο μέρος τῆς μελαγχολίας μας προέρχεται ἀπό τίς ἐσωτερικέςσυνθῆκες πού ἐπικρατοῦν στά σχολεῖα, στήν ἐκκλησία, στήν οἰκογενειακή καί στή δημόσια ζωή. Σπάνιο νά βρεῖ κανείς ἕνα παράλυτο πού νά εἶναι αἰσιόδοξος.

  

  Πολλοί νομίζουν ὅτι ἔτσι ἁπλά κάποιος εἶναι αἰσιόδοξος καί κάποιος ἀπαισιόδοξος. Δέν εἶναι ὅμως ἔτσι. Αἰσιοδοξία σημαίνει εὐτυχία, ἐνῶ ἀπαισιοδοξία σημαίνει δυστυχία. Μεγαλύτερη εὐτυχία γιά ἕναν ἄνθρωπο δέν εἶναι ἡ ὑγεία, ὁ πλοῦτος, οἱ φίλοι καί ἡ δόξα. Ἡ μεγαλύτερη εὐτυχία γιά ἕναν ἄνθρωπο εἶναι νά ἔχει αἰσιοδοξία. Οὔτε μεγαλύτερη δυστυχία γιά ἕναν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἀρρώστια, ἡ φτώχεια, ἡ μοναξιά, ἡ ἐγκατάλειψη, ἡ ἀδικία, ἡ ὁποιαδήποτε δυσκολία καί ἀπώλεια. Ἡ μεγαλύτερη δυστυχία γιά ἕναν ἄνθρωπο εἶναι νά εἶναι ἀπαισιόδοξος, γιατί ἐνῶ ἡ αἰσιοδοξία ἀποτελεῖ ὕμνο τῆς ζωῆς, ἡ ἀπαισιοδοξία ἀποτελεῖ ὕμνο στόν θάνατο.

  Οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦν μέ τίποτε νά συνηθίσουν νά παρατηροῦν τά πάντα ἀπό τήν ὀπτική τῆς αἰωνιότητος. Ὅλα ὅσα παράγει αὐτός ὁ κόσμος, τά παράγει γιά τήν αἰωνιότητα. Ἡ ἀγάπη μας καί ἡ φιλία μας εἶναι ἀξεπέραστες στόν χρόνο, ὅπως καί ὁ κόσμος. Τά μάτια μας κάνουν λάθος ὅταν μᾶς λένε πώς ὅλα περνᾶνε, ὅπως μᾶς ἐξαπατοῦν γιά τήν κίνηση τοῦ ἡλίου. Ὑπάρχει ἕνα περιβάλλον πνευματικό ὅπου ὅλα ζοῦν καί κινοῦνται. Αὐτό τό περιβάλλον εἶναι σταθερό καί ἀκίνητο. Ὅλα ὅσα ἔζησαν στή γῆ, ζοῦν καί σήμερα σ᾿ αὐτό τό πνευματικό περιβάλλον. Ὅλα ὅσα ζοῦν σήμερα, θά ζοῦν αἰώνια σ᾿ αὐτόν τόν πνευματικό τόπο.

Ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλία δέν χάνονται μέ τόν θάνατο, ἀλλά συνεχίζουν νά ὑπάρχουν σέ μιά πολύ πιό καθαρή καί ἔξοχη μορφή στόν ἄλλο κόσμο.

Ἀνάμεσα στόν ἄλλο κόσμο καί σ᾿ αὐτόν πού ζοῦμε ὑπάρχουν σύνορα ἐξαιτίας τῆς μυωπίας μας, καί δέν βλέπουμε τήν συνέχεια, τήν προέκταση αὐτῆς τῆς ζωῆς μετά τόν θάνατο. Καί δέν μποροῦμε νά δοῦμε μέ πνευματικά μάτια τό «τώρα».

 

  Ὅλοι ἐμεῖς ὑφαίνουμε τό ὑφαντό τῆς ἱστορίας, ἀδέλφια μου. Εἴμαστε ὑφάντες τῆς ἱστορίας ἀλλά ὑπάρχει καί ἕνας μεγαλύτερος ἀπό μᾶς Ὑφαντής. Ὅλες οἱ ἡμέρες πού συναποτελοῦν τό παρελθόν, ἀπό μόνες τους δέν θά σήμαιναν τίποτε, ἄν δέν ἀποτελοῦσαν καί αὐτές μέρος ἑνός ὑφαντοῦ πού εἶναι ἡ ζωή μας. Ὁ χρόνος ὅλων τῶν ἀνθρώπων στόν κόσμο ἀπό μόνος του δέν θά ἥταν τίποτε, ἄν δέν εἵχε σάν στόχο του καί περιεχόμενό του τήν δημιουργία μιᾶς παγκόσμιας σύνθεσης, ἑνός παγκοσμίου ἐργόχειρου ὑφαντοῦ. Κάθε ἔργο μας μέχρι αὐτήν τήν στιγμή, κάθε λέξη καί κάθε συναίσθημα διατηρεῖται καί δέν χάνεται ὡς μέρος τῆς προσωπικῆς μας σύνθεσης. Ὅλος ὁ ἡρωισμός μας καί ὅλη ἡ φαυλότητά μας στέκονται ἀκίνητα στήν ὕφανση τοῦ παρελθόντος μας.

  Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι δέν ἀποτελοῦμε θεματοφύλακες τῆς ἱστορίας μας, εἴμαστε μόνο οἱ ὑφάντες της. Τό παρελθόν διαφυλάσσεται ἀπό Ἐκεῖνον πού δέν λησμονεῖ τίποτε. Τά κλειδιά τοῦ παρελθόντος κρατᾶ ὁ Ὕψιστος Ὑφαντής, πού προσεκτικά ἀγρυπνᾶ πάνω ἀπό κάθε νῆμα πού πλέκεται στό ἐργοχειρό Του. Ἀναλογιστεῖτε φίλοι μου, ποιά εἶναι ἡ συμβολή σας στό τεράστιο αὐτό ὑφαντό τοῦ Θεοῦ; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι λόγος τῆς αἰσιοδοξίας.

  Ἡ  αἰσιοδοξία ἀποτελεῖ τό φωτοστέφανο τῆς χριστιανικῆς φιλοσοφίας καί τῆς χριστιανικῆς ἱστορίας.

Αἰσιόδοξος ἥταν ὁ Θεμελιωτής τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ πιό Αἰσιόδοξος ἀπό ὅλους τούς αἰσιόδοξους στόν κόσμο.

Παρέμενε αἰσιόδοξος καί ὅταν ἐγκαταλελειμένος ἀπό ὅλους προσευχόταν μόνος στόν Θεό, ἐκείνη τήν μοιραία νύχτα πρίν ἀρχίσει ἡ τραγωδία.

Καί τότε πού τόν σύρανε ἀπό τόν Ἡρώδη στόν Πιλᾶτο χλευάζοντάς τον.

Καί τότε πού Τοῦ ἔβαλαν ἀγκάθινο στεφάνι, πού Τοῦ ἔσχιζε τό θεϊκό Του κεφάλι, καί τότε ὅταν ὑπό τό βάρος τοῦ Σταυροῦ ἔβγαινε ἔξω ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, πού Τόν ἀποχαιρετοῦσαν μέ γέλια, μέ κατάρες καί μέ τόν ἥχο τῶν ἀδύναμων δακρύων τῶν γυναικῶν.

Καί τέλος ὅταν τό ποτήρι τῆς πίκρας ξεχείλισε καί εἰσῆλθε στήν ἱστορία ἡ λέξη Γολγοθᾶς, πάλι παρέμεινε αἰσιόδοξος.

Αἰσιόδοξοι ἥταν καί οἱ Χριστιανοί μάρτυρες.

Ἀφοῦ οἱ μάρτυρες καί οἱ μεγαλομάρτυρες ἥταν αἰσιόδοξοι, πῶς ἐμεῖς νά εἴμαστε ἀπαισιόδοξοι;

Αἰσιόδοξοι ἥσαν ὅσοι στίς ρωμαϊκές ἀγορές πάλαιψαν μέ ἄγριαθηρία, γιά νά διασκεδάσει ὁ Καίσαρας.

Αἰσιόδοξοι ἥσαν ὅσοι καίγονταν στήν πίσσα στίς πλατεῖες γιά τήν ψυχαγωγία τοῦ Καίσαρα καί τῶν γυναικῶν του.

Αἰσιόδοξοι ἥσαν ὅσοι γύριζαν δεμένοι στόν τροχό καί ὅσοι θάφτηκαν ζωντανοί στήν γῆ. 

  Αἰσιόδοξοι ἥσαν ἐκεῖνοι πού δέν γνώριζαν τήν ἰσότητα οὔτε τήν ἐλευθερία τοῦ τύπου. Πῶς λοιπόν ἐμεῖς νά γινόμαστε ἀπαισιόδοξοι; Γιατί νά γινόμαστε ἀπαισιόδοξοι;

Οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅταν καίγονταν στή φωτιά φώναζαν: Ἐμεῖς καί πάλι πιστεύουμε.

Αὐτοί καί ὅταν τούς ἔσχιζαν τά θηρία ψιθύριζαν: Ἐμεῖς πάλι ἐλπίζουμε.

Πάνω στόν σταυρό, κλαίγοντας μέ λυγμούς ἔλεγαν:Ἐμεῖς καί τώρα σᾶς ἀγαπᾶμε.

Ἐμεῖς ἀγαποῦμε τήν μαρτυρική ζωή μας καί προσδοκοῦμε μιά καλύτερη ζωή.

Πιστεύουμε στόν Ἕνα καί Παντοδύναμο Θεό πού κυβερνᾶ τόν ἥλιο καί μετρᾶ ὅλους τούς πόνους μας καί ὅλες τίς ἀδικίες τῶν βασανιστῶν μας.

Αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού τούς κλώτσησαν σάν ἄχρηστες πέτρες, τούς πῆρε ὁ Θεός, ὁ Κτίστης τῶν πάντων, νά ἀποτελέσουν τό θεμέλιο τῆς ἐκκλησίας Του. Ἡ ἐκκλησία Του ἀποτελεῖ τό μεγαλύτερο οἰκοδόμημα αἰσιοδοξίας που κτίστηκε στή γῆ. Ἡ αἰσιοδοξία τοῦ Χριστιανισμοῦ δέν ἀποτελεῖ μία ἁπλῆ πνευματική θεωρία, γιατί εἶναι δοκιμασμένη καί τεκμηριωμένη.

  «Δέν θά μποροῦσα νά ἀποκαλέσω τόν ἑαυτό μου Χριστιανό, ἐάν δέν ἤμουν αἰσιόδοξος.

Καί ἄν ἀποκαλοῦσα τόν ἑαυτό μου Χριστιανό καί δέν ἤμουν αἰσιόδοξος, δέν θά ἤμουν εἰλικρινής Χριστιανός.

Καί ὅλοι ἐσεῖς ματαίως ἀποκαλεῖσθε Χριστιανοί, ἐάν δέν εἵσθε αἰσιόδοξοι.

Ὁ Χριστιανισμός ἀποτελεῖ τό μέγιστο κάστρο αἰσιοδοξίας.

Ὁ Χριστιανισμός θεμελιώνεται στήν πίστη, τήν ἐλπίδα καί τήν ἀγάπη.

Γιατί αὐτά τά τρία μόνο σώζουν: πίστη, ἐλπίδα καί ἡ ἀγάπη.

 

 Ἡ πίστη, ἡ ἐλπίδα καί ἡ ἀγάπη συναποτελοῦν τήν αἰσιοδοξία.

Μόνον ἡ αἰσιοδοξία μᾶς σώζει.  Ἄν δέν ἔχουμε αἰσιοδοξία, δέν ἔχουμε πίστη.

Χωρίς πίστη εἴμαστε σάν ζῶα πού σήμερα τό πρωί σφαγιάστηκαν στό σφαγεῖο.

Χωρίς τήν αἰσιοδοξία, ὅλοι μας εἴμαστε ἀνάπηροι.

Μεγαλύτερη ἀναπηρία ἔχει ὁ ἄνθρωπος χωρίς αἰσιοδοξία παρά ὁ ἄνθρωπος χωρίς πόδια.

Ὁ Θεός ἐν σοφίᾳ τά πάντα ἔκτισε. 

Στό πρόσωπο τοῦ αἰσιόδοξου καθημερινά πέφτουν οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου, τοῦ ζεσταίνουν καί τοῦ φωτίζουν τήν ψυχή, ἐνῶ τό πρόσωπο τοῦ ἀπαισιόδοξου μένει χωρίς τό ἥλιο, μέ ἀποτέλεσμα ἡ ψυχή του νά εἶναι κρύα καί σκοτεινή. Ὁ πρῶτος καθημερινά βλέπει τά λουλούδια, ἐνῶ ὁ δεύτερος τόν σκουπιδότοπο. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει καμμιά δημιουργία χωρίς αἰσιοδοξία.

 Ἀδελφοί μου, ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι. Ἄς ἀτενίσουμε τόν κόσμο μας τήν ἡμέρα, ἄς δοῦμε ψηλά στόν οὐρανό τήν νύχτα καί ἄς ἔχουμε πίστη στόν Θεό. Ὑπάρχει ὁ Δημιουργός, ὁ Πλάστης τοῦ κόσμου καί Πατέρας μας. Ἡ σκέψη αὐτή, ἄς εἶναι ἡ βάση τῆς αἰσιοδοξίας μας. Κάθε σπόρος ἀφοῦ σαπίσει, τότε βλαστάνει καί γίνεται λουλούδι. Μέ τόν θάνατο ἐμεῖς σαπίζουμε γιά νά βλαστήσουμε στήν ἄλλη ζωή. Ἐπειδή εἴμαστε παιδιά ἑνός ἀθάνατου Πατέρα, γι᾿ αὐτό εἴμαστε καί ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀθάνατοι. Τί εἴδους Πατέρας θά ἥταν αὐτός πού δέν θά δημιουργοῦσε παιδιά ὅμοια μ᾿ Αὐτόν; Ποιός Πατέρας θά ζοῦσε δισεκατομμύρια χρόνια καί θά εἵχε γιούς τῶν ὁποίων ἡ ζωή δέν διαρκεῖ οὔτε ἑκατό χρόνια; Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι ἐπειδή κανείς δίκαιος δέν θά πάει στήν κόλαση καί οὔτε ἕνας μή μετανοιωμένος ἁμαρτωλός στόν παράδεισο. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως γιά νά κατορθώσει νά εἰσέλθει στόν παράδεισο, πρέπει πρῶτα ὁ παράδεισος νά εἴσέλθει μέσα του. Στήν κόλαση ὁδηγεῖται αὐτός πού ἡ κόλαση ὑπάρχει ἤδη μέσα στήν ψυχή του. Ὁ παράδεισος εἶναι ἀθάνατη χαρά καί θεϊκή ἀνύψωση. Ἡ κόλαση αἰώνια λύπη καί ἡ γεμάτη ἐνοχές καί τύψεις συνείδηση. Ἡ τιμωρία τῶν ἁμαρτωλῶν καί ἡ ἀνταμοιβή τῶν Δικαίων εἶναι οἱ ὑψηλότεροι μαθηματικοί νόμοι τῆς οἰκουμένης.

Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι, ἀκόμη καί ὅταν ζημιωνόμαστε, γιατί ἡ ζημιά μας δέν εἶναι ποτέ ἄστοχη καί χωρίς λόγο. Τά βάσανά μας, εἶναι σημαντικός παράγοντας στήν συνολική πορεία ζωῆς τῆς ἀνθρωπότητος. Τά βάσανά μας εἶναι μισθός μέ τόν ὁποῖο πληρώνουμε εἰσιτήριο γιά νά εἰσέλθουμε στόν τόπο τόν ὁποῖο φωτίζει ὁ Θεός μέ πολλούς ἥλιους. 

