Ερμηνευτικό σχόλιο στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 30.8.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ ιε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Μθ 21,33-42)]

Από τον κ.Δημήτριο Ρίζο *

«Ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα… καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς»

Ἄλλη μία παραβολὴ ἀκoύσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, τὴν παραβολὴ τῶν κακῶν γεωργῶν. Ἂς τὴν δοῦμε πιὸ ἁπλᾶ.

Ἕνας ἄνθρωπος ἦταν οἰκοδεσπότης, ποὺ φύτεψε ἀμπέλι, τὸ ἔφραξε, κατεσκεύασε πατητήρι, καὶ ἔκτισε πύργο. Μετὰ τὸ ἔδωσε σὲ γεωργοὺς καὶ ὁ ἴδιος ἔφυγε ταξίδι. Στὸ καιρὸ τῆς σοδειᾶς ἔστειλε τοὺς δούλους του νὰ πάρουν τὸν καρπό. Ὅμως οἱ γεωργοὶ ἔπιασαν τοὺς δούλους καὶ ἄλλον ἔδειραν, ἄλλον σκότωσαν, ἄλλον λιθοβόλησαν. Πάλιν ἔστειλε ἄλλους δούλους, περισσότερους ἀπὸ τοὺς πρώτους, ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτοὺς φέρθηκαν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Τελευταῖα ἔστειλε τὸν υἱό του, διότι εἶπε˙ Νά, θὰ ντραποῦν ἀπὸ τὸν υἱό μου. Οἱ γεωργοί, ὅταν εἶδαν τὸν υἱό, εἶπαν˙ Αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. Ἐμπρός, νὰ τὸν σκοτώσωμε καὶ νὰ πάρωμε ἐμεῖς τὴν κληρονομιά. Ἔτσι τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀμπέλι, καὶ τὸν σκότωσαν. Λοιπόν, ρωτάει˙ ὅταν θὰ ἔρθη ὁ κύριος τοῦ ἀμπελιοῦ, τί θὰ κάνει τοὺς γεωργούς; Καὶ τοῦ ἀπάντησαν˙ Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸ ἀμπέλι θὰ τὸ δώσει σὲ ἄλλους γεωργούς, ποὺ θὰ δώσουν τοὺς καρποὺς στὴν ἐποχὴ τῆς σοδειᾶς. Καὶ ὁ Κύριος τοὺς εἶπε˙ Καμμιὰ φορὰ δὲν διαβάσατε στὶς γραφὲς τό˙ Πέτρα τὴν ὁποία ἀπέρριψαν οἱ κτίστες ὡς ἀκατάλληλη, αὐτὴ ἔγινε θεμέλιο ὅλης τῆς οἰκοδομῆς; Αὐτὸ ἔγινε ἀπὸ τὸν Κύριο, καὶ φαντάζει θαυμαστὸ στὰ μάτια σας.

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Α΄Κορ.16,13-24]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος, για να δείξει ότι όχι στους διδασκάλους, αλλά και στους εαυτούς τους πρέπει να έχουν τις ελπίδες της σωτηρίας τους, λέγει: «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει (:Προσέχετε σαν άγρυπνοι φρουροί. Μένετε σταθεροί και όρθιοι στην πίστη)»· στην πίστη, όχι στην κοσμική σοφία· διότι δεν είναι δυνατόν στη διαρκώς μεταβαλλόμενη κοσμική σοφία να μένει σταθερός κανείς, αλλά διαρκώς περιφέρεται· όπως ακριβώς βέβαια, αντιθέτως, στην πίστη μπορεί να μένει σταθερός. «Ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω (:Να αγωνίζεστε σαν άντρες γενναίοι. Πάρτε δύναμη και θάρρος. Όλα όσα κάνετε, ας γίνονται με αγάπη)»[Α΄Κορ.16,13-14].

Η άλωση της γυναίκας, το τέλος της κοινωνίας

Γράφει ο Δημήτριος Καμπισιούλης

Η δημογραφική κατάσταση είναι απελπιστική. Τα ζευγάρια σταμάτησαν να κάνουν παιδιά, ο δείκτης γονιμότητας αντί για το απαραίτητο 2,1 παιδιά ανά γυναίκα, κατακρημνίστηκε στο 1,2 (και ακόμα χαμηλότερα) και μάλιστα από γυναίκες σε προχωρημένη για γέννα ηλικία. Για τον λόγο αυτό ο πληθυσμός γερνάει ταχύτατα, η διάμεση ηλικία πλησιάζει τα 48 έτη και σε λίγες μόνο δεκαετίες, αν συνεχίσουμε έτσι, θα χάσει την ικανότητα αναπαραγωγής και θα σβήσει.

Θα ήθελα να ανοίξω τη συζήτηση για τον «νέο» ρόλο της γυναίκας διαβάζοντας με πολύ λύπη χιλιάδες απόψεις, κυρίως από γυναίκες, για την τοποθέτηση της πολυτιμότατης μητρότητας σε δευτερεύοντα ρόλο ή ακόμα και για την απόρριψή της. Δυστυχώς πλέον ελάχιστοι και ελάχιστες έχουν επίγνωση των συνεπειών των λόγων και των πράξεών τους.

«Ο σταυρός του παπά Σταύρου δεν σταμάτησε να θαυματουργεί!» μια προσωπική εμπειρία, του Βασίλη Ταβουλάρη.

«Ο σταυρός του παπά Σταύρου δεν σταμάτησε να θαυματουργεί!» μια προσωπική εμπειρία,

του Βασίλη Ταβουλάρη

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε (πάνω από 10) που είχα πάει για πρώτη φορά στο σπίτι του παπά Σταύρου, κάποιο απόγευμα θυμάμαι και με σταύρωσε. Το σταύρωμα ξεκίνησε από το κεφάλι με το Τίμιο Ξύλο, συνεχίστηκε στον αυχένα όπου κόλλησε! ‘’Αυχενικό έχεις’’ μου είπε, ‘’Όχι δεν έχω αυχενικό’’ απάντησα αλλά η αλήθεια ήταν ότι έπασχα λόγω άγχους από χρόνια ενόχληση δεξιά στον αυχένα Δόξα τω Θεώ δεν την έχω πλέον. Συνέχισε σε όλη την πλάτη και την μέση, το Ξύλο κόλλαγε παντού.

Mνήμη των Aγίων Πατριαρχών Kωνσταντινουπόλεως Aλεξάνδρου, Iωάννου και Παύλου του νέου (30 Αυγούστου)

Εις τον Αλέξανδρον

Σχοίνους διαδράς Aλέξανδρε σαρκίου,

Σχοίνισμα κλήρου χρηματίζεις Kυρίου.

Εις τον Ιωάννην

Σκυθρωπά τα πρόσωπα της Eκκλησίας,

Στέρησιν ου φέροντα την Iωάννου.

Εις τον Παύλον

Δρόμους ο Παύλος εκλιπών τους του βίου,

Eύρηκε παύλαν των πόνων των του βίου.

Tριττύς τη Tριάδι τριακοστή νυν πάρα έστη.

Μηνολόγιο 30ης Αυγούστου (Μηνολόγιο Οξφόρδης, 14ος αι.)

Oύτος ο μακάριος Aλέξανδρος, με το να ήτον γεμάτος από κάθε αρετήν, διά τούτο εχρημάτισε πρωτοπρεσβύτερος του Aγίου Mητροφάνους Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως, κατά τους χρόνους του Mεγάλου Kωνσταντίνου, εν έτει τκε΄ [325]. Eυρέθη δε παρών εις την εν Nικαία συγκροτηθείσαν Aγίαν και Oικουμενικήν Πρώτην Σύνοδον, αντί του Aγίου Mητροφάνους, καθότι ο ιερός Mητροφάνης γέρων ων και ασθενής, δεν εδυνήθη να παρουσιάση εις την Σύνοδον1. Eις αυτήν λοιπόν ευρισκόμενος ο θείος ούτος Aλέξανδρος, πολλά ηγωνίσθη ο τρισμακάριος υπέρ της Oρθοδόξου πίστεως, ελέγχων την του Aρείου κακοδοξίαν. 

Ίμβρος και Τένεδος: «Διώξαμε τους Έλληνες και τώρα παίζουμε τα τραγούδια τους»

Στην Ίμβρο οι Ρωμιοί επιστρέφουν και τα σχολεία ξανανοίγουν, ενώ στην Τένεδο έχουν απομείνει περίπου 15 ηλικιωμένοι Έλληνες – Ένα οδοιπορικό μνήμης και αγωνίας

Για λίγες ημέρες κάθε Αύγουστο, η ελληνική γλώσσα ξανακούγεται δυνατά στα χωριά της Ίμβρου. Οι εκκλησιαστικές καμπάνες χτυπούν, οι οικογένειες επιστρέφουν στα πατρικά τους και ο Δεκαπενταύγουστος μετατρέπεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια θρησκευτική γιορτή: σε μια ετήσια επανασύνδεση με την πατρίδα.

Όταν, όμως, τελειώνει το καλοκαίρι, επιστρέφει και το δύσκολο ερώτημα: Μπορεί η ιστορική ελληνική κοινότητα του νησιού να επιβιώσει και να περάσει στην επόμενη γενιά;

Ποιο ήταν το τέλος των σφαγιαστών του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

…Ο Θεός τιμώρησε τους σφαγείς του Προφήτου. Το τέλος των υπευθύνων, για την αποκεφάλιση του Ιωάννου ήτανε σκληρό.

Ο Ηρώδης Αντίπας (ή Αντύπας ή Αντίπατρος), που τα Ευαγγέλια τον ονομάζουν απλώς Ηρώδη, γιος του εξίσου διαβόητου Ηρώδη του Μεγάλου, ήταν τετράρχης Γαλιλαίας και Περαίας, ήταν αυτός που χαρακτήρισε ο Χριστός «αλώπεκα» (αλεπού-Λουκ.13:31) λόγω της παμπόνηρης πανουργίας του, προειδοποιώντας τους μαθητές του να τον προσέχουν ιδιαιτέρως. Στα Ευαγγέλια αναφέρεται κυρίως για τη συμμετοχή του στη φυλάκιση και εκτέλεση του Ιωάννη του Βαπτιστή (Μάρκ.6:14-28) και για τη σύντομη συνάντησή του με τον Ιησού, όταν ο Πιλάτος τον έστειλε σ’ αυτόν για να δικαστεί. Ο Ηρώδης, που πολλές φορές είχε εκφράσει την επιθυμία να δει τον Ιησού, του υπέβαλε ένα σωρό ερωτήσεις στις οποίες όμως ο Χριστός δεν απάντησε. Τότε ο Ηρώδης εξοργίστηκε και τον έδιωξε, αφού προηγουμένως τον χλεύασε και τον ειρωνεύτηκε και διέταξε να παραδοθεί στον Πιλάτο για να τον δικάσει (Λουκάς 23:6-12).

Γιατί η Εκκλησία νηστεύει τόσο αυστηρά στην Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου;

Κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου η Εκκλησία τιμά ένα από τα συγκλονιστικότερα γεγονότα της ευαγγελικής ιστορίας: την Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Και ενώ πρόκειται για μεγάλη εορτή, η Εκκλησία ορίζει αυστηρή νηστεία. Γιατί όμως; Γιατί μία ημέρα αφιερωμένη σε έναν τόσο μεγάλο Άγιο δεν συνοδεύεται από πανηγυρική κατάλυση, αλλά από εγκράτεια και πένθος;

Η απάντηση βρίσκεται πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τον τρόπο του μαρτυρίου του Προδρόμου.

Ο Άγιος Ιωάννης δεν θανατώθηκε επειδή διέπραξε κάποιο έγκλημα. Θανατώθηκε επειδή αρνήθηκε να σιωπήσει μπροστά στην αμαρτία. Έλεγχε τον Ηρώδη για την παράνομη σχέση του με την Ηρωδιάδα, τη γυναίκα του αδελφού του, λέγοντάς του ξεκάθαρα: «Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου». Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου.

Η αλήθεια αυτή κόστισε στον Πρόδρομο πρώτα τη φυλάκιση και τελικά τη ζωή του.

«Οι άνθρωποι θανατώνονται, οι ιδέες όχι». Λόγος μακαριστού Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη εις την Αποτομήν της Τιμίας Κάρας του Προδρόμου

Ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου

Σάββατο 29 Αὐγούστου

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

Οι άνθρωποι θανατώνονται, οι ιδέες όχι

«Ἔλεγε γὰρ ὁ Ἰωάννης τῷ Ἡρῴδῃ· Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου» 

(Μᾶρκ. 6,18)

Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης (20/4/1907 – 28/8/2010)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡμέρα πένθους καὶ αὐστηρῆς νηστείας, σὰν τὴ Μεγάλη Παρασκευή. Τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι κι αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἄψυχα θρηνοῦν τὴν ἄδικη σφαγὴ τοῦ Υἱοῦ τῆς Παρθένου· καὶ σήμερα 29 Αὐγούστου θρηνοῦν οἱ Χριστι­ανοὶ τὴν ἄδικη σφαγὴ τοῦ υἱοῦ τοῦ Ζαχαρία καὶ τῆς Ἐλισάβετ, τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Κυρίου ἡ­μῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξε ἡ ὑψηλότερη φυσι­­ογνωμία τοῦ ἀρχαίου κόσμου (βλ. Ματθ. 11,11. Λουκ. 7,28).

Τὸ ἱστορικὸ τῆς ἑορτῆς εἶνε γνωστό. Τὸ ἀ­κούσατε στὸ εὐαγγέλιο. Ἐδῶ θὰ πῶ τοῦτο μόνο.

* * *

Ὁ Πρόδρομος ἔζησε σὲ δύσκολη ἐποχή. Ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ θρησκευτικὴ ἡγεσία τοῦ Ἰσρα­ὴλ εἶχε διαφθαρῆ. Κολακεία, ἰδιοτέλεια, συμ­φέ­ρον, ψέμα, ἀπάτη, ἀσέβεια, ὑποκρισία, αὐτὰ τὴ χαρα­κτήριζαν. Εἶχαν στὰ χείλη τὸ Θεὸ καὶ στὴν καρ­διὰ τὸ διάβολο. Καὶ κέντρο τῆς διαφθορᾶς ἦ­ταν τὰ ἀνάκτορα. Ἐκεῖ ἦταν ὁ βασιλιᾶς Ἡρῴ­δης· ὄχι ἐκεῖνος ποὺ ἔσφαξε τὰ 14.000 νήπια τῆς Βη­θλεέμ, ἀλλὰ ἕνας γυιὸς ἐκείνου μὲ τὸ ἴδιο ὄ­νομα, ὁ Ἡρῴδης Ἀντίπας. Ἦταν λύ­κος γεννημέ­νος ἀπὸ λύκο, παιδὶ πιὸ ἄγριο καὶ πιὸ ἀκόλαστο ἀπ᾿ τὸν πατέρα του. Αὐτὸς ἔδιω­ξε τὴ νόμι­μη γυναῖκα του καὶ πῆρε ὡς σύζυγο τὴ γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ του, τὴν Ἡρῳδιάδα. Αἱμομειξία, δημόσιο σκάνδαλο! Καὶ «τὰ δημοσίως πραττόμενα πρέπει καὶ δημοσίως νὰ ἐλέγχωνται».

Aποτομή της αγίας κάρας του Τιμίου Προδρόμου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ[:Πράξ.13,25-32]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[:Υπομνηματισμός των εδαφίων Πράξ.13,23-36]

[…]Έπειτα αναφέρει και τον Ιωάννη, που δίνει τη μαρτυρία και λέγει: «Τούτου ὁ Θεὸς ἀπὸ τοῦ σπέρματος κατ᾿ ἐπαγγελίαν ἤγαγε τῷ Ἰσραὴλ σωτηρίαν, προκηρύξαντος ᾿Ιωάννου πρὸ προσώπου τῆς εἰσόδου αὐτοῦ βάπτισμα μετανοίας παντὶ τῷ λαῷ ᾿Ισραήλ. ὡς δὲ ἐπλήρου ὁ ᾿Ιωάννης τὸν δρόμον, ἔλεγε· τίνα με ὑπονοεῖτε εἶναι; οὐκ εἰμὶ ἐγώ, ἀλλ᾿ ἰδοὺ ἔρχεται μετ᾿ ἐμὲ οὗ οὐκ εἰμὶ ἄξιος τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν λῦσαι

(:Από τους απογόνους του Δαβίδ ο Θεός, σύμφωνα με την υπόσχεση που είχε δώσει στους Πατριάρχες και στον ίδιο τον Δαβίδ, απέστειλε και ανέδειξε στον Ισραήλ, σωτήρα τον Ιησού. Προηγουμένως όμως, πριν αρχίσει ο Ιησούς τη δημόσια δράση Του, ο Ιωάννης είχε κηρύξει βάπτισμα μετανοίας σε όλο τον λαό του Ισραήλ, για να τον προετοιμάσει να υποδεχθεί τον Σωτήρα που θα ερχόταν μετά από λίγο. Και όσο ο Ιωάννης εξακολουθούσε να κηρύττει για να ολοκληρώσει την αποστολή του, έλεγε: ‘’Ποιος νομίζετε ότι είμαι; Δεν είμαι εγώ αυτός που περιμένετε για Μεσσία˙ αλλά ιδού, ύστερα από μένα έρχεται κάποιος άλλος. Μπροστά Του εγώ δεν είμαι άξιος ούτε να λύσω ως ταπεινός Του υπηρέτης τα υποδήματα από τα παπούτσια Του’’)» [Πράξ.13,23-25]. Και ο Ιωάννης δίνει τη μαρτυρία αυτή όχι έτσι στην τύχη, αλλά αποκρούοντας τη δόξα από τον εαυτό του, αν και βέβαια όλοι απέδιδαν αυτήν σε αυτόν. Δεν είναι το ίδιο πράγμα το να αποκρούει κάποιος την τιμή όταν κανένας δεν του δίνει αυτήν και όταν πολλοί του την παρέχουν, και όχι απλώς αυτό αλλά και όταν τόσο σπουδαία είναι η αποστολή του. Ο δε Ιωάννης, λέγοντας «πρὸ προσώπου τῆς εἰσόδου αὐτοῦ» [Πράξ.13,24], ονομάζει είσοδο τη σάρκωση του Χριστού, την ένσαρκη φανέρωση Αυτού στον κόσμο.

Εἰς τὴν ἀποτομὴν τῆς Ἱ. Κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου. Ἅγιος Θεοδώρος ὁ Στουδίτης

Πνευματικὴ πανήγυρις

Ὄντως λαμπρὰ καὶ θεϊκῆς χαρμοσύνης πλήρης ἡ σημερινὴ σύναξη, ποὺ μᾶς συγκέντρωσε ὅλους ἐμᾶς, ἀγαπητοὶ Χριστιανοί, γιὰ νὰ γιορτάσουμε σήμερα τὸ πνευματικὸ πανηγύρι. Καὶ δίκαια χαρακτηρίζεται λαμπρά, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ ἐπώνυμο τοῦ ἁγίου, τοῦ ὁποίου τελοῦμε τὴν μνήμη, μιὰ καὶ εἶναι καὶ θεωρεῖται «λύχνος φωτός». Χωρὶς ἀμφιβολία δὲν πρόκειται γιὰ λύχνο, ποὺ περιαυγάζει τοὺς σωματικούς μας ὀφθαλμοὺς μὲ γήϊνη ἀκτινοβολία. Γιατὶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ λάμψη θὰ ἦταν παροδική, μὲ συνεχεῖς διακοπὲς ἀπὸ κάθε ἐμπόδιο, ποὺ θὰ παρεμβαλλόταν σὰν σκιά. Ἀντίθετα, πρόκειται γιὰ φῶς, ποὺ καταυγάζει μὲ τὴν ἀκτινοβολία τῆς θείας Χάριτος τὶς καρδιὲς ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἀνέκαθεν ἔχουν συναχθεῖ στὴν ἑορτή, γιὰ φῶς, ποὺ ἀνυψώνει τὸν νοῦ στὴ θεωρία τῆς ἀθλήσεως τοῦ δικαίου. Κι ἔτσι, καθὼς μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας θὰ ἀτενίζουμε τὸ μακάριο τοῦτο πάθος, θὰ δημιουργοῦμε παράλληλα καὶ τὴν προϋπόθεση τῆς προσωπικῆς μας εὐφροσύνης. Γιατὶ τὸ αἷμα ὁποιουδήποτε ἄλλου, ποὺ ἀπὸ ξίφος ἔρρευσε κάτω στὴ γῆ, οὔτε θὰ μποροῦσε νὰ τέρψει τὴν ἀνθρώπινη ὅραση οὔτε ἡ διήγηση τοῦ γεγονότος νὰ καλύψει μὲ σεβασμὸ τὴν μνήμη τοῦ νεκροῦ. Γιατί, πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἑλκύσει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἀπὸ τὴν φύση του ἀγαπᾶ τὴ ζωή, μιὰ αἱματοχυσία ποῦ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο; Μᾶλλον τὸ ἀντίθετο θὰ... τὸν ὁδηγοῦσε μὲ τὴν ἀπέχθεια ζωγραφισμένη στὸ πρόσωπό του σὲ συναισθήματα συμπαθείας καὶ ἐλέους γιὰ τὸ πάθημα, ἐκτὸς βέβαια ἐὰν κανεὶς βρίσκεται σὲ κατάσταση ἀλλοφροσύνης ἢ ἀποκτηνώσεως, μὴ μπορώντας νὰ ἀντιδράσει λογικὰ σὲ αὐτὰ ποὺ βλέπει, ὅπως κάνουν τὰ ἄγρια θηρία.

Η κάτω σιαγόνα και άλλα Ιερά Λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου – Που βρίσκονται;

 

Λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Δομήρου

Ένα σπάνιο λείψανο που αποθησαυρίζει η Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Δομήρου (Ροδολίβος Σερρών) -τη σιαγόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και Βαπτιστού.

Η Ιερά Μονή όμως διαθέτει και άλλα λείψανα του Τιμίου Προδρόμου: εκτός από την κάτω σιαγόνα, αποθησαυρίζει επίσης δύο πλευρά και μέρος από την αγκώνα. Όλα αυτά τα λείψανα ήρθαν από την Ίμερα του Πόντου, το σημερινό Olucak köyü, χωριό Ολουτζάκ, στην επαρχία Γκιουμούσχανε της Τουρκίας, που είναι χτισμένο αμφιθεατρικά (στα 2.000μ. υψόμετρο) στην πλαγιά του λόφου επί του οποίου δεσπόζει το ιστορικό γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, σήμερα σε ερειπιώδη κατάσταση.