Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: Ομιλία εις τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό

Απόσπασμα από την ομιλία

Ο ίδιος ο Κύριος, για τον οποίο και δια του οποίου έγιναν τα πάντα, δεν έλεγε πριν από τον Σταυρό, «όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του για να με ακολουθήση, δεν είναι άξιός μου» (Ματθ. 10, 38); Βλέπετε ότι και πριν εμπηχθή, ο Σταυρός ήταν που έσωζε;

Αλλά και όταν ο Κύριος προέλεγε καθαρά στους μαθητάς το πάθος του και τον θάνατο δια του Σταυρού, ο δε Πέτρος μη υποφέροντας να τ’ ακούση και γνωρίζοντας ότι αυτός έχει εξουσία τον παρακαλούσε, «έλεος σ’ εσένα, Κύριε, δεν θα σου συμβή τούτο» (Ματθ. 16, 22), αυτόν μεν ο Κύριος τον επετίμησε, διότι στο θέμα τούτο συλλογιζόταν ανθρωπίνως και όχι θείως· αφού δε προσκάλεσε τον όχλο μαζί με τους μαθητάς του τους είπε· «όποιος θέλει να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή τον εαυτό του, ας σήκωση τον σταυρό του και ας με ακολουθήση· διότι όποιος θέλει να σώση την ψυχή του, θα την χάση, όποιος δε χάση την ψυχή εξ αιτίας εμού και του ευαγγελίου, αυτός θα την σώση» (Ματθ. 16, 25).

Μη φοβηθείς ότι θα πτωχεύσεις ποτέ από την ελεημοσύνη, αντίθετα…

Μὴ φοβηθεῖς ὅτι θὰ πτωχεύσεις ποτέ ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη,

ἀντίθετα μάλιστα ὅσο δίνεις τόσο σοῦ τὰ πολλαπλασιάζει ὁ Κύριος, ὅπως φαίνεται σὲ διάφορα βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ κυρίως στὸ βίο τοῦ σπλαχνικότατου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, ποὺ δὲν ἔδινε δέκα ἢ εἴκοσι φλουριὰ ἀλλὰ λίτρες χρυσοῦ, καὶ ὅσο αὐτὸς ἔδινε τόσο τοῦ ἔστελνε ὁ Θεὸς περισσότερα· καὶ μιὰ φορά ποὺ προσευχόταν, τὸν ἄκουσε κάποιος νὰ λέει:

«Τώρα θὰ φανεῖ, πολυέλεε Δέσποτα, ποιός θὰ βαρεθεῖ πρῶτος, ἡ χάρη σου νὰ μοῦ στέλνεις τοὺς θησαυροὺς ἢ ἐγὼ νὰ τοὺς μοιράζω στοὺς φτωχούς».

Αὐτὸ τὸ εἶπε γιατί τοῦ ἔστειλαν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ δέκα ἀγγεῖα μὲ μέλι χάριν ἐλεημοσύνης καὶ ἀπὸ τὴν καλή του προαίρεση μετασκεύασε ὁ Παντοδύναμος τὸ μέλι καὶ ἔγινε χρυσὸ ἁγνό.

Βλέπεις πῶς ἀνταμείβει ὁ Δεσπότης τοὺς ἐλεήμονες, ὄχι μόνο στὸν μέλλοντα ἀλλὰ καὶ στὸν παρόντα αἰῶνα; Δὲν εἶναι ψευδὴς ἡ «Παροιμία» ποὺ λέει:

«Ὅποιος ἐλεεῖ ἕνα φτωχὸ δὲ θὰ δεῖ ποτὲ φτώχεια, ἀλλὰ ὅποιος τὸν καταφρονεῖ θὰ λιμοκτονήσει».

”Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία” σελ. 341 ἐκδ. Γνόφος

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

…τί είναι αυτό που ξαφνικά αδειάζει την ψυχή;

Γιατί υπάρχουν στιγμές όπου ο άνθρωπος δεν έχει καμία δύναμη να προσευχηθεί, καμία διάθεση να εργασθεί πνευματικά, καμία εσωτερική κίνηση προς τον Θεό;

Πώς γίνεται ο νους, που πριν από λίγο στεκόταν σε εγρήγορση, να βυθίζεται ξαφνικά σε μια βαριά νάρκη;

Και γιατί, ενώ όλα γύρω παραμένουν τα ίδια, η καρδιά αισθάνεται ότι ο κόσμος έχει χάσει το νόημά του;

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι ψυχολογικά. Είναι βαθιά θεολογικά.

Οι πατέρες της ερήμου τα γνώριζαν πολύ πριν τα ονομάσουν οι μεταγενέστεροι. Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, στον δέκατο τρίτο λόγο του έργου του, δίνει σε αυτή την παράξενη κατάσταση ένα όνομα που οι παλαιοί μοναχοί γνώριζαν καλά: ακηδία.

Η λέξη φαίνεται απλή, αλλά περιγράφει μια από τις πιο βαριές πνευματικές εμπειρίες. Ο άγιος την ονομάζει παράλυση της ψυχής και έκλυση του νου.

Όσον η εικόνα μου ευρίσκεται στην Μονην των Ιβήρων μη φοβεισθε κανένα, αλλά να ασκεισθε στην υπομονήν. Όταν αναχωρήσω από εκεί, εκ της θέσεώς μου, δι’ άλλον τόπον, θα έλθει και το τέλος της Αγιωνύμου πολιτείας…. Παναγία η Πορταΐτισσα και ο όσιος Γαβριήλ ο Ἴβηρ

Παναγία η Πορταΐτισσα – Ι.Μ. Ιβήρων

Η εικόνα ήταν κτήμα μιας ευλαβούς χήρας στη Νίκαια της Βιθυνίας, μπροστά απ’ την οποία έκαιγε ακοίμητη καντήλα, όταν εικονομάχοι στρατιώτες την ανακάλυψαν στο σπίτι της. Με την υπόσχεση χρημάτων η σώφρων χήρα πήρε μια μέρα παράταση και τη νύχτα, μαζί με το γιό της, έριξε την εικόνα στη θάλασσα. Η εικόνα, θαυματουργικά, μόλις βρέθηκε στο νερό, στάθηκε όρθια και άρχισε να πλέει προς την Ελλάδα, ο δε γιός της χήρας, για να μην τον συλλάβουν, ήρθε στη Θεσσαλονίκη και μετά στο Άγιον Όρος. Κανείς δεν ξέρει που βρισκόταν 170 χρόνια η εικόνα, απ’ το 829 που έπεσε στη θάλασσα ως το 1004 που βγήκε στη μονή Ιβήρων και να πώς εκτυλίχθηκε το θαυμαστό γεγονός της ανεύρεσης:

Κάθονταν οι άγιοι Γέροντες της μονής των Ιβήρων και μιλούσαν περί σωτηρίας ψυχής, όταν ξαφνικά είδαν μέσα στη θάλασσα ουρανομήκη λάμψη, και θαύμασαν που μπορούσαν κι έβλεπαν ακόμα και τη νύχτα να λάμπει κάτι σαν τον ήλιο. Μαζεύτηκαν όλοι οι Μοναχοί του Όρους και με βάρκες θέλησαν να πάνε στο περίεργο και θαυμαστό σημείο. Μπόρεσαν μόνο να διακρίνουν ότι ήταν μία εικόνα της Θεοτόκου, διότι όσο πλησίαζαν τόσο η εικόνα απομακρυνόταν. Οπότε, συγκεντρώθηκαν στην Εκκλησία και έκαναν θερμή προσευχή στην Παναγία να τους επιτρέψει να πάρουν την Αγία Εικόνα. Πράγματι ο Θεός άκουσε τη δέησή τους και απήντησε με τον εξής τρόπο:

Η ζωή την Μεγάλη Τεσσαρακοστή στο σπίτι Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Στίς Σαρακοστές καλό είναι να γνωρίζεις μόνο εκκλησία και σπίτι, τίποτ’ άλλο. Φτάνεις, λοιπόν, στο σπίτι. Τί θα κάνεις εκεί;

Θα αγωνιστείς μ’ όλη σου τη δύναμη να διατηρήσεις την προσήλωση του νου και της καρδιάς στον Κύριο. Αμέσως μετά την εκκλησία, τρέξε στο δωμάτιό σου και κάνε αρκετές μετάνοιες, ζητώντας ευλαβικά από τον Θεό να σε βοηθήσει , ώστε να αξιοποιήσεις το χρόνο της παραμονής σου στο σπίτι με τρόπο ωφέλιμο για την ψυχή σου.

Ύστερα κάθησε και ξεκουράσου για λίγο. Αλλά και τότε μην αφήνεις τους λογισμούς σου να ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, επαναλάμβανε νοερά την ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!”.

Η Προηγιασμένη θεία Λειτουργία και το μυστήριο της Ευχαριστιακής πείνας

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η Προηγιασμένη θεία Λειτουργία 

και το μυστήριο της Ευχαριστιακής πείνας

Η Προηγιασμένη θεία Λειτουργία αποτελεί μία από τις πιο κατανυκτικές και ταυτόχρονα θεολογικά βαθιές εκφράσεις της εκκλησιαστικής ζωής. Μέσα στη σιωπή της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία δεν περιορίζει την ευχαριστιακή της αναπνοή, αλλά την καθιστά ακόμη πιο συνειδητή. Το πένθος δεν καταργεί την κοινωνία· την καθαίρει. Η άσκηση δεν αντικαθιστά την Ευχαριστία· οδηγεί σε αυτήν.

Το παρόν έργο επιχειρεί να αναδείξει τη θεολογική σημασία της θείας Κοινωνίας μέσα στην Προηγιασμένη θεία Λειτουργία. Να φορτίσει το γεγονός ότι η Ευχαριστία δεν είναι απλώς μία λατρευτική πράξη, αλλά η καρδιά της Εκκλησίας, η οντολογική τροφή της ύπαρξης και η πηγή της πνευματικής ανακαινίσεως.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Βενεδίκτου, Αλεξάνδρου μάρτυρος του εν Πίδνη και Ευσχήμου Λαμψάκων (14 Μαρτίου)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Bενεδίκτου

Άγξας λογισμοίς ως χαλινοίς παν πάθος,

Ζωής χαλινούς Bενέδικτος εκπτύει.

Oύλυμπον Bενέδικτος έβη δεκάτη γε τετάρτη.

Ο Όσιος Βενέδικτος θεραπεύει λεπρό. 

Τοιχογραφία του 11ου αιώνα μ.Χ.

Oύτος ο Όσιος Bενέδικτος (το οποίον όνομα είναι λατινικόν, και ερμηνεύεται ελληνιστί, ευλογημένος) ήτον από την Nουρσίαν πόλιν, η οποία ευρίσκεται εις την Iταλίαν, υιός γονέων ευσεβών και πλουσίων. Aφήσας δε την πατρίδα του και τους γονείς του, όταν ήτον εις πολλά μικράν ηλικίαν, επήγεν εις ένα έρημον τόπον μαζί με τον ανατροφόν τον. Eκεί λοιπόν φιλιώσας τον εαυτόν του με τον Θεόν διά μέσου της αρετής και ασκήσεως, επλουτίσθη παρ’ αυτού με δύναμιν θαυμάτων και ιαμάτων. Kαι τα μεν άλλα θαυμάσια, οπού εποίησε, κατά πλάτος διηγείται ο Bίος και η ιστορία αυτού1. Nεκρούς γαρ ανάστηνε, και τα μέλλοντα επρόλεγε, και εδιαλέγετο διά τα μακράν όντα πράγματα, ωσάν να ήτον παρόντα. Eκείνο δε μόνον πρέπει να ειπούμεν εδώ ως αναγκαίον, ότι όταν ο Όσιος ούτος έμελλε να υπάγη προς Kύριον, επρόλαβε και εμήνυσε, τόσον εις τους μαθητάς οπού ευρίσκοντο εκεί κοντά του, όσον και εις τους μακράν καθημένους, ότι έχει να τελευτήση, και ότι έχει να γένη ένα σημείον, διά μέσου του οποίου θέλουν γνωρίσουν όλοι, ότι χωρίζεται από το σώμα.

Υπάρχουν άνθρωποι...

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν νηστεύουνε, γιατί απλά δεν έχουν τίποτα να φαν.

Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν κάνουνε μετάνοιες, γιατί το σώμα τους πονάει άλλοτε από τις αρρώστιες και άλλοτε από τις θεραπείες.

Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν κατακρίνουνε τον διπλανό τους, γιατί απλά ζούνε μέσα σε μια απόλυτη μοναξιά… Ξεχασμένοι από τους δικούς τους σε κάποιο θάλαμο νοσοκομείου.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν καμία άσκηση… Γιατί όλη τους η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας…

Για αυτό, αν έχεις κάτι για να φας. Αν έχεις στο σώμα και στη ψυχή υγεία. Αν έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε δίπλα σου. Και αν έχεις δύναμη και χρόνο…

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: «Εγώ θα πάω στο Θεό και θα τον παρακαλέσω να είμαι ο τελευταίος που απαγχονίζεται». Ο μαθητής ήρωας που εκτελέσθηκε τα μεσάνυχτα της 13ης προς 14ης Μαρτίου 1957

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, 

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά»

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Στα λόγια τα καταφέρνουν πολλοί. Πόσοι όμως έκαναν τα γραπτά τους πράξη; Πόσοι είχαν το θάρρος ενός νεαρού μαθητή, που επέλεξε να μετακομίσει στα 18 του χρόνια στο «Πάνθεον των Ηρώων»;

Ο νεαρός ήρωας του αγώνα της ΕΟΚΑ, οραματιστής και ποιητής ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του αστυνομικού Μιλτιάδη Θεοδώρου από τη Λάπηθο Λάρνακας κι εγγονός του Θεόδωρου Παλληκαρά απ’ τον οποίο πήρε το επίθετό του ο ήρωας. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει –δεύτερος ξάδερφος– και ο ήρωας Στέλιος Μαυρομμάτης, απαγχονισθέντας ήρωας της ΕΟΚΑ.

Από το σχολείο άρχισε να φαίνεται το συγγραφικό του ταλέντο, δημιουργεί τη σχολική εφημερίδα της τάξης του την οποία γράφει σχεδόν ολόκληρη μόνος του. Το Φθινόπωρο του 1950 εγγράφεται στο Γυμνάσιο στο Κτήμα, καθώς μετακόμισαν εκεί οι γονείς του το 1949. Εκείνη την εποχή ξεκινά να γράφει στίχους. Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Πάντα ο ίδιος, ντροπαλός, φιλότιμος, σοβαρός και ήρεμος. Η φυσική του Εξυπνάδα τον κάνει να ξεχωρίζει γρήγορα. Το ύφος του ευγενικό, λεπτό, τονίζεται από τη ζωηρότητα της εφηβική ηλικίας και αφήνει στις μνήμες των συμμαθητών του και των άλλων που τον γνώρισαν, ανεξίτηλες εντυπώσεις.

Πάτερ, πῶς νὰ νηστεψω ἀφοῦ τσακώνομαι μὲ τὸν (τὴν) σύζυγό κάθε μέρα;

Ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς περιγράφεται συχνὰ ὡς ἕνα «πνευματικὸ στάδιο». Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς σπεύδουμε νὰ ἀλλάξουμε τὸ περιεχόμενο τοῦ ψυγείου μας, θεωρῶντας πὼς ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κρέας ἢ τὰ γαλακτοκομικὰ εἶναι τὸ κύριο ζητούμενο. Ὅμως, τί συμβαίνει ὅταν ἡ ἠρεμία τῆς νηστείας διακόπτεται ἀπὸ τὶς φωνὲς ἑνὸς καυγᾶ; Τί ἀξία ἔχει τὸ ἀλάδωτο φαγητό, ὅταν τὸ σπίτι «στάζει» πικρία καὶ θυμό;

Συχνά, ἡ προσκόλληση στοὺς τύπους τῆς νηστείας γίνεται ἡ ἀφορμὴ γιὰ νέες ἐντάσεις. «Γιατί δὲν μαγείρεψες νηστίσιμα;», «Γιατί δὲν σέβεσαι τὴν προσπάθειά μου;». Ἐκείνη τὴ στιγμή, ἡ νηστεία παύει νὰ εἶναι ἄσκηση ταπείνωσης καὶ γίνεται ὅπλο ἐπιβολῆς. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Τί ὠφελεῖ νὰ μὴν τρῶς κρέας, ἀλλὰ νὰ κατατρώγεις τὶς σάρκες τοῦ ἀδελφοῦ σου;». Στὴν περίπτωση τῆς συζυγίας, αὐτὸς ὁ «ἀδελφὸς» εἶναι ὁ πλησιέστερος ἄνθρωπός μας.

Ἂν οἱ καυγᾶδες μὲ τόν/τὴν σύζυγο εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο, τότε ἡ δική μας Σαρακοστὴ πρέπει νὰ ἀποκτήσει ἄλλο περιεχόμενο. Ἡ πραγματικὴ ἄσκηση... φέτος δὲν εἶναι ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὶς τροφές, ἀλλὰ ἡ νηστεία τῆς γλώσσας.

6 στα 10 παιδιά χρησιμοποιούν chatbots AI: Κίνδυνοι, προειδοποιητικά σημάδια και τι να κάνουν οι γονείς

Ως γονέας, δεν μπορείτε να υποθέσετε ότι όλες οι πλατφόρμες διαθέτουν αποτελεσματικά μέτρα προστασίας κατάλληλα για παιδιά. Ακόμη και όταν υπάρχουν τέτοια μέτρα, η εφαρμογή τους δεν είναι απαραίτητα συνεπής, ενώ η ίδια η τεχνολογία εξελίσσεται ταχύτερα από το ρυθμιστικό και πολιτικό πλαίσιο

Τα παιδιά μας χρειάζονται τους ανθρώπους στο επίκεντρο του συναισθηματικού τους κόσμου. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο σε πολλούς τομείς, αλλά μέχρι να αναπτύξουν μια υγιή και ισορροπημένη σχέση μαζί της, η χρήση της πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά. Και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αντικαθιστά την ανθρώπινη επαφή

Άρθρο της ESET*

Μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια, τα chatbots τεχνητής νοημοσύνης απέκτησαν εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες και πέρασαν δυναμικά όχι μόνο στην καθημερινότητα των ενηλίκων αλλά και των παιδιών.

Όλο και γίνομαι χειρότερος!

ΠΕΜΠΤΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

«Ὀλισθαίνων τοῖς χείροσι προσεπεκτείνομαι καί τῷ μώλωπι τραῦμα προσεπιτίθημι˙ ἴασαι, Χριστέ, τήν λιθώδη μου πώρωσιν, ταῖς τῶν Ἀποστόλων, Οἰκτίρμον, ἱκεσίαις» (ωδή η΄).

(Την ώρα που γλιστράω στην αμαρτία, επεκτείνομαι ακόμη περισσότερο στα χειρότερα, όπως και στους μώλωπες που μου προξενούν οι αμαρτίες εγώ προσθέτω κι άλλο τραύμα. Γιάτρεψε, Χριστέ, την πώρωσή μου που ’ναι σκληρή σαν λίθος, με τις ικεσίες των Αποστόλων Σου).

Ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ επισημαίνει στον ύμνο την τραγωδία στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, δηλαδή ο καθένας μας, όταν αμαρτάνει και δεν μετανοεί όπως πρέπει. Όπως είναι γνωστό, η αμαρτία δεν είναι μία επιλογή του ανθρώπου χωρίς επιπτώσεις στη ζωή του. Δυστυχώς τα αποτελέσματά της είναι ο ίδιος ο θάνατος, πνευματικός και σωματικός – «τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» κατά τον Απόστολο – που σημαίνει ότι η αμαρτία όχι μόνο έχει αντίκτυπο στην υγεία του σώματος, αλλά πρωτίστως της ίδιας της ψυχής: ο αμαρτάνων αλλοιώνεται ψυχολογικά, συναισθηματικά, βουλητικά, με άμεση επίπτωση και στις σκέψεις του.