 Ἐγώ προσωπικά τρεῖς φορές στή ζωή μου ἔφθασα κοντά στόν θάνατο καί μπορῶ νά σᾶς ἐξομολογηθῶ καί νά σᾶς δώσω τήν μαρτυρία πώς τά ὅσα πέρασα δέν ἥταν οὔτε φοβερά οὔτε ἀνυπόφορα. Θυμᾶμαι ἐκεῖνες τίς στιγμές μέ χαρά, ἐπειδή αὐτά τά τρία γεγονότα ὀμορφαίνουν τή ζωή μου καί σήμερα, καί κάνουν τήν ψυχή μου πιό δυνατή. Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι καί ὅταν μεγαλώνουμε σέ ἡλικία, ὅπως ὅταν ἤμασταν νέοι. Κάθε ἡλικία ἔχει τό μεγαλεῖο της καί τήν ὀμορφιά της.

  Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι ὡς Χριστιανοί, γιατί στήν πίστη μας βρῆκαν παρηγοριά καί οἱ πιό ἀπαλπισμένοι.

Ἄς αἰσιοδοξοῦμε ὅλοι μας καί ὡς λαός. Δέν μᾶς ξέχασε αὐτός πού δημιουργεῖ τήν Ἱστορία. Ὁ ρόλος μας στήν Ἱστορία εἶναι σημαντικός καί ἐξελίσσεται σέ ἀκόμη πιό σημαντικό.

Ὅταν παλεύουμε γιά τήν ἐλευθερία, ἀγωνιζόμαστε γιά κάτι θεϊκό, γιατί ὁ Θεός εἶναι Πατέρας τῶν ἐλεύθερων καί ὄχι τῶν ὑποδουλωμένων ψυχῶν καί σωμάτων.

Ἄς σκεφτόμαστε αἰσιόδοξα, ἐπειδή μόνον ἡ αἰσιόδοξη σκέψη φθάνει μέχρι τόν Θεό.

Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι καί μέ τά συναισθήματά μας, γιατί ἡ αἰσιοδοξία εἶναι τό φάρμακο τῆς λύπης καί ἡ πηγή τῆς ἀληθινῆς καί αἰώνιας χαρᾶς.

Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι καί μέ τά ἔργα μας, ἐπειδή τά καλά ἔργα μας συνυφαίνονται μέ τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, καί διατηροῦνται αἰώνια ὅπως καί τά ἔργα τοῦ Θεοῦ.

Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι γιατί καί ἡ ἴδια ἡ ζωή εἶναι αἰσιόδοξη καί ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ἡ πιό ὑψηλή ἔκφραση τῆς ζωῆς.

Τό νά εἶναι κανείς αἰσιόδοξος σημαίνει νά ζεῖ καί νά ἐκτιμᾶ δίκαια τό δῶρο τῆς ζωῆς».

Ἀπό τό βιβλίο: “Νά εἴμαστε αἰσιόδοξοι, ὅτι καί ἄν συμβαίνει”

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Πηγή: https://www.hristospanagia.gr

 

Με αφορμή τη δίωξη του π. Αντωνίου Στυλιανάκη

 

 

Με αφορμή τη δίωξη του π. Αντωνίου Στυλιανάκη

Αναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης, δρ. pd θεολογίας ΑΠΘ

Όλοι πληροφορηθήκαμε τη δίωξη που υφίσταται ο π. Αντώνιος Στυλιανάκης. Και αναρωτηθήκαμε: Τί κακό έπραξε;

Μήπως,  η εφαρμογή της Κανονικότητας στην Εκκλησία θα σημαίνει, πλέον, για κάποιους αρχιερείς την αιτία απομάκρυνσης και διάθεσης ιερέων και αδελφών αρχιερέων;

Θα ξεχάσουμε δηλαδή όσα μάθαμε στο Κανονικό και Εκκλησιαστικό Δίκαιο;

Όπως τα απίστευτα και τραγικά που συνέβησαν με το κλειδαμπάρωμα των εκκλησιών...

Και τον εορτασμό της Ανάστασης το Μέγα Σάββατο...

Όταν βλέπουμε αρχιερείς και ιερείς ενώπιον αυτών των γεγονότων να «σφυρίζουν» αδιάφορα ή ακόμα χειρότερα να τα υποστηρίζουν, τότε ...

Αναρωτιέται καθένας: Πού φθάσαμε;

Ακούμε πρόσωπα, με βαθύτατο εκκλησιαστικό βίωμα, να λένε: «Δεν ξαναπατάω σε εκκλησία, όπου λειτουργεί δεσπότης».

Κοινώς, πιστοί αποστρέφονται αρχιερείς.

Ξεκάθαρα και χωρίς ενδοιασμούς.

Γιατί εκείνοι επέλεξαν την «άλλη» οδό.

Και δεν θέλουν να τους ακολουθήσουν.

Τα γλυκανάλατα πέρασαν...

Τα περί αγαπολογίας το ίδιο...

Όπως και οι «ξύλινοι» λόγοι περί ταπείνωσης, υπακοής, εκκοπής του ιδίου θελήματος...

Το ίδιο και οι χαρακτηρισμοί, από χείλη ιερατικά, για τους αντιτιθέμενους στην αντι-Κανονικότητα, ως ταλιμπάν, ανόητων, ψεκασμένων κλπ.

Γι’ αυτό και η δίωξη του π. Αντωνίου δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός.

Δεν αφορά μόνο εκείνον.

Αλλά κάθε μέλος της Εκκλησίας, που επιθυμεί την Κανονικότητα.

Η δίωξη του αποτελεί ευθεία επίθεση ενάντια στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία.

Μόνο όποιος θέλει να  περνά καλά, υποτασσόμενος σε αρχές και  εξουσίες, υπερθεματίζει για αυτή.

Σήμερα, αφορά τον π. Αντώνιο, αύριο ακούγεται για τον Κυθήρων, μεθαύριο ποιος ξέρει;

Και αναρωτιέται καθένας...

Πού χάθηκαν οι διάδοχοι του Σεβαστιανού;

Πού και τα πνευματικά τέκνα του Αυγουστίνου; 

 Πηγή:https://aktines.blogspot.com

Είναι η υγεία απλά η απουσία ασθένειας;

 

Αναφέρει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) στην επίσημη ιστοσελίδα του:

“Υγεία είναι η κατάσταση πλήρους σωματικής, πνευματικής και κοινωνικής ευεξίας, και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας”

Αυτό εγείρει σοβαρούς προβληματισμούς σχετικά με το τι τελικά έχει επιτευχθεί στο όνομα της “προστασίας της Δημόσιας Υγείας” κατά το τελευταίο διάστημα.

Ως προς την συνολική σωματική ευεξία των Ελλήνων είναι αμφίβολο, παρά τις διθυραμβικές κομπορρημοσύνες (όπως είναι φυσικό) των κυβερνώντων, εάν πράγματι κάτι επετεύχθη… αλλά αυτό θα διεκπεραιωθεί σε μιά άλλη συζήτηση.

Ως προς τα άλλα δυο σκέλη της Υγείας όμως η κατάσταση είναι απλά καταστροφική: Η εκτίναξη της χρήσης ψυχοφαρμάκων και ψυχοτρόπων ουσιών (που πιστοποιείται από τις αναλύσεις των λυμάτων) μαρτυράει μαζί με τις διαβεβαιώσεις των ψυχιάτρων ότι η ψυχική υγεία των Ελλήνων έχει καταβαραθρωθεί μέσα στον εκφοβισμό, την τρομολαγνεία των ΜΜΕ, τον παραλογισμό και τις αντιφάσεις των “μέτρων”, τον απάνθρωπο μακροχρόνιο εγκλεισμό και την στέρηση της προσωπικής επαφής.

Εκεί όμως που πραγματικά έχουμε εικόνα φρίκης είναι η κοινωνική ευεξία. Με βαρύτατη ευθύνη του Συστήματος (Κυβέρνηση, ΜΜΕ, και παρατρεχάμενοι) η Ελληνική κοινωνία βουλιάζει στον διχασμό και στο αδελφοφάγο μίσος, θυσία στον βωμό πολύ σκοτεινών σκοπιμοτήτων. Ανοίγονται νέες εμφυλιοπολεμικές πληγές που πολύ δύσκολα θα επουλωθούν.

Η “Παρεμβολή” καλεί τους Έλληνες να γυρίσουν την πλάτη στον επιχειρούμενο νέο Διχασμό, να μην συναινέσουν στον σκοπούμενο διαχωρισμό των Ελλήνων σε “Αρείους” και Untermenschen. Μόνο εμείς ως κοινωνία μπορούμε να αποτρέψουμε την συμφορά. Μόνο εμείς μπορούμε να ανακτήσουμε την Κοινωνική Ευεξία που αξίζουμε και που αξίζουν και τα παιδιά μας.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι το φρικτό τέρας που θάφτηκε κάπου εκεί, στην Νυρεμβέργη, δεν θα ξαναζωντανέψει πια. Στο χέρι μας είναι.

Πηγή: ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΚΙΝΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ (paremvoli-kop.blogspot.com)

Μοναδικές προσφορές στο βιβλιοπωλείο "Η ΕΛΑΦΟΣ"

 

Για το μήνα Ιούλιο, το βιβλιοπωλείο «Η έλαφος – Ορθόδοξος αδελφότης η Αγάπη» πραγματοποιεί 20% έκπτωση σε όλα τα είδη του άνω των 10 €.

Μπορείτε να το επισκεφθείτε στη διεύθυνση Βασ. Γεωργίου Α10 ή να καλέσετε στο 2385028868 για περισσότερες πληροφορίες.

Αλλαγές στην Παιδεία: «ασκιά μ’ αγέρα και κούφια καρύδια»

 «Ουδέν καινόν και όλα κενά» Μ. Χάκκας

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Στα τριάντα περίπου χρόνια που είμαι δάσκαλος μάχιμος, «με την κιμωλία στο χέρι», πέρασαν από το πολύπαθο υπουργείο Παιδείας δεκάδες υπουργοί, υφυπουργοί, «γραμματείς και Φαρισαίοι» ων ουκ έστιν αριθμός. Από την μεταπολίτευση και έως σήμερα υπολογίζονται σε καμμιά τριανταριά, διπλάσιοι οι υφυπουργοί, όλοι τους μεταρρυθμιστές, ανακαινιστές, αναπτερωτές και στο τέλος… «μηδέν στο πηλίκιο» που θα έλεγε και ο ΓΑΠ, που διετέλεσε και αυτός, δύο φορές μάλιστα, υπουργός στο πιο κρίσιμο κυβερνητικό πόστο, μετά τον πρωθυπουργό.

Μια παρένθεση. Ένα ανέκδοτο που δημοσιεύτηκε σε αθηναϊκό περιοδικό το 1878, υποδηλώνει την αναξιοκρατία, την τιποτοκρατία καλύτερα, τις ποταπές συναλλαγές και την, αναρριχητικώ τω τρόπω, άνοδο της ασημαντότητας. Ο σουλτάνος διόρισε βεζύρη -(υπουργό) – έναν άνθρωπό του, εντελώς αστοιχείωτο και κακοήθη, Χασάνης το όνομά του. Αρρωσταίνει βαριά ο πατέρας του Χασάνη, καλεί τον γιο του, τον ασπάζεται και του λέει:

-Παιδί μου. Τώρα που θα πάω στον Κάτω Κόσμο, αν με ρωτήσουν πώς πάει το δοβλέτι (=κράτος), τι να πω;

-Πες τους ότι ο Χασάνης έγινε βεζύρης και θα καταλάβουν!…

Μπαλτάς, Γαβρόγλου, Σπηλιωτόπουλος, Γιαννάκου, Φίλης, ΓΑΠ, Σημίτης από τον ένα Χασάνη στον άλλο η έρμη η Παιδεία, άνθρωποι ανίδεοι, ανονήρευτοι, άγευστοι του μεγαλείου που κομίζει η παράδοσή μας, μετριότητες που ο καθένας τους έμπηγε και από ένα καρφί στο φέρετρο της, πάλαι ποτέ, ανθρωποποιού, Ελληνικής Παιδείας.

Επιστρατεύτηκε και η λέξη που συνοδεύει το νέο νομοσχέδιο: αναβάθμιση. Μάλιστα. Ως συνήθως η πρόθεση «ανά» καρυκεύει το εγχείρημα και «διασκεδάζει» την δυσοσμία. Έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις. Ανακαίνιση, αναγέννηση, αναπτέρωση, αναμόρφωση, ανανέωση και ανατίναξη ή  ανασκόλπιση(=παλούκωμα), που θα ήταν πιο ταιριαστά.

Μελετώ τις αλλαγές που δημοσίευσε το υπουργείο, για «αναβάθμιση του σχολείου και ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών», συνοδευόμενες από έναν «οδηγό 17 σημείων», που θα «απογειώσουν» το σχολείο και θα ενδυναμώσουν εμάς τους εκπαιδευτικούς, γιατί όντως αισθανόμαστε και υποφέρουμε από αδυναμία. Παρελαύνουν και πάλι οι ηχηρές «αναβαθμίσεις». Η αξιολόγηση, η αυτονομία του σχολείου, το πολλαπλό βιβλίο, η ενταξιακή εκπαίδευση, επιλογές στελεχών, κληρικοί πτυχιούχοι και λοιπά. Διαβάζω την απάντηση στην ερώτηση «ποια είναι η βασική φιλοσοφία του νομοσχεδίου». «Στόχος είναι η δημιουργία ενός ακόμη καλύτερου σχολείου για τα παιδιά μας, που εξασφαλίζει όλα τα απαραίτητα εφόδια για το παρόν και το μέλλον τους…». Ψάχνω εναγωνίως στα κείμενά τους να εντοπίσω κάπου την φράση «ελληνική παιδεία», κάτι που να ξεφεύγει από τις τετριμμένες, αφόρητες και κουραστικές φλυαρίες, κάτι που να έχει άρωμα και ευωδία Ρωμιοσύνης, που να έχει φως εν μέσω της ζοφερής αμάθειας και απαιδευσίας. Τίποτε.

Και ρωτώ: Ποια είναι αυτά τα απαραίτητα εφόδια που εξασφαλίζουν το παρόν και το μέλλον των μαθητών μας; Το πολλαπλό βιβλίο; Τι λογής θα είναι αυτά τα βιβλία; Απαντώ. Βιβλία «πανέρια με οχιές» θα μας προτείνουν, που θα ψάχνεις κείμενα με ιθαγένεια ελληνική. Αξιολόγηση εκπαιδευτικών χρειάζεται ή να εκπαραθυρωθούν από τα παιδαγωγικά τμήματα όλοι οι εθνομηδενιστές καθηγητές τους, που μας στέλνουν στα σχολεία νέους δασκάλους γεμάτους δηλητήρια κατά των ιερών και οσίων μας, σχολές αιχμάλωτες από την κάθε Ρεπούση, που συνεχίζει να διακινεί τους «συνωστισμούς» της,  ή, άλλοι ομοφρονούντες της, με τις αντιρατσιστικές τσιρίδες τους και την προώθηση της διαστροφής-«διαφορετικότητας»; Γιατί λείπει η πατρίδα και τα τζιβαϊρικά της από το σχέδιο αναβάθμισης της Παιδείας; Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η τωρινή εκπαίδευση αφήνει τα παιδιά έκθετα σε κάθε κίνδυνο και απειλή, άρριζα, έτοιμα να πέσουν με το πρώτο φύσημα του ανέμου; Γιατί δεν μας λένε τι είδους άνθρωπο θέλουν σήμερα; Με τις νέες τεχνολογίες, με τις ξένες γλώσσες, με την σεξουαλική αγωγή από το νηπιαγωγείο, θα λάβουν τα εφόδια για το μέλλον; Αυτό είναι Παιδεία; Δεν έχουν καταλάβει ότι τα παιδιά αισθάνονται ναυτία από όλον αυτόν τον πνευματικό υποσιτισμό και τις ακαθαρσίες τύπου «Μέγας Αλέξανδρος και Κοκκινοσκουφίτσα»; Ποιος τους είπε και πού το βρήκαν γραμμένο ότι τα παιδιά μας «φιλοδοξούν» να γίνουν εξαρτήματα της ετοιμόρροπης μηχανής τους, που τα πολτοποιεί, τα μετατρέπει σε ανδράποδα; Αφού το σχολείο τους είναι καλό και θα γίνει καλύτερο, γιατί δραπετεύει, κυριολεκτικά, στο εξωτερικό η «χρυσή νεολαία», όπως την ονόμαζαν κάποτε, μια πραγματική λεηλασία εγκεφάλων;

