40 ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ… – Ὁ φρικτὸς νόμος θερίζει!

Μέχρι πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια ἡ ἔκτρωση θεωρεῖτο ποινικὸ ἀδίκημα. Ὁ νόμος 1609/1986 (ἄρθρο 304 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα) ἀποποινικοποίησε τὶς ἐκτρώσεις. Ἡ ἔκτρωση, δηλαδὴ ἡ τεχνητὴ διακοπὴ τῆς ἐγκυμοσύνης, δὲν θεωρεῖται πλέον ἄδικη πράξη.

Ὁ συνήθης ἐξευγενισμένος ὅρος ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν πράξη αὐτή, εἶναι «διακοπὴ κυήσεως». Ἀλλὰ «διακοπὴ κυήσεως» εἶναι γιὰ τὴν κυοφορούσα μητέρα. Γιὰ τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο εἶναι «διακοπὴ ζωῆς»· δηλαδὴ θάνατος. Καὶ ὄχι ἀνεπιθύμητος θάνατος, ποὺ προῆλθε ἀπὸ κάποιο δυσάρεστο, ἀναπάντεχο γεγονὸς ἢ ἔστω ἀπὸ ἀμέλεια ἢ ἀπροσεξία, ἀλλὰ θάνατος ποὺ προκλήθηκε μὲ προμελέτη καὶ ἐπιβλήθηκε μὲ βιαιότητα καὶ ἀναλγησία· δηλαδὴ φόνος. Μάλιστα φόνος ἀθώας καὶ ἀνυπεράσπιστης ὑπάρξεως, ποὺ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζήσει σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, τουλάχιστον ὅσο τὸ ἔχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀποφάσισαν. Φόνος ἑνὸς ἀθώου παιδιοῦ, ποὺ τὸν ἀποφάσισαν οἱ γονεῖς του καὶ τὸν προκάλεσαν γιατροὶ ποὺ ὁρκίσθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν τὴ ζωὴ καὶ ὄχι τὸν θάνατο.

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ

Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου. Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια. Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο. Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό. Γερόντισσα Μακρίνα.

Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω.

Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί, αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος. Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω; Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη! Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;

Δυό φορές προσπάθησα νά σέ ξεκάνω, ρέ, ἀλλά σέ γλίτωσαν ἡ Κυρά σου (ἡ Παναγία) καί κεῖνος ὁ ξεδοντιάρης ὁ γέροντάς σου.

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἐκοιμήθη τό 1984.Τό 1985, δηλαδή ἕναν χρόνο μετά, ἐξελέγη Μητροπολίτης Ἀργολίδος ἕνας φίλος του, ὁ π. Ἰάκωβος, πού ἦταν Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἄρτης, (ἐκοιμήθη τώρα), ἕνας εὐλαβέστατος καί ἅγιος Ἐπίσκοπος.Ἕνα χρόνο μετά τήν εἰς Ἐπίσκοπο χειροτονία καί ἐνθρόνισή του, δηλαδή τό 1986, τόν κάλεσαν στήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πού εἶναι πάνω στόν λόφο στό κάστρο τοῦ Ἄργους, γιά νά διαβάσει δύο κοπέλες, 17 καί 18 ἐτῶν, πού βασανίζονταν ἀπό τά δαιμόνια.

Μοῦ διηγήθηκε αὐτό τό περιστατικό ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἀργολίδος Ἰάκωβος, ἀλλά θά σᾶς διαβάσω τώρα πῶς τό περιγράφει γραπτῶς ἕνας Ἱερέας πού ἦταν παρών ἐκεῖ, ὁ π. Δημήτριος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Ἄργους.

Λέει, λοιπόν, σέ γραπτή μαρτυρία του:

Παναγία Σουμελά: Χωρίς Λειτουργία ο Δεκαπενταύγουστος, για 3η χρονιά

Οι Τούρκοι δίνουν άδεια μόνο για τα Εννιάμερα της Παναγίας

Οι εθνικιστικές αντιδράσεις εξακολουθούν να βαραίνουν περισσότερο από το θρησκευτικό δικαίωμα των πιστών, καθώς ούτε φέτος δόθηκε άδεια για Δεκαπενταύγουστο στο ιστορικό μοναστήρι.

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ο Δεκαπενταύγουστος θα περάσει χωρίς Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, στο ιστορικό μοναστήρι του Πόντου. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακοίνωσε ότι οι τουρκικές Αρχές χορήγησαν άδεια μόνο για την τέλεση αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στις 23 Αυγούστου, κατά την απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου – τα λεγόμενα Εννιάμερα.

Η απόφαση δεν αιφνιδίασε το Φανάρι. Όπως συνέβη και το 2024 και το 2025, δεν επιτράπηκε η τέλεση της Λειτουργίας στις 15 Αυγούστου – ουσιαστικά διακόπτεται μια παράδοση που είχε αποκατασταθεί το 2010, όταν δόθηκε για πρώτη φορά άδεια έπειτα από δεκαετίες σιωπής.

«Ὅσο οἱ ἄνθρωποι παραμένουν ὅμοιοι μέ τά ἄγρια θηρία, δέν πρέπει νά ἀναμένουμε εἰρήνη ἐπάνω στή γῆ»

Ἅγιος Σωφρόνιος Ἀθωνίτης

Εἶμαι πλέον γέρος ἀλλά ἤδη ἀπό τά πρῶτα παιδικά μου χρόνια δέχθηκα τίς ἐντυπώσεις τῆς εἰρήνης καί τοῦ φωτός. Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ρωσοϊαπωνικοῦ πολέμου (1904-1905) ὡς τίς ἡμέρες μᾶς βλέπω ὅλη τήν ἀνθρωπότητα βυθισμένη σέ ἀδελφοκτόνους πολέμους, καί ἀκόμη δέν ὑπάρχει φῶς στόν ὁρίζοντα. Ἀντιθέτως μάλιστα, κάλυψαν τόν οὐρανό πρωτοφανῆ μαῦρα σύννεφα, ἕτοιμα νά προκαλέσουν ἀποκαλυπτική καταιγίδα… Καί ἐγώ, βλέποντας τήν θηριώδη αὐτή κατάσταση ἀπό τά νεανικά μου χρόνια, ἤμουν ἕτοιμος νά βγῶ στούς δρόμους καί τίς πλατεῖες μέ ἀναμμένο φανάρι, ὅπως ὁ Διογένης, γιά νά ἀναζητήσω ἄνθρωπο… Βλέποντας ὅμως τόν Χριστό, χάρηκα γιά τό θαυμάσιο αὐτό εὕρημα καί ποτέ πιά δέν μπορῶ νά ξεχάσω τό γεγονός αὐτό τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου μας. Στήν πραγματικότητα μόνο αὐτός, ὁ Χριστός, εἶναι καί τέλειος Ἄνθρωπος. Ἐμεῖς ὅμως ὅλοι διερχόμαστε τήν περίοδο τῆς ἐπίγειας περιπλανήσεώς μας μέ τήν ἔφεση νά ὁμοιωθοῦμε πρός Αὐτόν. Ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει πραγματικά νά ὑπάρχει ἀπό τή στιγμή πού συνειδητοποιεῖ τόν ἑαυτό του ὡς υἱό τοῦ αἰωνίου Πατρός καί προφέρει τήν προσευχή «Πάτερ ἠμῶν» μέ τή συνείδηση αὐτή. Ἐμεῖς ὅμως δέν ἔχουμε αἰσθανθεῖ ἀκόμη πλήρως τήν ἀξία αὐτή τοῦ ἀνθρώπου, καί γι’ αὐτό παρακάμπτουμε τόν δρόμο τῆς διαμορφώσεώς μας, τῆς αὐξήσεώς μας ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Χωρίς τόν Χριστό εἶναι ἀδύνατο νά δικαιώσουμε τήν ἀνθρωπότητα… Καί μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ Χριστός, ταυτόχρονα... Θεός καί Ἄνθρωπος, δικαιώνει τόν Θεό μπροστά στόν κόσμο, φανερώνοντας στόν κόσμο τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Πατέρα, ἐνῷ δικαιώνει καί τόν ἄνθρωπο μπροστά στόν Θεό, δείχνοντας στόν Θεό Πάτερα τή γνήσια μορφή τοῦ Ἀνθρώπου. Ἡ δικαίωση ὅμως αὕτη δέν εἶναι “νομική”, ὅπως πολλοί χριστιανοί τείνουν νά νομίζουν, ἀλλά ἐντελῶς ἄλλης τάξεως.

ΝΙΚΗ Φλώρινας - Δελτίο Τύπου - Συμμετοχή του Κινήματος στο μεγάλο συλλαλητήριο στην Κοζάνη ενάντια στην απολιγνιτοποίηση

 “γιατί η ζωή δεν είναι για να σβήνει…” (Αγγ.Σικελιανός)

Η ΝΙΚΗ, ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα των φορέων της Δυτικής Μακεδονίας για συμμετοχή στο συλλαλητήριο της Κοζάνης ενάντια στην βίαια και άδικη απολιγνιτοποίηση, θα παρευρίσκεται εκεί, δίπλα στον λαό της Δυτικής Μακεδονίας, με αντιπροσωπεία στελεχών, με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Κινήματος κ.Δημήτριο Νατσιό.

Ήταν μια δέσμευση που αναλάβαμε σε σειρά σχετικών συναντήσεων μας με τοπικούς φορείς της περιοχής μας, όπου δηλώσαμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στον δίκαιο αγώνα των κατοίκων.

Η γραμματεία της τοπικής κοινότητας Π.Ε. Φλώρινας θα είναι επίσης αυτόνητα εκεί. Καλούμε τα μέλη και τους φίλους του Κινήματος, αλλά και όλους τους Δυτικομακεδόνες που έχουν την καλή ανησυχία για το μέλλον και την προκοπή του τόπου μας, να ενώσουμε όλοι μαζί τις φωνές μας. Η Δυτική Μακεδονία δεν μπορεί να αφεθεί στην ερήμωση.

Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό κίνημα ΝΙΚΗ

τοπική γραμματεία ΠΕ Φλώρινας

Μνήμη της Aγίας Mεγαλομάρτυρος Kυριακής (7 Ιουλίου)

Kυριακή θανούσα την τομήν φθάνει,

Προαιρέσει πλην και τελειούται ξίφει.

Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή. Τοιχογραφία του 15ου αιώνα 

στον Ιερό Ναό Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Πεδουλά (Κύπρος)

Kατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σπβ΄ [282], ήτον ένα ανδρόγυνον Xριστιανικόν, Δωρόθεος και Eυσεβία ονομαζόμενον, οι οποίοι επειδή ήτον άτεκνοι, παρεκάλουν τον Θεόν να χαρίση εις αυτούς καρπόν και τέκνον, υποσχόμενοι ότι να χαρίσουν πάλιν το γεννηθέν παιδίον εις αυτόν. Όθεν επήκουσεν ο Θεός της δεήσεώς των, και εγέννησαν παιδίον θηλυκόν εν ημέρα Kυριακή, διά τούτο και ωνόμασαν το παιδίον Kυριακήν. Tην οποίαν βαπτίσαντες, ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Kυρίου, κατά τον Aπόστολον, και εφύλαττον αυτήν παρθένον, επειδή και έμελλον να την αφιερώσουν εις τον Θεόν. Όταν δε ο δυσσεβής Διοκλητιανός εκίνησε διωγμόν κατά των Xριστιανών, τότε παρεδόθησαν οι γονείς της Aγίας ομού με αυτήν εις τον τύραννον. O οποίος ανακρίνας, τους μεν γονείς της Aγίας έδειρε, και έστειλεν αυτούς εις τον δούκαν Iούστον, τον ευρισκόμενον κατά τα μέρη της εν τη μικρά Aρμενία Mελιτινής, ήτις κοινώς Mαλατιά ονομάζεται.

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ (μέρος 2ο) - Δημογραφική κατάσταση ως το 2046 και πρόβλεψη για μετά

γράφει ο Δημήτριος Καμπισιούλης *

Ήδη σήμερα, η δημιουργία οικογένειας φαντάζει άπιαστο όνειρο. Οι νέοι δυσκολεύονται να βρουν ταίρι, ενώ εμφανίζονται παντελώς απρόθυμοι να κάνουν παιδιά. Οι κυριότερες αιτίες; Η στεγαστική κρίση, οι χαμηλοί μισθοί, η ανύπαρκτη κρατική υποστήριξη, αλλά και η αλλαγή προτεραιοτήτων στη σύγχρονη κοινωνία.

Η κατάσταση από εδώ και στο εξής θα χειροτερεύει, διότι με όλο και λιγότερες γεννήσεις, οι λιγοστοί νέοι του μέλλοντος θα δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο να βρεθούν μεταξύ τους. Ακούτε σήμερα νέους να λένε "δεν βρίσκω άντρα, δεν βρίσκω γυναίκα;" Σκεφτείτε τί θα λένε στο μέλλον όταν θα είναι σχεδον οι μισοί.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών και εν θαύμασι μεγίστου Θωμά του εν τω Mαλεώ (7 Ιουλίου)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών και εν θαύμασι μεγίστου Θωμά του εν τω Mαλεώ1

Διείς πτέρυγας, είπεν αν Mωσής, Πάτερ,

Ως αετός τις εξανέπτης προς πόλον.

Εβδομάτη Θωμάν θάνατος μέλας έμφρονα είλεν.

Άγιος Θωμάς ο εν τω Μαλεώ. Μηνολόγιο Οξφόρδης (14ος αι.)

Oύτος κατά μεν την προτέραν ζωήν του, έγινε περιφανής από τον πλούτον και την δυναστείαν οπού είχεν. Aλλά και κατά βαρβάρων έστησε πολλά και μέγιστα τρόπαια και νίκας. Ύστερον δε, με το να επόθησε τον Xριστόν, αφήκε την πικράν θάλασσαν του βίου, και έβαλε τον εαυτόν του υποκάτω εις τον γλυκύν και ελαφρόν ζυγόν του Xριστού. Όθεν φορέσας το σχήμα των Mοναχών, εμιμείτο την πτωχείαν του Δεσπότου Xριστού. Διά τούτο και ηξιώθη να οδηγηθή την νύκτα με στύλον πυρός από τον Προφήτην Ηλίαν, του οποίου ήτον μιμητής και ακόλουθος, και διά της οδηγίας εκείνου, ανέβη επάνω εις ένα βουνόν, Mαλεόν ονομαζόμενον, από το οποίον εφάνη ως αστήρ λαμπρός φωτίζων την περίγειον, και με τας προσευχάς του και αγρυπνίας διαλύων το σκότος της αμαρτίας και των δαιμόνων.

Όταν το πανηγύρι έχασε τον Άγιο και κράτησε μόνο το τραπέζι…

Τώρα το καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να πληθαίνουν γύρω μας γιορτές και πανηγύρια που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία, την πίστη, την παράδοση, τη μνήμη, την ευλογία. Γιορτές φυτών, καρπών, ζώων, ψαριών, ποτών, φαγητών, ακόμη και παλιών ειδώλων ή ξεχασμένων συμβόλων.

Και γύρω από όλα αυτά στήνονται μεγάλες πανηγύρεις. Με σκηνές, με μικρόφωνα, με χορούς, με κλαρίνα, με ονόματα τραγουδιστών, με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με λόγους, με φωτογραφίες, με χειροκροτήματα, με μεγαλεία.

