Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά το επιμύθιο μιας κοινωνίας που έμαθε να θεοποιεί τον δικαιωματισμό και να απαξιώνει τον δάσκαλο
Πόσο χρειάζεται για μια ραγισμένη ψυχή μέχρι να έρθει η ώρα που θα γίνει θρύψαλα; Πόσες αθέατες κραυγές κουκουλώνει τούτος ο αιώνας της θυματοποίησης των βαρβάρων; Πως κατέληξαν τα σχολεία μας από εργαστήρια προκοπής να φτάσουν να γίνουν θάλαμοι βασανιστηρίων για καθηγητές;
Άναυδο έμεινε το πανελλήνιο από τον θάνατο της καθηγήτριας Αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου, μιας ικανότατης εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό από τη στεναχώρια της και τελικά κατέληξε. Η αιτία ήταν ότι αυτή η ευαίσθητη ψυχή υπέφερε καθημερινά στην τάξη από μαθητές της που την βασάνιζαν με φρικτά «καψόνια» σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης, όπως η ίδια είχε καταγράψει σε υπόμνημά της.
Άγιος Γρηγόριος Πάπας Ρώμης, ο Διάλογος. Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου (Άγιον Όρος)
Oύτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Iουστινιανού του μεγάλου, εν έτει φλε΄ [535]. H μήτηρ αυτού ωνομάζετο Σιλβία, και ευρίσκετο πλησίον της πόρτας του Aγίου ενδόξου Aποστόλου Παύλου, εις τόπον ονομαζόμενον Kέλλα Nόβα. Γενόμενος δε πρώτον Mοναχός και Hγούμενος του Mοναστηρίου του Aγίου Aποστόλου Aνδρέου, το οποίον επωνομάζετο Kλειοσκάβρη, ανέβη έπειτα εις τον αρχιερατικόν θρόνον της Pώμης, όχι κατά τύχην τινα άλογον, αλλά κατά θείαν ψήφον την αρχιερωσύνην λαβών, καθώς ο λόγος θέλει να φανερώση έμπροσθεν. Eις καιρόν γαρ οπού ο Άγιος ευρίσκετο εις το ανωτέρω Mοναστήριον, και ησύχαζεν εις το κελλίον του, καλλιγράφων ιερά βιβλία, τότε επήγεν εις αυτόν ένας πτωχός, όστις γλυτώσας από το της θαλάσσης ναυάγιον, και διηγούμενος την συμφοράν του, επαρακάλει τον Άγιον να τον ελεήση. Ήτον δε ο κατά το φαινόμενον πτωχός, όχι άνθρωπος απλώς, αλλά Άγγελος Θεού, εις σχήμα πτωχού και δεομένου φαινόμενος, διά να φανερώση εις όλους την σπλαγχνικήν και συμπαθητικήν γνώμην, οπού είχεν ο Άγιος. O φαινόμενος λοιπόν πτωχός έλαβε πρώτον ελεημοσύνην από τον Άγιον έξι νομίσματα. Έπειτα εγύρισε πάλιν και εζήτησεν ελεημοσύνην, και έλαβε και δεύτερον άλλα έξι νομίσματα. Eγύρισε και τρίτον, και δεν επέμφθη άδειος. Διότι με το να μη είχεν ο Άγιος να τω δώση άλλα νομίσματα, τούτου χάριν έδωκεν εις αυτόν προθύμως το ασημένιον σκουτέλιον του Mοναστηρίου. Tόσον ήτον ο τρισμακάριος συμπαθής προς τους πτωχούς και ανεξίκακος, εις καιρόν γαρ οπού έπρεπε να κατηγορήση τον πτωχόν εκείνον, και να τον στείλη με άδεια χέρια, ένα μεν, διατί επήρε πρώτον ελεημοσύνην δύω φοραίς, και έπειτα εφαίνετο φορτικός, και άλλο δε, διατί δεν είχε τι να του δώση. Aλλ’ όμως τούτο δεν έκαμεν, αλλά επροτίμησε καλλίτερα να δώση και αυτό το πράγμα της Mονής, της οποίας τα πράγματα είναι αναφαίρετα κατά τους κανόνας και νόμους, πάρεξ να παραβλέψη τον άνθρωπον, και να στείλη αυτόν κενόν. Tούτο εποίησεν ο Άγιος προ της αρχιερωσύνης.
Εγώ, έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν. Και το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτού πάντες» καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τον ιερέα.
Ρώτησα:
-Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;
-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!
Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω; Και παρακάτω η ευχή λέει: «και δι’ ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα.
Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;
Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: Έμεινες με το αντίδωρο. Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο;» Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης.
Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’ευχαριστώ’’.
Κάνε το καλό που θες να κάνεις με την καρδιά σου και μετά ξέχνα το, ας πάει στην ευχή… Οι άνθρωποι «ξεχνάνε» πιο γρήγορα από ότι το νομίζεις.
Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’συγγνώμη’’.
Ακόμα και αν κάποιος συνειδητοποιήσει ότι δεν σου φέρθηκε καλά, δύσκολα να το «βγάλει» από το στόμα το ρημάδι… Δεν σκύβουμε το κεφάλι εύκολα οι άνθρωποι. Δεν ταπεινωνόμαστε μπροστά στον αδερφό μας…
Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’σε αγαπώ’’.
Κάποιοι το δείχνουν με τις πράξεις τους. Εντάξει. Κάποιοι άλλοι ούτε καν με αυτές… Το θεωρούν αδυναμία. Ντροπή. Και εγώ δεν ξέρω τί… Τσάμπα θα γεμίζεις προσδοκίες και θα απογοητεύεσαι…
Εσύ αγάπα. Λέγε το εκεί που θες. Και άσε τον κάθε έναν, να κάνει ό,τι θέλει.
Μην περιμένεις από κανέναν να καταλάβει το τί περνάς…
Θέλει μαγκιά, θέλει ανδρεία να σκύψεις και να γευτείς τον πόνο του αδερφού σου… Έτσι είναι άνθρωποι… Αδύναμοι συχνά… Κατάλαβέ τους και μην τους κρατάς κακία.
Ούτε ‘’συγγνώμη’’, ούτε ‘’ευχαριστώ’’, ούτε να σε καταλάβουνε, ούτε ‘’σ ’αγαπάω’’…
Τίποτα μην περιμένεις από αυτά..
Δεν είναι όλοι άνθρωποι πάντα τόσο ώριμοι, όσο τους νομίζεις…
Η Karleen Gribble, Καθηγήτρια στη Σχολή Νοσηλευτικής και Μαιευτικής του Πανεπιστημίου Western Sydney της Αυστραλίας, υποστηρίζει σε μια εκτενή επιστημονική της παρέμβαση ότι σε τομείς όπως η ιατρική, η νοσηλευτική και εν γένει η δημόσια υγεία (ιδίως γύρω από ζητήματα όπως η εγκυμοσύνη, η μητρότητα και ο θηλασμός) αντικαθίσταται όλο και περισσότερο η λέξη «γυναίκα» (sex-based language) με ουδέτερη ως προς το φύλο γλώσσα, λόγω της αυξανόμενης επιρροής της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology).
Οι γνωστοί στην καθομιλουμένη και παραδοσιακοί όροι όπως “women”, “mothers”, “breastfeeding” αντικαθίστανται με ουδέτερες εκφράσεις ως προς το φύλο όπως “pregnant people”, “birthers”, “menstruators” ή “chestfeeding”. Η αλλαγή αυτή προωθείται, σύμφωνα με τη συγγραφέα, κυρίως για να αποφευχθεί η δυσφορία των διεμφυλικών ατόμων (trans) που μπορεί να έχουν βιολογικά γυναικείο σώμα αλλά ταυτίζονται ως άνδρες.
ΣΧΟΛΙΟ ΕΡΩ : Οι Ελβετοί με 73% σε δημοψήφισμα, ψήφισαν την συνταγματική κατοχύρωση της ύπαρξης και διασφάλισης διακίνησης των μετρητών χρημάτων, τα οποία είναι η πεμπτουσία της Προσωπικής Ελευθερίας! Μαζί με την κατάργηση του Προσωπικού Αριθμού στην Αγγλία λόγω κινητοποιήσεων, αποδεικνύεται πώς οι λαοί που επιμένουν στην διεκδίκηση των ατομικών ελευθεριών τους , κερδίζουν. Αντίδραση στο φακέλωμα μας και μέσω των αγορών μας.
H πλειοψηφία των Ελβετών ψηφοφόρων υποστήριξε την πρωτοβουλία για τη συνταγματική κατοχύρωση του δικαιώματος στη χρήση μετρητών, μια κίνηση που κέρδισε έδαφος λόγω της μακράς περιόδου αρνητικών επιτοκίων στις ελβετικές τράπεζες και της βαθιά ριζωμένης συνήθειας πολλών κατοίκων να διατηρούν τις αποταμιεύσεις τους εκτός τραπεζικού συστήματος.
Δυο αγαπημένοι μαθητές ζήτησαν από τον Κύριο θρόνους δόξης
– Αυτός τους έδωσε το Ποτήριό Του (Μτ. κ΄, 23).
Το Ποτήριο του Χριστού είναι οι οδύνες.
Σε όσους το πίνουν εδώ στη γη, το Ποτήριο του Χριστού υπόσχεται μετοχή στη Βασιλεία της χάρης του Χριστού• προετοιμάζει γι’ αυτούς τις καθέδρες της επουράνιας αιώνιας δόξης.
Στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στο Ποτήριο του Χριστού, δεν μπορεί κανείς ούτε να παραπονεθεί γι’ αυτό, ούτε να το απορρίψει• γιατί Αυτός που μας έδωσε εντολή να το γευτούμε, πρώτος ο Ίδιος το ήπιε…
Ο χριστιανός αποδέχεται το Ποτήριο όταν υπομένει τις επίγειες δοκιμασίες με πνεύμα ταπείνωσης, όπως διδάσκεται από το Ευαγγέλιο.
Ο απόστολος Πέτρος έβγαλε το μαχαίρι του για να υπερασπιστεί τον Θεάνθρωπο, που ήταν περικυκλωμένος από τον όχλο• αλλά ο πράος Ιησούς είπε στον Πέτρο: «βάλε την μάχαιραν εις την θήκην• το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. ιη΄ 11)
Έτσι κι εσύ, όταν σε περικυκλώνουν συμφορές, θα πρέπει να παρακαλείς και να ενισχύεις την ψυχή σου λέγοντας: «Το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;»…
Άγιος Σωφρόνιος Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων. Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου (Άγιον Όρος)
Oύτος ο Άγιος εγεννήθη εν τη επαρχία μεν της Δαμασκού της κοινώς καλουμένης Σιάμ, εν τη τοποθεσία δε Φοινίκης της καλουμένης Λιβανοστεφάνου, από γονείς ευσεβείς και σώφρονας, πατέρα μεν Πλινθάν, μητέρα δε Mυρούν, εν έτει χ΄ [600]. Διά δε την ευφυΐαν και σπουδήν του, απόκτησε το κράτος και την δύναμιν όλων των επιστημών. Oυ μόνον δε ταύτα, αλλά και προς τούτοις, αυτός κατοικώντας μέσα εις την πόλιν, εμεταχειρίζετο την αρετήν και άσκησιν την πραττομένην εις τας ερήμους υπό των ασκητών. Έπειτα υπάγει εις το Mοναστήριον του μεγάλου Θεοδοσίου του Kοινοβιάρχου, από εκεί δε αναχωρήσας, επήγεν εις την Aίγυπτον, επιθυμώντας να αποκτήση περισσοτέραν μάθησιν της σοφίας. Eις ταύτην λοιπόν ευρίσκει ένα άνδρα ονόματι Iωάννην, γεμάτον από κάθε σοφίαν εσωτερικήν και εξωτερικήν. Όθεν επιτυχών του ποθουμένου, εσυγκατοίκησε μαζί με αυτόν, λαμβάνων μεν παρ’ εκείνου, όσα μαθήματα ήξευρε παράνω από αυτόν, δίδωντας δε αντιστρόφως και αυτός εις εκείνον τα εδικά του. Eκεί δε ευρισκόμενος, έπαθεν επίχυσιν εις τους οφθαλμούς του, και ιατρεύεται από τους Aγίους Aναργύρους, Kύρον και Iωάννην, οι οποίοι μισθόν εζήτησαν από λόγου του, το να συγγράψη τα θαύματα, οπού ετέλουν καθ’ εκάστην ημέραν, τα οποία και συνέγραψε κατά την αίτησιν των Aγίων, και ούτως εγύρισεν εις Iεροσόλυμα.
Σήμερα ζούμε μια πολύ αγχωτική και εξαντλητική ζωή, τόσοι πολλοί λένε: «Δεν έχω καν χρόνο να προσευχηθώ. Στο τέλος της ημέρας είμαι τόσο κουρασμένος».
Ο πατήρ Παΐσιος συμβούλευε: Είναι καλύτερο για μια μητέρα να φροντίζει την ανατροφή των παιδιών της... Μια μητέρα (αν δεν εργάζεται πλήρους απασχόλησης) μπορεί να μιλάει στα παιδιά της για τον Χριστό. Μπορεί να τους διαβάζει τους Βίους των Αγίων. Έτσι, ταυτόχρονα, θα ...φροντίζει και για την πνευματική της διαμόρφωση, θα γυαλίζει την ψυχή της και θα την γεμίζει πνευματική λάμψη. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθάει, με έναν κρυφό τρόπο, τις ψυχές των παιδιών της.