Είναι δυνατόν να διακονείς την Παιδεία από το υψηλότερο  αξίωμα, υπουργός, να παρουσιάζεις εν χορδαίς και οργάνοις το νέο νομοσχέδιο αναβάθμισης της ελληνικής, επαναλαμβάνω ελληνικής Παιδείας, και να μην αναφέρεις ότι στόχος της Παιδείας είναι να μορφώσει τον αυριανό Έλληνα πολίτη, οπλισμένο με τις αειθαλείς αρετές του λαού μας, την φιλοπατρία, την πίστη, την ακεραιότητα του χαρακτήρα, το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο, το σέβας στον ιερό θεσμό της οικογένειας, την τελευταία Μεγάλη του Γένους Σχολή; Καμμιά αναβάθμιση ή μεταρρύθμιση δεν θα αναστήσει το άταφο πτώμα της Παιδείας, όσο έχουμε υπουργούς και πρωθυπουργούς «Χασάνηδες», τυφλούς σαν εκείνους τους οικιστές της Χαλκηδόνας, που δεν έβλεπαν απέναντί τους την πανώρια περιοχή που έμελλε να γίνει η Βασιλεύουσα Πόλη της οικουμένης. «Πόλη» για μας είναι τα αδαπάνητα κοιτάσματα της εξαίσιας Παράδοσής μας.

Η μόνη λύση είναι μία: Να συσταθούν σε όλη την Ελλάδα «Φροντιστήρια Ελληνικής Παιδείας». Ας μην περιμένουν οι γονείς από το κράτος ότι θα «εφοδιαστούν» τα παιδιά τους. Τα μόνα «εφόδια» που λαμβάνουν είναι ακαταστασία, εξάρτηση από τις νέες τεχνολογίες, αποαθωποίηση, αφιλοπατρία και αθεϊα.

Αλλαγές Στην Παιδεία: «Ασκιά Μ’ Αγέρα Και Κούφια Καρύδια» - Η Καθημερινή Ενημέρωση Για Την Κατερίνη Και Την Πιερία Ακολουθήστε το Ολύμπιο Βήμα στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις με καθημερινή ενημέρωση

Όπως, λοιπόν, υπάρχουν φροντιστήρια ιδιωτικά ξένων γλωσσών ή σχολές μουσικής, έτσι να ιδρυθούν και φροντιστήρια όπου θα διδάσκονται τρία μαθήματα που προσφέρουν ταυτότητα και καλλιεργούν τα γερά και τρανά γράμματα του έθνους: Γλώσσα, Ιστορία και Θρησκευτικά. Υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές συνταξιούχοι, πραγματικά διαμάντια, έμπειροι και μορφωμένοι, αλλά κυρίως με αναφορά στην Πίστη και την Πατρίδα. Αυτούς να «ξετρυπώσουμε» και όσους νέους, αδιόριστους δασκάλους, κάνουν τον σταυρό τους και «δακρύζουν», όταν υψώνεται η γαλανόλευκη σημαία μας. Για να σωθεί η μαγιά του Μακρυγιάννη, για να ζήσει η Ελλάδα.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Κουβέντες ειπωμένες ...Σταμάτης Σπανουδάκης

Διαβάζοντας όλα αυτά που κατά καιρούς είπα, μου φαίνονται πολλά και συχνά σαν να τα ’χει πει κάποιος άλλος. Είμαι εγώ όμως, σε διάφορες περιόδους της ζωής μου και έχοντας απέναντι μου πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, αλλά και καταστάσεις.

Χαίρομαι που δεν αντιφάσκω και που η πίστη μου και οι αγάπες μου, παραμένουν ακλόνητες.

Εύχομαι να το διαβάζετε κατά καιρούς και κατά βούληση και να σας θυμίζει με αγάπη αυτόν που είπε τις λίγες αυτές κουβέντες, στα διαλείμματα της μουσικής του.

Είναι καλύτερα γι’ αυτόν που κάτι έχει να πει, να το λέει μόνος του σε όποιον θέλει ή μπορεί ν’ ακούσει. Πάντως στην ορχηστρική μουσική μου, ο στιχουργός μέσα μου δυσανασχετεί και περιμένει.

Η εποχή μας είναι εικόνα. Η καλή μουσική δέν πρέπει να είναι μόνο επίκαιρη.

Το ταλέντο χαρίζεται. Δεν μαθαίνεται και δεν αποκτιέται με κανένα ανθρώπινο τρόπο. Είναι δώρο. Ευλογημένοι όσοι το έχουν. Αλλά ευλογημένοι κι όσοι δεν το έχουν. Το ταλέντο βέβαια χρειάζεται δουλειά, αφοσίωση και υπέρλογη πίστη στο προσωπικό σου όραμα ή στο θαύμα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στεκόμουν «απέναντι» και κοίταγα τους «συμμετέχοντες». Αυτό ίσως να ήταν, και είναι ακόμη, ένα διαρκές παιδικό πνεύμα αντιλογίας, ή ίσως μια ηθελημένη καλλιτεχνική διαστροφή, ή ίσως ένας φόβος να μη χάσω κάτι το μοναδικό, κάτι το οποίο, παρεμπιπτόντως, περιμένω ακόμη.

Από το 1975 πιστεύω στον Χριστό και μιλάω γι’ Αυτόν σε κάθε ευκαιρία. Αρνούμαι το παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων, των παραγοντισμών και λέω σχεδόν πάντα ό,τι και όσα πιστεύω. Όλο αυτό μού προσέφερε τις επιπλέον δυνατότητες που έχει ένα παιδί, που οι γονείς του δεν το πολυκαταλαβαίνουν κι έτσι αναγκάζεται συνέχεια να προσπαθεί κι άλλο, μήπως αγαπηθεί κάποτε. Μου στέρησε τις ευνοϊκές κριτικές των «ειδικών», τις πλούσιες επιχορηγήσεις, την υποστήριξη γενικά ενός άρρωστου συστήματος, το οποίο όμως ούτως ή άλλως πολεμάω με τα λόγια την στάση και τη μουσική μου. Άρα, όλα καλά.

Το πρώτο πράγμα για το οποίο υποκλίνομαι σε έναν καλλιτέχνη είναι τo ταλέντο του. Τo δεύτερο είναι η στάση του στη ζωή. Δηλαδή τι έκανε με το δώρο που του χαρίστηκε. Το τρίτο, και ίσως ουσιαστικότερο, ο πόνος. Πάρα πολύ δύσκολα συνδυάζονται αυτές οι ιδιότητες σ’ έναν καλλιτέχνη.

Είναι πολύ μεγάλη η ελευθερία και η χαρά τού να μην χρωστάς τίποτα και σε κανένα.

Εγώ, από μουσική καταγωγή και σπουδές, είμαι «ροκάς» και «κλασσικός». Έλα όμως που το αίμα μού μίλησε για πίστη, για Κωνσταντινούπολη, για Σμύρνη, για Παλαιολόγους, για Αλέξανδρους... Εγώ απλώς γονάτισα και αφουγκράστηκα. Και μέχρι τώρα, γονατιστός, καλά βαδίζω.

Ο δρόμος της τέχνης είναι μοναχικός και δύσκολος. Συνήθως οι μεγάλοι καλλιτέχνες αγαπούν και τους δύο αυτούς δρόμους.

Κάνω μουσική για να πλησιάσω τον Θεό, όχι για ν’ αγαπηθώ απ’ τους ανθρώπους. Αυτό έρχεται ή δεν έρχεται, σαν κάτι πρόσθετο στο «εργόχειρό» σου.

Πηγές της έμπνευσής μου είναι ο Θεός και η Ελλάδα. Εκείνος, ο Ένας, γιατί άλλαξε τη ζωή μου σε μια στιγμή. Από τότε, δηλαδή εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια, όλα είναι διαφορετικά, πιο αγαπητικά και πιο πλούσια. Από την Ελλάδα κρατάω μέσα μου ιδιαίτερα την ιστορία της, την ιστορία μας. Με τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές μας. Τις μεγαλύτερες και τις φθηνότερες. Όλα αυτά και πολλά άλλα, κάπως«υπόγεια», τροφοδοτούν κι εμένα και τη μουσική μου.

Δεν χρειάζονται «προσόντα» για να αγαπήσει κάποιος την ορχηστρική μουσική. Αρκούν η καθαρή καρδιά και η αγαπητική διάθεση.

Θέλει πολύ θάρρος και πείρα για να χρησιμοποιείς δημιουργικά τα λάθη και τις αδυναμίες σου. Θέλει να αισθάνεσαι παιδί, μαθητής ακόμα και λίγο άχρηστος. Αυτή η ευλογημένη, για μένα, κατάσταση, δημιουργεί μουσική που αγγίζει τις καρδιές. Ο Λένον νομίζω είχε πει κάποτε: «Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, όταν κάνεις άλλα πλάνα».

Ο ρεαλισμός ποτέ δεν με ενδιέφερε.

«Και παρέα με τους μύθους ταξιδεύω στ’ ανοιχτά, γιατί ό,τι είναι κρυμμένο, μυστικό και μαγεμένο, αγαπάω αληθινά».

Πιστεύω ότι είναι μια εποχή που πρέπει όλοι να κοιτάξουμε μέσα μας. Μέσα μου νιώθω παιδί. Απεχθάνομαι το ρόλο του σοβαρού συνθέτη. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να μιλήσω πολλή ώρα σοβαρά και λέω συνέχεια αστεία. Δεν μου αρέσουν τα φαινομενικά μεγάλα πράγματα. Δεν έχω μιλήσει ποτέ για κύκλους τραγουδιών. Δεν ονομάζω τις μουσικές μου έργα. Μιλάω για κομμάτια ή για δίσκους.

«Πάλι απ΄ την αρχή σε μια χώρα που αιμορραγεί, πάλι απ΄ την αρχή,

μια κουβέντα ίσως είναι αρκετή».

Βλέπω όλη μου τη μουσική, σαν ένα «γράμμα» που γράφεται ακόμα. Κινηματογράφος, θέατρο, διαφήμιση, τραγούδια, θρησκευτική μουσική, ορχηστρική μουσική, Παλαιολόγοι, Αλέξανδροι, Σμύρνες καί άλλα πολλά, είναι ένα στο μυαλό μου. Όλα το ίδιο πράγμα λένε. Όλα την ίδια πίστη εκφράζουν.

https://youtu.be/IsxHPP_XFzg