Σε έναν κόσμο που τρέχει, βιάζεται και ζει με το γκάζι πατημένο, υπάρχει μια απλή αλλά βαθιά αλήθεια που πολλοί ξεχνούν: πριν ξεκινήσουμε για οπουδήποτε, πριν γυρίσουμε το κλειδί στη μίζα, πριν πατήσουμε το γκάζι, αξίζει να σταματήσουμε για λίγο. Να κλείσουμε τα μάτια, να σταυρώσουμε τα χέρια ή απλά να ψιθυρίσουμε μέσα μας μια προσευχή στο Χριστό και στο Άγιο Χριστόφορο που είναι προστάτης των οδηγών. Προσευχή όχι από φόβο, αλλά από ταπείνωση και εμπιστοσύνη. Για να ζητήσουμε φωτισμό, εγρήγορση, προστασία – όχι μόνο για εμάς, αλλά και για όλους όσους θα συναντήσουμε στον δρόμο.Η προσευχή δεν είναι μαγική φόρμουλα, αλλά ανοίγει την καρδιά και το μυαλό. Μας κρατάει σε εγρήγορση, μας βοηθάει να βλέπουμε πιο καθαρά, να αντιδρούμε πιο γρήγορα, να μένουμε ψύχραιμοι όταν όλα γύρω μας τρέχουν. Και κυρίως, μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι στο τιμόνι. Υπάρχει Κάποιος που βλέπει και τον δρόμο μπροστά και τον κίνδυνο που έρχεται από την απέναντι λωρίδα.
Πολλοί άνθρωποι έχουν σωθεί την τελευταία στιγμή, με τρόπο που δεν εξηγείται εύκολα. Μας λέει ο Μακαριστός π. Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέα ότι κάποτε, ενώ οδηγούσε ένας γνωστός του, τον χτύπησε κεραυνός. Το ρεύμα ήταν τόσο δυνατό που θα έπρεπε να τον είχε σκοτώσει ακαριαία. Όμως επέζησε. Και όταν τον ρώτησαν πώς, απάντησε απλά: «Εκείνη τη στιγμή προσευχόμουν». Η προσευχή κυριολεκτικά τον έσωσε. Ο Θεός θέλει να τον επικαλούμαστε. Να ζητάμε την βοήθεια και προστασία Του.
Και δεν είναι μόνο οι μεγάλοι κίνδυνοι. Είναι και οι μικρές στιγμές: η στιγμή που κουράζεσαι και τα μάτια σου βαραίνουν, η στιγμή που ο άλλος οδηγός κάνει λάθος και μπαίνει στη λωρίδα σου, η στιγμή που ένα παιδί τρέχει ξαφνικά στον δρόμο. Ο Κύριος μέσα από την προσευχή μας, μας δίνει εγρήγορση, μας δίνει ψυχραιμία, μας βοηθάει να αντιδράσουμε σωστά – και πολλές φορές, μας προστατεύει χωρίς να το καταλάβουμε.
Πριν ξεκινήσουμε λοιπόν, ας αφιερώσουμε λίγα δευτερόλεπτα. Ένα «Κύριε, φώτισέ με, κράτα με, οδήγησέ με σώο πίσω στο σπίτι μου». Και ας προσθέσουμε και μια ευχή για τον διπλανό οδηγό, για τον πεζό, για το παιδί που θα διασχίσει τον δρόμο. Γιατί στον δρόμο δεν είμαστε μόνοι μας. Είμαστε όλοι μαζί, και η προσευχή μας μπορεί να γίνει η αόρατη ασπίδα που σώζει ζωές – τη δική μας και των άλλων.
Και στο τέλος της διαδρομής, όταν γυρίσουμε σπίτι και κλείσουμε την πόρτα πίσω μας, ας μην ξεχάσουμε να πούμε ένα «ευχαριστώ». Γιατί πολλές φορές, αυτό που θεωρούμε «τυχερό» μπορεί να ήταν κάτι πολύ περισσότερο.
πηγή: https://romioitispolis.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου