«Τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω, όταν οι άλλοι κρυώνουν, να κοιμάμαι στα ζεστά;» Από το βίο του Σέρβου Πατριάρχη Παύλου

Από το βίο του Σέρβου Πατριάρχη Παύλου

Πίτερ Νταβίντοφ

Διαβάζοντας ή μαθαίνοντας από τα απομνημονεύματα των συγχρόνων του για τη ζωή του Σέρβου Πατριάρχη Παύλου (1914–2009), καταλήγει κανείς στο ευχάριστο συμπέρασμα: το να ζει κανείς με τον Χριστό είναι δυνατόν και απαραίτητο ακόμη και στην δικιά μας δύσκολη διαυγή εποχή. Και αυτή η ελάχιστη φωτεινή εποχή μας μπορεί να αυξηθεί μόνο με το φως του Ευαγγελίου στη ζωή κάποιου. Το ίδιο φως που έλαμψε στη Βηθλεέμ, στο Όρος Θαβώρ, στον Γολγοθά και πάνω από τον Τάφο του Αναστημένου Χριστού. Αποδεικνύεται ότι είναι αιώνιο. Αρκεί να του επιτρέψει κανείς να λάμψει στην καρδιά του και τότε η ζωή αυτού θα γίνει πιο σαφής. Ο Πατριάρχης Παύλος το απέδειχνε συνεχώς. Ακολουθούν μερικές αναμνήσεις του, που φέρνουν ζεστασιά στο χειμωνιάτικο κρύο μας.

“Αν έρθει η χάρη του Θεού, όλοι και όλα αλλάζουν, έλα όμως που για να έρθει, χρειάζεται πρώτα να ταπεινωθούµε!”

Διδαχές του Αγίου Πορφυρίου

Ευτυχία μέσα στο γάμο υπάρχει, αλλά απαιτεί μια προϋπόθεση: να έχουν αποκτήσει οι σύζυγοι πνευματική περιουσία, αγαπώντας το Χριστό και τηρώντας τις εντολές Του.Έτσι θα φτάσουν να αγαπιούνται αληθινά μεταξύ τους και να είναι ευτυχισµένοι.

Πολλοί λένε ότι η χριστιανική ζωή είναι δυσάρεστη και δύσκολη, εγώ λέω ότι είναι ευχάριστη και εύκολη, αλλά απαιτεί δυο προϋποθέσεις: ταπείνωση και αγάπη.

Όταν η ψυχή είναι ταραγμένη, θολώνει το λογικό και δε βλέπει καθαρά. Μόνο, όταν η ψυχή είναι ήρεμη, φωτίζει το λογικό, για να βλέπει καθαρά την αιτία κάθε πράγματος.

Η ψυχή είναι πολύ βαθιά και μόνο ο Θεός τη γνωρίζει.

Γιατί να κυνηγάμε τα σκοτάδια; Να, θα ανάψουμε το φως και τα σκοτάδια θα φύγουν μόνα τους. Θα αφήσουμε να κατοικήσει σ’ όλη την ψυχή µας ο Χριστός και τα δαιμόνια θα φύγουν μόνα τους.

Μάθε ποιος είσαι!

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Μάθε ποιος είσαι!

Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι..

Μάθε ποιος είσαι – Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Ποιος νίκησε το διάβολο; Αυτός που γνώρισε την ασθένειά του, τα πάθη και τα ελαττώματα, που έχει. Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει…

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Μάθε ποιος είσαι!

Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι.

Ποιος είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιος νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων.

Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και ...παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο.

Διότι δεν λέει ο Προφήτης· «ίδε, Κύριε, τον κόπον μου», αλλά «ίδε, λέγει, την ταπείνωσίν μου και τον κόπον μου».

Γερνάμε όχι κάτω από το βάρος των ετών, αλλά των πολλών επιθυμιών

Γερνάμε όχι κάτω από το βάρος των ετών, αλλά των πολλών επιθυμιών

«Κατεβαίνω βαθιά στην καρδιά μου, για να δω ποιος κατοικεί σε αυτήν εκτός από εμένα και Εσένα, ω Αιώνιε Θεέ! Και γεμίζω φόβο, βρίσκοντας λεγεώνες αγνώστων να πολεμούν για κομμάτια της καρδιάς μου. Έχω μάθει τόσα πολλά μέσα στην καρδιά μου, όσο ο χρόνος περικλείει ανθρώπινες και μη ανθρώπινες ψυχές από την πτώση του Αδάμ.

Και τότε κατάλαβα γιατί η καρδιά μου είναι κουρασμένη και δεν μπορεί να δεχθεί Εσένα, ούτε εμένα, στις κάμαρες της, αλλά αντίθετα μας σπρώχνει προς τα έξω, σπρώχνοντας τους ιδιοκτήτες της έξω, στην άκρη της ιδιοκτησίας τους. Πριν ακόμα βγω από την κοιλιά της μητέρας μου, ο κόσμος με τις επιθυμίες του κατοικούσε μέσα μου.

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Μαξίμου του Ομολογητού και του Αγίου Μάρτυρος Νεοφύτου (21 Ιανουαρίου)

Σύντομος βίος του Οσίου Πατρός ημών Μαξίμου του Ομολογητού

Άχειρ άγλωττος χείρα και γλώτταν φύεις,

Και χερσί Θεού Μάξιμε ψυχήν δίδως.

Εικάδι πρώτη πότμος Μαξίμου όσσ’ εκάλυψεν.

Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής, 14ος αι., Μανουήλ Πανσέληνου, Άγιο Όρος

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους Κώνσταντος, του πατρός μεν Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου, εγγόνου δε όντος Hρακλείου, εν έτει χογ΄ [673]. Eπειδή δε ετιμήθη από τους βασιλείς με μεγάλας τιμάς, και εφάνη ικανός εις τας πολιτικάς διοικήσεις, τόσον διά την σοφίαν και λόγον του, όσον και διά τον τρόπον και αγαθήν του προαίρεσιν, μάλιστα δε διά την σύνεσιν, οπού είχεν εκ της πολυκαιρίας εις το να συμβουλεύη καλώς τα πρακτέα. Διά ταύτα λέγω, πάντα, ανεβιβάσθη εις το αξίωμα του πρωτοασηκρήτου, και έγινε συγκοινωνός εις τας βουλάς των βασιλέων. Eπειδή δε η πονηρά και αιρετική δόξα των μίαν θέλησιν επί Xριστού φρονούντων ανοήτως και δυσσεβώς, τω τότε καιρώ επεκράτει, οι οποίοι, διά της αιρέσεως ταύτης αναιρούσαν τας δύω φύσεις του Χριστού, διά τούτο επροτίθεντο εις τα παζάρια και εις τας Eκκλησίας διατάγματα και ορισμοί βασιλικοί, οίτινες εδεφένδευον και εστερέοναν την αίρεσιν ταύτην.

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

ΠΩΣ Η ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΚΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Το Πείραμα του Milgram: Η Δύναμη της «Λευκής Ρόμπας»

Τη δεκαετία του 1960, ο Stanley Milgram διεξήγαγε ένα πείραμα που σόκαρε τον κόσμο, το οποίο επαναλήφθηκε με παρόμοια αποτελέσματα το 2009 από τον Jerry Burger. Η διαδικασία ήταν απλή: ένας εθελοντής έπρεπε να κάνει ηλεκτροσόκ σε έναν «μαθητή» (που ήταν ηθοποιός) κάθε φορά που εκείνος έκανε λάθος σε ένα τεστ μνήμης.

Παρόλο που ο μαθητής ούρλιαζε και ζητούσε να σταματήσει, οι περισσότεροι εθελοντές συνέχιζαν να πατούν τον διακόπτη. Γιατί; Διότι ένας ερευνητής με λευκή ρόμπα τους έλεγε με ψυχρό ύφος: «Η διαδικασία απαιτεί να συνεχίσετε». Αυτό το πείραμα απέδειξε ότι η υπακοή δεν είναι θέμα χαρακτήρα, αλλά θέμα κατάστασης. Όταν αισθανόμαστε ότι κάποιος άλλος (η αυθεντία) έχει την ευθύνη, μπορούμε να γίνουμε εκτελεστικά όργανα ακόμα και των πιο σκληρών εντολών.

Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού

Τι είναι η Θεία Λειτουργία;

Το τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας. Μαζευόμαστε γύρω από ένα «τραπέζι», την Αγία Τράπεζα και εκεί έρχεται ο Πατέρας μας και μας προσφέρει το φαγητό. Και μάλιστα δυο είδη.

Το πρώτο ο Λόγος Του το Ιερό Ευαγγέλιο.

Και το δεύτερο είναι το Σώμα και το Αίμα Του.

Ο Χριστός μας είπε πολύ καθαρά μερικά πράγματα: Το πρώτο «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ», αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ είμαι ενωμένος με αυτόν.

Το δεύτερο που μας είπε:« Αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού τον έχει εν την καρδία του, κατοικούντα και μένοντα». Το τρίτο «εάν δεν κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Υιού του Ανθρώπου δεν θα ζήσετε. Όχι μερικά χρόνια ακόμα αλλά δεν θα νικήσετε τον θάνατο».

Η Θεία Κοινωνία είναι τροφή για τους πιστούς. Φάρμακο αθανασίας και αντίδοτο του μη αποθανείν.

Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι.

Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού. Και πως θα γίνουμε του Χριστού; Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια; Μας το είπε ο Χριστός: «Αυτός που Κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν. Κατοικώ μέσα στην καρδιά του». Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.

Σιατίστης Παύλος (+ 13 Ιανουαρίου 2019)

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Αν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις

Η ζωή μας είναι μία πορεία. Μία πορεία από τη γη στον ουρανό, που σημαδεύεται όμως από πολλές στάσεις. Ανάλογα με το πώς αξιοποιούμε αυτές τις στάσεις και τί εχέγγυα σωτηρίας έχουμε, επιβιβαζόμαστε ή αποβιβαζόμαστε σε ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο τραίνο.

Το τραίνο της ζωής μας το οποίο από εμάς εξαρτάται εάν οδηγηθεί σε ασφαλή προορισμό.

Βασική προυπόθεση είναι αυτή η πορεία να γίνει με ένα γνήσιο και αυθεντικό τρόπο χωρίς λοξοδρομήσεις, γιατί κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος.

Το ερώτημα βέβαια που προβάλλει είναι το εξής: Ισχύει το: αν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις;

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Ευθυμίου του Μεγάλου (20 Ιανουαρίου)

Τι κοινόν Ευθύμιε σοι και τω βίω;

Προς Aγγέλους άπαιρε τους ξένους βίου.

Λήξε βίου Ευθύμιος εικάδι ηϋγένειος.

Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο Όσιος Πατήρ ημών και Mέγας Ευθύμιος, ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Γρατιανού, εν έτει τοζ΄ [377]1, καταγόμενος από την Μελιτινήν, την εν τη Aρμενία ευρισκομένην, υιός γονέων ευσεβών και πιστών, Παύλου και Διονυσίας ονομαζομένων. Καθώς δε ο Πρόδρομος Ιωάννης εγεννήθη από στείραν μητέρα, έτζι και ο Όσιος ούτος Ευθύμιος εγεννήθη από στείραν, και έλαβε το όνομα Ευθύμιος από τον Θεόν, προ του να συλληφθή. Eπειδή γαρ οι γονείς του παρεκάλουν τον Θεόν να τους δώση τέκνον, διά τούτο έγινεν εις αυτούς φωνή δι’ Aγγέλου, ήτις έλεγεν, ότι να ευθυμούν και να χαίρουν. Ή μάλλον να ευθυμούν και να χαίρουν όλοι, και όχι μόνον οι γονείς του. Καθότι μαζί με την γέννησιν του παιδίου, έχει να καταλυθή κάθε αίρεσις, και κάθε ειρήνη έχει να χαρισθή εις την Eκκλησίαν του Θεού. Όθεν διά την αιτίαν ταύτην ωνομάσθη ο Όσιος ούτος Ευθύμιος. Αφ’ ου δε απέθανεν ο πατήρ του Αγίου, επροσφέρθη ο Όσιος από την μητέρα του εις τον Ευτρώιον τον Eπίσκοπον της Μελιτινής, από τον οποίον εσυναριθμήθη εις το τάγμα των κληρικών: ήτοι έγινεν Aναγνώστης. Eπειδή δε εστάθη επιτήδειος εις την των ιερών μαθημάτων παιδείαν, και υπερέβαλεν όλους τους εναρέτους κατά την αύξησιν της ασκήσεως και αρετής, τούτου χάριν ηναγκάσθη να χειροτονηθή Πρεσβύτερος, και να δεχθή την προστασίαν και επιμέλειαν των ιερών ασκητηρίων και Μοναστηρίων. Όταν δε έφθασεν εις τους εικοσιεννέα χρόνους της ηλικίας του, επήγεν εις τα Ιεροσόλυμα. Και εσυγκατοίκησε μαζί με τον Όσιον Θεόκτιστον εις ένα σπήλαιον, το οποίον ευρίσκετο εις το βουνόν. Eκεί δε κατοικών ο Όσιος, πολλούς ανθρώπους ηλευθέρωσεν από δεινά πάθη και ασθενείας.

Για τους εσχάτους χρόνους

Για τους εσχάτους χρόνους. Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ο Μέγας

Ενώ πορευόταν κάποτε στην έρημο ο Αββάς Μακάριος, τον ακολουθούσε Άγγελος Κυρίου και του λέγει: «Ευλόγησον πάτερ άγιε». Ο δε Γέροντας σκεφτόμενος ότι είναι μονάχος από την έρημο είπε προς αυτόν:

«Ο Θεός να σε συγχωρήση, τέκνον ». Αφού περπάτησαν λοιπόν μαζί λίγο διάστημα, πρόσεξε ο Αββάς την εμφάνιση και το όλο παρουσιαστικό του συνοδοιπόρου του και τον ερωτά. «Σε βλέπω τέκνον και απορώ, με τη θαυμαστή σου εμφάνιση και σκέφτομαι μήπως και δεν είσαι άνθρωπος και σε ορκίζω εις τον Θεόν να μου πεις την αλήθεια».

Τότε ο Άγγελος έβαλε μετάνοια στον αββά Μακάριο και λέγει: «Ευλόγησε πάτερ. Εγώ καθώς βλέπεις δεν είμαι άνθρωπος, αλλά Άγγελος και ήρθα να σε διδάξω Μυστήρια, τα οποία δεν ξέρεις και επιθυμείς να μάθεις. Λοιπόν ρώτησε με εάν θέλεις κάτι και εγώ σου απαντώ». Τότε ο Γέρων, αφού έκανε μία μετάνοια στον Άγγελο, λέγει: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, ότι μου έστειλες Οδηγό, για να μου διδάξει εκείνα πού δεν ξέρω και επιθυμώ να μάθω…

Κάποιοι πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και άλλοι κολυμπάνε θάλασσες.

Κάποιοι παραπονιούνται για το παραμικρό και άλλοι χαίρονται τα πάντα.

Κάποιοι στις δυσκολίες τα βάζουνε με τον Θεό και άλλοι δοξολογούνε.

Κάποιοι στύβουνε το λίγο και βγάζουνε πολύ και άλλοι έχουμε τα πάντα και πάλι δεν τους φτάνουν.

Στο τέλος της ημέρας, σημασία δεν έχει τι περνάς…

Στο τέλος της ημέρας σημασία έχει, το φρόνημα που έχεις.

Οι δυσκολίες, χρόνια τώρα, γεννούν Αγίους και Ήρωες.

Η καλοπέραση και η ευκολία σε όλα, κάτι μεγάλο, δεν γέννησαν ποτέ τους.

Για αυτό και μη λυγίζεις. Μη χάνεις το θάρρος σου. Κράτα το κεφάλι σου ψηλά.

Πάρε μια ανάσα, κάνε ένα σταυρό και ρίξου στον αγώνα.

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΧΘΗΚΕ Ο π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Ιανουαρίου 2026. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Δοξάζω τὸν Θεὸ ποὺ μοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία, μέσῳ τοῦ κ. Στυλιανοῦ Κεμεντζετζίδη τῶν ἐκδόσεων «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», νὰ γνωρίσω τὸν π. Δημήτριο Γκαγκαστάθη, ἀπὸ τὰ φοιτητικά μου χρόνια, καὶ νὰ φιλοξενηθῶ στὸ σπίτι του, στὸν Πλάτανο Τρικάλων, ἀρκετὲς φορές.

Εἶχα τὸν καιρὸ νὰ ζήσω κοντά του τὴν χάρι τῆς ἁγιότητός του καὶ νὰ θαυμάσω ἕναν ἐν ζωῇ καὶ ἐπὶ γῆς ἅγιο. Τὰ ὅσα ἄκουσα καὶ εἶδα μὲ τίποτε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταγραφοῦν, διὸ καὶ σταγόνες μαρτυρῶ.

Κράτησε ἀνόθευτη τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστι ὡς συνέχεια καὶ παρακαταθήκη τῶν μεγάλων Πατέρων καὶ Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὄχι ὡς θεωρία καὶ γνῶσι, ἀλλὰ ὡς ζῶσα ἀλήθεια καὶ κατὰ Θεὸν ὁδὸν ζωῆς. Ἡ ἄδολη ἀγάπη τῆς καρδιᾶς του ἁπλωνόταν καὶ σκέπαζε, ὄχι μόνον τὰ συγγενικά του πρόσωπα, ἀλλὰ τὰ πρόσωπα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, γνωστῶν καὶ ἀγνώστων, φίλων καὶ ἐχθρῶν, δοκιμαζομένων καὶ ἀσθενῶν, καὶ βεβαίως τῶν αἰτούντων τὴν προσευχή του. 

Τὸν θαύμασα ὡς λειτουργό. Τὸν εἶδα ἀπὸ κοντά, μιὰ καὶ μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ τὸν ὑπηρετήσω στὸν ἱερό σὲ μία θεία λειτουργία. Νομίζω ὅτι, ἂν τοὺ ἄναβα τὸ φελόνιο, δὲν θὰ τὸ αἰσθανόταν, τέτοια ἦταν ἡ συμμετοχή του. Πατοῦσε στὴν γῆ ἀλλὰ βρισκόταν στὸν οὐρανό. Πολλὲς φορές, κατὰ τὴν ὥρα τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν τιμίων δώρων, κατέκλυζε τὴν ἁγία Τράπεζα ἄρρητη εὐωδία. Ἔβαζε κάτω ἀπὸ τὸ ἀντιμήνσιο βαμβάκι καὶ τὸ μοίραζε εὐωδιάζον στοὺς πιστούς μαζὶ μὲ τὸ ἀντίδωρο.

Τὸν ρώτησα μία φορά, πῶς θεραπεύει τοὺς ὀχλουμένους ἀπὸ πονηρὰ πνεύματα. Μοῦ εἶπε· Ἐγὼ δὲν κάνω τίποτε. Ἐγὼ ἁπλῶς ὀργανώνω μέτωπο προσευχῆς. Παραγγέλλω σὲ ὅσα μοναστήρια μπορῶ καὶ σὲ οἰκογένειες πιστῶν, ποὺ μὲ ἀκοῦν, νὰ προσευχηθοῦν συγκεκριμένη ἡμέρα καὶ ὥρα τὴν νύκτα γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ ἀσθενοῦς.

Δὲν γράφω περισσότερα, δὲν ἔχω οὔτε χρόνο οὔτε χῶρο. Ἐνημερώνω μόνον καὶ σημειώνω ὅτι ἔγινε ἡ Ἁγιοκατάταξις καὶ ὥρισε τὸ Πατριαρχεῖο τὴν 29 Ἰανουαρίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, ὡς ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του. Καὶ φέτος θὰ γίνη ὁ πρῶτος ἑορτασμός πανηγυρικὰ στὰ Τρίκαλα. 

Γιὰ περισσότερα βλέπε· «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΈΛΗ» Τηλ.2310212659