Δημήτρης Νατσιός: Από τη σχολική αίθουσα στην πολιτική, με σταθερές αρχές και αξίες

Δημήτρης Νατσιός: Από τη σχολική αίθουσα στην πολιτική, με σταθερές αρχές και αξίες

Μια διαδρομή δεκαετιών στην υπηρεσία της ελληνικής παιδείας, της ιστορικής μνήμης και του δημόσιου διαλόγου.

Σε μια εποχή όπου η πολιτική αντιπαράθεση συχνά επισκιάζει την ουσία, η διαδρομή ενός δημόσιου προσώπου αξίζει να αξιολογείται συνολικά. Όχι μόνο μέσα από τις πολιτικές του θέσεις, αλλά και μέσα από το έργο, τη συνέπεια και τη στάση ζωής που προηγήθηκαν της παρουσίας του στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Η περίπτωση του Δημήτρη Νατσιού παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η δημόσια δράση του δεν ξεκίνησε από την πολιτική, αλλά από τη σχολική αίθουσα και τον διαρκή προβληματισμό για την ελληνική παιδεία.

Μια διαδρομή με επίκεντρο την παιδεία

Για δεκαετίες, ο Δημήτρης Νατσιός υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση ως δάσκαλος, συνδυάζοντας την καθημερινή του εργασία με μια αξιοσημείωτη δραστηριότητα σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Σύμφωνα με αναφορές για τη δημόσια παρουσία του, πραγματοποίησε περισσότερες από 500 ομιλίες, αναδεικνύοντας ζητήματα που αφορούν την ελληνική γλώσσα, την ιστορία, την ορθόδοξη παράδοση και τον παιδαγωγικό προσανατολισμό του σχολείου.

Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης: «Μέσα μας ὑπάρχει ἕνας ἄλλος «Λυαῖος», ποὺ πρέπει νὰ τὸν νικήσουμε. Εἶναι τὰ πάθη μας…»

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης. 

Τοιχογραφία στο Πρωτάτο – Καρυές

Ἤμουν πέντε χρονῶν παιδὶ στὸ χωριό μου τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 καὶ χτύπησαν οἱ καμπάνες.

―Μάνα, λέω, γιατί χτυπᾶνε σήμερα οἱ καμπάνες;

Δακρυσμένη ἡ μητέρα μου λέει:

―Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τὸ θαῦμα του.

―Ποιό θαῦμα;

―Πήραμε τὴ Θεσσαλονίκη τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα τῆς μνήμης του!…

Τί ἦταν ἡ Τουρκία μὲ τὴν Ἑλλάδα; Ἕνας Λυαῖος μὲ ἕνα Νέστορα. Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ Λυαῖος νικήθηκε. Καὶ ὅταν μπήκανε μέσα στὴν πόλι τὰ στρατεύματά μας, ἐψάλη στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου δοξολογία καὶ τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Νά τὸ θαῦμα.

Άγιος Δημήτριος o Μυροβλύτης: Ο Ναός, η Κρύπτη και Ιστορία για τη μεγάλη γιορτή

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο, τον πολιούχο της πόλης.

Βρίσκεται στην ομώνυμη οδό και είναι πεντάκλιτη βασιλική του «ελληνιστικού τύπου», αλλά με πολλά ιδιαίτερα και σπάνια χαρακτηριστικά σε σχέση με άλλους ναούς της ίδιας περιόδου στην Ελλάδα.

Η Κρύπτη του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου

Η είσοδος της κρύπτης βρίσκεται δίπλα από τον δεξιό πεσσό του ιερού βήματος και οδηγεί στο χώρο εκείνο που σύμφωνα με την παράδοση φυλακίσθηκε, μαρτύρησε και τάφηκε ο Άγιος Δημήτριος.

