Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 15.2.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ (Α΄ Κορ 8,8-9,2) ]

     

Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα,
ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω». 

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω εἶναι ἡ τρίτη κατὰ σειρὰ τοῦ Τριῳδίου. Καὶ εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴν τάξι τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὶς ἡμέρες τῶν νηστειῶν πρὸ τοῦ Πάσχα, ἡ τελευταία ἡμέρα κρεοφαγίας. Οἱ χριστιανοὶ θὰ ξαναφᾶμε κρέας μόνον μετὰ τὴν Ἀνάστασι. Γνωρίζομε καλὰ ὅτι αὐτὸς ὁ λόγος γιὰ νηστεία ἀκούγεται παράξενα, διότι τὴν νηστεία, παρ’ ὅλο ποὺ εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, δὲν τὴν λογαριάζομε. Λίγοι σέβονται τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τηροῦν μὲ εὐλάβεια τὶς καθορισμένες ἡμέρες νηστείας.

Τὸ θέμα τῆς νηστείας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καλυφθῆ σὲ ἕνα σύντομο κήρυγμα. Μόνο μικρὴ ἀναφορὰ θὰ γίνη ἐδῶ μὲ ἀφορμὴ τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε σήμερα. Λέγει ὁ ἀπόστολος·

Ομιλία Αγίου Γρηγορίου Παλαμά εις την Κυριακή της Απόκρεω

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Την περασμένη Κυριακή η Εκκλησία εμνημόνευε την απερίγραπτη φιλανθρωπία του Θεού προς εμάς που παρουσιάζεται με την παραβολή του σεσωσμένου ασώτου. Την σημερινή Κυριακή διδάσκει περί της μελλούσης φρικωδεστάτης κρίσεως του Θεού, χρησιμοποιώντας μια καλή τάξι και ακολουθώντας τις προφητικές φωνές· διότι, λέγει, «θα σου ψάλω, Κύριε, έλεος και κρίσι», και «μια φορά ελάλησε ο Θεός και άκουσα τα δυο αυτά, ότι το κράτος είναι του Θεού και ιδικό σου, Κύριε, το έλεος, διότι εσύ θ’ αποδώσης στον καθένα κατά τα έργα του».

2. Το έλεος λοιπόν και η μακροθυμία προηγείται της θείας κρίσεως. Πραγματικά ο Θεός, έχοντας και περιέχοντας κατ’ εξοχήν όλες τις αρετές, και όντας συγχρόνως δίκαιος και ελεήμων, επειδή το έλεος δεν συμβαδίζει με την κρίσι, σύμφωνα με το γραμμένο, «να μη ευσπλαγχνισθής πτωχό κατά την κρίσι», ευλόγως ο Θεός κατένειμε το καθένα στον καιρό του· τον παρόντα καιρό τον ώρισε για την μακροθυμία, τον μέλλοντα για την ανταπόδοσι. Γι’ αυτό τα τελούμενα στην Εκκλησία η θεία χάρις διέθεσε κατά τέτοιον τρόπο, ώστε εμείς αντιλαμβανόμενοι τούτο, ότι την συγγνώμη για τα αμαρτήματα λαμβάνομε από τα εδώ συμβαίνοντα, να σπεύσωμε, όσο ζούμε ακόμη στον παρόντα βίο, να επιτύχουμε το αιώνιο έλεος και να καταστήσωμε τους εαυτούς μας αξίους της θείας φιλανθρωπίας. Διότι εκείνη η κρίσις, η τελευταία, είναι ανηλέητος γι’ αυτόν που δεν έδειξε έλεος.

Αν ζούσε ο Καντιώτης...

 

πηγή: https://youtu.be/hw4dh_TcT3U

Καθαρίσετε από τη πνευματική πανούκλα την Ελλάδα...

Του κύρ Φώτη Κόντογλου *

Στο όνομα της αλήθειας, ας μου συγχωρηθεί η σημερινή οργή, οργή ιερή και χίλιες φορές δίκαιη. Χρόνια τώρα κάνω υπομονή, για να αποθρασύνονται ολοένα αυτά τα φουσκωμένα χαρτοφάναρα.

Η Ελλάδα είναι εκεινού που δωρίζει σʼ αυτή έργα τιμημένα, καμωμένα με αίμα και με υπομονή, έργα που τα κάνει μονάχα η αγάπη. Δεν έχει κανένα δικαίωμα απάνω στην Ελλάδα ο “γυμνοσάλιαγκας”, που τον καθίζει στην “έδρα” κάποιος ασήμαντος πολιτικός. Αυτά τα πρόσωπα, τα πήρανε δεν ξέρω ποιοί από τις επαρχίες, κάτι δασκαλάκια φοβισμένα και τα θρονιάσανε στο υπουργείο, στα Πανεπιστήμια και στʼ άλλα πόστα της Πολιτείας, και γινήκανε αυτά τα ψοφίμια, θηρία ανήμερα, να καταξεσκίσουν κάθε άξιον εργάτη...

Καθαρίσετε από τη πνευματική πανούκλα την Ελλάδα, για να μπορέσουνε να δουλέψουνε οι άξιοι δουλευτάδες. Αυτά τα σκουλήκια, για να σώσουνε τη τιποτένια ύπαρξή τους, δεν αφήνουνε καμμιά άξια ψυχή να ορθοποδήσει, από συμφέρον και από φθόνο. Όλοι τούτοι οι πνευματικοί σαλταδόροι έχουνε πιάσει τα πόστα, όλα τα πόστα, κι η δύναμή τους είναι η ιερή συμμαχία που έχουνε κάνει μεταξύ τους, ενώ ο καθένας είναι σαν μια μυζήθρα, που παριστάνει το κάστρο. Αλλά είναι δεμένοι μεταξύ τους, όπως είναι οι κάμπιες κολλημένες η μια στο πισινό της άλλης. Μόλις τις χωρίσει κανένας ψοφάνε. Έτσι πρέπει να γίνει και με τις ανθρωποκάμπιες που μαραζώνουνε το πνευματικό ολόδροσο δέντρο της φυλής μας.

Μνήμη του Aγίου Aποστόλου Oνησίμου (15 Φεβρουαρίου)

Ήπλωσεν Oνήσιμος εις θλάσιν σκέλη,

Παύλου σκελών δραμόντα γενναίους δρόμους.

Πέμπτη Oνησίμου σκέλεα θραύσαν δεκάτη τε.

Μαρτύριο Αποστόλου Ονησίμου. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο Άγιος Oνήσιμος ήτον δούλος του Aποστόλου Φιλήμονος, όστις, κατά τον Kύρου Θεοδώρητον, εκατάγετο από τας Kολασσάς1, προς τον οποίον γράφει χωριστήν επιστολήν ο μακάριος Παύλος. Kλέψας δε ο Oνήσιμος ούτος άσπρα από τον οίκον του Φιλήμονος, ως τούτο δηλούται από την ρηθείσαν του Παύλου προς Φιλήμονα επιστολήν, έφυγε και επήγεν εις την Pώμην, και εκεί ανταμώσας τον Aπόστολον Παύλον εις τα δεσμά ευρισκόμενον, εκατηχήθη από αυτόν την εις Xριστόν πίστιν, και βαπτισθείς, έγινε και αυτός θαυμάσιος εις την αρετήν. Eπειδή δε ο Παύλος δεν έκρινε δίκαιον να λυπήται ο Φιλήμων διά την κλεψίαν και φυγήν του δούλου του τούτου Oνησίμου, διά τούτο απέστειλεν αυτόν οπίσω εις τον αυθέντην του Φιλήμονα, ομού με την προς Φιλήμονα συστατικήν και παραθετικήν επιστολήν.

Τὸ Ψυχοσάββατο δὲν εἶναι μόνο γιὰ νὰ θυμόμαστε τὸν θάνατο, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποδεικνύουμε ὅτι ἡ ἀγάπη δὲν ἔχει ἡμερομηνία λήξης...

Σὲ ἕνα ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Ἠπείρου, ζοῦσε ἡ κυρα-Λενιώ. Κάθε Ψυχοσάββατο, ἡ φιγούρα της ἦταν ἡ πρώτη ποὺ φαινόταν στὸ μονοπάτι γιὰ τὸ κοιμητήριο, πρὶν ἀκόμα ὁ ἥλιος καταφέρει νὰ τρυπήσει τὴν πρωινὴ καταχνιά. 

