Ο Ακάθιστος Ύμνος

Θεοτόκος 19.04.2024

Ιωάννης Μ. Φουντούλης, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (+)

Στην επίσημη λειτουργική γλώσσα η ακολουθία αυτή ονομάζεται «Ακάθιστος Ύμνος» ή μονολεκτικά «Ακάθιστος» από την ορθία στάση, που τηρούσαν οι πιστοί καθ᾽ όλη τη διάρκεια της ψαλμωδίας της. Έτσι και με τα λόγια και με τη στάση του σώματος εκφράζεται η τιμή, η ιδιαίτερη ευλάβεια, η ευχαριστία προς εκείνη, προς την οποία απευθύνουμε τους χαιρετισμούς μας.

Είναι δε η ακολουθία αυτή στη σημερινή λειτουργική μας πράξη εντεταγμένη στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του μικρού αποδείπνου, όπως ακριβώς τελέσθηκε απόψε. Έτσι γίνεται κάθε Παρασκευή στις τέσσερις πρώτες εβδομάδες των Νηστειών, ακόμα και την Παρασκευή της Ε’ Εβδομάδος, που μετά την τμηματική στις τέσσερις πρώτες εβδομάδες ψαλμωδία του, ανακεφαλαιώνεται ολόκληρος ο ύμνος. Στα μοναστήρια, αλλά και στη σημερινή ενοριακή πράξη και παλαιότερα κατά τα διάφορα Τυπικά, έχουμε και αλλά λειτουργικά πλαίσια για την ψαλμωδία του ύμνου: την ακολουθία του όρθρου, του εσπερινού, της παννυχίδος ή μιας ιδιόρρυθμης Θεομητορικής Κωνσταντινουπολιτικής ακολουθίας, την «πρεσβεία». Σ᾽ όλες αυτές τις περιπτώσεις σ᾽ ένα ορισμένο σημείο της κοινής ακολουθίας γίνεται μια παρεμβολή. Ψάλλεται ο κανών της Θεοτόκου και ολόκληρο ή τμηματικά το κοντάκιο και οι οίκοι του Ακάθιστου.

Όταν θεωρούμε ανθρώπους γονείς ζώων, προφανώς δεν θα σταματήσουμε μπροστά σε τίποτα…

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, περνώντας στο επόμενο βήμα μετά τη νομοθέτηση από τη Βουλή «γάμου ομοφύλων», γνωμοδότησε ότι δεν είναι αντίθετη στο Ελληνικό Σύνταγμα και η υιοθεσία παιδιών από «ζευγάρι ομοφύλων», δηλαδή ομοφυλοφίλων.

Υπήρξαν δικαστές που διαφώνησαν – άνδρες και γυναίκες – και υπερασπίστηκαν το δικαίωμα των παιδιών να μεγαλώνουν σε οικογένεια με μητέρα και πατέρα και όχι με «δύο μαμάδες» και «δύο μπαμπάδες».

Ας είμαστε ειλικρινείς:

Σε έναν κόσμο, όπου η σύνδεση ανθρώπου και μηχανής και η δημιουργία «μετανθρώπων» δεν θεωρείται κάτι αφύσικο και νοσηρό, αλλά πρόοδος και όνειρο πολλών…

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

ΑΘΗΝΑ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

Αποτελεί κεντρική είδηση στα Μ.Μ.Ε. ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την νομιμότητα του γάμου ζευγαριών του ιδίου φύλου και έδωσε το πράσινο φως σε αυτά για την υιοθεσία. Ασφαλώς, η Ελλάδα, ως κοσμικό κράτος, είναι δυνατόν να προβαίνει σε νομοθετήματα που αντιβαίνουν τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως ο συγκεκριμένος. Είναι όμως λυπηρό το γεγονός ότι το ΣΤΕ δεν έλαβε υπόψιν του τη μακραίωνη παράδοση, θρησκευτική και κοινωνική, αυτού του τόπου, αλλά και τη συνείδηση και τι αίσθημα του ελληνικού λαού.

Τέτοιου είδους νομοθετήματα δεν απαντούν σε ανάγκες και αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι το δημογραφικό πρόβλημα και η υπογεννητικότητα που ταλανίζουν τον τόπο μας, αλλά αποτελούν μίμηση πρακτικών ορισμένων δυτικών κοινωνιών, οι οποίες τα τελευταία χρόνια προέβησαν σε ανάλογα νομοθετήματα, όπως την προσπάθεια επιβολής και προτεραιοποίησης του κοινωνικού φύλου (Gender) έναντι του βιολογικού, έχοντας χάσει πραγματικά το μέτρο και τα όρια, όπως θα έλεγε και ο λαός μας.

Ένα «φ» μας οδηγεί από τον Παράδεισο στην κόλαση

Κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὁ Παράδεισος χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ εὖ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος εὐφροσύνη, ἐνῶ ἡ κόλαση χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ φεῦ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος ταλαιπωρία καὶ καταδίκη. Ἡ διαφορὰ στοὺς δύο αὐτοὺς χαρακτηρισμοὺς βρίσκεται σὲ ἕνα μόνο γράμμα τῆς ἀλφαβήτου, στὸ γράμμα «φ».

Γιατί, ὅμως, ἕνα γράμμα μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν κόλαση;

Γιατὶ μὲ τὸ γράμμα αὐτὸ ἀρχίζουν λέξεις μὲ τὶς ὁποῖες ἐκφράζεται ἡ λύπη ποὺ προκαλοῦμε στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρακαλεῖ: «Μὴν λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (Ἐφεσ. δ΄ 30). Τὶς ἴδιες λέξεις ποὺ ἀρχίζουν μὲ τὸ γράμμα αὐτὸ «φ» ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος, ὁ «ἐν Εὐβοίᾳ», μᾶς παρακαλοῦσε νὰ τὶς ἀποφεύγουμε λέγοντας στὸν καθένα μας: «Μὴν λυπεῖς τὸν Ἰησοῦν».

Ἅγιος Πορφύριος: «Τοὺς ἥρωες τοῦ 1821 θὰ τοὺς ἀνταμώσουμε στὸν Παράδεισο. Νὰ κάνετε ὅ,τι ἔκαναν κι αὐτοί. Νὰ ἀγωνίζεστε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος»!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ πάνσοφος Ὅσιος Πορφύριος», Ἁγιοπαυλίτικο Ἱερὸ Κελλὶ Ἁγίων Θεοδώρων, Ἅγιον Ὅρος - Α᾿ τόμος, 2022.

Μαρτυρία μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀνανίου Κουστένη

Ὅταν ἡ προσευχὴ συνοδεύεται μὲ τὴν ἑκούσια θυσία, γίνεται πιὸ εὐάρεστη στὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ πιὸ ἀποτελεσματική. Γιὰ τοὺς ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τὴν ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ὁ Ἅγιος ἔλεγε:

-΄Ὁλους αὐτοὺς τοὺς ἥρωες, ὅπως τὸν Κολοκοτρώνη καὶ ἄλλους, θὰ τοὺς ἀνταμώσουμε στὸν Παράδεισο γιατί εἶναι δίκαιοι. Ἀγωνίστηκαν πρωτίστως γιὰ τὴν ἁγία Πίστη καὶ μετὰ γιὰ τὴν Πατρίδα μας.

-Τί νὰ κάνουμε γιὰ νὰ πᾶμε κι ἐμεῖς κοντά τους;

Πέμπτη του Μεγάλου Κανόνος (Ε’ Εβδομάδα Νηστειών)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Πέμπτῃ τῆς πέμπτης Ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, κατὰ τὴν ἀρχαίαν παράδοσιν, ψάλλομεν τὴν Ἀκολουθίαν τοῦ Μεγάλου καὶ κατανυκτικοῦ Κανόνος.

Τρόπους, Ἰησοῦ, κατανύξεως δίδου,

ᾌδουσι νυνὶ Κανόνα σοι τὸν Μέγαν.

