Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:
Πρώτος δρόμος μετανοίας είναι ν’ αυτοκαταδικάζεσαι για τις αμαρτίες σου. Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ’ αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει.
Η έγκαιρη εξέγερση της συνειδήσεως σου διά της αυτοκατηγορίας δεν θα έχει κατήγορο στο ουράνιο κριτήριο.
Δεύτερος αξιόλογος δρόμος μετανοίας είναι να μη βαστάς κακία για κανένα, ακόμα και γι’ αυτούς τους εχθρούς σου. Να συγκρατείς πάντοτε την οργή σου, να συγχωρείς τ’ αμαρτήματα των άλλων, γιατί έτσι θα εξαλείψει και τα δικά σου ο Κύριος. Είναι αυτό ένα αποτελεσματικό καθαρτικό, αφού μας το υπέδειξε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: Αν συγχωρέσετε τους χρεώστες σας, τότε θα σας συγχωρήσει σίγουρα και ο ουράνιος πατέρας μας (Ματθ. 6. I).
Η ισραηλινή αεράμυνα αναχαίτισε τις περισσότερες από τις εισερχόμενες απειλές, με εκρήξεις να ακούγονται σε όλη την Ιερουσαλήμ, χωρίς ευτυχώς να πάθει τίποτα η ίδια η εκκλησία
Σειρήνες αεροπορικής επιδρομής ηχούσαν ακριβώς πάνω από την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ.
Αυτό το αρχαίο ιερό είναι ο πιο ιερός τόπος του Χριστιανισμού, που εδώ και αιώνες τιμάται ως ο τόπος της σταύρωσης, της ταφής και της ανάστασης του Ιησού Χριστού.
Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά το επιμύθιο μιας κοινωνίας που έμαθε να θεοποιεί τον δικαιωματισμό και να απαξιώνει τον δάσκαλο
Πόσο χρειάζεται για μια ραγισμένη ψυχή μέχρι να έρθει η ώρα που θα γίνει θρύψαλα; Πόσες αθέατες κραυγές κουκουλώνει τούτος ο αιώνας της θυματοποίησης των βαρβάρων; Πως κατέληξαν τα σχολεία μας από εργαστήρια προκοπής να φτάσουν να γίνουν θάλαμοι βασανιστηρίων για καθηγητές;
Άναυδο έμεινε το πανελλήνιο από τον θάνατο της καθηγήτριας Αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου, μιας ικανότατης εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό από τη στεναχώρια της και τελικά κατέληξε. Η αιτία ήταν ότι αυτή η ευαίσθητη ψυχή υπέφερε καθημερινά στην τάξη από μαθητές της που την βασάνιζαν με φρικτά «καψόνια» σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης, όπως η ίδια είχε καταγράψει σε υπόμνημά της.
Άγιος Γρηγόριος Πάπας Ρώμης, ο Διάλογος. Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου (Άγιον Όρος)
Oύτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Iουστινιανού του μεγάλου, εν έτει φλε΄ [535]. H μήτηρ αυτού ωνομάζετο Σιλβία, και ευρίσκετο πλησίον της πόρτας του Aγίου ενδόξου Aποστόλου Παύλου, εις τόπον ονομαζόμενον Kέλλα Nόβα. Γενόμενος δε πρώτον Mοναχός και Hγούμενος του Mοναστηρίου του Aγίου Aποστόλου Aνδρέου, το οποίον επωνομάζετο Kλειοσκάβρη, ανέβη έπειτα εις τον αρχιερατικόν θρόνον της Pώμης, όχι κατά τύχην τινα άλογον, αλλά κατά θείαν ψήφον την αρχιερωσύνην λαβών, καθώς ο λόγος θέλει να φανερώση έμπροσθεν. Eις καιρόν γαρ οπού ο Άγιος ευρίσκετο εις το ανωτέρω Mοναστήριον, και ησύχαζεν εις το κελλίον του, καλλιγράφων ιερά βιβλία, τότε επήγεν εις αυτόν ένας πτωχός, όστις γλυτώσας από το της θαλάσσης ναυάγιον, και διηγούμενος την