Ἡ Λενιὼ εἶχε θάψει τὸν ἄντρα της καὶ τὰ ἀδέρφια της χρόνια πρίν. Τοὺς εἶχε περιποιημένους, μὲ μάρμαρα λευκὰ καὶ λουλούδια φρέσκα. Ὅμως, ἀφοῦ τελείωνε μὲ τοὺς δικούς της, ἡ γριούλα ἔκανε κάτι ποὺ οἱ συγχωριανοί της τὸ ἔβλεπαν μὲ ἀπορία.

Προχωροῦσε στὸ πίσω μέρος τοῦ νεκροταφείου, ἐκεῖ ποὺ τὸ χῶμα ἦταν ἀνώμαλο καὶ οἱ σταυροὶ ἦταν ξύλινοι, σαπισμένοι ἀπὸ τὸν καιρό, ἢ ἁπλὲς πέτρες βαλμένες ἡ μία πάνω στὴν ἄλλη. Ἦταν οἱ τάφοι τῶν «ἀζήτητων» - ἀνθρώπων ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὸ χωριὸ ὡς ἐργάτες, ὁδοιπόροι ἢ ξένοι, καὶ δὲν εἶχαν κανέναν νὰ τοὺς κλάψει.

Ἐκεῖνο τὸ Ψυχοσάββατο, ἡ Λενιὼ κάθισε μπροστὰ σὲ ἕναν τέτοιο τάφο. Δὲν εἶχε ὄνομα, μόνο ἕναν ἀριθμὸ χαραγμένο σὲ μιὰ σκουριασμένη πινακίδα.

Τὰ Ψυχοσάββατα: Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται

Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία Ὀρθόδoξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι᾿ αὐτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.

Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰ ἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.

Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε μαζὶ μὲ τὸ προσφορο γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.

Τα χαρτάκια του Ψυχοσάββατου…

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Χαρτάκια διαφόρων μεγεθών, από διαφορετικούς γραφικούς χαρακτήρες, που περιλαμβάνουν ονόματα.

Άγνωστα στον ιερέα που μνημονεύει, καθώς το καθένα έρχεται από τα βάθη του χρόνου, από τα γενεαλογικά δέντρα των καταγραφέων, από τους φίλους, τους οικείους, τους γνωστούς, αλλά και κάποια ονόματα που άλλοι τους έδωσαν. Κύριος οίδε και γινώσκει.

Μα καθώς διαβάζονται τα ονόματα, σαν προσευχή για συγχώρεση, για να αγκαλιάσει τις ψυχές ο Θεός, η μνήμη δείχνει ότι δεν πεθαίνει ο άνθρωπος. Κοιμάται, σβήνει για τους πολλούς, αλλά η αγάπη τον κρατά ζωντανό και στον νυν και στον μέλλοντα αιώνα.

Χαρτάκια που δίνονται στις εκκλησιές. Ονόματα που πάλεψαν, που αγάπησαν, μίσησαν, πόνεσαν, χάρηκαν, λυπήθηκαν, πέρασαν, χάθηκαν από το προσκήνιο της ζωής.

Μνημονεύονται όμως σε έναν μυστικό σύνδεσμο ελπίδας και αγάπης, αυτόν που μόνο η λειτουργία ξέρει να κρατά, αυτόν που η προσκομιδή οδηγεί στον Χριστό, του θανάτου που γίνεται ανάσταση.

Μνημονεύει ο ιερέας και ξέρει καλά ότι κάποτε θα τον μνημονεύσουν κι αυτόν άλλοι, στην συνέχεια της παράδοσης, στην συνέχεια της ζωής. Στο σπίτι της Εκκλησίας.

Στο μοναδικό που χωράμε όλοι, γνωστοί και άγνωστοι, σπουδαίοι και άσημοι, μορφωμένοι και αγράμματοι. Γιατί είμαστε όλοι παιδιά Του!

Ναι, έχουμε ελπίδα. Και κάνουμε προσευχή και γι’ αυτούς που έφυγαν ανέλπιδοι.

πηγή: https://simeiakairwn.gr/2026/02/13/ta-chartakia-tou-psychosavvatou/

Κυριακή της Απόκρεω [Ματθ. 25,31-46] - Ο Ιερός Χρυσόστομος για τη Δευτέρα Παρουσία και την τελική κρίση

«Όταν λοιπόν έλθει ο Υιός του ανθρώπου με όλη τη δόξα του Πατρός Του και όλοι οι άγγελοι μαζί Του, τότε θα καθίσει στον θρόνο της δόξας Του και θα χωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια και τους μεν πρώτους θα τους επιδοκιμάσει, διότι όταν πεινούσε τον έθρεψαν, όταν διψούσε τον πότισαν, όταν ήταν ξένος τον περιμάζεψαν, όταν ήταν γυμνός τον έντυσαν, όταν ήταν ασθενής τον επισκέφτηκαν και όταν βρισκόταν στη φυλακή πήγαν και τον είδαν, και θα δώσει τη βασιλεία Του σε αυτούς. Τους άλλους δε οι οποίοι έκαναν τα αντίθετα, θα τους αποδοκιμάσει και θα τους στείλει στο αιώνιο πυρ, που είναι ετοιμασμένο για τον διάβολο και τους αγγέλους του».

Συγκινεῖ τὸ πανελλήνιο ὁ «Ἅγιος Παΐσιος» – Στὴν κορυφὴ τῶν ταινιῶν γιὰ 2η ἑβδομάδα! Τὰ ἔσοδα τῶν εἰσιτηρίων θὰ δοθοῦν στὶς οἰκογένειες τῶν πολυτέκνων!

Μὲ μεγάλη ἐπιτυχία συνεχίζεται στὶς κινηματογραφικὲς αἴθουσες ἡ προβολὴ τῆς ταινίας «Ἅγιος Παΐσιος».

Ἡ μεγάλη ἀπήχηση τῆς ταινίας ἀλλὰ καὶ ἡ ἔντονη συγκίνηση ποὺ βιώνουν οἱ θεατὲς ἀποτυπώνονται ξεκάθαρα στὰ στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ box office: γιὰ δεύτερη συνεχόμενη ἑβδομάδα ἡ ταινία παραμένει στὴν πρώτη θέση, κόβοντας 23.983 εἰσιτήρια σὲ 106 αἴθουσες τὸ τετραήμερο 5-8 Φεβρουαρίου.

Ο άγιος Άνθιμος της Χίου (1869-1960) Ο ησυχαστής, ο φιλάνθρωπος, ο ομολογητής (15 Φεβρουαρίου)

Άγιος Άνθιμος της Χίου

Χρήστος Κλάβας, Θεολόγος – Κοινωνιολόγος, Ιεροψάλτης 

Γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι ότι και στους νεότερους χρόνους, τους πλησιέστερους προς εμάς, η ορθόδοξος εκκλησία συνεχίζει να αναδεικνύει αγίους. Παραδοχή με βαρύνουσα σημασία αυτή για το σύγχρονο άνθρωπο που, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, έχει ανάγκη από ελπίδα αλλά και υψηλά ιδανικά.

Μια σύγχρονη αγιασμένη μορφή είναι, μεταξύ άλλων πολλών, και ο άγιος Άνθιμος της Χίου η πολιτεία του οποίου συνιστά υπόδειγμα πνευματικότητας και φιλανθρωπίας.

«Φύλακες Γρηγορείτε — Η ώρα της ευθύνης για το Άρθρο 3»

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

«Κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν». Το ιπποκρατικό αυτό αξίωμα, βαθιά ριζωμένο στην ελληνική σκέψη, αποκτά σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν είναι απλή φιλολογική ρήση — είναι κραυγή ευθύνης σε στιγμές ιστορικής δοκιμασίας.

Βρισκόμαστε σε μια καμπή όπου οι θεσμοί, οι παραδόσεις και η ιστορική μας ταυτότητα τίθενται — άμεσα ή έμμεσα — υπό επανεξέταση.

Η δημόσια αναφορά του Πρωθυπουργού για την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, με εισηγητή τον Ευριπίδη Στυλιανίδη, δεν είναι ένα απλό πολιτικό γεγονός. Ανοίγει έναν διάλογο που μπορεί να επηρεάσει τον ίδιο τον πυρήνα της σχέσης Εκκλησίας και Πολιτείας. Και όταν αγγίζεται ο πυρήνας αυτός, η επαγρύπνηση είναι καθήκον. Αποτελεί καμπανάκι κινδύνου. Και όταν χτυπά το καμπανάκι, η σιωπή δεν είναι αρετή, ισοδυναμεί με συνενοχή, ο εφησυχασμός με αμέλεια, και η αδράνεια με εγκατάλειψη χρέους.