Μπορεί ένας άνθρωπος να περάσει ολόκληρη τη ζωή του μέσα στην Εκκλησία χωρίς να αφήσει ποτέ την Εκκλησία να περάσει μέσα του.

μ. Θεόκτιστος ο Κρης

«Ζητάμε πολλά από τον Χριστό. Ζητάμε υγεία, εργασία, προστασία, να πάνε καλά τα παιδιά μας, να θεραπευθεί ένας άρρωστος, να σωθεί ένας γάμος, να λυθεί μια οικονομική δυσκολία, να ανοίξει ένας δρόμος που έκλεισε, να φύγει ένας πειρασμός.

Τρέχουμε στην Παναγία, επικαλούμαστε τους Αγίους, κάνουμε Παρακλήσεις, ανάβουμε κεριά, γράφουμε ονόματα, κάνουμε τάματα, πηγαίνουμε σε προσκυνήματα, παρακαλούμε, κλαίμε, επιμένουμε. Και καλά κάνουμε. Παιδιά του Θεού είμαστε και στον Θεό θα προστρέξουμε. Αλλά μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ροή των αιτημάτων μας αποφεύγουμε συνήθως μια πολύ απλή και πολύ δύσκολη ερώτηση. Εμείς τι είμαστε διατεθειμένοι να προσφέρουμε στον Χριστό; Τι προσφέρουμε στην Παναγία; Τι δίνουμε στους Αγίους, τους οποίους τόσο εύκολα επικαλούμαστε; Γιατί πολλές φορές η σχέση μας με τον Θεό καταντά μια παράξενη πνευματική συναλλαγή. Εμείς υποβάλλουμε το αίτημα και περιμένουμε από τον Θεό να το ικανοποιήσει. Αν γίνει αυτό που ζητήσαμε, λέμε «Δόξα τω Θεώ». Αν δεν γίνει, αρχίζουν τα παράπονα. «Γιατί δεν με άκουσε ο Θεός;». Εσύ άκουσες ποτέ τον Θεό; Αυτό δεν το ρωτάμε. Ο Χριστός σου είπε να συγχωρήσεις. Συγχώρησες; Σου είπε να μην κατακρίνεις. Έπαψες να κατακρίνεις; Σου είπε να αγαπήσεις τον εχθρό σου. Τον αγάπησες; Σου είπε να μετανοήσεις. Μετανόησες; Σου είπε να σηκώσεις τον σταυρό σου. Τον σήκωσες; Σου είπε να κόψεις το θέλημά σου. Το έκοψες; Και ύστερα στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα Του και λέμε με παράπονο «Χριστέ μου, γιατί δεν με ακούς;». Μα, βρε παιδί μου, εσύ πότε Τον άκουσες; Θέλουμε έναν Χριστό που να ακούει αδιαλείπτως εμάς, ενώ εμείς επιφυλάσσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να μην ακούμε σχεδόν ποτέ Εκείνον.

Συγκλονιστικός ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος – Γνωρίζουμε επιστημονικά ότι υπάρχει το μετά! Μετά τον θάνατο θα πονέσουμε όλο τον πόνο που προξενήσαμε στους άλλους

Γ.Θ: Είναι ευλογία και απόλαυση να ακούς αυτόν τον άνθρωπο. Η ομιλία είναι συγκλονιστική. Η επιλογή του τίτλου που επέλεξα είναι ένα απειροελάχιστο δείγμα των φοβερών και τρομερών που θα ακούσετε. Βρείτε χρόνο να την παρακολουθήσετε

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Το τραπέζι του γαστρίμαργου και το τραπέζι του φιλόθεου (Όσιος Ισαάκ ο Σύρος)

Η συναναστροφή μας με τους αγωνιστές, κάνει και τα δύο μέρη να πλουτίσουν με τον πλούτο των μυστηρίων του Θεού. Όμως η αγάπη των ανθρώπων προς τους αμελείς και τους τεμπέληδες, τους κάνει να παραγεμίσουν με απληστία το στομάχι τους, καθώς κάθονται στο τραπέζι μαζί, και δεν μπορούν να συγκεντρώσουν το νου τους. Σε τέτοιους ανθρώπους, που είναι αμελείς, και αγαπούν τα συμπόσια, φαίνονται αηδή τα φαγητά χωρίς την παρέα τους. Λένε, μάλιστα, «αλίμονο σε κείνον που τρώει μόνος του, γιατί δεν πρόκειται να ευχαριστηθεί». Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι προσκαλούν ο ένας τον άλλον στα συμπόσια, και ανταμείβονται με τις προσκλήσεις αναμεταξύ τους, χωρίς αρχοντιά, σαν μισθωτοί. Φεύγε, αδελφέ μου, από τέτοιους ανθρώπους, και να μη θελήσεις με κανέναν τρόπο να συμφάγεις μαζί τους, κι αν ...ακόμη φτάσεις στην ανάγκη να το κάνεις. Διότι το τραπέζι τους είναι βρόμικο, και έχουν υπηρέτες τους τους δαίμονες. Οι φίλοι του νυμφίου Χριστού δεν τρώνε σε τέτοια τραπέζια.