Πρόκειται για το ανατολικό τμήμα του μεγάλου ρωμαικού λουτρού που βρισκόταν κοντά στην αγορά και το στάδιο για την εξυπηρέτηση των αθλητών.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΠΤΥΧΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ — ΟΤΑΝ Η ΓΝΩΣΗ ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΥΠΟΧΩΡΕΙ

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Ἀποστολὴ τῆς παιδείας εἶναι νὰ φτιάχνει ἀνθρώπους καὶ ὄχι κιβὠτια μὲ κάποιες γνώσεις. Τὸ τὶ ἄνθρωπο θέλουμε ἦταν τὸ πρόβλημα ποὺ ἀπασχόλησε ὅλους τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους καὶ τοὺς νεώτερους παιδαγωγούς. Κι ὅλοι ἔρριχναν τὸ βάρος τους στὸ ἦθος, στὴν εὐγένεια, στὴν εὐπρέπεια καὶ στὴ λεβεντιά. Σήμερα, ὡς πρὸς αὐτὰ, πηγαίνουμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο». ~Σαράντος Καργάκος, ο αείμνηστος δάσκαλος της ελληνικής αυτοσυνειδησίας.~

Ο Καργάκος στα παραπάνω λόγια δεν περιέγραφε απλώς μια εκπαιδευτική παθογένεια, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που κινδυνεύει να ξεχάσει τι σημαίνει άνθρωπος. Γιατί ποια αξία έχουν τα πτυχία, όταν απουσιάζει το ήθος; Ποια σημασία έχει η γνώση, όταν δεν συνοδεύεται από συνείδηση, αξιοπρέπεια και ευθύνη;

Πολλοί φαντάζονται τοὺς χριστιανοὺς σὰν νὰ μὴν εἶναι ἄνθρωποι, γι' αὐτὸ καὶ τοὺς θέλουν χωρὶς ἁμαρτίες

Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Πολλοί, μὴ γνωρίζοντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀνθρωπολογία, φαντάζονται τοὺς χριστιανοὺς σὰν νὰ μὴν εἶναι ἄνθρωποι, γι' αὐτὸ καὶ τοὺς θέλουν χωρὶς ἁμαρτίες, χωρὶς ἀδυναμίες, χωρὶς πτώσεις· τοὺς θέλουν ἄτρωτους. Ὁ κοσμικὸς μπορεῖ νὰ κάνη ἀναρίθμητες ἁμαρτίες, δὲν δίνουν καμία σημασία. Ὁ καλόγερος, ἢ ὁ παπᾶς, ὅταν κάνη μία ἁμαρτία, αὐτὸ θὰ λάβη ἀμέσως δημοσιότητα. Εἶναι, βέβαια, ἡ κακότητα ποὺ ἔχουν μέσα τους, καθὼς καὶ ἡ διάστροφος διάθεσίς τους ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὅμως καὶ ἡ ἄγνοιά τους, διότι οὐδέποτε ἀγωνίσθηκαν, οὐδέποτε πάλεψαν πνευματικά, οὐδέποτε γνώρισαν τί σημαίνει ἔλεος τοῦ Θεοῦ, οὐδέποτε ἀντιμετώπισαν τὰ πάθη τους καὶ τὴν ἁμαρτία τους· ζοῦν σὲ ἕναν φανταστικό κόσμο καὶ νομίζουν ὅτι οἱ χριστιανοὶ δὲν εἶναι ἄνθρωποι, ὅπως καὶ αὐτοί.

Μνήμη του Αγίου και πανενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Θαυματουργού Δημητρίου του Μυροβλήτου (26 Οκτωβρίου)

Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου,

Ζηλούντα πλευράς λογχονύκτου σης πάθος.

Εικοστή μελίαι Δημήτριον έκτη ανείλον.

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης

Ούτος ήτον κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλέων, εν έτει σϞς’ [296], εκατάγετο δε από την πόλιν Θεσσαλονίκην, ευσεβής ων άνωθεν από τους γονείς του, και διδάσκαλος της εις τον Χριστόν πίστεως. Όταν δε επήγεν εις την Θεσσαλονίκην ο Μαξιμιανός, τότε επιάσθη ο μέγας ούτος Δημήτριος και εβάλθη εις την φυλακήν. Διατί ήτον κατά την ευσέβειαν και την εις Χριστόν πίστιν περιβόητος. Επειδή δε ο βασιλεύς εκαυχάτο δια ένα άνθρωπον, Λυαίον ονομαζόμενον, ο οποίος υπερέβαλε τους άλλους κατά το μέγεθος του σώματος και κατά την ανδρίαν· και επειδή επαρακίνει τους Θεσσαλονικείς να έμβουν εις το στάδιον, και να πολεμήσουν με αυτόν· δια τούτο ένας νέος Χριστιανός κατά την πίστιν, ονομαζόμενος Νέστωρ, επήγεν εις τον Άγιον Δημήτριον ευρισκόμενον εις την φυλακήν και είπεν εις αυτόν. Δούλε του Θεού, θέλω να πολεμήσω με τον Λυαίον. Όθεν παρακάλεσαι τον Κύριον δια λόγου μου. Ο δε Άγιος εσφράγισε το μέτωπον αυτού και είπε. Και τον Λυαίον θέλεις νικήσεις, και δια τον Χριστόν θέλεις μαρτυρήσεις. Όθεν από τον λόγον τούτον του Αγίου, λαβών θάρρος ο Νέστωρ και δύναμιν εις την ψυχήν του, ευθύς επήδησεν εις το στάδιον. Και πολεμήσας με τον Λυαίον, εθανάτωσεν αυτόν. Και ούτω κατέβαλε και την υπερηφάνειαν εκείνου, και το καύχημα του βασιλέως.

Ερμηνευτικό σχόλιο στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 25.10.26 [ ΣΤ' Λουκά (Λκ 8,26-39)]

  

Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

Κατὰ τὴν πραγματοποίησι τῶν περιοδειῶν του ὁ Κύριος ἔφθασε κάποτε στὴν χώρα τῶν Γαδαρηνῶν, ποὺ εἶναι στὴν ἀπέναντι πλευρὰ τῆς λίμνης ἀπὸ τὴν Γαλιλαία. 

Καὶ τὸν συνάντησε κάποιος ἄνδρας τοῦ χωριοῦ, ποὺ ἦταν ἀπὸ χρόνια δαιμονισμένος, ροῦχα δὲν φοροῦσε, καὶ σὲ σπίτι δὲν ἔμενε, ἀλλὰ στὰ μνήματα. Ὅταν εἶδε τὸν Κύριο ἔβγαλε δυνατὴ κραυγὴ καὶ τοῦ εἶπε˙ Τί ἔχομε μεταξύ μας, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ παρακαλῶ μὴ μὲ βασανίσης. Τὰ εἶπε αὐτά, διότι ὁ Κύριος παρήγγειλε στὸ πνεῦμα νὰ φύγη ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ γιὰ πολλὰ χρόνια τὸν κρατοῦσε καὶ ἦταν δεμένος μὲ ἁλυσίδες καὶ χειροπέδες, ἀλλὰ τὶς ἔσπαζε, καὶ τὸ δαιμόνιο τὸν ὁδηγοῦσε στὶς ἐρήμους. Τότε τὸν ρώτησε ὁ Ἰησοῦς˙ Ποιὸ εἶναι τὸ ὄνομά σου; Καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε˙ Λεγεών, διότι ἦσαν πολλὰ δαιμόνια. 

Κυριακή ΣΤ΄Λουκά – Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς για τη θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ[:Λουκ.8,27-39]

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ

«Ὁ ὢν ἐκ τοῦ Θεοῦ τὰ ῥήματα τοῦ Θεοῦ ἀκούει (:Εκείνος που κατάγεται από τον Θεό και απέκτησε με την άσκηση της αρετής πραγματική συγγένεια με τον Θεό, ακούει με προσοχή και ενδιαφέρον τους λόγους του Θεού και τους εγκολπώνεται)»[Ιω.8,47], λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του ουρανίου Πατρός, και γίνεται «κληρονόμος μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμος δὲ Χριστοῦ»[βλ. Ρωμ.8,17: «Εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν(:Αφού λοιπόν είμαστε παιδιά, είναι φυσικό να είμαστε και κληρονόμοι του Θεού ως πατέρα μας και συγκληρονόμοι του Χριστού ως αδελφού μας. Και γινόμαστε συγκληρονόμοι του Χριστού εάν βεβαίως πάσχουμε μαζί με Αυτόν, έτσι ώστε και να δοξαστούμε μαζί Του)»].

Χωρίς παρέλαση η Γαύδος την 28η Οκτωβρίου - Δεν υπάρχουν μαθητές στο νοτιότερο άκρο της Ελλάδας

Το σχολείο της Γαύδου έχει αναστείλει τη λειτουργία του, λόγω έλλειψης μαθητών

Στην ακριτική Γαύδο κατά τον φετινό εορτασμό της εθνικής μας επετείου θα τελεστεί απλά τρισάγιο και θα γίνει κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο του οικισμού.

Δεν θα πραγματοποιηθεί παρέλαση καθώς στο νοτιότερο άκρο της χώρας μας ζουν μόνο δυο παιδάκια προσχολικής ηλικίας.

Πέρυσι έγινε παρέλαση με παιδιά που έφτασαν στο ακριτικό νησί από σχολεία της Βούλας.

Φέτος όμως δεν κατέστη δυνατό.

Η αυτοθυσία των κατοίκων στην Χαλάστρα που ξήλωσαν τα πορτοπαράθυρα των σπιτιών τους και τα έκαναν γέφυρα για να περάσει ο ελληνικός στρατός από τον Αξιό

Οκτώβριος του 1912.

Ο αγώνας του ελληνικού στρατού για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους, βρίσκεται στο αποκορύφωμά του.

Οι Έλληνες δίνουν μάχη με τον χρόνο, για να προλάβουν τους Βούλγαρους, που κατευθύνονται κι αυτοί προς τη Θεσσαλονίκη. Οι ελληνικές δυνάμεις έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν πολλά προβλήματα. Φτάνοντας όμως λίγο έξω από την πόλη, ένα φυσικό εμπόδιο τους κόβει το δρόμο.

Ο αγριεμένος Αξιός ποταμός.

Οι δοκιμασίες μαρτυρούν την κατάστασή μας

Όταν στη ζωή μας όλα βαίνουν καλώς τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο η ψυχολογία μας και η κατάστασή μας να είναι καλή.

Και τότε μπορούμε να διαβάζουμε ανέμελοι τα πατερικά κείμενα και να θαυμάζουμε το κάλος και την ωραιότητα της πατερικής αυτής βιωματικής γνώσης, που αποτελεί προϊόν της σχέσης τους με το Θεό.

Όταν όμως αρχίζουν οι δοκιμασίες, τότε αναδεικνύονται τα πνευματικά προβλήματα που κουβαλάμε στην ύπαρξή μας.

Το πνεύμα ιδιοτέλειας που μας διακατέχει. Η νοσηρή θρησκευτικότητα η οποία έχει γίνει ένα με μας.

Πως μαρτύρησε ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος – Ευσεβίου Καισαρείας

από την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου Καισαρείας, Βιβλίο Β’

Οι Ιουδαίοι, επειδή απελπίστηκαν για το σχέδιό που κατέστρωσαν εναντίον του Αποστόλου Παύλου, γιατί αυτός επικαλέστηκε τον Καίσαρα και στάλθηκε στη Ρώμη από τον Φήστο, στρέφονται ενάντια στον Άγιο Ιάκωβο, τον αδελφόθεο, στον οποίο είχε ανατεθεί από τους αποστόλους ο θρόνος της επισκοπής των Ιεροσολύμων. Και εναντίον του, τολμούν το εξής.

Αφού τον οδήγησαν στη μέση, του ζητούσαν να αρνηθεί την πίστη στο Χριστό μπροστά σε όλο το λαό. Επειδή όμως αυτός, αντίθετα με τη γνώμη όλων, μίλησε μπροστά στο πλήθος με ελευθερία και παρρησία, την οποία δεν περίμεναν, και ομολόγησε ότι ο Σωτήρας και Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού, αυτοί δε μπορούσαν πλέον να ανεχτούν τη μαρτυρία του, καθώς άλλωστε πιστεύονταν από όλους τους ανθρώπους ότι ήταν πάρα πολύ δίκαιος εξ’ αιτίας της ανωτερότητας της φιλοσοφίας και της θεοσέβειας που έδειχνε στη ζωή του, τον σκοτώνουν, παίρνοντας ως ευκαιρία την έλλειψη εξουσίας, καθώς λόγω του θανάτου του Φήστου αυτή την εποχή στην Ιουδαία, η τοπική διοίκηση είχε μείνει χωρίς άρχοντα και επίτροπο.