"Ο Νυμφίος"

Ο Νυμφίος! Ποιός άλλος; Ο Χριστός. Είναι ο ωραιότερος Νυμφίος. Το ωραιότερο πρόσωπο. Η ομορφιά του Χριστού είναι ασύγκριτη. Και από πλευράς ουσίας και από πλευράς διαρκείας. Η ομορφιά των ανθρώπων είναι σχετική και επιδερμική.

Η ομορφιά του Χριστού είναι απόλυτη και αληθινή. Το πρόσωπο του Χριστού ακτινοβολεί. Όσο διαφέρει η λάμψη μιας φωτοβολίδας από τη λάμψη του ήλιου, άλλο τόσο, και απείρως περισσότερο, διαφέρει η ομορφιά των ανθρώπων από την ομορφιά του Χριστού. Διερωτώνται, πως τα πλήθη συνέρρεαν κοντά στο Χριστό. Απλούστατα: Η ωραιότητα του προσώπου του σαγήνευε. Η θεία του φύσις προσέδιδε κάτι το ουράνιο και υπερφυσικό στο θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού… Διερωτώνται, πως και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι, νέοι και νέες, που προσκολλώνται και αγαπούν φλογερά το Χριστό. Απλούστατα: Ο Χριστός γι’ αυτούς είναι το θάμβος και η θεία μαγεία.

Επίσκοπος Ιωσήφ Ρωγών. Από το ρακένδυτο πετραχήλι του κρέμονται οι ψυχές όλων των πολιορκημένων Μεσολογγιτών

200 Χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου: Η Έξοδος αποφασίστηκε στο συμβούλιο της 8ης Απριλίου του 1826, ημέρα Πέμπτη προ της Κυριακής των Βαΐων. Την ίδια εκείνη ημερομηνία, την 8η Απριλίου του 1798, κατά ευλογημένη σύμπτωση, είχε γεννηθεί ο άνθρωπος που ύμνησε τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και απαθανάτισε την ιερή μνήμη τους στους αιώνες, ο Διονύσιος Σολωμός…

Επίσκοπος Ιωσήφ Ρωγών…

Το συμβούλιο που θα προεδρεύσει ο Επίσκοπος ονομάσθηκε Συμβούλιο του Θανάτου. Από το ρακένδυτο πετραχήλι του κρέμονται οι ψυχές όλων των πολιορκημένων Μεσολογγιτών.

Η ώρα της μεγάλης μάχης πλησιάζει.

Η πρόταση ήταν πολύ σκληρή, σφαγή όλων των γυναικόπαιδων του Μεσολογγίου, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.

Ο Επίσκοπος Ιωσήφ αντέδρασε αμέσως λέγοντας:

Η Μεγάλη Εβδομάδα ως πορεία μεταμορφώσεως της ανθρώπινης ύπαρξης

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η Μεγάλη Εβδομάδα ως πορεία μεταμορφώσεως της ανθρώπινης ύπαρξης

Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν αποτελεί απλώς την κορύφωση του εκκλησιαστικού έτους· αποτελεί την κορύφωση της θείας οικονομίας και την αποκάλυψη του βάθους της τριαδικής αγάπης μέσα στην ιστορία. Στα γεγονότα που εκτυλίσσονται από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα έως το κενό Μνημείο, ο άνθρωπος δεν παρακολουθεί ένα θρησκευτικό δράμα· εισέρχεται στο ίδιο το μυστήριο της υπάρξεως.

Ο Χριστός δεν έρχεται να διδάξει απλώς μια ηθική ανωτερότητα, ούτε να θεμελιώσει μια νέα ιδεολογία. Έρχεται να αποκαλύψει ότι ο Θεός είναι Αγάπη ως τρόπος υπάρξεως. Και η αγάπη αυτή δεν παραμένει αφηρημένη έννοια, αλλά λαμβάνει σάρκα, δάκρυ, αίμα, σιωπή, Σταυρό.

Στη Μεγάλη Εβδομάδα φανερώνεται το παράδοξο της θείας παντοδυναμίας:

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: Ἡ ξηρανθείσα συκή

Μέ ὠθεῖ νά μιλήσω ὁ ἐνυπόστατος Λόγος τοῦ Θεοῦ. Αὐτός πού δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τούς πατρικούς κόλπους καί κυοφορήθηκε ἀπερίγραπτα στά σπλάχνα τῆς Παρθένου. Αὐτός πού ἔγινε γιά μένα ὅ,τι ἐγώ εἶμαι, Αὐτός πού εἶναι ἀπαθής ὡς πρός τήν θεότητά Του καί περιβλήθηκε ὡστόσο ὁμοιοπαθές μέ ἐμένα σῶμα.