συμφοράν του, επαρακάλει τον Άγιον να τον ελεήση. Ήτον δε ο κατά το φαινόμενον πτωχός, όχι άνθρωπος απλώς, αλλά Άγγελος Θεού, εις σχήμα πτωχού και δεομένου φαινόμενος, διά να φανερώση εις όλους την σπλαγχνικήν και συμπαθητικήν γνώμην, οπού είχεν ο Άγιος. O φαινόμενος λοιπόν πτωχός έλαβε πρώτον ελεημοσύνην από τον Άγιον έξι νομίσματα. Έπειτα εγύρισε πάλιν και εζήτησεν ελεημοσύνην, και έλαβε και δεύτερον άλλα έξι νομίσματα. Eγύρισε και τρίτον, και δεν επέμφθη άδειος. Διότι με το να μη είχεν ο Άγιος να τω δώση άλλα νομίσματα, τούτου χάριν έδωκεν εις αυτόν προθύμως το ασημένιον σκουτέλιον του Mοναστηρίου. Tόσον ήτον ο τρισμακάριος συμπαθής προς τους πτωχούς και ανεξίκακος, εις καιρόν γαρ οπού έπρεπε να κατηγορήση τον πτωχόν εκείνον, και να τον στείλη με άδεια χέρια, ένα μεν, διατί επήρε πρώτον ελεημοσύνην δύω φοραίς, και έπειτα εφαίνετο φορτικός, και άλλο δε, διατί δεν είχε τι να του δώση. Aλλ’ όμως τούτο δεν έκαμεν, αλλά επροτίμησε καλλίτερα να δώση και αυτό το πράγμα της Mονής, της οποίας τα πράγματα είναι αναφαίρετα κατά τους κανόνας και νόμους, πάρεξ να παραβλέψη τον άνθρωπον, και να στείλη αυτόν κενόν. Tούτο εποίησεν ο Άγιος προ της αρχιερωσύνης.
Εγώ, έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν. Και το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτού πάντες» καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τον ιερέα.
Ρώτησα:
-Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;
-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!
Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω; Και παρακάτω η ευχή λέει: «και δι’ ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα.
Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;
Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: Έμεινες με το αντίδωρο. Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο;» Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης.
Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’ευχαριστώ’’.
Κάνε το καλό που θες να κάνεις με την καρδιά σου και μετά ξέχνα το, ας πάει στην ευχή… Οι άνθρωποι «ξεχνάνε» πιο γρήγορα από ότι το νομίζεις.
Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’συγγνώμη’’.
Ακόμα και αν κάποιος συνειδητοποιήσει ότι δεν σου φέρθηκε καλά, δύσκολα να το «βγάλει» από το στόμα το ρημάδι… Δεν σκύβουμε το κεφάλι εύκολα οι άνθρωποι. Δεν ταπεινωνόμαστε μπροστά στον αδερφό μας…
Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’σε αγαπώ’’.
Κάποιοι το δείχνουν με τις πράξεις τους. Εντάξει. Κάποιοι άλλοι ούτε καν με αυτές… Το θεωρούν αδυναμία. Ντροπή. Και εγώ δεν ξέρω τί… Τσάμπα θα γεμίζεις προσδοκίες και θα απογοητεύεσαι…
Εσύ αγάπα. Λέγε το εκεί που θες. Και άσε τον κάθε έναν, να κάνει ό,τι θέλει.
Μην περιμένεις από κανέναν να καταλάβει το τί περνάς…
Θέλει μαγκιά, θέλει ανδρεία να σκύψεις και να γευτείς τον πόνο του αδερφού σου… Έτσι είναι άνθρωποι… Αδύναμοι συχνά… Κατάλαβέ τους και μην τους κρατάς κακία.
Ούτε ‘’συγγνώμη’’, ούτε ‘’ευχαριστώ’’, ούτε να σε καταλάβουνε, ούτε ‘’σ ’αγαπάω’’…
Τίποτα μην περιμένεις από αυτά..
Δεν είναι όλοι άνθρωποι πάντα τόσο ώριμοι, όσο τους νομίζεις…
Η Karleen Gribble, Καθηγήτρια στη Σχολή Νοσηλευτικής και Μαιευτικής του Πανεπιστημίου Western Sydney της Αυστραλίας, υποστηρίζει σε μια εκτενή επιστημονική της παρέμβαση ότι σε τομείς όπως η ιατρική, η νοσηλευτική και εν γένει η δημόσια υγεία (ιδίως γύρω από ζητήματα όπως η εγκυμοσύνη, η μητρότητα και ο θηλασμός) αντικαθίσταται όλο και περισσότερο η λέξη «γυναίκα» (sex-based language) με ουδέτερη ως προς το φύλο γλώσσα, λόγω της αυξανόμενης επιρροής της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology).
Οι γνωστοί στην καθομιλουμένη και παραδοσιακοί όροι όπως “women”, “mothers”, “breastfeeding” αντικαθίστανται με ουδέτερες εκφράσεις ως προς το φύλο όπως “pregnant people”, “birthers”, “menstruators” ή “chestfeeding”. Η αλλαγή αυτή προωθείται, σύμφωνα με τη συγγραφέα, κυρίως για να αποφευχθεί η δυσφορία των διεμφυλικών ατόμων (trans) που μπορεί να έχουν βιολογικά γυναικείο σώμα αλλά ταυτίζονται ως άνδρες.
ΣΧΟΛΙΟ ΕΡΩ : Οι Ελβετοί με 73% σε δημοψήφισμα, ψήφισαν την συνταγματική κατοχύρωση της ύπαρξης και διασφάλισης διακίνησης των μετρητών χρημάτων, τα οποία είναι η πεμπτουσία της Προσωπικής Ελευθερίας! Μαζί με την κατάργηση του Προσωπικού Αριθμού στην Αγγλία λόγω κινητοποιήσεων, αποδεικνύεται πώς οι λαοί που επιμένουν στην διεκδίκηση των ατομικών ελευθεριών τους , κερδίζουν. Αντίδραση στο φακέλωμα μας και μέσω των αγορών μας.
H πλειοψηφία των Ελβετών ψηφοφόρων υποστήριξε την πρωτοβουλία για τη συνταγματική κατοχύρωση του δικαιώματος στη χρήση μετρητών, μια κίνηση που κέρδισε έδαφος λόγω της μακράς περιόδου αρνητικών επιτοκίων στις ελβετικές τράπεζες και της βαθιά ριζωμένης συνήθειας πολλών κατοίκων να διατηρούν τις αποταμιεύσεις τους εκτός τραπεζικού συστήματος.
Δυο αγαπημένοι μαθητές ζήτησαν από τον Κύριο θρόνους δόξης
– Αυτός τους έδωσε το Ποτήριό Του (Μτ. κ΄, 23).
Το Ποτήριο του Χριστού είναι οι οδύνες.
Σε όσους το πίνουν εδώ στη γη, το Ποτήριο του Χριστού υπόσχεται μετοχή στη Βασιλεία της χάρης του Χριστού• προετοιμάζει γι’ αυτούς τις καθέδρες της επουράνιας αιώνιας δόξης.
Στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στο Ποτήριο του Χριστού, δεν μπορεί κανείς ούτε να παραπονεθεί γι’ αυτό, ούτε να το απορρίψει• γιατί Αυτός που μας έδωσε εντολή να το γευτούμε, πρώτος ο Ίδιος το ήπιε…
Ο χριστιανός αποδέχεται το Ποτήριο όταν υπομένει τις επίγειες δοκιμασίες με πνεύμα ταπείνωσης, όπως διδάσκεται από το Ευαγγέλιο.
Ο απόστολος Πέτρος έβγαλε το μαχαίρι του για να υπερασπιστεί τον Θεάνθρωπο, που ήταν περικυκλωμένος από τον όχλο• αλλά ο πράος Ιησούς είπε στον Πέτρο: «βάλε την μάχαιραν εις την θήκην• το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. ιη΄ 11)
Έτσι κι εσύ, όταν σε περικυκλώνουν συμφορές, θα πρέπει να παρακαλείς και να ενισχύεις την ψυχή σου λέγοντας: «Το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;»…
