Ἄραγε, ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ πραγματικότητα, θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐφεύρουμε γιὰ νὰ γελάμε λιγάκι; Διότι ἡ εἴδηση ὅτι, πέντε χρόνια μετὰ, σοροὶ ἀνθρώπων ποὺ πέθαναν ἀπὸ τὸν κορωνοϊὸ βρίσκονται… ἀδιάλυτες ἐξαιτίας τῶν «εἰδικῶν μέτρων προστασίας», μοιάζει μὲ πικρὸ ἀνέκδοτο ποὺ ἀποφάσισε νὰ γίνει διοικητικὴ πράξη.
Θυμόμαστε ὅλοι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ τῆς ὑψηλῆς… μεταφυσικῆς ἐπιστήμης. Ἔναν ἰὸ ποὺ κολλοῦσε στὰ παγκάκια, στὸν ἀέρα, στὰ παπούτσια, στὴ σκέψη, ἀλλὰ κυρίως—ὅπως ἀποδείχθηκε—στὴν κοινὴ λογική. Φέρετρα σφραγισμένα ἑρμητικὰ, συγγενεῖς κρατημένοι σὲ ἀπόσταση λες καὶ ὁ νεκρὸς ἔκανε… μεταθανάτια περιοδεία μετάδοσης, τελετὲς ποὺ ἔμοιαζαν περισσότερο μὲ διαδικαστικὴ ἀποστείρωση παρά μὲ ἀποχαιρετισμό. Ὅλα στὸ ὄνομα μιᾶς «προφύλαξης» ποὺ δὲν ἐπέτρεπε οὔτε τὸ στοιχειῶδες ἀνθρώπινο: νὰ πενθήσεις.
Καὶ τώρα; Τώρα ἡ φύση, ἡ ὁποία συνήθως δὲν συμβουλεύεται ἐγκυκλίους, ἀπλῶς ἀρνεῖται νὰ συνεργαστεῖ μὲ τὴ γραφειοκρατία. Οἱ σοροὶ δὲν... ἀποσυντέθηκαν, ἐπειδὴ τοὺς βάλαμε σὲ πλαστικοὺς σάκους γιὰ νὰ «μὴ διαδοθεῖ ὁ ἰός». Σὰν νὰ φοβόμασταν ὅτι ἡ βιολογία θὰ παραβιάσει τὴν ὑπουργικὴ ἀπόφαση. Καὶ ἔτσι, πέντε χρόνια μετὰ, ἀνακαλύπτουμε ὅτι ἡ ὑπερβολὴ δὲν λύνει προβλήματα· τὰ θάβει—κυριολεκτικὰ—γιὰ νὰ τὰ βροῦμε μπροστά μας ἀργότερα.
Δὲν εἶναι, βέβαια, ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ φόβος νικᾷ τὴ λογική. Ἀλλὰ σπάνια ἡ ἱστορία προσφέρει τόσο χειροπιαστὴ—καὶ τόσο μακάβρια—ὑπενθύμιση. Ὅταν ἡ κοινωνία κυβερνᾶται ἀπὸ τὸν πανικό, τὸ ἀποτέλεσμα δὲν εἶναι περισσότερη ἀσφάλεια· εἶναι λιγότερη ἀνθρωπιά. Καὶ ὅταν ἀκόμη καὶ ὁ θάνατος ἀντιμετωπίζεται μὲ ὅρους ὑστερίας, τότε δὲν προστατεύουμε τὴ ζωή—ἀπλῶς ξεχνᾶμε τί σημαίνει.
Καὶ ἀπὸ ὀρθοδόξου πίστεως, τὸ ἐρώτημα γίνεται ἀκόμη βαρύτερο. Σὲ μιὰ χώρα ποὺ καυχᾶται γιὰ τὴν πνευματικὴ της παράδοση, ἡ στάση τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας ἔμοιαζε συχνὰ περισσότερο μὲ σιωπηλὴ προσαρμογὴ παρά μὲ μαρτυρία. Ἀντὶ νὰ ὑπενθυμίσει ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι ὁ ἔσχατος φόβος, ἀντὶ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος καὶ τὸ μυστήριο, ἔδειξε νὰ συμπορεύεται μὲ τὸ κλίμα πανικοῦ, λες καὶ ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως μποροῦσε νὰ τεθεῖ σὲ καραντίνα. Ἡ θεολογία ὑποχώρησε μπροστὰ στὴ διαχείριση, καὶ ἡ μαρτυρία μπροστὰ στὴν ἀσφάλεια.
Ἴσως, λοιπόν, τὸ πραγματικὸ μάθημα νὰ μὴν βρίσκεται στὶς ἐκταφές, ἀλλὰ στὴ μνήμη. Ὄχι τῶν νεκρῶν· τῶν ζωντανῶν. Νὰ θυμόμαστε πόσο εὔκολα ἡ λογικὴ παραχωρεῖ τὴ θέση της στὸν φόβο, καὶ πόσο δύσκολα τὴν ξανακερδίζουμε. Διότι, ἂν δὲν μάθουμε τίποτα, τὴν ἐπόμενη φορὰ δὲν θὰ θάψουμε μόνο τὴν ὑπερβολή—θὰ θάψουμε ξανά καὶ τὴν κρίση μας.
Καβάλα: Θὰ ξεθάψουν 150 σοροὺς γιατί δὲν ἔλιωσαν λόγῳ τοῦ εἰδικοῦ τρόπου ταφῆς θανόντων ἀπὸ Covid
Τὸ δημοτικὸ συμβούλιο Καβάλας καλεῖται νὰ ἀποφασίσει γιὰ τὴ δωρεὰν ἐκταφῇ σὲ περίπου 150 τάφους στὰ δημοτικὰ κοιμητήρια.
Σύμφωνα μὲ τὴν proininews.gr θὰ γίνει διπλῆ ἐνέργεια στὴ σορὸ καὶ στὴν κάσα, σὲ ἀνθρώπους ποὺ πέθαναν ἀπὸ κορονοϊό. Ὅπως ἐξηγήθηκε χθὲς στὴ συνεδρίαση τῆς δημοτικῆς ἐπιτροπῆς ποὺ τὸ θέμα ἔλαβε πρώτη ἔγκριση, οἱ συγκεκριμένοι σοροὶ τόσο καιρὸ μετὰ μένουν ἀδιάλυτοι!
Ἡ εἰσήγηση ποὺ ἔχουν στὴ διάθεσή τους οἱ δημοτικοὶ σύμβουλοι ἀναφέρει: «Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκταφῇς τῶν περιστατικῶν μὲ αἰτία θανάτου τὸν ἰὸ COVID-19 μετὰ τὴν παρέλευση πέντε ἐτῶν, διαπιστώθηκε πὼς τὰ περιστατικὰ αὐτὰ βρέθηκαν ἐντελῶς ἀδιάλυτα διότι σύμφωνα μὲ τὴν κείμενη νομοθεσία γιὰ τὴν μὴ διάδοση τοῦ ἰοῦ ἦταν τοποθετημένα μέσα σὲ πλαστικοὺς σάκους. Τὰ περιστατικὰ αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν τὰ κοιμητήρια τοῦ Δήμου Καβάλας ἀνέρχονται σὲ περίπου ἑκατὸν πενῆντα καὶ σύμφωνα μὲ τὴν τρέχουσα κατάστασή τους ἀπαιτεῖται ἡ ἐκταφῇ, ἡ ἀφαίρεση τῶν πλαστικῶν καλυμμάτων καὶ ὁ ἐνταφιασμός τους ξανὰ γιὰ νὰ παραμείνουν τοὐλάχιστον ἕνα χρόνο ἐνταφιασμένα ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἀποσύνθεση τους».
πηγή: orthodoxia-ellhnismos.g
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου