"Ο Νυμφίος"

Ο Νυμφίος! Ποιός άλλος; Ο Χριστός. Είναι ο ωραιότερος Νυμφίος. Το ωραιότερο πρόσωπο. Η ομορφιά του Χριστού είναι ασύγκριτη. Και από πλευράς ουσίας και από πλευράς διαρκείας. Η ομορφιά των ανθρώπων είναι σχετική και επιδερμική.

Η ομορφιά του Χριστού είναι απόλυτη και αληθινή. Το πρόσωπο του Χριστού ακτινοβολεί. Όσο διαφέρει η λάμψη μιας φωτοβολίδας από τη λάμψη του ήλιου, άλλο τόσο, και απείρως περισσότερο, διαφέρει η ομορφιά των ανθρώπων από την ομορφιά του Χριστού. Διερωτώνται, πως τα πλήθη συνέρρεαν κοντά στο Χριστό. Απλούστατα: Η ωραιότητα του προσώπου του σαγήνευε. Η θεία του φύσις προσέδιδε κάτι το ουράνιο και υπερφυσικό στο θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού… Διερωτώνται, πως και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι, νέοι και νέες, που προσκολλώνται και αγαπούν φλογερά το Χριστό. Απλούστατα: Ο Χριστός γι’ αυτούς είναι το θάμβος και η θεία μαγεία.

Επίσκοπος Ιωσήφ Ρωγών. Από το ρακένδυτο πετραχήλι του κρέμονται οι ψυχές όλων των πολιορκημένων Μεσολογγιτών

200 Χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου: Η Έξοδος αποφασίστηκε στο συμβούλιο της 8ης Απριλίου του 1826, ημέρα Πέμπτη προ της Κυριακής των Βαΐων. Την ίδια εκείνη ημερομηνία, την 8η Απριλίου του 1798, κατά ευλογημένη σύμπτωση, είχε γεννηθεί ο άνθρωπος που ύμνησε τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και απαθανάτισε την ιερή μνήμη τους στους αιώνες, ο Διονύσιος Σολωμός…

Επίσκοπος Ιωσήφ Ρωγών…

Το συμβούλιο που θα προεδρεύσει ο Επίσκοπος ονομάσθηκε Συμβούλιο του Θανάτου. Από το ρακένδυτο πετραχήλι του κρέμονται οι ψυχές όλων των πολιορκημένων Μεσολογγιτών.

Η ώρα της μεγάλης μάχης πλησιάζει.

Η πρόταση ήταν πολύ σκληρή, σφαγή όλων των γυναικόπαιδων του Μεσολογγίου, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.

Ο Επίσκοπος Ιωσήφ αντέδρασε αμέσως λέγοντας:

Η Μεγάλη Εβδομάδα ως πορεία μεταμορφώσεως της ανθρώπινης ύπαρξης

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η Μεγάλη Εβδομάδα ως πορεία μεταμορφώσεως της ανθρώπινης ύπαρξης

Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν αποτελεί απλώς την κορύφωση του εκκλησιαστικού έτους· αποτελεί την κορύφωση της θείας οικονομίας και την αποκάλυψη του βάθους της τριαδικής αγάπης μέσα στην ιστορία. Στα γεγονότα που εκτυλίσσονται από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα έως το κενό Μνημείο, ο άνθρωπος δεν παρακολουθεί ένα θρησκευτικό δράμα· εισέρχεται στο ίδιο το μυστήριο της υπάρξεως.

Ο Χριστός δεν έρχεται να διδάξει απλώς μια ηθική ανωτερότητα, ούτε να θεμελιώσει μια νέα ιδεολογία. Έρχεται να αποκαλύψει ότι ο Θεός είναι Αγάπη ως τρόπος υπάρξεως. Και η αγάπη αυτή δεν παραμένει αφηρημένη έννοια, αλλά λαμβάνει σάρκα, δάκρυ, αίμα, σιωπή, Σταυρό.

Στη Μεγάλη Εβδομάδα φανερώνεται το παράδοξο της θείας παντοδυναμίας:

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: Ἡ ξηρανθείσα συκή

Μέ ὠθεῖ νά μιλήσω ὁ ἐνυπόστατος Λόγος τοῦ Θεοῦ. Αὐτός πού δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τούς πατρικούς κόλπους καί κυοφορήθηκε ἀπερίγραπτα στά σπλάχνα τῆς Παρθένου. Αὐτός πού ἔγινε γιά μένα ὅ,τι ἐγώ εἶμαι, Αὐτός πού εἶναι ἀπαθής ὡς πρός τήν θεότητά Του καί περιβλήθηκε ὡστόσο ὁμοιοπαθές μέ ἐμένα σῶμα.

Αὐτός πού στόν οὐρανό ἐποχεῖται πάνω στά χερουβικά ἅρματα καί πάνω στή γῆ καβαλικεύει σέ γαϊδουράκι (πρβλ. Ματθ. 11, 7-9). Ὁ βασιλιάς τῆς δόξας, Αὐτός πού μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Πνεῦμα εὐφημεῖται ἀπό τά Σεραφίμ ὡς ἅγιος καί δέχεται τά ψελλίσματα τῶν παιδιῶν ἀπό τήν ἄκακη γλώσσα τους. Αὐτός πού εἶναι Θεός καί ἔχει τή μορφή δούλου καί πού ἔλαβε τή μορφή τοῦ δούλου. Αὐτός πού εἶναι ἄυλος καί ἀόρατος Θεός καί δέχτηκε νά λάβει ὁρατό καί ψηλαφητό σῶμα. Αὐτός πού βάδισε ἀκούσια στό πάθος, γιά νά μοῦ χαρίσει τήν ἀπάθεια. Αὐτός ὁ Ὁποῖος βλέποντας τόν ἄνθρωπο, πού ἔπλασε σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα Του καί τήν ὁμοίωσή Του, τό πλάσμα τῶν χεριῶν Του, νά ἔχει δελεαστεῖ ἀπό τήν ἀπάτη τοῦ φιδιοῦ, ἐκεῖνον νά ἔχει πέσει στήν παράβαση τῆς ἐντολῆς Του καί νά ἔχει γίνει ὑποχείριος τῆς φθορᾶς καί ὑπόλογος θανάτου, δέν ἄντεξε.

Μεγάλη Δευτέρα – Μνήμη του μακαρίου Ιωσήφ του Παγκάλου

 

Ο Ιωσήφ πωλούμενος υπό των αδελφών του

{…} Ο Ιωσήφ, ο γιός του πατριάρχη Ιακώβ, πουλήθηκε από τους αδελφούς του και κατέληξε στην Αίγυπτο, στο σπίτι του Πετεφρή. Η γυναίκα του Πετεφρή είχε πονηρούς σκοπούς για τον Ιωσήφ. Στο τέλος τον συκοφάντησε και τον έστειλε στη φυλακή. Νόμιζε ότι έτσι του έκανε κακό. Απεναντίας, η φυλακή ήταν οίκημα πιο ήσυχο και ασφαλισμένο από το σπίτι του Πετεφρή. Γιατί σ’ εκείνο το σπίτι μπορεί να είχε πολλές ανέσεις, αλλά ζούσε σ’ έναν ακατάπαυστο φόβο από τις αμαρτωλές επιθέσεις της ακόλαστης δράκαινας. Η αγωνία του ήταν βασανιστικότερη από τη ζωή της φυλακής. Προτιμούσε να ζει μαζί με κατάδικους παρά με μια μανιασμένη κυρά. Στο δεσμωτήριο τον παρηγορούσε η σκέψη ότι βρέθηκε εκεί για να μη χάσει την αγνότητά του, ενώ, όσο έμενε κοντά της, έτρεμε μήπως η ψυχή του τραυματιστεί. Έτσι, ουσιαστικά δεν μπήκε σε φυλακή, αλλά γλύτωσε από φυλακή. Ήρθε σε ρήξη με τον επίγειο κύριό του, τον Πετεφρή, αλλά σε στενότερο σύνδεσμο με τον ουράνιο Κύριό του, το Θεό.

Στο ίδιο έργο θεατές...

Γράφει ο π. Σπυρίδων Σκουτής

Δυστυχώς κάθε χρόνο ιδιαίτερα στην εορτή του Πάσχα αποκαλύπτεται αφενός η έλλειψη κατηχήσεως των πιστών και αφετέρου η αδιαφορία ή διαφορετικά η λανθασμένη στάση σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ιδιαίτερα τη Θεία Κοινωνία.

Ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τη Θεία Κοινωνία ως τον ίδιο τον Χριστό. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι απλά μια ευλογία από την Εκκλησία και αυτό για να μας πάνε καλά τα πράγματα. Όσον αφορά τις πνευματικές προϋποθέσεις. Δεν υπάρχουν κατά την άποψη τους. Αν είσαι vegan μπορείς να κοινωνάς συνέχεια, διότι όπως πιστεύουν η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία είναι «κοιλιακή» υπόθεση και όχι καρδιακή.

Φράσεις όπως: «Θα κοινωνήσω για το έθιμο», «Πάσχα είναι καλό είναι να κοινωνήσουμε όλοι λόγω της εορτής», «Τυπικά πρέπει να κοινωνήσουμε αφού θα συναντηθούμε όλοι για Πάσχα στο χωριό, έτσι λέει η παράδοση». Πολλές μητέρες ή γιαγιάδες πιέζουν τα παιδιά και τα εγγόνια να κοινωνήσουν με το ζόρι με το πρόσχημα: «Είναι καλό, για να σε έχει καλά ο Θεός». Συχνά ακούμε βέβαια και το απίστευτο: «Ψωμάκι, κρασάκι και χρυσό δοντάκι για να μην πάθουμε τίποτα και να έχουμε υγεία».

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ: «Επιδόματα για να κάνουμε παιδιά», όπως «προίκα για να παντρευτούμε»;

Είναι τελικά οικονομικοί οι λόγοι για το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα;

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Είναι γνωστό το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας. Συζητείται σε συνέδρια, απασχολεί Υπουργεία και αναγγέλλονται μέτρα, αλλά τα πράγματα πηγαίνουν όλο και χειρότερα. Το 2025, καταγράφηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας από το 1932, στις 66.532 (1). Ενώ το 2010 οι γεννήσεις ήταν 114.766, μέσα σε 15 χρόνια, το 2025 κατέρρευσαν στις 66.532 με την πτωτική πορεία να είναι συνεχής. Τα αρνητικά φυσικά ισοζύγια μετά το 2010 (συνολικά 510 χιλ. θάνατοι περισσότεροι από τις γεννήσεις κατά την περίοδο 2011-2024) συνέβαλαν και στην σημαντική μείωση του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας, (-715 χιλ. κατά την ΕΛΣΤΑΤ)».

Η ενδεικτική καμπύλη απεικονίζει την κατάσταση στο παρακάτω γράφημα: (1)

Από τα Βάγια στην Ανάσταση, μια εβδομάδα δρόμος… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Κοίτα τους…

Όλους αυτούς που Τον ζητωκραυγάζουνε. Είναι οι ίδιοι που θα ουρλιάζουμε σε λίγες μέρες, για να Τον σταυρώσουν. Όλοι αυτοί που σήμερα φωνάζουν «ωσσανά», μετά μανίας θα φωνάζουν «σταυρωθείτω».

Να μην σου κάνει εντύπωση… Δεν περιμέναν τέτοιο Βασιλιά. Πράο, φτωχό και ταπεινό, πάνω σε γαϊδουράκι…

Όλοι τους περιμέναν τιμωρό… Κάποιον που με την φοβερή του δύναμη, θα τιμωρούσε όσους δεν τους χώνευαν καθόλου. Κάποιον, που θα τους χώριζε τους ανθρώπους, σε καλούς και σε κακούς. Κάποιον που θα εκπλήρωνε όλα τους τα θέλω, και όλες τους τις προσδοκίες…

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Εἰς τήν Κυριακή τῶν Βαΐων

Η Βαϊοφόρος. Φορητή εικόνα του 15ου – 16ου αιώνα 

στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοκουρδαλιωτίσσης, Κούρδαλι

Σέ καιρό εὐνοίας σέ ἐπήκουσα καί σέ ἡμέρα σωτηρίας σ’ ἐβοήθησα», εἶπε ὁ Θεός μέ τό στόμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα (Ἡσ. 49, 8). Καλό λοιπόν εἶναι νά εἰπῶ σήμερα τό ἀποστολικό ἐκεῖνο πρός τήν ἀγάπη σας: «Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού ἡμέρα σωτηρίας ἄς ἀπορρίψωμε λοιπόν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἄς ἐκτελέσουμε τά ἔργα τοῦ φωτός, ἄς περπατήσουμε μέ σεμνότητα, σάν σέ ἡμέρα» (Β΄ Κορ. 6, 2· Ρωμ. 13, 12).

Διότι προσεγγίζει ἡ ἀνάμνησις τῶν σωτηριωδῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καί τό νέο καί μέγα καί πνευματικό Πάσχα, τό βραβεῖο τῆς ἀπαθείας, τό προοίμιο τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Καί τό προκηρύσσει ὁ Λάζαρος πού ἐπανῆλθε ἀπό τά βάραθρα τοῦ Ἅδη, -ἀφοῦ, μέ μόνο τόν λόγο καί τό πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ, πού ἔχει τήν ἐξουσία ζωῆς καί θανάτου, ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς τήν τέταρτη ἡμέρα- καί προανυμνοῦν παιδιά ἄκακα καί πλήθη λαοῦ, μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Θείου Πνεύματος, Αὐτόν πού λυτρώνει ἀπό τόν θάνατο, πού ἀνεβάζει τίς ψυχές ἀπό τόν Ἅδη καί πού χαρίζει ἀΐδια ζωή στήν ψυχή καί στό σῶμα.

Κυριακή των Βαΐων. Η εκπλήρωση των προφητειών

Το γεγονός, που σύμφωνα με τη λειτουργική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας σηματοδοτεί την έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδας, η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, συνιστά το τέλος μιας μακράς ιστορίας, έξι περίπου αιώνων.

Ήταν τέλη του 587 π.Χ. όταν τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά της κοσμοκράτειρας τότε Βαβυλώνας, καταλάμβαναν για δεύτερη φορά την πρωτεύουσα του αδύναμου, μικρού και υποτελούς ήδη βασιλείου του Ιούδα, την Ιερουσαλήμ. Σφαγές, λεηλασίες και εξορία ήταν, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, τα επακόλουθα της άλωσης. Τα τείχη της πόλης και τα σημαντικότερα κτήριά της κείτονταν σε ερείπια· ο ίδιος ο περίφημος ναός του Σολομώντα, μάρτυρας ενός άλλοτε λαμπρού παρελθόντος, πυρπολημένος και κατεστραμμένος· τα σκεύη του ναού, και το ιερότερο όλων η κιβωτός της διαθήκης, λάφυρα στα χέρια των εχθρών. Όμως δεν είναι αυτά που κυρίως απασχολούν τους αιχμάλωτους στη Μεσοποταμία Ιουδαίους. Το μυαλό τους το τυραννάει μια άλλη, πολύ πιο βασανιστική σκέψη. Το ερώτημα που τώρα τους απασχολεί είναι το πώς μπορεί ο Θεός να εγκατέλειψε τον λαό του, τον λαό που έβγαλε από την Αίγυπτο με τόσο θαυμαστό τρόπο, τον λαό που οδήγησε μέσα από την έρημο όπου τον φρόντιζε και τον προστάτευε, τον λαό στον οποίο χάρισε τη χώρα όπου τόσα χρόνια κατοικούσε ευτυχισμένος. Και ακόμα πιο αμείλικτο προκύπτει το ερώτημα αν ο Μαρδούκ, ο θεός των Βαβυλωνίων, αποδείχτηκε ισχυρότερος από εκείνον ο οποίος για χάρη του λαού του «ἐπάταξεν ἔθνη πολλὰ καὶ ἀπέκτεινεν βασιλεῖς κραταιούς» (Ψαλ 134:10). Τα ερωτήματα αυτά έγιναν παράπονο και το παράπονο τραγούδι:

Τά καθήκοντά μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού ἔγινε στόν ἱ. ναό Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθηνῶν, τήν 10.4.1960.

Φθάσαμε, ἀγαπητοί μου, στά σωτήρια πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στή Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἡ ἑβδομάδα αὐτή λέγεται Μεγάλη, διότι μέσα στίς 168 ὧρες της τιμῶνται μεγάλα γεγονότα, μοναδικά καί κοσμοϊστορικά, πού συγκλόνισαν τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια καί τά καταχθόνια. Γι’ αὐτό ἡ ἑβδομἀδα αὐτή ὀνομάζεται Μεγάλη· ἀλλά καί γι’ αὐτό δέν θά πρέπει νά περάσει ὅπως οἱ ἄλλες.

Καί θέτω τό ἐρώτημα: ποιά εἶναι τά καθήκοντα ἑνός Χριστιανοῦ τή Μεγάλη Ἑβδομάδα;

Τό πρῶτο καθῆκον, ἀδελφοί μου, εἶναι νά εὐχαριστήσουμε ἀπό τήν καρδιά μας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅλη βέβαια ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα εὐχαριστῶ, ἕνα «Δόξα σοι, Κύριε», γιά τίς μικρές καί μεγάλες εὐεργεσίες του, τίς φανερές καί ἀφανεῖς, γιά ὅλα τά καλά, ὑλικά καί πνευματικά, πού ἐπιδαψιλεύει... ἡ χάρις του. Ἄνθρωπος ἀγνώμων εἶναι χειρότερος ἀπό ζῶο.

Ζωή σε οθόνες: 7 ώρες online καθημερινά και 44 χρόνια μπροστά σε displays

Η ψηφιακή υπερσύνδεση και το τίμημά της: Υγεία, μοναξιά και η άνοδος της ευεξίας

Η καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου διαμορφώνεται όλο και περισσότερο γύρω από τις οθόνες, με τον χρόνο που αφιερώνεται στο διαδίκτυο να έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Σύμφωνα με πρόσφατες αναλύσεις, οι χρήστες περνούν σχεδόν επτά ώρες την ημέρα online, ενώ η συνολική έκθεση σε ψηφιακές συσκευές στη διάρκεια της ζωής αγγίζει τα 44 χρόνια.

Η συνεχής χρήση των social media και των ψηφιακών πλατφορμών μεταφράζεται σε χρόνια ολόκληρα μέσα σε περιβάλλοντα scrolling και ειδοποιήσεων. Σε βάθος ζωής, ο χρόνος αυτός αντιστοιχεί σε πέντε χρόνια και τέσσερις μήνες αποκλειστικά σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταδεικνύοντας το μέγεθος της ψηφιακής εξάρτησης.

Δημογραφικό – Ελλάδα: «Ειδικοί» προτείνουν 700.000 έξτρα μετανάστες – Ξεδιάντροπα μιλούν για αντικατάσταση Ελλήνων και το βαφτίζουν «μονόδρομο»!

Ινστιτούτα για το δημογραφικό εισηγούνται ξεδιάντροπα ανθελληνικά μέτρα - Η μόνη νεοταξική τους «λύση» είναι ο θάνατος των λαών – εθνών

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Όταν η αντικατάσταση του πληθυσμού των Ελλήνων γίνεται αιχμή στρατηγικής που ανακοινώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο από φορείς για το δημογραφικό, τότε μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι οι Έλληνες βρίσκονται υπό απροκάλυπτο διωγμό.

Ο ανεξάρτητος επιστημονικός φορέας ΙΔΕΜ (Ινστιτούτο Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών) παρουσίασε τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα. Ανάμεσα στις παρεμβάσεις που προτείνονται, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει η αύξηση των μεταναστευτικών ροών (!), η οποία μάλιστα μεταφέρεται από μεγάλο συστημικό site ως «μονόδρομος» προκειμένου να καλυφθεί το εθνικό έλλειμμα σε πολίτες παραγωγικής ηλικίας.

Ξεκινώντας μια ανάλυση για την κρίσιμη ηλικιακή ομάδα γυναικών 25 έως 44 ετών που «εξαφανίζονται» από την Ελλάδα, ουσιαστικά το ΙΔΕΜ παρουσιάζει μια μη αναστρέψιμη κατάσταση που παρόλα τα κοινωνικοπολιτικά μέτρα που προτείνονται, κρίνεται απαραίτητη η εισαγωγή ξένου πληθυσμού. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τον ΙΔΕΜ η Ελλάδα «πρέπει να πετύχει θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο κατά 700 χιλιάδες άτομα έως το 2050» ή με άλλα λόγια 28 χιλιάδες μετανάστες ετησίως, για τα επόμενα 25 χρόνια!

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 5.4.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (Φιλιπ 4,4-9))]

  Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Χαίρετε…, Γνωσθήτω τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν…, Μηδὲν μεριμνᾶτε…, 
Λογίζεσθε…, Ταῦτα πράσσετε»

Μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ διανύσαμε τὴν εὐλογημένη καὶ κατανυκτικὴ περίοδο τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης τεσσαρακοστῆς, καὶ ἤδη ζοῦμε τὸν θρίαμβο τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ θανάτου. Ἀνέστησε τὸν φίλο του τετραήμερο Λά-ζαρο, καὶ ὁ λαὸς τὸν ὑποδέχεται μὲ τιμὲς στὰ Ἰεροσόλυμα. Ἡ Βαϊφόρος σηματοδοτεῖ τὴν ἀρχὴ τοῦ Πάθους. Ἀπὸ τώρα μπαίνομε στὴν ἁγία καὶ μεγάλη ἑβδομάδα τῶν παθῶν ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν θάνατο τοῦ θανάτου καὶ τὴν λάμψι τῆς ζωῆς, τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ.

Κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέρα τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἐπιλεγμένο ἀπὸ τὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολή περιέχει στοργικὲς προτροπὲς καὶ ὁδηγίες τοῦ Παύλου. Καὶ ἐμεῖς τὶς ἀκοῦμε μὲ προσοχή.

Η παρουσία του αγίου Λαζάρου στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά

Τα ιερά λείψανα του αγίου και δικαίου Λαζάρου, του Φίλου του Χριστού, σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία,

βρίσκονται στην περιοχή του χωριού Ευαγγελισμός του δήμου Βόλβης του νομού Θεσσαλονίκης και περιμένουν την ανακάλυψή τους και την επιστημονική τους ταυτοποίηση…

Στο χωριό εγκαταστάθηκαν αδελφοί μας πρόσφυγες, ξεριζωμένοι από το χωριό Εσμέ της Μικράς Ασίας, που ήρθαν στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, φέρνοντας μαζί τους ως πολύτιμο θησαυρό τα ιερά λείψανα. Εκεί οικοδόμησαν καλαίσθητο εκκλησάκι του αγίου Λαζάρου, που αποτελεί το σπουδαίο πνευματικό κέντρο τους μέχρι σήμερα και όπου η παρουσία του αγίου Λαζάρου έχει γίνει αισθητή πολλές φορές. Τα τελευταία όμως χρόνια, ορισμένα ανεξήγητα «σημεία» φαίνεται να υποδεικνύουν ότι τα ιερά λείψανα, που σήμερα αγνοούνται, ήρθε η ώρα να αποκαλυφθούν.

Μνήμη της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη και των Αγίων Μαρτύρων Θεοδώρας και Διδύμου (5 Απριλίου)

Θεσσαλονίκη σχούσα καλά μυρία,

Kαι Θεοδώραν πλούτον άσυλον φέρεις.

Οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη

Aύτη η Oσία Θεοδώρα, επειδή εκ νεαράς της ηλικίας ηγάπησε τον Xριστόν, διά τούτο αρνήθη τον κόσμον και τα εν κόσμω, και πηγαίνουσα εις Kοινόβιον, έγινε Mοναχή. Όθεν αγωνισθείσα, εκατώρθωσεν όλας τας αρετάς. Tόσην δε υπερβολικήν υπακοήν και τιμήν επρόσφερεν η μακαρία εις όλας τας αδελφάς, και μάλιστα εις την προεστώσαν και Hγουμένην, εις τρόπον ότι, και μετά θάνατον έδειξεν αυτήν, ωσάν να ήτον ζωντανή. Όθεν επειδή εφύλαξε την ζωήν της καθαράν και ακηλίδωτον, διά τούτο αφήκε τον εαυτόν της εις τας λοιπάς αδελφάς του Mοναστηρίου, μίαν στήλην ζωντανήν, και ένα παράδειγμα έμψυχον της αρετής. Mετά ολίγον δε καιρόν αφ’ ου απέθανεν η Θεοδώρα, απέθανε και η Hγουμένη, η οποία και αυτή έζησε με καθαράν και πνευματικήν ζωήν. Διά τούτο έγινε πολλή συνδρομή του λαού εις τον ενταφιασμόν της, και αρχόντων ονομαστών.

Κυριακή των Βαίων (Πρωτ. Αλεξάνδρου Σμέμαν)

Το Σάββατο του Λαζάρου, από λειτουργικής πλευράς, είναι τα προεόρτια της Κυριακής των Βαΐων – της Εισόδου του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα. Και οι δύο αυτές γιορτές έχουν ένα κοινό θέμα: το θρίαμβο και τη νίκη. Το Σάββατο του Λαζάρου αποκαλύπτει τον Εχθρό, δηλαδή το Θάνατο · η Κυριακή των Βαΐων προαναγγέλλει το νόημα της νίκης ως θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού και ως αποδοχή από τον κόσμο του μόνου Βασιλέως , του Ιησού Χριστού.

Σε όλη τη διάρκεια της επί γης ζωής του Ιησού Χριστού, η σεμνή είσοδός Του στην Αγία Πόλη ήταν το μόνο ορατό σημείο θριάμβου. Μέχρι αυτή τη μέρα ο Ιησούς έδειχνε επίμονη άρνηση σε κάθε περίπτωση θριάμβου και δόξας Του. Έξι μέρες όμως πριν το Πάσχα, όχι μόνο δέχτηκε να δοξαστεί, αλλά ο ίδιος προκάλεσε και οργάνωσε αυτή τη δόξα. Κάνοντας αυτό που προανήγγειλε ο προφήτης Ζαχαρίας: «ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται σοι… πραύς και επιβεβηπώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» (Ζαχ. 9, 9), φανέρωσε ότι ήθελε να επιδοκιμαστεί και να αναγνωριστεί ως Μεσσίας, Βασιλέας και Λυτρωτής του Ισραήλ.

Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι λογιστὴς νὰ μετράει θερμίδες καὶ μέρες· εἶναι Πατέρας ποὺ λαχταρᾶ νὰ δεῖ τὰ παιδιά του στὸ τραπέζι Του

Πάτερ μὲ ρωτάει κάποια εἶναι δίκαιο ἐγὼ νὰ νηστεύω 48 ἡμέρες γιὰ νὰ κοινωνήσω τὸ Πάσχα καὶ κάποιος ἄλλος μόνο τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα κ νὰ κοινωνάει ἐξίσου; Μήπως εἶναι ἄδικο; καὶ εἶμαι κορόϊδο;

Ἀπάντηση

Παιδί μου, ἡ ἐρώτηση αὐτὴ εἶναι ἀνθρώπινη, ἀλλὰ κρύβει μιὰ παγίδα ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς στερήσει ὅλη τὴν ὠφέλεια τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνα. Ἂς βάλουμε τὰ πράγματα σὲ μιὰ σειρὰ μὲ ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια.

Ἡ Νηστεία δὲν εἶναι «Εἰσητήριο», ἀλλὰ «Θεραπεία»

Ἡ Θεία Κοινωνία δὲν εἶναι μιὰ ἀνταμοιβὴ ποὺ τὴν «ἀγοράζουμε» μὲ ἡμέρες ἀφαγίας. Ἂν ἦταν ἔτσι, κανεὶς δὲν θὰ ἦταν ποτὲ ἄξιος. Ἡ νηστεία εἶναι τὸ γυμναστήριο τῆς ψυχῆς. Ἐσὺ ποὺ νηστεύεις 48 ἡμέρες, προπονεῖς τὴ θέλησή σου, καθαρίζεις τὸ νοῦ σου καὶ προετοιμάζεις τὸ «σπίτι» τῆς ψυχῆς σου γιὰ... νὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Χριστό.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Γιατί ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα και η προθυμία μας για τις μέρες αυτές

Ομιλία που εκφωνήθηκε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και διδάσκει για ποιο λόγο ονομάζεται έτσι και αναφέρεται επίσης στο «Να υμνής, ψυχή μου, τον Κύριο» και στο δεσμοφύλακα που αναφέρεται στις Πράξεις.

α’. Τελειώσαμε το ταξίδι της νηστείας και με τη χάρη τον Θεού φτάσαμε πια στο λιμάνι. Όμως ας μην επαναπαυώμαστε, επειδή φτάσαμε στο λιμάνι, αλλά, τώρα που πλησιάσαμε στο τέλος, ας αγρυπνούμε πιο πολύ.

Το ίδιο κάνουν κι οι καπετάνιοι: όταν είναι να οδηγήσουν στην είσοδο λιμανιού κανένα τεράστιο φορτηγό πλοίο, γεμάτο ως επάνω από σιτάρι κι άλλα εμπορεύματα, είναι όλο αγωνία και φόβο, μήπως, ύστερα από ταξίδι σε μακρινές θάλασσες, χτυπήση το καράβι σε βράχο και βουλιάξη μ’ όλο το φορτίο του.

Κι εμείς επίσης πρέπει να φοβώμαστε και να είμαστε όλο αγωνία, μήπως ξεστρατίσωμε, τη στιγμή που βρισκόμαστε στο τέλος κι η ανταμοιβή για τους κόπους μας περιμένει. Γι’ αυτό χρειάζεται να δυναμώσωμε το ζήλο μας.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Ζωσιμά του κηδεύσαντος την Oσίαν Mαρίαν την Aιγυπτίαν (4 Απριλίου)

Ζώσαν προπέμψας Ζωσιμάς την Mαρίαν,

Θανούσαν εύρεν. Aλλά νυν ζώσιν άμα.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία και Όσιος Ζωσιμάς. Ιερά Μονή Παναγίας του Άρακα

Νέος εισήλθε ο όσιος Ζωσιμάς σε μια κοινοβιακή μονή της Παλαιστίνης, έζησε εκεί επί πενήντα τρία έτη, όπου και κατέστη ονομαστός για τις αρετές και την σύνεσή του. Μία ημέρα έβαλε λογισμό ότι έφθασε στην τελειότητα και ότι κανείς δεν είχε να του διδάξει τίποτε πλέον για τον μοναχικό βίο. Ήλθε τότε Άγγελος Κυρίου και τον πρόσταξε να μεταβεί στην Μονή του Τιμίου Προδρόμου στις όχθες του Ιορδάνη. Η μονή αυτή ήταν οργανωμένη ως λαύρα και οι μοναχοί εγκαταβίωναν με μεγάλη άσκηση, σε αδιάκοπη σιωπή. Πιστοί στην παράδοση του αγίου Ευθυμίου, είχαν το έθιμο να μεταβαίνουν στην έρημο στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, για να αγωνιστούν κατά μόνας ενώπιον Κυρίου, έκαστος κατά την δύναμιν αυτού.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ – ΚΡΙΣΙΜΗ Η 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ: Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΓΚΕΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ

 

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Ο Αντίχριστος και η θεσμική διακήρυξη της Ειρήνης: Μια ανατομία του σύγχρονου πειρασμού

Περίληψη από 60σέλιδη διάλεξη του Peter Thiel σύμφωνα με το Politico και Guardian.

Αντίφωνο

1. Η Κρίση της Ονοματοδοσίας και η Λεκτική Δειλία

Η ύστερη νεωτερικότητα, παρά την τρομακτική τεχνική και υπολογιστική της ισχύ, πάσχει από μια θεμελιώδη λεκτική πενία. Ενώ ο πολιτισμός μας είναι ικανός να διαχειρίζεται ροές δεδομένων, να προσδιορίζει παγκόσμιους κινδύνους και να ανασυντάσσει τη βιολογία, αδυνατεί πλέον να μιλήσει καθαρά για τα «στοιχειώδη συστατικά». Αυτή η λεκτική δειλία εκδηλώνεται ως αδυναμία ορισμού του κακού, της αλήθειας και του ανθρώπου. Αντ' αυτού, ο σύγχρονος λόγος καταφεύγει σε ένα λεξιλόγιο πολιτικής απονευρώσεως, όπου η εξουσία βαφτίζεται «διακυβέρνηση», η υπακοή «ευθυγράμμιση» και η πνευματική κρίση «οικονομικός κίνδυνος». Αυτή η μετατόπιση δεν είναι τυχαία, αλλά προετοιμάζει το έδαφος για μια «ψευδή ειρήνη», η οποία επιδιώκει να σώσει την ανθρωπότητα από το βάρος της ίδιας της της ελευθερίας μέσω της καθολικής χειραγώγησης.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Σχετικά για τον θάνατο ως ύπνο

“Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται, αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν” (Ιωάννης 11:11)Η Έγερσις του Λαζάρου. Τοιχογραφία του 12ου αιώνα στην Ιερά Μονή Παναγίας Ασίνου

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς! Ω τι γλυκιά είδηση για τον κόσμο! Ο φυσικός θάνατος, επομένως, δεν σημαίνει τον αφανισμό του ανθρώπου, αλλά μόνο έναν ύπνο, από τον οποίο μόνο Εκείνος μπορεί να ξυπνήσει τον άνθρωπο. Αυτός που με το λόγο Του εμφύσησε την ζωή στο πρώτο χώμα.

Όταν ο Κύριος κραύγασε: “Λάζαρε!” (Ιωάννης 11:43), ο νεκρός άνθρωπος ηγέρθη και έζησε. Ο Κύριος γνωρίζει το όνομα του καθενός από εμάς. Εφόσον ο Αδάμ γνώριζε τα ονόματα κάθε πλάσματος του Θεού, πως ο Κύριος δεν θα γνωρίζει καθέναν από εμάς με το όνομα μας; Όχι μόνο γνωρίζει, αλλά μας καλεί επίσης με το όνομα μας. Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μοναδικού Εραστή της ανθρωπότητας! Αυτή η φωνή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα του Θεού. Τότε πως δεν μπορεί να μας ξυπνήσει από τον αμαρτωλό ύπνο μας;

Ιερού Χρυσοστόμου, Στον τετραήμερο Λάζαρο (Περί του ομοουσίου)

Ιερού Χρυσοστόμου, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ

Ομιλία Θ΄: ΣΤΟΝ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟ ΛΑΖΑΡΟ

Ο Λάζαρος σήμερα με την ανάστασή του από τους νεκρούς, μάς χαρίζει τη λύση πολλών και διαφόρων σκανδάλων. Πραγματικά δεν ξέρω πώς το ανάγνωσμα αυτό έδωσε και στους αιρετικούς λαβή και στους Ιουδαίους αφορμή για αντιλογία, όχι επειδή πραγματικά υπάρχει τέτοια αφορμή, μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλά επειδή εκείνοι είναι κακόψυχοι. Πολλοί δηλαδή από τους αιρετικούς λένε ότι ο Υιός δεν είναι όμοιος με τον Πατέρα. Γιατί; «Διότι χρειάστηκε», λένε, «ο Χριστός να προσευχηθεί για να αναστήσει τον Λάζαρο· εάν δεν προσευχόταν δεν θα μπορούσε να αναστήσει τον Λάζαρο. Και πώς», λένε, «μπορεί να είναι όμοιος εκείνος που προσευχήθηκε με εκείνον που δέχθηκε την παράκληση; Διότι ο μεν Υιός προσεύχεται, ενώ ο Πατέρας δέχτηκε την προσευχή από εκείνον που τον παρακαλούσε». Βλασφημούν όμως αυτοί μην μπορώντας να καταλάβουν ότι η προσευχή έγινε από συγκατάβαση και εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας των παρευρισκομένων εκεί.

Λαζαρίνες και λαζαράκια – Ένα έθιμο για το Σάββατο του Λαζάρου

-Έθιμα, παροιμίες και ονομασίες για τον Απρίλιο-

Μπορεί ο Μάρτιος να είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης, όμως ο Απρίλιος είναι ο μήνας που ανθίζουν τα λουλούδια και γεμίζει όλη η φύση χρώματα και ευωδιές.

Γι΄ αυτό μάλιστα λένε «ο Μάρτης έχει τ΄ όνομα, ο Απρίλης έχει τη χάρη». Οι βροχές αυτόν τον μήνα είναι ευεργετικές για τους γεωργούς, καθώς τα σπαρτά τους έχουν μεγαλύτερη καρποφορία. Έτσι επικράτησε και η λαϊκή παροιμία: «Αν κάνει ο Μάρτης δυο νερά κι Απρίλης άλλο ένα, χαρά σε εκείνον τον ζευγά που ‘χει πολλά σπαρμένα».

Όμως ο Απρίλιος στην ελληνική συνείδηση είναι άμεσα συνδεδεμένος με το Πάσχα. Γι΄ αυτό και ο λαός μας του έχει δώσει διάφορα ονόματα, όπως Ανοιξιάτη, Λαμπριάτη αλλά και Αϊ-Γιωργίτη, λόγω της γιορτής του αγίου, ο οποίος είτε τιμάται στις 23 Απριλίου κάθε χρόνου είτε τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, αν αυτό πέφτει μετά τη μέρα της γιορτής του. Ο Απρίλιος, και πιο συγκεκριμένα η περίοδος του Πάσχα, σφύζουν από ελληνικά έθιμα και παραδόσεις. Φυσικά, αυτά τα έθιμα εμφανίζονταν εντονότερα και σε περισσότερες περιοχές στο παρελθόν από ό,τι σήμερα, αλλά σε κάποια χωριά της Ελλάδος τηρούνται μέχρι τις μέρες μας.

Η ανθρωπότητα είναι φτιαγμένη για τη Βασιλεία του Θεού, όχι για να διαλυθεί από βόμβες.

Καθισμένοι και σκεπτόμενοι τον πόλεμο, συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι μόνο η μέγιστη μορφή κρετινισμού, αλλά και η κορύφωση της δαιμονοποίησης των ελίτ.

Γιατί να σκοτώνουμε εκατομμύρια ανθρώπους; Για χρήματα; Για εξουσία; Για εικόνα;

Τι αφήνεις πίσω σου; Εκατομμύρια δάκρυα, άπειρο θυμό, ορφανά, χήρες, καταστροφή, φτώχεια, θάνατο, κόλαση. Για ποιο λόγο; Απλώς επειδή είσαι κρετίνος και δαιμονοποιημένος.

Η κολασμένη μάστιγα που στρέφεται στην ανθρωπότητα, για αυτοκαταστροφή, πρέπει να σταματήσει. Δεν επιτρέπεται να κάθεσαι και να παρακολουθείς καθώς εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνονται, καθώς ολόκληρες χώρες καταστρέφονται, καθώς μητροπόλεις μετατρέπονται σε ερήμους, αλλά κυρίως καθώς εκατομμύρια δολοφόνοι καταρρέουν στην κόλαση.

Οι συμφορές και οι κίνδυνοι διδάσκουν την προσευχή

«Οι συμφορές και οι κίνδυνοι δίδαξαν πολλούς να προσεύχονται. Μ’ επισκέφτηκε κάποτε στην αποθήκη τροφίμων ένας στρατιωτικός, που κατευθυνόταν στη Θεσσαλονίκη. Η ψυχή μου τον αγάπησε και του λέγω: «Προσεύχου στον Κύριο να λιγοστέψουν οι θλίψεις». Κι αυτός απαντά: «Ξέρω να προσεύχομαι. Το έμαθα στον πόλεμο, όταν ήμουν στις μάχες. Παρακαλούσα θερμά τον Κύριο να με φυλάξει ζωντανό. Τα βόλια έπεφταν, τα βλήματα έσκαζαν και λίγοι έμειναν στη ζωή. Αν και πήγα πολλές φορές στη μάχη, ο Κύριος με φύλαξε». Ενώ τα έλεγε αυτά, έδειχνε πως προσευχόταν και από τη στάση του σώματός του φαινόταν πως ήταν όλος βυθισμένος στον Θεό» (Οσίου Σωφρονίου, Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας).

Ένας από τους πιο βαθιά προσευχομένους ανθρώπους της συγχρόνου εποχής, που θα πει τους ολοκληρωτικά στραμμένους με μεγάλο πόθο στην αγάπη του Θεού, ήταν ο μεγάλος όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. Ο εξίσου μεγάλος Σωφρόνιος ευτύχησε, όπως ομολογεί, να έχει ως Γέροντά του τον Σιλουανό τα τελευταία οκτώ έτη της ζωής του οσίου και ευτυχήσαμε και εμείς μαζί του, γιατί ο Θεός τον φώτισε και διέσωσε τα πολύτιμα χειρόγραφά του, τα οποία και...

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Ιωσήφ του Υμνογράφου και του Oσίου Πατρός ημών και Oμολογητού Nικήτα Hγουμένου Mονής του Mηδικίου (3 Απριλίου)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Iωσήφ του υμνογράφου

Ζώντος Θεού συ θείος υμνητής Πάτερ,

Eγώ δε σου θανόντος υμνητής νέος.

Όσιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος

Oύτος ο Όσιος Iωσήφ ήκμαζε κατά τους χρόνους Θεοφίλου του εικονομάχου, εν έτει ωλβ΄ [832], εκατάγετο δε από την νήσον της Σικελίας, υιός υπάρχων γονέων Πλωτίνου και Aγάθης ονομαζομένων. Ήτον δε ευσεβής και πράος κατά την γνώμην, και εκαταγίνετο εις την μελέτην των θείων Γραφών. Όταν δε εσκλαβώθη η Σικελία από τους Aγαρηνούς, επήγεν ο Όσιος εις τον Mορέαν, μαζί με την μητέρα και αδελφούς του, και από εκεί επήγεν εις την Θεσσαλονίκην, όπου και έγινε Mοναχός, και εμβήκεν εις τους πνευματικούς αγώνας της ασκήσεως. Kαι κλίνην μεν, είχε την γην εστρωμένην με ένα δέρμα, τα φορέματά του δε, ήτον ευτελή. H τροφή του, ήτον ολίγον ψωμί, και το πιοτόν του, ήτον το απλούν νερόν. Eμεταχειρίζετο αγρυπνίαν και στάσιμον ολονύκτιον.

«Όχι» της Εκκλησίας στον γάμο ομόφυλων ζευγαριών – Τι αποφάσισε το ΣτΕ

Στο προσκήνιο ξανά το ζήτημα της υιοθεσίας

Αντιδράσεις στην Εκκλησία της Ελλάδος προκάλεσε η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο έκρινε συνταγματικό τον νόμο για τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.

Το θέμα βρέθηκε στο επίκεντρο της συνεδρίασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου την Τετάρτη, με την Εκκλησία να επαναλαμβάνει τις πάγιες αρνητικές της θέσεις, παραπέμποντας τόσο στο ανακοινωθέν της Ιεραρχίας του Ιανουαρίου 2024 όσο και στο φυλλάδιο «Προς τον Λαό».

Ιστορική απόφαση του ΣτΕ για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών

Η Ολομέλεια του ΣτΕ, με την απόφαση 392/2026, έκρινε οριστικά ότι ο νόμος 5089/2024 είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα. Το ανώτατο δικαστήριο έκρινε πως ο πολιτικός γάμος και η δυνατότητα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια δεν παραβιάζουν το άρθρο 21 περί προστασίας της οικογένειας.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Μάθε ποιος είσαι!

Ποιος νίκησε το διάβολο; Αυτός που γνώρισε την ασθένειά του, τα πάθη και τα ελαττώματα, που έχει.

Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει…

Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι.

Ποιος είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιος νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων.

Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο.

Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.

Η κρατική δολοφονία της Noelia Castillo στην Ισπανία μας αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζουμε, αφού κάποιοι προοδευτικοί και ψευτοφιλελεύθεροι κάνουν ήδη κινήσεις για να ψηφιστεί και στην Ελλάδα νόμος που θα νομιμοποιεί την "ευθανασία". Το άρθρο του Brendan O' Neill με τίτλο "Δεν υπάρχει τίποτα ευσπλαχνικό στον θάνατο της Noelia Castillo" από τον Spectator αυτής της εβδομάδας εκθέτει τη φρίκη και την ηθική αθλιότητα πίσω από αυτή την κρατική πρακτική :

«Αυτή την εβδομάδα, στην Ισπανία, ένα θύμα βιασμού δολοφονήθηκε από το κράτος. Μια νεαρή γυναίκα σε πόνο και απόγνωση δεν έλαβε ούτε αγάπη ούτε δικαιοσύνη, αλλά θάνατο. . Η λύση της κυβέρνησης για τα βάσανά της δεν ήταν να την αγκαλιάσει με στοργή, αλλά να της χορηγήσει θανατηφόρα φάρμακα για να πεθάνει. Ακούγεται σαν σκηνή από ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα υπό το καθεστώς ευθανασίας που έχουν υιοθετήσει πολλά κράτη.

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου (τῆς Κλίμακος): Περὶ καταλαλιᾶς

Το όραμα του Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος. 

Φορητή εικόνα του 12ου αιώνα στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά

ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ

Περὶ καταλαλιᾶς

ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ὅσους σκέπτονται ὀρθὰ δὲν θὰ ἔχη, νομίζω, ἀντίρρησι ὅτι ἡ καταλαλιὰ γεννᾶται ἀπὸ τὸ μίσος καὶ τὴν μνησικακία. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὴν ἐτοποθετήσαμε στὴν σειρά της μετὰ τοὺς προγόνους της. Καταλαλιὰ σημαίνει γέννημα τοῦ μίσους, ἀσθένεια λεπτή, ἀλλὰ καὶ παχειά· παχειὰ βδέλλα, κρυμμένη καὶ ἀφανής, ποὺ ἀπορροφᾶ καὶ ἐξαφανίζει τὸ αἷμα τῆς ἀγάπης. Σημαίνει ὑπόκρισις ἀγάπης, αἰτία τῆς ἀκαθαρσίας, αἰτία τοῦ βάρους τῆς καρδιᾶς, ἐξαφάνισις τῆς ἁγνότητος.

2. Ὑπάρχουν κόρες ποὺ διαπράττουν αἴσχη, χωρὶς νὰ κοκκινίζουν. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες οἱ ὁποῖες φαίνονται ντροπαλές, καὶ ὅμως διαπράττουν, κρυφά, χειρότερα αἴσχη ἀπὸ τὶς προηγούμενες. Κάτι παρόμοιο παρατηροῦμε καὶ στὰ πάθη τῆς ἀτιμίας. Τέτοιες κόρες εἶναι ἡ ὑποκρισία, ἡ πονηρία, ἡ λύπη, ἡ μνησικακία, ἡ ἐσωτερικὴ καταλαλιὰ τῆς καρδιᾶς. Ἄλλη ἐντύπωσι δημιουργοῦν ἐξωτερικὰ καὶ ἄλλος εἶναι ὁ στόχος τους.

1η Απριλίου 1955 Έναρξη του απευλευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων - Αρχ. Επιφάνιος Κ. Χατζηγιάγκου

Εἶναι γεγονὸς ἀδιαμφισβήτητο, ὅτι κάθε σελίδα τῆς μακραίωνης ἑλληνικῆς ἱστορίας, εἶναι γεμάτη μὲ θυσίες καὶ ἡρωϊκὰ κατορθώματα, ποὺ καμμιὰ φυλὴ δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσει. Κάθε σπιθαμὴ ἑλληνικῆς γῆς εἶναι ποτισμένη μὲ αἷμα μαρτύρων καὶ ἡρώων, ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος.

Ὑπάρχει ὅμως μιὰ γωνιὰ τοῦ ἑλληνισμοῦ ποὺ κατέχει θέση ξεχωριστή. Εἶναι ἴσως ἡ πιὸ πολύπαθη καὶ μαρτυρική. Κι αὐτὴ εἶναι ἡ Κύπρος. Γῆ ἑλληνικὴ πάνω ἀπὸ τρεῖς χιλιάδες χρόνια, δόξασε τὴ φυλὴ μὲ τὸν πολιτισμὸ καὶ τοὺς ἀγῶνες της.

Μὲ τὴν ἐξάπλωση τοῦ χριστιανισμοῦ, ἡ Κύπρος δέχεται τὸ κήρυγμα τοῦ Θεανθρώπου ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους Παῦλο καὶ Βαρνάβα. Ἀναρίθμητοι εἶναι οἱ μάρτυρες καὶ οἱ ὅσιοι τῆς πίστεως ποὺ ἔχει νὰ παρουσιάσει, ὥστε δίκαια νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς «ἁγία νῆσος».

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Τίτου του Θαυματουργού (2 Απριλίου)

Tι τούτο Tίτε; και συ λείπεις εκ βίου;

Λείπω μεταστάς, δόξαν ούτω Kυρίω.

Δευτερίη Tίτοιο από ψυχήν νόες ήραν.

Όσιος Τίτος ο Θαυματουργός. Τοιχογραφία του 16ου αιώνα 

στην Πατριαρχική Ιερά Μονή Πεκίου (Πέτς) στο Κοσσυφοπέδιο

Oύτος ο μακάριος και Άγιος Πατήρ ημών Tίτος, ηγάπησε τον Θεόν εκ νεαράς του ηλικίας. Όθεν επήγεν εις ένα Kοινόβιον και έγινε Mοναχός, και τόσον επρόκοψεν εις την υπακοήν και ταπείνωσιν, ώστε οπού υπερέβη, όχι μόνους τους αδελφούς του Kοινοβίου εκείνου, αλλά και όλους τους άλλους Mοναχούς εκείνου του καιρού. Έγινε δε και Hγούμενος και ποιμήν των λογικών προβάτων του Xριστού, και τόσην αγάπην και πραότητα και συμπάθειαν είχεν ο τρισόλβιος εις το ποίμνιόν του, εις τρόπον ότι τότε δεν ήτον άλλος τινας όμοιος αυτού. Eφυλάχθη δε καθαρός και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν εκ νεαράς του ηλικίας, ωσάν Άγγελος Θεού, διά τούτο ηξιώθη να γένη και θαυματουργός. Oύτω λοιπόν ζήσας, και αφήσας τους μαθητάς και συνασκητάς του, εικόνα έμψυχον της εδικής του αρετής και ασκητικής πολιτείας, απήλθε προς Kύριον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Λίγες μικρές ανάσες… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Λίγες μικρές ανάσες…

Αυτό είναι που σου χρειάζεται.

Λίγη ξεκούραση. Λίγο ξεμπούκωμα. Να κατεβάσεις για λίγο από την πλάτη τον «σταυρό» σου…

Λίγες μικρές ανάσες…

Όχι.

Μην περιμένεις να σου το «πει» κανείς.

Μην περιμένεις, να σου δώσει την άδεια η μάνα σου, ή ο πατέρας σου, ο άντρας σου ή η κοινωνία…

Από μόνος, εσύ μέτρησε τις δυνάμεις σου και δες το πόσο αντέχεις…

Λίγες μικρές ανάσες…

Λίγο χρόνο με σένα και για σένα.

Δεν είναι εγωισμός όλο αυτό.

Είναι ο δρόμος για να κοντέψει ο άνθρωπος τον συνάνθρωπο και τον Θεό τον Ίδιο.

Λίγες μικρές ανάσες…

Ή θα τις πάρεις από μόνος σου, ή θα σε αναγκάσει το σώμα σου να το κάνεις…

Λίγες μικρές ανάσες…

Πάρ’ τες πριν είναι αργά.

Καλό σου βράδυ.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Ο σχεδιασμός για την Τελετή του Αγίου Φωτός και τις Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας

Της Μαρίας Γιαχνάκη

Η Αστυνομία της Ιερουσαλήμ συναντήθηκε με τους εκπροσώπους του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων το μεσημέρι της Τρίτης και έδωσε οδηγίες για τις Ιερές Ακολουθίες και την Τελετή του Αγίου Φωτός, τις οποίες το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο θα πρέπει να τηρήσει για την ασφάλεια των πιστών.

Έτσι σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, θα τελεστούν κανονικά όλες οι Ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας, μόνο με 15 Αγιοταφίτες Πατέρες στον Πανάγιο Τάφο και στον Ναό της Αναστάσεως, ενώ οι υπόλοιποι Αγιοταφίτες θα τελέσουν τις Ιερές Ακολουθίες στο παρεκκλήσι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που βρίσκεται μέσα στο Πατριαρχείο.

Η Λιτανεία και η Πομπή που πραγματοποιείται κάθε χρόνο για τη μνήμη της εισόδου του Χριστού στην Ιερουσαλήμ από το χωριό Βηθσφαγή δεν θα πραγματοποιηθεί μιας και το χωριό βρίσκεται εκτός της Αγίας Πόλης της Ιερουσαλήμ.

Γερμανία: Ανθίζει η Ορθοδοξία στη χώρα του Νίτσε την ώρα που εκατομμύρια καθολικοί και προτεστάντες εγκαταλείπουν τους ναούς

Αδειάζουν τα εκκλησιάσματα των αιρετικών «εκκλησιών» γιατί το νόθο ευαγγέλιο έχει ημερομηνία λήξης - Αντιθέτως η Ορθοδοξία παρουσιάζει αξιόλογη άνθιση

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Εκκοσμίκευση, ακατάπαυστα σκάνδαλα, θεολογικές πλάνες, αιρετικές καινοτομίες, αξιοθρήνητη ιεραποστολή, βλάσφημες επιμειξίες με τον wokeισμό. Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που οι δυτικοθρεμμένες «εκκλησίες» στη Γερμανία αποψιλώνονται αφού πέφτουν επάνω τους οι ακρίδες του μηδενισμού.

Όπως μας πληροφορεί η Γραφή, ο ακλόνητος βράχος της μίας και αληθινής Ορθόδοξης Εκκλησίας, είναι η ανόθευτη πίστη στο Ευαγγέλιο του σωτήρα Χριστού. Όταν ο θεμέλιος λίθος – Χριστός, απορρίπτεται από το οικοδόμημα αιρετικών εκκλησιών, η κατάρρευση είναι προδιαγεγραμμένη. Οι αιρετικές κακοδοξίες δημιουργούν ένα απονεκρωμένο ευαγγέλιο, ένα ηθικοπλαστικό αλλά αδειανό καβούκι που δεν αγγίζει τις ψυχές.

Πογκρόμ σε βάρος των Ρωμηών της Συρίας από φανατικούς Ισλαμιστές

Με βαθιά ανησυχία αλλά και έντονη αγανάκτηση παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα τις συνεχιζόμενες διώξεις των Ρωμηών της Συρίας από οργανωμένες ομάδες φανατικών Ισλαμιστών, οι οποίες μεθοδικά και απροκάλυπτα εξαπολύουν βίαιες επιθέσεις εναντίον τους, όπως συνέβη την Παρασκευή στην πόλη Σουκαϊλαμπίγια, την αρχαία Σελεύκεια.

Ενώπιον αυτών των γεγονότων, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης παραμένει αδιάφορη και αδρανής. Η χλιαρή ανακοίνωση ανησυχίας που εξέδωσε, η οποία δεν ανταποκρίνεται στη σοβαρότητα των γεγονότων, αποκαλύπτει έλλειψη ουσιαστικής βούλησης και αδυναμία να σταθεί στο ύψος των ευθυνών της απέναντι στους διωκόμενους Ρωμηούς.

Από πού φαίνεται η πνευματική πρόοδος του χριστιανού – Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

Οι αμαρτίες, αν αξιοποιηθούν για ταπείνωση, είναι σαν την κοπριά που ρίχνουμε στα φυτά. Η Οσία Μαρία είχε φθάσει σε τέτοια πνευματικά μέτρα, που βρισκόταν έναν πήχη πάνω από την γη, όταν προσευχόταν. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι αμαρτωλοί έχουν πολύ υλικό για ταπείνωση

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όσοι έζησαν αμαρτωλή ζωή και ύστερα μετανόησαν και άρχισαν να ζουν πνευματικά, πρέπει να δέχωνται με χαρά τις ταπεινώσεις και τις θλίψεις που τους συμβαίνουν, γιατί έτσι εξοφλούν.

Βλέπουμε την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που έζησε αμαρτωλή ζωή, όταν μετανόησε και άλλαξε ζωή, οι κοσμικές επιθυμίες την βασάνιζαν. Έκανε όμως μεγάλη πάλη, για να τις διώχνη. Της έλεγε ο διάβολος: «Τι θα χάσης, αν δης λιγάκι την Αλεξάνδρεια; Δεν σου λέω να διασκεδάσης, μόνο να την δης λίγο από μακριά», και εκείνη ούτε γύριζε να κοιτάξη.

Τι μετάνοια είχε! Άλλες Οσίες, που δεν είχαν ζήσει κοσμική ζωή, δεν είχαν πόλεμο. Η Οσία Μαρία, που είχε ζήσει κοσμική ζωή, είχε και πόλεμο. Η ταλαιπωρία αυτή είναι η καυτηρίαση των πληγών της αμαρτίας. Και έτσι φθάνουν και οι μεν και οι δε στην ίδια κατάσταση.

-Σε αυτές τις περιπτώσεις, Γέροντα, δεν υπάρχει καθόλου θεία παρηγοριά;

Αγιος Νεομάρτυς ̉Αβραάμιος (1ῃ ̉ Απριλίου)

Ο ῞Αγιος Νεομάρτυς ̉Αβραάμιος καταγόταν ἀπό τήν Βουλγαρία καί ζοῦσε στήν Ρωσία. ̉Αρχικά ἦταν Μουσουλμάνος, ἀλλά ὅταν ἄκουσε τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ἀσπάσθηκε τήν ̉Ορθόδοξη πίστη. ῏Ηταν φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων πρός τούς φτωχούς.

Στήν πόλη Βολγάρα, στίς κατώτερες ἐκβολές τοῦ ποταμοῦ Βόλγα, ὁ ἅγιος ̉Αβραάμιος ἄρχισε νά μιλάει στούς συμπατριῶτες του γιά τόν ἀληθινό Θεό. Τότε τόν συνέλαβαν ὁμόθρησκοί του καί προσπάθησαν νά τόν ἐξαναγκάσουν νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. ῾Ο ῞Αγιος, ὅμως, ἔμεινε σταθερός στήν χριστιανική του πίστη. ῎Ετσι, τό ἔτος 1229, τεμάχισαν τόν ῞Αγιο καί ἔπειτα τόν ἀποκεφάλισαν.

Οἱ Ρώσοι Χριστιανοί, πού ζοῦσαν στήν πόλη, ἐνταφίασαν τό ἱερό λείψανο τοῦ ῾Αγίου στό χριστιανικό κοιμητήριο.

῾Η ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων του ἔγινε στίς 6 Μαρτίου τοῦ ἔτους 1230 ἀπό τόν μεγάλο πρίγκιπα τοῦ Βλαντιμίρ Γεώργιο, ὁ ὁποῖος τά ἐναπέθεσε στόν ἱερό ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς μονῆς Κνιατζινίν.

῾Η μνήμη τοῦ Νεομάρτυρα ῾Αγίου ̉Αβρααμίου ἐορτάζεται τήν 1ῃ ̉Απριλίου.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών και Oμολογητού Mακαρίου, Hγουμένου Mονής της καλουμένης Πελεκητής (1η Απριλίου)

O Mακάριος μακαριστός εν βίω,

Mακαρίως νυν γη ενοικεί μακάρων.

Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Mακάριος ήτον από την Kωνσταντινούπολιν, εν έτει ψπε΄ [785], όταν δε ήτον νήπιον, έμεινεν ορφανός, διά τούτο ανετράφη από τον γνήσιον θείόν του, και εδόθη εις παιδείαν ιερών γραμμάτων. Όθεν επειδή έτυχε δεξιάς φύσεως, και έδειξε μεγάλην επιμέλειαν, τούτου χάριν εις ολίγον καιρόν έμαθε την γνώσιν της Aγίας Γραφής, και εγνώρισε, τόσον την των γηΐνων πραγμάτων ευτέλειαν και ογλίγωρον τούτων φθοράν, όσον και των Oυρανίων την αφθαρσίαν και αϊδιότητα. Διά τούτο ευγαίνωντας από την Kωνσταντινούπολιν, επήγεν εις ένα Mοναστήριον ονομαζόμενον Πελεκητή1. Συναριθμήσας λοιπόν τον εαυτόν του με τους εκεί Mοναχούς, από Xριστοφόρος μετωνομάσθη ύστερον Mακάριος, διά του θείου και αγγελικού σχήματος. Όθεν αφ’ ου υπηρέτησεν εις όλας τας διακονίας του Mοναστηρίου, και εκατώρθωσε τας αρετάς, μάλιστα δε και εξαιρέτως αφ’ ου απόκτησε πολλήν ταπείνωσιν, τότε έγινεν Hγούμενος των αδελφών, και θαυματουργός εξαίσιος. Διά μέσου γαρ αυτού ιάτρευεν ο Θεός πάθη ανίατα, και διά προσευχής του, εν καιρώ αβροχίας βροχήν εξ ουρανού έδωκεν.

«Αυτό το δικτατορικό ηλεκτρονικό σύστημα θα βάλει σε ζυγό την ψυχή, θα καταδυναστεύει τη σκέψη του ανθρώπου». Άγιος Ιουστίνος Πίρβου

Άγιος Ιουστίνος Πίρβου

Από το βιβλίο “Ζωή Θυσιαζόμενης Αγάπης, Γέρων Ιουστίνος Πίρβου”

Θεωρώ ότι το ηλεκτρονικό σύστημα αποτελεί τον ύστατο ζυγό πού επιβάλλεται στον άνθρωπο, ώστε αυτός να μην κινείται πιά καθόλου, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Να κρατά τον άνθρωπο δέσμιο, όσο γίνεται πιο δεμένο με την ταΐστρα του, σαν ένα αλυσοδεμένο ζώο, το οποίο δεν τρώει παρά το χόρτο που του δίνει ο ιδιοκτήτης του.

Σκοπός της παγκόσμιας διακυβέρνησης, τούτη την ώρα, δεν είναι άλλος από την διάλυση του ανθρώπου και τη διάλυση της επαφής μεταξύ των ανθρώπων.

Εάν κάποια πολιτικά συστήματα καθυποτάσσουν τα δικαιώματα των ανθρώπων, αυτό το δικτατορικό ηλεκτρονικό σύστημα θα βάλει σε ζυγό την ψυχή, θα καταδυναστεύει τη σκέψη του ανθρώπου.

Ρητορικὴ μίσους τὸ «ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς»

Γράφει ὁ Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Δημοσιεύτηκε στὶς 26 Μαρτίου 2026 ἡ πολυαναμενόμενη ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου τῆς Φινλανδίας μὲ πρωταγωνίστρια τὴν Päivi Räsänen, πρώην Ὑπουργὸ Ἐσωτερικῶν τῆς χώρας, μέλος τοῦ φινλανδικοῦ κοινοβουλίου ἀπὸ τὸ 1995, ἰατρὸ στὸ ἐπάγγελμα, πολύτεκνη μητέρα 5 παιδιῶν καὶ γιαγιὰ 12 ἐγγονῶν.

Ἡ περίπτωσή της εἶχε ἐξ ἀρχῆς προκαλέσει τὸ διεθνὲς ἐνδιαφέρον καθὼς ἅπτεται τῆς ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης καὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας σὲ μιὰ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἐπελαύνει ἡ ὑστερία τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας ποὺ ἐπιδιώκει τὴ φίμωση κάθε «παρεκκλίνουσας» φωνῆς.

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2019 ἡ Päivi Räsänen τέθηκε ὑπὸ ποινικὴ ἔρευνα γιὰ μιὰ δημοσίευση στὸν προσωπικό της λογαριασμὸ στὸ X (πρώην Twitter) μὲ τὴν ὁποία ἀμφισβητοῦσε τὴν ἀπόφαση τῆς ἡγεσίας τῶν Λουθηρανῶν γιὰ τὴ... συμμετοχή τους στὶς «ἐκδηλώσεις ὑπερηφάνειας» (LGBT pride) στὸ Ἐλσίνκι.

Ένας Ουρανοπολίτης πέρασε από την Γήν… – Μνήμη Γέροντα Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα (30/03/2023)

*Στις 17/30 Μαρτίου το 2023 κοιμήθηκε ο σεβαστός Γέροντάς μας προηγούμενος Εφραίμ, Δίκαιος της Αγιορείτικης Βατοπαιδινής Ιεράς Σκήτεως του Αποστόλου Ανδρέου & Μεγάλου Αντωνίου… Δια του ζωντανού και ζωοποιού Λόγου του, μας έτρεφε, εδίδασκε και καλλιεργούσε πνευματικά επί δύο δεκαετίες και πλέον (Από την εισαγωγή του νέου βιβλίου “Ένας Ουρανοπολίτης πέρασε από την Γήν…) Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε Γέροντα!

Πολυαγαπημένε Άγιε Γέροντα Εφραίμ, Χριστός Ανέστη!

Λίγα λόγια, λίγες σειρές δεν αρκούν για να μιλήσουν για σένα, Αγιορείτη Γέροντα Εφραίμ Δικαίε της Ιεράς Βατοπαιδινής Σκήτης Αγίου Αποστόλου Ανδρέα και Μεγάλου Αντωνίου.

Αυτές οι σειρές είναι απλώς μια παράκληση για τις πρεσβείες σου στον θρόνο του Αγίου Τριαδικού Θεού.

Δοξάζω την Παναγία Μητέρα μας, που με αξίωσε, στο Περιβόλι Της, να σε γνωρίσω, να μιλήσω μαζί σου, να εξομολογηθώ κάτω από το πετραχήλι σου, να μου δίνεις σωτήριες συμβουλές-καρπό Θείου φωτισμού- με την αγγελική φωνή σου, να με στηρίζεις, να με ευλογείς, να μου δίνεις ελπίδα και χαρά Χριστού.

Η στενή και τεθλιμμένη οδός

Ας προσέχουμε καλά τον εαυτό μας, μήπως πλανηθούμε και ενώ πιστεύομε ότι βαδίζομε τη στενή και τεθλιμμένη οδό εν τούτοις ευρισκόμεθα στην πλατεία και ευρύχωρο.

Τα σημεία πού θα σου δείχνουν ότι βαδίζεις τη στενή οδό είναι:

Η θλίψις της κοιλίας

Η ολονύκτιος στάσις στην προσευχή

Το μετρημένο νερό

Το λιγοστό ψωμί

Το καθαρτικό ποτό της ατιμίας