Αὐτός πού στόν οὐρανό ἐποχεῖται πάνω στά χερουβικά ἅρματα καί πάνω στή γῆ καβαλικεύει σέ γαϊδουράκι (πρβλ. Ματθ. 11, 7-9). Ὁ βασιλιάς τῆς δόξας, Αὐτός πού μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Πνεῦμα εὐφημεῖται ἀπό τά Σεραφίμ ὡς ἅγιος καί δέχεται τά ψελλίσματα τῶν παιδιῶν ἀπό τήν ἄκακη γλώσσα τους. Αὐτός πού εἶναι Θεός καί ἔχει τή μορφή δούλου καί πού ἔλαβε τή μορφή τοῦ δούλου. Αὐτός πού εἶναι ἄυλος καί ἀόρατος Θεός καί δέχτηκε νά λάβει ὁρατό καί ψηλαφητό σῶμα. Αὐτός πού βάδισε ἀκούσια στό πάθος, γιά νά μοῦ χαρίσει τήν ἀπάθεια. Αὐτός ὁ Ὁποῖος βλέποντας τόν ἄνθρωπο, πού ἔπλασε σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα Του καί τήν ὁμοίωσή Του, τό πλάσμα τῶν χεριῶν Του, νά ἔχει δελεαστεῖ ἀπό τήν ἀπάτη τοῦ φιδιοῦ, ἐκεῖνον νά ἔχει πέσει στήν παράβαση τῆς ἐντολῆς Του καί νά ἔχει γίνει ὑποχείριος τῆς φθορᾶς καί ὑπόλογος θανάτου, δέν ἄντεξε.

Μεγάλη Δευτέρα – Μνήμη του μακαρίου Ιωσήφ του Παγκάλου

 

Ο Ιωσήφ πωλούμενος υπό των αδελφών του

{…} Ο Ιωσήφ, ο γιός του πατριάρχη Ιακώβ, πουλήθηκε από τους αδελφούς του και κατέληξε στην Αίγυπτο, στο σπίτι του Πετεφρή. Η γυναίκα του Πετεφρή είχε πονηρούς σκοπούς για τον Ιωσήφ. Στο τέλος τον συκοφάντησε και τον έστειλε στη φυλακή. Νόμιζε ότι έτσι του έκανε κακό. Απεναντίας, η φυλακή ήταν οίκημα πιο ήσυχο και ασφαλισμένο από το σπίτι του Πετεφρή. Γιατί σ’ εκείνο το σπίτι μπορεί να είχε πολλές ανέσεις, αλλά ζούσε σ’ έναν ακατάπαυστο φόβο από τις αμαρτωλές επιθέσεις της ακόλαστης δράκαινας. Η αγωνία του ήταν βασανιστικότερη από τη ζωή της φυλακής. Προτιμούσε να ζει μαζί με κατάδικους παρά με μια μανιασμένη κυρά. Στο δεσμωτήριο τον παρηγορούσε η σκέψη ότι βρέθηκε εκεί για να μη χάσει την αγνότητά του, ενώ, όσο έμενε κοντά της, έτρεμε μήπως η ψυχή του τραυματιστεί. Έτσι, ουσιαστικά δεν μπήκε σε φυλακή, αλλά γλύτωσε από φυλακή. Ήρθε σε ρήξη με τον επίγειο κύριό του, τον Πετεφρή, αλλά σε στενότερο σύνδεσμο με τον ουράνιο Κύριό του, το Θεό.

Στο ίδιο έργο θεατές...

Γράφει ο π. Σπυρίδων Σκουτής

Δυστυχώς κάθε χρόνο ιδιαίτερα στην εορτή του Πάσχα αποκαλύπτεται αφενός η έλλειψη κατηχήσεως των πιστών και αφετέρου η αδιαφορία ή διαφορετικά η λανθασμένη στάση σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ιδιαίτερα τη Θεία Κοινωνία.

Ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τη Θεία Κοινωνία ως τον ίδιο τον Χριστό. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι απλά μια ευλογία από την Εκκλησία και αυτό για να μας πάνε καλά τα πράγματα. Όσον αφορά τις πνευματικές προϋποθέσεις. Δεν υπάρχουν κατά την άποψη τους. Αν είσαι vegan μπορείς να κοινωνάς συνέχεια, διότι όπως πιστεύουν η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία είναι «κοιλιακή» υπόθεση και όχι καρδιακή.

Φράσεις όπως: «Θα κοινωνήσω για το έθιμο», «Πάσχα είναι καλό είναι να κοινωνήσουμε όλοι λόγω της εορτής», «Τυπικά πρέπει να κοινωνήσουμε αφού θα συναντηθούμε όλοι για Πάσχα στο χωριό, έτσι λέει η παράδοση». Πολλές μητέρες ή γιαγιάδες πιέζουν τα παιδιά και τα εγγόνια να κοινωνήσουν με το ζόρι με το πρόσχημα: «Είναι καλό, για να σε έχει καλά ο Θεός». Συχνά ακούμε βέβαια και το απίστευτο: «Ψωμάκι, κρασάκι και χρυσό δοντάκι για να μην πάθουμε τίποτα και να έχουμε υγεία».

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ: «Επιδόματα για να κάνουμε παιδιά», όπως «προίκα για να παντρευτούμε»;

Είναι τελικά οικονομικοί οι λόγοι για το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα;

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Είναι γνωστό το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας. Συζητείται σε συνέδρια, απασχολεί Υπουργεία και αναγγέλλονται μέτρα, αλλά τα πράγματα πηγαίνουν όλο και χειρότερα. Το 2025, καταγράφηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας από το 1932, στις 66.532 (1). Ενώ το 2010 οι γεννήσεις ήταν 114.766, μέσα σε 15 χρόνια, το 2025 κατέρρευσαν στις 66.532 με την πτωτική πορεία να είναι συνεχής. Τα αρνητικά φυσικά ισοζύγια μετά το 2010 (συνολικά 510 χιλ. θάνατοι περισσότεροι από τις γεννήσεις κατά την περίοδο 2011-2024) συνέβαλαν και στην σημαντική μείωση του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας, (-715 χιλ. κατά την ΕΛΣΤΑΤ)».

Η ενδεικτική καμπύλη απεικονίζει την κατάσταση στο παρακάτω γράφημα: (1)

Από τα Βάγια στην Ανάσταση, μια εβδομάδα δρόμος… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Κοίτα τους…

Όλους αυτούς που Τον ζητωκραυγάζουνε. Είναι οι ίδιοι που θα ουρλιάζουμε σε λίγες μέρες, για να Τον σταυρώσουν. Όλοι αυτοί που σήμερα φωνάζουν «ωσσανά», μετά μανίας θα φωνάζουν «σταυρωθείτω».

Να μην σου κάνει εντύπωση… Δεν περιμέναν τέτοιο Βασιλιά. Πράο, φτωχό και ταπεινό, πάνω σε γαϊδουράκι…

Όλοι τους περιμέναν τιμωρό… Κάποιον που με την φοβερή του δύναμη, θα τιμωρούσε όσους δεν τους χώνευαν καθόλου. Κάποιον, που θα τους χώριζε τους ανθρώπους, σε καλούς και σε κακούς. Κάποιον που θα εκπλήρωνε όλα τους τα θέλω, και όλες τους τις προσδοκίες…

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Εἰς τήν Κυριακή τῶν Βαΐων

Η Βαϊοφόρος. Φορητή εικόνα του 15ου – 16ου αιώνα 

στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοκουρδαλιωτίσσης, Κούρδαλι

Σέ καιρό εὐνοίας σέ ἐπήκουσα καί σέ ἡμέρα σωτηρίας σ’ ἐβοήθησα», εἶπε ὁ Θεός μέ τό στόμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα (Ἡσ. 49, 8). Καλό λοιπόν εἶναι νά εἰπῶ σήμερα τό ἀποστολικό ἐκεῖνο πρός τήν ἀγάπη σας: «Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού ἡμέρα σωτηρίας ἄς ἀπορρίψωμε λοιπόν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἄς ἐκτελέσουμε τά ἔργα τοῦ φωτός, ἄς περπατήσουμε μέ σεμνότητα, σάν σέ ἡμέρα» (Β΄ Κορ. 6, 2· Ρωμ. 13, 12).

Διότι προσεγγίζει ἡ ἀνάμνησις τῶν σωτηριωδῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καί τό νέο καί μέγα καί πνευματικό Πάσχα, τό βραβεῖο τῆς ἀπαθείας, τό προοίμιο τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Καί τό προκηρύσσει ὁ Λάζαρος πού ἐπανῆλθε ἀπό τά βάραθρα τοῦ Ἅδη, -ἀφοῦ, μέ μόνο τόν λόγο καί τό πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ, πού ἔχει τήν ἐξουσία ζωῆς καί θανάτου, ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς τήν τέταρτη ἡμέρα- καί προανυμνοῦν παιδιά ἄκακα καί πλήθη λαοῦ, μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Θείου Πνεύματος, Αὐτόν πού λυτρώνει ἀπό τόν θάνατο, πού ἀνεβάζει τίς ψυχές ἀπό τόν Ἅδη καί πού χαρίζει ἀΐδια ζωή στήν ψυχή καί στό σῶμα.

Κυριακή των Βαΐων. Η εκπλήρωση των προφητειών

Το γεγονός, που σύμφωνα με τη λειτουργική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας σηματοδοτεί την έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδας, η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, συνιστά το τέλος μιας μακράς ιστορίας, έξι περίπου αιώνων.

Ήταν τέλη του 587 π.Χ. όταν τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά της κοσμοκράτειρας τότε Βαβυλώνας, καταλάμβαναν για δεύτερη φορά την πρωτεύουσα του αδύναμου, μικρού και υποτελούς ήδη βασιλείου του Ιούδα, την Ιερουσαλήμ. Σφαγές, λεηλασίες και εξορία ήταν, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, τα επακόλουθα της άλωσης. Τα τείχη της πόλης και τα σημαντικότερα κτήριά της κείτονταν σε ερείπια· ο ίδιος ο περίφημος ναός του Σολομώντα, μάρτυρας ενός άλλοτε λαμπρού παρελθόντος, πυρπολημένος και κατεστραμμένος· τα σκεύη του ναού, και το ιερότερο όλων η κιβωτός της διαθήκης, λάφυρα στα χέρια των εχθρών. Όμως δεν είναι αυτά που κυρίως απασχολούν τους αιχμάλωτους στη Μεσοποταμία Ιουδαίους. Το μυαλό τους το τυραννάει μια άλλη, πολύ πιο βασανιστική σκέψη. Το ερώτημα που τώρα τους απασχολεί είναι το πώς μπορεί ο Θεός να εγκατέλειψε τον λαό του, τον λαό που έβγαλε από την Αίγυπτο με τόσο θαυμαστό τρόπο, τον λαό που οδήγησε μέσα από την έρημο όπου τον φρόντιζε και τον προστάτευε, τον λαό στον οποίο χάρισε τη χώρα όπου τόσα χρόνια κατοικούσε ευτυχισμένος. Και ακόμα πιο αμείλικτο προκύπτει το ερώτημα αν ο Μαρδούκ, ο θεός των Βαβυλωνίων, αποδείχτηκε ισχυρότερος από εκείνον ο οποίος για χάρη του λαού του «ἐπάταξεν ἔθνη πολλὰ καὶ ἀπέκτεινεν βασιλεῖς κραταιούς» (Ψαλ 134:10). Τα ερωτήματα αυτά έγιναν παράπονο και το παράπονο τραγούδι:

Τά καθήκοντά μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού ἔγινε στόν ἱ. ναό Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθηνῶν, τήν 10.4.1960.

Φθάσαμε, ἀγαπητοί μου, στά σωτήρια πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στή Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἡ ἑβδομάδα αὐτή λέγεται Μεγάλη, διότι μέσα στίς 168 ὧρες της τιμῶνται μεγάλα γεγονότα, μοναδικά καί κοσμοϊστορικά, πού συγκλόνισαν τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια καί τά καταχθόνια. Γι’ αὐτό ἡ ἑβδομἀδα αὐτή ὀνομάζεται Μεγάλη· ἀλλά καί γι’ αὐτό δέν θά πρέπει νά περάσει ὅπως οἱ ἄλλες.

Καί θέτω τό ἐρώτημα: ποιά εἶναι τά καθήκοντα ἑνός Χριστιανοῦ τή Μεγάλη Ἑβδομάδα;

Τό πρῶτο καθῆκον, ἀδελφοί μου, εἶναι νά εὐχαριστήσουμε ἀπό τήν καρδιά μας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅλη βέβαια ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα εὐχαριστῶ, ἕνα «Δόξα σοι, Κύριε», γιά τίς μικρές καί μεγάλες εὐεργεσίες του, τίς φανερές καί ἀφανεῖς, γιά ὅλα τά καλά, ὑλικά καί πνευματικά, πού ἐπιδαψιλεύει... ἡ χάρις του. Ἄνθρωπος ἀγνώμων εἶναι χειρότερος ἀπό ζῶο.

Ζωή σε οθόνες: 7 ώρες online καθημερινά και 44 χρόνια μπροστά σε displays

Η ψηφιακή υπερσύνδεση και το τίμημά της: Υγεία, μοναξιά και η άνοδος της ευεξίας

Η καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου διαμορφώνεται όλο και περισσότερο γύρω από τις οθόνες, με τον χρόνο που αφιερώνεται στο διαδίκτυο να έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Σύμφωνα με πρόσφατες αναλύσεις, οι χρήστες περνούν σχεδόν επτά ώρες την ημέρα online, ενώ η συνολική έκθεση σε ψηφιακές συσκευές στη διάρκεια της ζωής αγγίζει τα 44 χρόνια.

Η συνεχής χρήση των social media και των ψηφιακών πλατφορμών μεταφράζεται σε χρόνια ολόκληρα μέσα σε περιβάλλοντα scrolling και ειδοποιήσεων. Σε βάθος ζωής, ο χρόνος αυτός αντιστοιχεί σε πέντε χρόνια και τέσσερις μήνες αποκλειστικά σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταδεικνύοντας το μέγεθος της ψηφιακής εξάρτησης.