Άγιος Ανδρέας Κρήτης

Τον κανόνα αυτόν, τον μεγαλύτερο απ’ όλους, τον συνέθεσε με άριστο και τεχνικότατο τρόπο ο άγιος πατέρας μας Ανδρέας ο Κρήτης, που ονομαζόταν και Ιεροσολυμίτης.

Αυτός έζησε οσιακή και θεοφιλή ζωή και άφησε στην Εκκλησία του Θεού πολλά ψυχωφελή συγγράμματα, δηλαδή λόγους και κανόνες πανηγυρικούς.

Κοντά σε πολλά άλλα έκανε και τον παρόντα Μέγα Κανόνα, που έχει άπειρη κατάνυξη, διότι μέσα σ’ αυτόν συγκέντρωσε και έβαλε όλες τις ιστορίες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αδάμ μέχρι την ανάληψη του Χριστού και το κήρυγμα των Αποστόλων.

Με αυτόν λοιπόν τον κανόνα παρακινεί κάθε ψυχή να μιμείται όσο μπορεί τα καλά παραδείγματα που ιστορούνται και να αποφεύγει τα κακά, και πάντα να ανατρέχει προς τον Θεό με μετάνοια και δάκρυα και κάθε θεάρεστη πράξη.

Τόσο όμως όμορφα και μελωδικά ρέει αυτός ο κανόνας, ώστε είναι ικανός να μαλακώσει και την πιο σκληρή καρδιά και να την παρακινήσει στην αρετή, αρκεί να ψάλλεται με συντετριμμένη καρδιά και την πρέπουσα προσοχή.

Μνήμη της Aγίας Mάρτυρος Mατρώνης της εν Θεσσαλονίκη και του Αγίου Προφήτου Ανανί (27 Μαρτίου)

Μνήμη της Aγίας Mάρτυρος Mατρώνης της εν Θεσσαλονίκη

Oυκ άξιον λαθείν σε Mάρτυς Mατρώνα,

Kαν ένδον ειρκτής εκπνέης κεκρυμμένη.

Eικάδι εβδομάτη θάνε Mατρώνη ενί ειρκτή.

Μαρτύριο Αγίας Ματρώνης της εν Θεσσαλονίκη. 

Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου (Άγιον Όρος)

Aύτη ήτον δουλεύτρα μιάς γυναικός Eβραίας, Παντίλλης ονομαζομένης, η οποία ήτον σύζυγος ενός αρχιστρατήγου εν τη πόλει της Θεσσαλονίκης. Όταν δε η κυρά της επήγαινεν εις την Συναγωγήν των Eβραίων, ηκολούθει μεν εις αυτήν και η Mατρώνα, μέσα όμως εις την Συναγωγήν δεν έμβαινεν, αλλά εγύριζε και επήγαινεν εις την Eκκλησίαν των Xριστιανών. Eπειδή δε εφανερώθη εις την κυράν της τούτο οπού έκανε, διά τούτο εδάρθη η μακαρία ανελεήμονα, και εκλείσθη μέσα εις φυλακήν. Eίτα ευγάλεται από την φυλακήν, και πάλιν δέρνεται, και πάλιν κλείεται εις την φυλακήν. Eκεί δε διαπεράσασα ημέρας πολλάς, παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού. Λέγουσι δε, ότι το άγιον αυτής λείψανον ενταφιάσθη εντίμως. H δε κυρά της Παντίλλα, εγλύστρισεν επάνω από το τείχος, και έπεσε κάτω εις ένα υπολήνιον, όπου χύνεται ο μούστος, και εκεί κατέστρεψε την ζωήν, και έλαβε κατά το παρόν την αξίαν καταδίκην παρά Θεού.

Ἡ ἐπανάσταση δέν ἔγινε τό ’21 μονάχα, μά κάθε ὥρα καί στιγμή πού δέν προσκυνάτε, γίνεται μία ἐπανάσταση!...

Ἡ ἐπανάσταση δὲν ἔγινε τὸ ’21 μονάχα, μά κάθε ὥρα καὶ στιγμὴ πού δὲν προσκυνάτε, γίνεται μία ἐπανάσταση!...

Ἐπιστολή τοῦ στρατηγοῦ Ἰωάννου Μακρυγιάννη πρός τούς Νέους.

