Αν η προσευχή δεν σε αλλάζει προς το καλό, κάτι δεν κάνεις καλά στην προσευχή… και η προσευχή σου δεν είναι προσευχή

Η προσευχή ως άγγιγμα Θεού και ως κριτήριο ζωής

Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν αντιμετωπίζει την προσευχή ως λόγια, ούτε ως μια ψυχολογική εκτόνωση. Η προσευχή, όπως τη βιώνουν οι Άγιοι της Εκκλησίας, είναι πραγματική συνάντηση, είναι άγγιγμα Θεού. Και κάθε άγγιγμα αφήνει ίχνος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, στην «Κλίμακα», χρησιμοποιεί μια απλή αλλά συγκλονιστική εικόνα: ό,τι αγγίζουμε, μας μεταδίδει την κατάστασή του. Το ψυχρό παγώνει, το θερμό ζεσταίνει. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να αγγίζει κανείς τον Θεό –που είναι ειρήνη, αγάπη και φως– και να παραμένει εσωτερικά ατάραχος, σκληρός, ταραγμένος ή εμπαθής;

Η προσευχή κρίνεται από τους καρπούς της

Στην Ορθοδοξία, η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με θεωρίες αλλά με καρπούς ζωής. Η προσευχή δεν φαίνεται την ώρα που γίνεται, αλλά μετά. Φαίνεται στο βλέμμα, στον τρόπο που μιλάμε, στη στάση μας απέναντι στους άλλους.

Όπου υπάρχει αληθινή προσευχή:

• γεννιέται ειρήνη,
• μαλακώνει η καρδιά,
• υποχωρεί η εκδικητικότητα,
• σβήνει ο φθόνος,
• διαλύεται το μίσος.

Αν ο άνθρωπος βγαίνει από την προσευχή του και συνεχίζει να ζει μέσα στη σύγκρουση, στην ταραχή και στη σκληρότητα, τότε κάτι βαθύτερο δεν έχει συμβεί.

Η παιδική ματιά ως καθρέφτης αλήθειας

Συχνά, εκείνοι που αποκαλύπτουν την αλήθεια είναι τα παιδιά. Δεν ενδιαφέρονται για τύπους ή εξωτερικές εικόνες. Βλέπουν αν ο άνθρωπος άλλαξε. Αν έγινε πιο ήρεμος. Αν φωτίστηκε το πρόσωπό του.

Η Ορθόδοξη πνευματικότητα δεν χωρίζει τη λατρεία από τη ζωή. Δεν υπάρχει «πνευματικότητα» που να μη μεταμορφώνει την καθημερινότητα. Η προσευχή που δεν αγγίζει τις σχέσεις μας, δεν έχει ακόμη φτάσει στην καρδιά.

Οι Πατέρες περιγράφουν την προσευχή ως έξοδο από τα όρια του κόσμου. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μιλά για υπέρβαση της κτιστότητας. Ο άνθρωπος, για λίγο, σιωπά από τους θορύβους, αποσύρεται από τις μέριμνες, αποκόπτεται από τα ερεθίσματα και κατεβαίνει στο βάθος της ύπαρξής του. Η αληθινή προσευχή φαίνεται. Φαίνεται από την ευτυχία μας, την μακαριότητά μας, την λαμπρότητα του προσώπου μας.

Ο ίδιος ο Χριστός μας αποκαλύπτει τι σημαίνει προσευχή.

Στο Όρος Θαβώρ, η προσευχή γίνεται φανέρωση δόξας. Η Αγία Γραφή τονίζει ξεκάθαρα: την ώρα που προσευχόταν, έγινε η Μεταμόρφωση. Και όμως, οι Πατέρες επισημαίνουν κάτι ακόμη βαθύτερο: εκείνοι που μεταμορφώθηκαν πραγματικά ήταν οι μαθητές, γιατί τα μάτια τους άνοιξαν για να δουν.

Η προσευχή είναι ένα ταξίδι σε χώρους που νικάνε την γήινη φύση, χώρους υπεργήινους και υπεργαλαξιακούς. Ξεπερνάς, σύμφωνα με τον Αγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, τα όρια αυτού του κόσμου.

Η σιωπή ως πύλη προσευχής

Η Ορθόδοξη ζωή καλεί τον άνθρωπο στη σιωπή. Όχι ως φυγή, αλλά ως επιστροφή. Η προσευχή ζητά απομάκρυνση από τον θόρυβο, από τις εικόνες, από την αδιάκοπη πληροφορία. Σε μια ήσυχη ώρα, ο άνθρωπος στέκεται ενώπιον του Θεού όχι για να πει πολλά, αλλά για να είναι παρών. Εκεί, χωρίς φασαρία, αρχίζει η αληθινή εργασία της καρδιάς.

πηγή: https://romioitispolis.gr/