Ποιες είναι οι επτά μορφές του Εγωισμού μας;

*Άγιος Παΐσιος: “Όταν πληγώνεται ο εγωισμός σου, μην τον περιθάλπης άφησέ τον να πεθάνη. Αν πεθάνη ο εγωισμός σου, θα αναστηθή η ψυχή σου. Πρέπει να θάψουμε το εγώ μας, να σαπίση και να γίνη κοπριά, για να αναπτυχθή η ταπείνωση και η αγάπη”

Μήπως είμαστε Εγωιστές και δεν το ξέρουμε ή ίσως δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε;

διάβασε παρακάτω τις 7 μορφές του Εγωισμού, μήπως κάτι από αυτά ή όλα μας χαρακτηρίζουν..;

ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η !!!

ΕΠΤΑ (7) ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΜΑΣ:

1. ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΟΤΗΤΑ, (το πνεύμα της επίδειξης).

2. ΠΕΡΙΑΥΤΟΛΟΓΙΑ, (ο άμεσος έπαινος του εαυτού μου).

3. ΕΠΑΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, (έμμεσος έπαινος του εαυτού μου).

4. ΕΥΘΥΞΙΑ, (να θίγομαι με το παραμικρό).

5. ΠΑΡΑΠΟΝΟ, (καθώς με πονηρό τρόπο επιδιώκω τη συμπόνια των άλλων, ώστε να γίνομαι συνεχώς το επίκεντρο της προσοχής τους).

6. ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ…

7. ΠΡΟΠΕΤΕΙΑ, (να διακόπτω τους άλλους, να απαντώ χωρίς να με ρωτούν και γενικότερα να απορρίπτω χωρίς προσεκτική εξέταση).

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

Έως πότε θα μετράμε θανάτους εκπαιδευτικών, κυρία Ζαχαράκη;

Λίγες εβδομάδες μετά τον τραγικό θάνατο της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη, άλλη μία απώλεια συγκλονίζει την εκπαιδευτική κοινότητα προκαλώντας θλίψη και οργή. Διευθύντρια Δημοτικού στον Κολωνό έθεσε τέρμα στη ζωή της πέφτοντας από ταράτσα πολυκατοικίας, όπως καταγγέλλεται μετά από εκφοβισμό που δεχόταν και εκείνη κατά την άσκηση του εκπαιδευτικού λειτουργήματος.

Ο σύζυγός της κάνει λόγο για αφόρητη εργασιακή και ψυχολογική πίεση, η οποία την οδήγησε στο μοιραίο βήμα. Είναι προφανές ότι στο σχολικό περιβάλλον εξελίσσεται ένα τοξικό σύστημα που εξαντλεί τους ανθρώπους του. Η γραφειοκρατία, η πίεση, η αδιαφορία της πολιτείας και η συνεχής στοχοποίηση έχουν μετατρέψει το λειτούργημα του εκπαιδευτικού σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης.

Όταν η επιστήμη υποκλίνεται στο Ευαγγέλιο: Ψηφιακή σάρωση «ανέστησε» αρχαίες Επιστολές του Παύλου και δεν έχει αλλάξει «ούτε ένα γιώτα»!

Μια επιστημονική ανακάλυψη που προκαλεί ρίγος - Το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης ανέκτησε τα απαράλλακτα λόγια του Παύλου από τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Κάθε φορά που η επιστημονική έρευνα φέρνει στο φως νέα ιστορικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, δεν γίνεται να μην κατακλυστείς από θαυμασμό για την απόλυτη αξιοπιστία της Αγίας Γραφής. Η θεοπνευστία και η πιστότητα του τελειότερου βιβλίου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, είναι μια συναρπαστική αλήθεια που δεν παύει ποτέ να συγκινεί τις ευσεβείς ψυχές.

Μια πολύ σημαντική ανακάλυψη που ανακοινώθηκε αυτές τις μέρες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, έρχεται να δείξει ότι η Εκκλησία φύλαξε ως μονάκριβη παρακαταθήκη τον Λόγο του Θεού και πράγματι εδώ και 2 χιλιετίες δεν άλλαξε «ούτε ένα γιώτα» από τα ευωδιαστά ρήματα της Καινής Διαθήκης.

Ξέρεις τι είναι κόλαση; - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Ξέρεις τι είναι κόλαση;

Κόλαση είναι το να μην καταλαβαίνεις το ότι ο άλλος σε αγαπά.

Κόλαση είναι το να μένεις εγκλωβισμένος μέσα στα προβλήματά σου.

Κόλαση είναι το να μην αφήνεις τους ανθρώπους γύρω σου να σε πλησιάσουνε.

Κόλαση είναι η μοναξιά. Εκείνη η μοναξιά που νιώθεις ακόμα και όταν βρίσκεσαι μέσα στην αγκαλιά του άλλου.

Κόλαση είναι το να βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο. Είναι επιλογή.

Η πολύχρονη υπομονή, έφερε άμετρη τη Χάρη του Θεού

Ένας από τους αγίους πατέρες είπε: Ήταν ένας γέροντας αναχωρητής, τίμιος, και πήγα μια φορά σ’ αυτόν, όταν ήμουν καταπονημένος από τους πειρασμούς.

Αυτός ήταν άρρωστος και κατάκοιτος και αφού τον χαιρέτησα, κάθισα κοντά του και του είπα:

– Κάνε μια ευχή για μένα, πάτερ, διότι πολύ θλίβομαι από τους πειρασμούς των δαιμόνων.

Και ο γέροντας άνοιξε τα μάτια του και μου είπε:

– Παιδί μου, εσύ είσαι νέος και... δε θ’ αφήσει ο Θεός να καταπονηθείς από αβάσταχτους πειρασμούς.

Κι εγώ του είπα:

– Και νέος είμαι και πειρασμούς έχω από πολύ ενάρετους ανθρώπους.

Κι εκείνος πάλι μου είπε:

Τι συμβαίνει όταν γράφεις ένα όνομα σε ένα χαρτί για την Εκκλησία;

Όταν γράφεις ένα όνομα σε ένα σημείωμα για την Προσκομιδή, φαίνεται πως δεν κάνεις τίποτα σπουδαίο. Ένα κομμάτι χαρτί, ένα στυλό, μερικά ονόματα γραμμένα βιαστικά πριν ξεκινήσει η Θεία Λειτουργία. Αλλά, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, παίρνεις κάποιον από τη δική σου φροντίδα και, χωρίς να το καταλάβεις, τον παραδίδεις στην άμεση φροντίδα του Χριστού.

Ο Μυστικός Κόσμος πάνω στο Δισκάριο.

Στην Προσκομιδή, ο ιερέας δεν βλέπει απλώς γράμματα· βλέπει ανθρώπους. Για κάθε όνομα Μαρία, Ιωάννης, Ανδρέας, σύζυγος, παιδιά, εχθροί και φίλοι, παίρνει με τη λόγχη μια μικρή μερίδα (ένα ψίχουλο) από το πρόσφορο και την τοποθετεί πάνω στο δισκάριο, δίπλα στον Αμνό.

Εκεί, σε αυτόν τον μικρό δίσκο(δισκάριο), μαζεύεται σιγά-σιγά ένας ολόκληρος κόσμος:

• Ζωντανοί και κεκοιμημένοι.

• Υγιείς και άρρωστοι.

• Άνθρωποι δικοί μας, αλλά και εκείνοι με τους οποίους ίσως δεν μιλάμε πια.

Είναι μια εικόνα που θα ράγιζε τις καρδιές μας αν μπορούσαμε να τη δούμε: όλη η οικογένειά σου και όλοι όσοι κλαις τη νύχτα, αγκαλιάζουν τον Χριστό με τη μορφή αυτών των μικρών σωματιδίων. Τα ονόματά τους δεν χάνονται στον αέρα· τοποθετούνται μυστηριωδώς δίπλα στο Σώμα του Κυρίου.

Μνήμη των Αγίων Αποστόλων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου (29 Απριλίου)

Εις τον Ιάσωνα

Ζωής Iάσων λαμβάνει φθαρτής πέρας,

Aλλ’ εύρεν άλλην μη πέρας κεκτημένην.

Εις τον Σωσίπατρο

Θανόντι δόξα σου προσώπου δεικνύεις,

Σω Σωσιπάτρω του Θεού Λόγου Πάτερ.

Eικάδι αμφ’ ενάτη Iάσων απεβήσατο γαίης.

Μαρτύριο των Αγίων Αποστόλων Ηρωδίωνος, Ολυμπά και Σωσιπάτρου εκ των Εβδομήκοντα. 

Μικρογραφία (Μινιατούρα) στο Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Aπό τους δύω τούτους Aποστόλους, ο μεν Iάσων, εκατάγετο εκ της εν Kιλικία Tαρσού, ο οποίος πρώτος επιάσθη κυνήγιον εις την ευσέβειαν. O δε Σωσίπατρος, εκατάγετο από την Aχαΐαν, ήτοι την Λιβαδίαν, και εδέχθη την πίστιν του Xριστού ύστερον από τον Iάσωνα. Eχρημάτισαν δε και οι δύω μαθηταί του Aποστόλου Παύλου, περί των οποίων αυτός γράφει εν τη προς Pωμαίους Eπιστολή· «Aσπάζονται υμάς Iάσων και Σωσίπατρος οι συγγενείς μου» (Pωμ. ιϛ΄, 21). Kαι ο μεν Iάσων, έγινεν Eπίσκοπος της εδικής του πατρίδος, ήτοι της Tαρσού2, ο δε Σωσίπατρος έγινεν Eπίσκοπος της Eκκλησίας του Iκονίου. Oύτοι λοιπόν ποιμάναντες τας Eκκλησίας αυτών, επήγαν εις την Δύσιν, και φθάσαντες εις την χώραν των Kυρηναίων3 έκτισαν Eκκλησίαν εις όνομα του Aγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, και εκεί λειτουργούντες εις τον Θεόν, πολλούς απίστους ετράβιζαν εις την πίστιν του Xριστού.

Αφοσίωση, φροντίδα, πίστη στον Θεό και ρομαντισμός, τα μεγάλα στηρίγματα του γάμου

Σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατης έρευνας, η κοινή συμμετοχή του ζευγαριού στην λατρευτική ζωή της εκκλησίας τριπλασιάζει τις πιθανότητες οικογενειακής ευτυχίας για τους άνδρες και τις διπλασιάζει για τις γυναίκες.

Από τους Jeffrey Dew, Brad Wilcox και Jason S. Carroll, για το The Institute for Family Studies και το The Wheatley Institute

Σύμφωνα με έκθεση(1) που διενήργησε και δημοσίευσε το Institute for Family Studies (IFS/Wheatley) το 2025, τόσο για τους συζύγους όσο και για τις συζύγους, ο κύριος προγνωστικός παράγοντας της οικογενειακής ευτυχίας ήταν η υψηλή δέσμευση των συζύγων απέναντι στον/στην σύζυγό τους, δηλ. η σταθερή απόφαση πως δεν θα κοιτάζουν «αλλού», ούτε θα θέτουν υπό αμφισβήτηση το γάμο τους.

Αἴτημα γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν πειθαρχία στὰ σχολεῖα

Ἴσως τὸ ἀπροχώρητο τῆς γενικευμένης ἀσυδοσίας ποὺ κυριαρχεῖ σήμερα στὰ σχολεῖα, ἀρχίζει νὰ δημιουργεῖ ἕνα διαρκῶς ὀγκούμενο αἴτημα ἐπιστροφῆς σὲ κανόνες πειθαρχίας.

Πρόσφατα (14-3-2026) στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα» (ἠλεκτρονικὴ ἔκδοση) δημοσιεύθηκε ἀξιολογότατο ἄρθρο ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς «Πανελλήνιας Ἐπιστημονικῆς Ἕνωσης Διευθυντῶν/-τριῶν Σχολικῶν Μονάδων Α/βάθμιας Ἐκπαίδευσης» κ. Τηλέμαχο Κουν­τούρη. Σ᾿ αὐτὸ μεταξὺ ἄλλων διαλαμβάνονται καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἴσως ἔχει φτάσει ἡ στιγμὴ νὰ εἰπωθεῖ μὲ καθαρὸ τρόπο: Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ πρέπει νὰ ξαναπάρουν τὸ σχολεῖο στὰ χέρια τους. Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιβάλουν αὐταρχισμό, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπαναφέρουν τὴν ἰσορροπία ποὺ ἔχει διαταραχθεῖ. Ἂς τὸ ποῦμε καθαρά:

Η Εκκλησία είναι το γενικό νοσοκομείο. Μέσα εδώ όλοι είμαστε ασθενείς πάσης φύσεως.

Παλαιότερα οι άνθρωποι είχαν μια συνεργασία μεταξύ τους. Είχαν μια ανθρώπινη επικοινωνία. Σήμερα μένουν στην ίδια πολυκατοικία και δεν ξέρουν ποιος είναι δίπλα τους.

Σαν να είμαστε ξεμοναχιασμένοι όλοι μας. Και όσο ξεμοναχιάζεται κανείς, τόσο φεύγει από την αλήθεια του Θεού, της Εκκλησίας.

Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.

Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.

Το μυστικό για το άγχος είναι... - Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

 

πηγή: https://adontes.blogspot.com/

Τὸ Χριστὸς Ἀνέστη τοῦ Γιάννη. Διήγημα Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ὅπως τὸ διηγοῦνται, ὅσοι τὸ ἔφθασαν, ἐν ἠλικίᾳ ὄντες εἰς Ἀθήνας τῷ 1870, ὁ νεκρὸς τοῦ ἑνὸς τῶν ληστῶν τοῦ Δηλεσίου, κομισθέντων εἰς Ἀθήνας κατὰ Μάιον, εἶχε τὸ πρόσωπον παραδόξως φαιδρὸν καὶ γελαστόν. Τὴν ὥραν ποὺ τοὺς ἐτουφεκοβολοῦσαν τ᾿ ἀποσπάσματα, ἐλλοχεῦον ὄπισθεν πυκνῶν θάμνων καὶ βράχων τὸ παλληκάρι ἐκεῖνο τῆς Ρούμελης, ἴσως διότι τὸ ταμπούρι του τοῦ ἐφαίνετο πολὺ ἀσφαλές, τίς οἶδε τί εἶχε σκεφθῆ, ἢ τί σοβαρὸν εἶδεν, ἢ τί ἀστεῖον ἤκουσε παρά τινος γείτονος συντρόφου του, κ᾿ ἐγέλασεν, ὅπως οἱ ἄνθρωποι γελοῦν. Συγχρόνως, ἐν ἀκαρεῖ, τοῦ ἦλθε τὸ βόλι. Τὸν ηὗρε καίριον εἰς τὸν λαιμόν, καὶ τὸν ἀφῆκεν εἰς τὸν τόπον.

Μετὰ δύο ἡμέρας οἱ σκοτωμένοι, πέντε ἢ ἓξ τὸν ἀριθμόν, ἐκομίζοντο εἰς Ἀθήνας. Εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ νέου ἐκείνου ὅλοι οἱ φρικώδεις περίεργοι εἶδον ἐντυπωμένον, πιστωμένον τὸν γέλωτα. Οὔτ᾿ ἐπρόφθασεν, ὁ εὐτυχὴς ἄνθρωπος, νὰ αἰσθανθῇ τὴν πικρίαν τοῦ βέλους, ἀλλ᾿ ὁ θάνατος τοῦ ἦλθε μυστηριώδης, γλυκύς, πρὸ τῆς ἀλγηδόνος.

* * *