Ἀγαπητά μου Παιδιά, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ἄξιους καὶ γενναίγους Ἕλληνες πολεμήσαμε καὶ λευτερώσαμε τοῦτο τὸν τόπο ποὺ πατᾶτε ἐσεῖς,

καὶ νὰ στοχάζεστε πὼς τὸν λευτερώσαμε γιὰ σᾶς ποὺ γεννηθήκατε σὲ πατρίδα ἐλεύθερη, γιατί ἐμεῖς λίγο τὴν ἀπολάψαμε, ὅτι, μόλις ἐδιώξαμε τοὺς Τούρκους...

Κανένα άλλο έθνος στην Ευρώπη δεν έχυσε τόσο αίμα για την ελευθερία: Από το 1821 μέχρι το 1933 έχουμε 5.000.000 Έλληνες νεκρούς

ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η Ιστορία μαρτυρεί ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε από τα αρχαιότερα έθνη της Ευρώπης και θα έπρεπε ως εκ τούτου να έχουμε αυξηθεί δια μέσου των αιώνων και να είμαστε σήμερα ένα από τα πολυπληθέστερα έθνη της γης. Πώς λοιπόν συμβαίνει ώστε όλα τα έθνη, τα οποία μετά από χιλιετηρίδες ολόκληρες έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας ως ολιγάριθμες ορδές ασύντακτων και βαρβάρων, σήμερα να αριθμούν πληθυσμό 50, 80, 100, 130 εκατομμυρίων και να κατέχουν εκτεταμένες επιφάνειες της γης, ενώ το αρχαιότερο έθνος των Ελλήνων να αριθμεί πληθυσμό μόλις 8 εώς 9 εκατομμυρίων, όσοι υπολογίζεται ότι είναι οι εντός και οι εκτός της Ελλάδας κατοικούντες Έλληνες; Πού οφείλεται αυτό το ολιγάριθμο της Φυλής μας; Αυτή είναι η απορία, η οποία γεννάται όταν κανείς ρίξει το βλέμμα του στο παρελθόν και παρακολουθήσει την κίνηση των λαών.

Η Παναγία του Κολοκοτρώνη: Το άγνωστο περίκλειστο εκκλησάκι-τάμα του Γέρου του Μοριά

Γνωρίζατε πως υπάρχει η Παναγία του Κολοκοτρώνη;

Πιο συγκεκριμένα αυτό το εκκλησάκι που φτιάχτηκε για να εκπληρώσει ένα τάμα του Γέρου του Μοριά σήμερα βρίσκεται περίκλειστο για λόγους προστασίας του εντός νεώτερου κτίσματος γνωστό ως το Μοναστήρι του Κολοκοτρώνη.

Το εν λόγω εκκλησάκι – μοναστήρι βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Μεγαλόπολης στον δρόμο που οδηγεί προς την πανέμορφη και εξίσου ιστορική Καρύταινα. Λίγα λόγια για το άγνωστο αυτό ιστορικό αξιοθέατο. Βορειοανατολικά του χωριού Νέα Εκκλησούλα, στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας, και σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων είναι χτισμένη η Αγία Μονή, το «μοναστήρι του Κολοκοτρώνη», όπως είναι επίσης γνωστό, γιατί αυτός είχε φροντίσει για την ανοικοδόμησή του τα έτη 1822 έως 1825 μετά την καταστροφή του από τους Τούρκους.

Οἱ θεραπευτικὲς προεκτάσεις τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὴ ζωή μας

Ἀπομαγνητοφωνημένο κήρυγμα τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, πού ἔγινε, στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικῶν Γλυφάδας, τήν Κυριακή 25 Μαρτίου 2001.

Πατήστε εδώ για να ακούσετε το κήρυγμα

Ἡ γιορτή, ἡ κάθε γιορτή, μέσα σέ αὐτόν τόν χῶρο πού λέγεται Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἔχει πάντοτε ἕναν διττό χαρακτήρα. Ὁπωσδήποτε ὅμως, ὄχι μόνο μνημειακό κι οὔτε κἄν μουσειακό. Διττό χαρακτήρα ἐκφραζόμενο κατά τήν οὐράνια καί [κατά] τήν ἀνθρωπολογική της διάσταση. Οὐράνια, καταπῶς ἀνοίγει ὁ οὐρανός καί ἐκφράζεται καί ἐκφράζει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτό τό ἀκοῦμε καί τό δεχόμαστε καί ἐκεῖνο τό ὁποῖο μᾶς ἀφορᾶ ἄμεσα, εἶναι τί προεκτάσεις ἀνθρωπολογικές ἔχει πάνω μας αὐτή ἡ γιορτή, δηλαδή πόσο βαθιά θεραπευτικές προεκτάσεις μπορεῖ νά ἔχει αὐτή ἡ γιορτή. Καί ἀξίζει τόν κόπο αὐτή τή γιορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, καί ὅπως καί ὅλες τίς γιορτές, ἄν θέλουμε νά τίς συλλάβουμε πρακτικά γιά τή ζωή μας χωρίς νά τίς χάσουμε σέ μιά μνημειακή μόνο ἀναμέτρηση μαζί τους, νά τή δοῦμε καί ἔτσι. Τό οὐράνιο εἶναι δεδομένο. Ὁ Θεός ἐκφράζεται καί συγκαταβαίνει. Νά δοῦμε τό ἀνθρώπινο καί τί προεκτάσεις ἔχει πάνω μας. Τό πρῶτο μέρος εἶναι κατά τά ἀνθρώπινα κατανοητό, γίνεται ὁ Θεός ἄνθρωπος καί ἀλλάζει ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου ὁλόκληρου καί αὐτό ἔχει ἀπροσμέτρητες συνέπειες πάνω στή ζωή μας. Προσέξτε τώρα... τό βαθύ ἀνθρωπολογικό πού λειτουργιέται στό κάθε μέρα τῆς ζωῆς μας καί λειτουργεῖ μιά βαθιά θεραπεία καί μιά ἰσορροπία ὅλου τοῦ ψυχοσωματικοῦ μας ὀργανισμοῦ.

Ἐπέτειος τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Ἡ ἐπανάστασι δὲν ἦταν ταξικὴ (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ἐπέτειος τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821

Ἡ ἐπανάστασι δὲν ἦταν ταξικὴ

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ἡ ἐπανάστασις τοῦ ᾿21 ὑπῆρξεν, ἀγαπητοί μου, μοναδικὴ εἰς τὸν κόσμον ὡς πρὸς τὸ εἶδος της. Διαφέρει ἀπὸ ὅλας τὰς ἐπαναστάσεις τῆς παγκοσμίου ἱστορίας ὡς πρὸς τὸν σκοπὸν καὶ τὰ ἐλατήριά της. Δὲν ὁμοιάζει οὔτε μὲ τὴν Γαλλικὴν ἐπανάστασιν οὔτε μὲ νεωτέρας ἐπαναστάσεις. Εἶνε sui generis ἐπανάστασις. Ἔχει ἕνα μοναδικὸν χαρακτῆρα. Τὰ ἐλατήριά της ἦσαν ὑψηλὰ καὶ εὐγενῆ. Δὲν ἦσαν ὕλη, ὅπως θέλουν νὰ λέγουν οἱ ἄθεοι καὶ οἱ ὑλισταί, ἀλλ᾿ ἦταν πνεῦμα.

* * *

Ποῖα τὰ ἐλατήρια τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ ᾿21; Ἦταν τρία· πρῶτον ἔρωτας ἐλευθερίας, δεύτερον φλογερὴ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα, τρίτον –τὸ καὶ σπουδαιότερο– ἀκράδαντη πίστι στὸ Θεό.

Τὸ τρίτο ἐλατήριο τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ Γένους μας, μὲ τὸ ὁποῖο σὰν μὲ μοχλὸ ἀποκυλίστηκε τὸ βουνὸ τῆς πικρῆς δουλείας, ὑπῆρξε ὅπως εἴπαμε, ἡ πίστι στὸ Θεό. Αὐτὸ μαρτυροῦν αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες.