π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’ – ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’

«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.

Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας.

Κούκλες - μωρά. Πανέμορφα δώρα με υψηλή αποστολή!

Ψυχαγωγούν, δίνουν χαρά και μαθαίνουν στα παιδιά να φροντίζουν την δική τους μελλοντική οικογένεια!

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Θυμάστε παλιά που μας έφερναν κούκλες-μωρά για δώρα; Όχι μόνο κούκλες, αλλά και τα ρούχα τους, μικροσκοπικά σερβίτσια φαγητού και αξεσουάρ φροντίδας, καροτσάκια, σκεπάσματα, και ό,τι θα μπορούσε να υποστηρίξει την περιποίηση της κούκλας -μωρού μας! Εδώ και χιλιετίες, οι παιδικές κούκλες δίνουν χαρά στα παιδιά, εξυπηρετώντας συγχρόνως πολλούς σκοπούς: Όχι μόνο την ψυχαγωγία, αλλά και την συντροφικότητα, την εκπαίδευση στην φροντίδα και το παιχνίδι ρόλων. Παλιά, ήταν πολύ φυσιολογικό να βλέπεις ένα μικρό κοριτσάκι να κουβαλά μια κούκλα και να προσποιείται ότι την ταΐζει, την ηρεμεί, της αλλάζει πάνα και την τυλίγει σε μια κουβερτούλα να κοιμηθεί. Τα κοριτσάκια έδιναν ονόματα στα «μωρά» τους, (τα «βάπτιζαν»), τα πάντρευαν, γίνονταν κουμπάρες, νονές, γιατροί τους…. Τόσο πολλοί ρόλοι εξασκούνταν μέσα από το παιγνίδι με την αγαπημένη κούκλα- μωρό.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: “Να βλέπεις τους άλλους ως αγίους”

Πολλοί πλησίαζαν τον Γέροντα για να λύσουν τις πνευματικές απορίες τους. Ιδιαίτερα οι μοναχοί έθεταν το θέμα των σχέσεών τους με τον Γέροντα και τους παράδελφούς τους.

Στην σημερινή εποχή πλήθυνε το δικαίωμα και ο αυταρχισμός. Η νέα γενιά ζει μέσα σε ένα κοσμικό περιβάλλον , που συνεχώς εξαπλώνεται και που διέκοψε την επαφή και συνύπαρξη με την παλαιά γενεά. Αυτό στην καλογερική ζωή προκαλεί διακοπή και ασυμφωνία.

Οι παλαιότεροι Γέροντες, που είναι οι φορείς της παραδόσεως, φαίνονται σήμερα στους νέους που… προσέρχονται στον μοναχισμό λίγο παράξενοι. Όσοι από τους νέους έχουν καταρτισθεί με την μελέτη των Πατερικών κειμένων δεν δυσκολεύονται, γιατί αντελήφθησαν το θέμα της πίστεως και της υπακοής στον Γέροντα. Στους περισσότερους όμως γεννιούνται διλήμματα και προβάλουν το “γιατί;”. Αφού ο Γέροντας δεν έχει δίκαιο, γιατί επιμένει; Ή αφού δεν γνωρίζει καλά, γιατί θέλει να τον υπακούομε;

Πώς θα σωθούμε: "Ο θυμός και η οργή" (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Ο θυμός και η οργή

Ο θυμός μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός. Καλός είναι ο θυμός όταν εκδηλώνεται εξωτερικά μόνο, χωρίς εσωτερική εμπάθεια, για λόγους παιδαγωγικούς. Πρόκειται για το θυμό που συχνά παρατηρείται στους γονείς, τους δασκάλους, τους προϊσταμένους, τους πνευματικούς και άλλα υπεύθυνα πρόσωπα, και που έχει σκοπό να βάλει τέρμα σε αταξίες, να διορθώσει σφάλματα, να κατανικήσει πάθη. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει σε μια ομιλία του, πώς όποιος δεν θυμώνει όταν πρέπει, αμαρτάνει. Γιατί η άλογη ανοχή και μακροθυμία προξενεί εγκλήματα, συντηρεί κακίες, τρέφει την αμέλεια και παρακινεί στο πονηρό ακόμα και τους ενάρετους.

Κακός θυμός είναι ο άκαιρος, ο αναίτιος, ο εμπαθής και ο υπερβολικός. Δεν πρέπει να θυμώνει κανείς χωρίς αιτία, και... μάλιστα σοβαρή, ούτε με εσωτερική ταραχή, ούτε περισσότερο απ΄όσο επιβάλλουν οι περιστάσεις. Ένας τέτοιος θυμός είναι αμαρτία, γιατί ξεφεύγει από τα όρια που επιβάλλει ο επιδιωκόμενος ηθικός σκοπός.

Η συγκλονιστική κοίμηση και ταφή του Μεγάλου Ντοστογιέφσκι (9 Φεβρουαρίου 1881)

Αρχιερέας Αντρέι Τκάτσεφ

«Στη σειρά «Ο θάνατος των αξιοσημείωτων ανθρώπων» θα μιλήσουμε για τον θάνατο του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι. Το 1881 αυτός ο άνθρωπος βρήκε ειρήνη. Το ενδιαφέρον με τον θάνατό του είναι ότι ήταν ένας από τους λίγους στους οποίους διαβάστηκε το Ευαγγέλιο πριν από το θάνατό του. Σύμφωνα με διαφορετικές πηγές – διαφορετικά κείμενα. Σε μερικά βιβλία από τη σειρά ZhZL, είδα ότι η σύζυγός του Άννα Γκριγκόριεβνα του διάβασε «Η Παραβολή του Άσωτου Υιού». Και σε άλλες πηγές – το Ευαγγέλιο του Μάρκου, το βάπτισμα του Ιησού Χριστού.

Αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πέθανε υπό τους ήχους του Ευαγγελίου και είπε πολύ σημαντικά λόγια στη γυναίκα του: «Άνια, δεν σε απάτησα καν στις σκέψεις μου». Τα παιδιά ήρθαν σε αυτόν για ευλογία, τα ευλόγησε και έδωσε την ψυχή του στον Θεό, αυτός ο καταναλωτικός πρώην κατάδικος, μαραμένος, εξουθενωμένος, για τον οποίο οι κριτικοί έλεγαν ότι, με ένα πουκάμισο χωρίς κόκαλα, γονατίζει μπροστά στον Θεό για όλη την ανθρωπότητα.

Ὁμιλία εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους τοῦ θαυματουργοῦ (10 Φεβρουαρίου)

Ὁμιλία, σὺν Θεῷ ἁγίῳ, εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους τοῦ θαυματουργοῦ

Ἀρχιμανδρίτου Φωτίου Ἰωακεὶμ

Μαρτύριο Αγίου Χαραλάμπους. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β ‘

Χαράλαμπος ὁ πανθαύμαστος καὶ πανάριστος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ, ἡ χαρμοσύνη τῶν ἀγγέλων, τὸ καύχημα τῶν πιστῶν, τὸ στήριγμα τῶν κλονουμένων, τὸ νοητὸ ἄνθος τοῦ παραδείσου, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ πηγὴ τῶν θαυμάτων, ὁ μιμητὴς τοῦ Δεσπότου, ὁ τῆς θεϊκῆς χαρᾶς καὶ χάριτος καὶ λάμψεως ἐπώνυμος, ὁ πολιοῦχος καὶ τούτου τοῦ εὐλογημένου καὶ ἀκριτικοῦ χωριοῦ τῆς Δένειας, συνεκάλεσε κι ἐφέτος τὴν παροῦσα ὁμήγυρη μαζὶ καὶ πανήγυρη στὸν παλαιὸ αὐτὸ ἱερὸ ναό του, γιὰ νὰ τοῦ ἀπονείμουμε τὴν πρέπουσα τιμή, ὡσὰν φιλοπάτορες καὶ φιλομάρτυρες υἱοί, καὶ νὰ δοξάσουμε δι᾿ αὐτοῦ τὸν Παντοδύναμο Κύριο, τὸν στεφανίτη τῶν μαρτύρων, ποὺ δοξάζεται μέσῳ τῶν ἁγίων Του, καὶ τοὺς δοξάζει ἀφθονοπάροχα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανὸ.

«Ἑλληνικά, μιὰ γλῶσσα ἀπὸ στρώματα φωτὸς» / Ἀφιέρωμα γιὰ τὴν Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας

 

Στὰ πλαίσια τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὴν Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ἡ Πατριαρχικὴ Σχολὴ τῆς Ἁγίας Σιῶν (τὸ ἑλληνορθόδοξο Γυμνάσιο-Λύκειο τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων), δημιούργησε ἕνα βίντεο-δοκίμιο γιὰ τὴν μακραίωνη παρουσία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὰ ἀκριτικὰ μέρη τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῶν Ἁγίων Τόπων, ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ φτάνοντας μέχρι τα σήμερα.

Κείμενα ποὺ ἀκούγονται κατὰ σειρὰ στὸ βίντεο:...

1ο: Ἰδιόμελο Θεοφανείων "Σήμερον ἁγιάζεται ἡ κτίσις" - Ποίημα ἁγίου Σοφρωνίου, Πατριάρχη Ἱεροσολύμων (6ος αἰῶνας μ.Χ.)

2ο: Α΄ Στάση Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, ἀπὸ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο. Ποίημα Ρωμανοῦ του Μελωδοῦ, (7ος αἰῶνας μ.Χ.)

3ο: Ἔπος τοῦ Βασιλείου Διγενῆ Ἀκρίτα - Σύνθεση ἀνωνύμου (11ος - 12ος αἰῶνας μ.Χ.)

4ο: "Δέησις" - Ποίημα τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη (1898 μ.Χ.)

Μαζὶ μὲ ἐνενῆντα σχολεῖα ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὁμογένεια, ἐξακόσιους μαθητὲς καὶ ἑκατόν-ὀγδόντα ἐκπαιδευτικούς, ἡ Σχολή μας συμμετέχει μὲ τὸν δικό της τρόπο στὴν 1η Συνάντηση γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα στὶς 8 καὶ 9 Φεβρουαρίου 2026!

Μουσική: "Subfeelings" - Τάσος Πούλιος

Ἐπιμέλεια: Ἰωάννης Καρανικόλας

Απόβλητα της κοινωνίας οι ηλικιωμένοι;

Η ΖΥΡΙΧΗ ΛΕΕΙ «ΝΑΙ» ΣΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Απόβλητα της κοινωνίας οι ηλικιωμένοι;

Στὶς 2 Φεβρουαρίου 2026 τὸ Καντονικὸ Συμβούλιο τῆς Ζυρίχης πῆρε μία ἀπόφαση ποὺ θὰ ἔκανε ἀκόμα καὶ τὸν πιὸ ψυχρὸ ὑλιστὴ νὰ ἀνατριχιάσει, ἂν εἶχε ἀκόμα ἴχνος συνείδησης. Με ψήφους 108 ὑπὲρ καὶ 63 κατὰ ἐνέκρινε σὲ πρώτη ἀνάγνωση ἕναν νόμο ποὺ ὑποχρεώνει ὅλα τὰ γηροκομεῖα, τὰ κέντρα φροντίδας ἡλικιωμένων καὶ τὰ νοσοκομεῖα τοῦ καντονίου νὰ ἀνέχονται στοὺς χώρους τους τὴν ὑποβοηθούμενη αὐτοκτονία. Δὲν πρόκειται γιὰ προαιρετικὴ ἐπιλογή, ἀλλὰ γιὰ νομικὴ ὑποχρέωση ἀνοχῆς.

Ὅταν ἕνας ἡλικιωμένος ἢ ἕνας ἄρρωστος θελήσει νὰ καλέσει τὶς ὀργανώσεις Ἔξοδος (Exit) ἢ Ἀξιοπρέπεια (Dignitas), τὸ ἵδρυμα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀρνηθεῖ. Ἀκόμα καὶ τὰ ἰδιωτικὰ ἢ θρησκευτικὰ γηροκομεῖα, ποὺ μέχρι χθὲς ἐπικαλοῦνταν τὴν πίστη τους, τώρα ἀναγκάζονται νὰ ἀνοίξουν τὶς πόρτες τους. Οἱ βουλευτές τῆς Εὐαγγελικῆς Λαϊκῆς Ἕνωσης (EDU) καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος (EVP) διαμαρτυρήθηκαν μάταια, καθὼς ἡ πλειοψηφία τῶν Σοσιαλδημοκρατῶν, τῆς Ἐναλλακτικῆς Λίστας, τῶν Πρασίνων καὶ ἄλλων κομμάτων τοὺς προσπέρασε.

Θεία Κοινωνία. Πόσον συχνά πρέπει νά κοινωνῶμεν

Πολλὲς φορὲς ἐρωτήθηκα: Πόσο συχνὰ πρέπει νὰ κοινωνοῦμε;

Ἡ Θεία Κοινωνία ἢ Θεία Μετάληψη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια ποὺ σύστησε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, πρὶν ἀπὸ τὰ Ἅγια Πάθη του, ὁ Κύριος σύστησε καὶ παρέδωσε τὸ μέγιστο αὐτὸ Μυστήριο στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.

Τὰ ἱδρυτικὰ λόγια ὑπῆρξαν τὰ ἀκόλουθα. Ἀφοῦ πῆρε ἔνζυμον ἄρτον (ψωμὶ) εἶπε: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ Σῶμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», καὶ κατόπιν, ἀφοῦ πῆρε τὸ ποτήρι μὲ τὸ κρασὶ εἶπε : «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τὸ Αἷμα μου, τὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἐκχυνώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».

Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Κύριος παρέδωσε στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καί, διὰ μέσου αὐτῶν, στὴν Ἐκκλησία τὸ σωτήριο Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.

Επιστροφή από την εξορία (π. Alexander Schmemann)

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Την τρίτη Κυριακή της προετοιμασίας μας για τη Μεγάλη Σαρακοστή διαβάζουμε την παραβολή του Ασώτου Υιού (Λουκ. 1 5, 11 ‐32). Η παραβολή τούτη μαζί με τους ύμνους της ημέρας αυτής μας παρουσιάζουν τη μετάνοια σαν επιστροφή του ανθρώπου από την εξορία. Ο άσωτος γιος, λέει το Ευαγγέλιο, πήγε σε μια μακρινή χώρα και κει σπατάλησε ότι είχε και δεν είχε.

Μια μακρινή χώρα! Είναι ο μοναδικός ορισμός της ανθρώπινης κατάστασης που θα πρέπει να αποδεχτούμε και να τον οικειοποιηθούμε καθώς αρχίζουμε την προσέγγιση μας στο Θεό. Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε αυτή την εμπειρία, έστω και για λίγο, που ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι είναι εξόριστος από το Θεό και από την αληθινή ζωή, αυτός ποτέ δε θα καταλάβει τι ακριβώς είναι ο Χριστιανισμός. Και αυτός που νιώθει «σαν στο σπίτι του» σʹ αυτόν τον κόσμο και στη ζωή του κόσμου τούτου, που έμεινε άτρωτος από τη νοσταλγία για μια άλλη πραγματικότητα, αυτός δε θα καταλάβει τι είναι μετάνοια.

Γέρων Νίκων: Γνώρισα Άγιους και Δαιμονισμένους | Μετάνοια και Εξομολόγηση

O Γέρων Νίκων – την Ευλογία τυυ να έχουμε- ομιλεί με λόγια απλά αλλά πνευματικά, για πραγματικά περιστατικά που έζησε στο Άγιο Όρος αλλά και για τη τρομερή δύναμη της Εξομολογήσεως, της Μετανοίας και της Θείας Κοινωνίας. Τα πάθη μας, τον πόλεμό μας και το δρόμο για τη Σωτηρία μας.

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Nικηφόρου (9 Φεβρουαρίου)

Tον εκ παλαιού, κλητικόν Nικηφόρον,

Tμηθέντα γνώθι, πρακτικόν Nικηφόρον.

Φασγάνω αμφ’ ενάτη Nικηφόρε δειροτομήθης.

Μαρτύριο Αγίου Νικηφόρου. 

Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο Άγιος Mάρτυς Nικηφόρος ήτον κατά τους χρόνους Oυαλλεριανού και Γαληΐνου των βασιλέων, εν έτει σξ΄ [260], ιδιώτης κατά την τύχην. Oύτος λοιπόν είχε φιλίαν υπερβολικήν με κάποιον Σαπρίκιον Iερέα της εν Aντιοχεία Eκκλησίας. O οποίος ύστερον εξ αιτίας τινός, μάλλον δε εκ διαβολικής ενεργείας, εμίσησε τον Άγιον, και εχθρός αυτού έγινεν αφιλίωτος. Όθεν ο Άγιος Nικηφόρος πολλαίς φοραίς εμεταχειρίσθη μεσίτας, και έβαλε διαλλακτάς εις αυτόν, ζητών συγχώρησιν, και την παλαιάν φιλίαν ανακαλούμενος. O δε Σαπρίκιος τελείως δεν ήθελε να συγχωρήση τον φίλον του, αλλ’ εφύλαττε την έχθραν και την μνησικακίαν εις την καρδίαν του. Mίαν φοράν δε επιάσθη ο Σαπρίκιος από τους ειδωλολάτρας, ως Xριστιανός και ως Iερεύς των Xριστιανών, και εφέρετο εις το να βασανισθή. Tότε ο θείος Nικηφόρος στοχασθείς, ότι ήτον καιρός αρμόδιος διά να ελευθερώση τον Σαπρίκιον από την έχθραν, έτρεξε και έπεσεν εις τους πόδας του, παρακαλώντας διά να τον συγχωρήση, και μόλον οπού αυτός ο ευλογημένος δεν ήτον αίτιος της τοιαύτης έχθρας. Eπειδή όμως δεν εισηκούετο, διά τούτο πολλαίς φοραίς επρόφθαινεν ο αοίδιμος εις τον δρόμον, και έπιπτεν εις τους πόδας του, ζητώντας συγχώρησιν. O δε σαπρός Σαπρίκιος, αδυσώπητος εστέκετο, και να καμφθή δεν εβούλετο.