Και στο κέντρο της πλατείας καμαρώνει πλέον το νέο «σύμβολο» της εποχής.

Το τοτέμ της σύγχρονης αλλοπρόσαλλης γιορτής.

Άλλοτε η προβατίνα, που δήθεν τιμάται, ενώ την ίδια στιγμή ψήνεται και καταναλώνεται.

Άλλοτε το καρπούζι, το κρεμμύδι, η ρίγανη, το καλαμπόκι, η πίτα, ο πλαστός, η γαλατόπιτα, η σαρδέλα, η πέστροφα, η πάπια, η κότα, το τσίπουρο, το κρασί, και ποιος ξέρει αύριο τι άλλο.

Πριν προλάβω να μιλήσω...

Μέσα από μελωδίες, ψιθύρους ψυχής και στίχους γεννημένους από αγάπη, υφάνθηκε ένα τραγούδι αφιερωμένο στο παιδί που ακόμη δεν αντίκρισε το φως. Ένα μουσικό ταξίδι αγάπης και τρυφερότητας από τις Μαμάδες για την Ελλάδα, αφιερωμένο στην ίδια τη ζωή.

πηγή: https://www.youtube.com/

Κυριακή Ε΄ Ματθαίου – Οι σύγχρονοι Γαδαρηνοί. (+Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Κυρ. Ε΄ τοῦ Ματθαίου (Ματθ. 8,28 - 9,1)

Οἱ σύγχρονοι Γαδαρηνοὶ.

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τὸν ὁρίων αὐτῶν» (Ματθ. 8,34)

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 8,28-9,1), ἀγαπητοί μου, λέει ὅτι ὁ Κύριος ἐπισκέφθηκε κάποια πόλι. Πῆγε μὲ πλοιάριο στὴν ἀνατολικὴ ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, στὴν πόλι τῶν Γαδαρηνῶν. Τί ἔπρεπε νὰ κάνουν οἱ Γαδαρηνοί; Ἔπρεπε νὰ βγοῦν ὅλοι νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν μὲ ἄνθη. Αὐτοὶ τοῦ εἶπαν· Φύγε, δὲν σὲ θέλουμε. Τί ἀχαριστία! Καὶ ὁ Χριστός; Ἔφυγε ἀπὸ τὰ ὅριά τους! Ποιά ἦταν ἡ αἰτία ποὺ τὸν ἔδιωξαν μὲ τόση ἀγένεια καὶ βαρβαρότητα;

Λίγο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι τους ζοῦσαν δύο δαιμονισμένοι. Κανείς δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς τιθασεύσῃ. Ὁ Χριστὸς ὅμως μὲ μία διαταγή του τοὺς θεράπευσε. Μὰ δὲν ἔκανε μόνο αὐτό· ἔκανε καὶ κάτι ἄλλο. Τὸ ἕνα ἦταν φιλανθρωπία, τὸ ἄλλο ἦταν τιμωρία· εἶνε φιλάνθρωπος, εἶνε καὶ δίκαιος, καὶ ἐπιβάλλει κυρώσεις· τὸ Εὐαγγέλιο διδάσκει καὶ τὰ δύο αὐτά. Ἐκεῖ λοιπὸν ἔβοσκε μία ἀγέλη χοίρων. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε στὰ δαιμόνια ποὺ βγῆκαν ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους νὰ μποῦν στοὺς χοίρους καὶ οἱ χοῖροι ἔπεσαν στὴ λίμνη καὶ πνίγηκαν. Ὁ χοιροβοσκὸς γύρισε στὴν πόλι καὶ διηγήθηκε στ ̓ ἀφεντικὰ τὸ γεγονός. Μεγάλη ζημιά, ἀλλὰ καὶ δικαία τιμωρία.

–Μά, θὰ πῆτε, τί ἔφταιγαν τὰ ζῷα ἐκεῖνα;