Κεφαλονιά: Βγήκαν και φέτος τα φιδάκια της Παναγίας...

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ανήμερα της εορτής του Σωτήρος εμφανίζονται στη Κεφαλονιά τα φιδάκια της Παναγίας.

Συγκεκριμένα, στο ναό της Κοιμήσεως στο Μαρκόπουλο χθες το απόγευμα εμφανίστηκαν τα πρώτα δύο φιδάκια (πέρυσι είχε εμφανιστεί μόνο ένα).

Αμέσως οι καμπάνες του χωριού σήμαναν χαρμόσυνα.

Στο Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κεφαλονιά και συγκεκριμένα στο χωριό Μαρκόπουλο, που βρίσκεται στο Νοτιανατολικό άκρο, κοντά στη Σκάλα, υπάρχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της «Φιδιώτισσας». Το όνομά της προήλθε από ένα θαύμα, το οποίο επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε χρόνο. Από τις 6 μέχρι και τις 15 Αυγούστου μέσα και έξω από το μοναστήρι εμφανίζονται πολλά μικρά φιδάκια, τα οποία δεν έχουν καταγραφεί σε κάποιο είδος, γνωστά ως «φιδάκια της Παναγιάς». Τα φιδάκια της Παναγιάς πολλές φορές κυκλοφορούν και στους δρόμους των χωριών. Οι κάτοικοι τα μαζεύουν σε βάζα, για να μην ποδοπατηθούν και τα πηγαίνουν στην εκκλησία.

Καμπανάκι από τον Καλαβρύτων Ιερώνυμο: «Χωρίς ιερείς κινδυνεύουν να ερημώσουν τα χωριά» – Η αγωνία για τον Δεκαπενταύγουστο.

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ένα έντονο μήνυμα αγωνίας για το μέλλον των ορεινών και απομακρυσμένων χωριών έστειλε ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος, αναδεικνύοντας ένα πρόβλημα που γίνεται ολοένα και πιο αισθητό στην ελληνική περιφέρεια: την έλλειψη κληρικών και τις σοβαρές συνέπειες που αυτή προκαλεί στη λειτουργική και κοινωνική ζωή μικρών κοινοτήτων.

Ρεπορτάζ: Γιώργος Θεοχάρης

Ο Σεβασμιώτατος μίλησε την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026, κατά την παρουσία του στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Καμενιάνων Καλαβρύτων, όπου τέλεσε την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μέσα στην κατανυκτική περίοδο του Δεκαπενταύγουστου.

Όπως επισημαίνει και η επίσημη Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας⁠, ο Μητροπολίτης στάθηκε ιδιαίτερα στην προσπάθεια που καταβάλλεται αυτές τις ημέρες ώστε να καλυφθούν λειτουργικά όσο το δυνατόν περισσότερες ενορίες και χωριά, την ώρα που ο αριθμός των διαθέσιμων ιερέων δεν επαρκεί για τις ανάγκες μιας μεγάλης και γεωγραφικά δύσκολης περιοχής.

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Φωτίου και Aνικήτου (12 Αυγούστου)

Πυρ Aνίκητον συμφλέγει τω Φωτίω,

Oυς φωτός οίκος ως ανικήτους φέρει.

Πυρ κατά δωδεκάτην κτάνε Φώτιον ηδ’ Aνίκητον.

Άγιοι Μάρτυρες Φώτιος και Ανίκητος. Τοιχογραφία του 14ου αιώνα 

στην Ιερά Μονή Γρατσάνιτσα στο Κοσσυφοπέδιο

Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του Bασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σπη΄ [288]. O δε Φώτιος ήτον ανεψιός του Aγίου Aνικήτου. Όταν λοιπόν ο Διοκλητιανός εις την Nικομήδειαν, ήτοι εις την νυν τουρκιστί λεγομένην Σμίτην, εδημηγόρησεν εναντίον των Xριστιανών, παρούσης εκεί και της συγκλήτου βουλής, και όταν έβαλεν εις το μέσον είδη πολλά βασανιστηρίων οργάνων, φοβερίσας ο ασεβέστατος, ότι θέλει αφανίσει με παντοίους τρόπους εκείνους, οπού επικαλούνται το του Xριστού όνομα, από όλα τα άκρα της οικουμένης· όταν λέγω ο αλιτήριος αυτός τύραννος, εβλασφήμησε κατά της θεότητος και δόξης του Mονογενούς Yιού του Θεού, τότε παρών και ο Mάρτυς του Xριστού Aνίκητος, δεν εφοβήθη τους φοβερισμούς του τυράννου, αλλά παρρησία ωμολόγησε τον εαυτόν του Xριστιανόν. Ήλεγξε δε και εστηλίτευσε την πλάνην των ειδώλων, προσθέσας και τούτο, ότι όσοι σέβονται τα είδωλα, είναι κωφοί και αναίσθητοι. Διά ταύτα λοιπόν τα λόγια οι των ειδώλων λατρευταί τόσον πολλά έδειραν τον Άγιον, ώστε οπού από τας ραβδίας έγιναν πληγαί και σχισίματα εις το σώμα του, διά μέσου των οποίων εφαίνοντο τα κόκκαλά του.

Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού. 30 χρόνια… γελαστοί, μα ποτέ ξεχασμένοι.

Τάσος Ισαάκ — 11.08.1996

Σολωμός Σολωμού — 14.08.1996

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

~ Αντί μνημοσύνου ~

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Μια μέρα σαν την αυριανή πριν 30 χρόνια ακριβώς, 11 Αυγούστου 1996, στην περιοχή της Δερύνειας, ο Τάσος Ισαάκ δολοφονείται άνανδρα, μέσα σε μια πρωτοφανή σκηνή βίας, από Τουρκοκύπριους και Τούρκους αντιδιαδηλωτές, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν και μέλη των Γκρίζων Λύκων.Ο Τάσος, στην προσπάθειά του να βοηθήσει συμπατριώτες του που δέχονταν επίθεση, εγκλωβίστηκε μέσα στο πλήθος και έπεσε στο έδαφος. Εκεί, μπροστά στα μάτια ανδρών της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, δέχθηκε άγρια χτυπήματα με πέτρες, ρόπαλα και άλλα αντικείμενα, μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή.Τρεις ημέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου, την ημέρα της κηδείας του, η Κύπρος θα γνωρίσει ακόμη μία τραγωδία.

Ο ξάδελφος του Τάσου, Σολωμός Σολωμού, θα ανέβει στον ιστό για να κατεβάσει την τουρκική σημαία από το οδόφραγμα της Δερύνειας. Λίγα μόλις μέτρα πριν φτάσει στην κορυφή, θα πυροβοληθεί και θα πέσει νεκρός.

Δύο νέοι άνθρωποι. Δύο θυσίες. Μία μνήμη.

Ἡ καρποφορία τῆς πίστεως

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Γιατί οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι ἀδιαφοροῦν γιά τήν πίστη στό Χριστό καί τήν ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας; Γιατί δέν ἀξιοποιοῦν τήν πίστη, ἡ ὁποία ἀναζωογονεῖ τόν ἄνθρωπο, τόν βγάζει καί τόν ἐλευθερώνει ἀπό πολλά ἀδιέξοδα πού τοῦ δημιουργοῦν οἱ συν­άνθρωποί του; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Ἡ ζωντανή πίστι συνεπάγεται τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, δηλαδή ἀποφυγή κάθε ἁμαρτίας. Οἱ ἄνθρωποι δύσκολα ἀπαρνοῦνται τίς σαρκικές ἡδονές τῆς ἁμαρτίας. Τά πάθη τους ζητοῦν ἐπίμονα τήν ἱκανοποίησή τους. Καί αὐτό δέν προϋποθέτει κάποιον ἀγώνα. Ἁπλά περιφρονοῦν τή φωνή τῆς συνείδησής τους καί ἀκολουθοῦν τόν ὀλισθηρό δρόμο τῆς ἁμαρτίας. Ἀκριβῶς τό ἀντίθετο κάνει ὁ συνειδητός χριστιανός. Ἀγωνίζεται κατά τῆς ἁμαρτίας, καταπολεμεῖ τά πάθη του καί ξανοίγεται μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στό φωτεινό δρόμο τῆς ἀπόκτησης τῶν ἀρετῶν.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Σήμερα, το παρά φύσιν και αμαρτωλό ονομάστηκε φυσική ζωή».

Την Κυριακή, 9 Αυγούστου 2026, Ι΄ Ματθαίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας.

Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Θεοφιλέστατος Αρχιεπίσκοπος Αρτσίζ κ. Βίκτωρ, Βικάριος του Μητροπολίτου Οδησσού κ. Αγαθαγγέλου, εκ της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC) (πρόκειται για επίσκοπο της Κανονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας κι όχι της σχισματικής αναγνωρισμένης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο), ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, Αρχιμ. Χριστόδουλος Τρεντάφυλλος, ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως, Αρχιμ. Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος, Πρωτοπρ. Γεώργιος Βλάχος, καθώς και οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός είχε κατακλυστεί από πλήθος πιστών, προερχομένων και από διάφορες ορθόδοξες χώρες, οι οποίοι συρρέουν στην Κέρκυρα για να προσκυνήσουν το θαυματουργό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος, ενόψει και της εορτής της 11ης Αυγούστου.

Ένα κομποσχοίνι για... όποιον κατακρίνουμε...

Γέρων Παρθένιος... Ηγούμενος Μονής Αγίου Παύλου Άγιον Όρος. Ομιλία στην τράπεζα.1 Μαρτίου 2023

...Όταν ήταν νέος μοναχός πήγε στον πνευματικό του τον ηγούμενο της Μονής του λέγοντας του ότι έχει το ακόλουθο πρόβλημα:

- Όταν κάθομαι με άλλους μοναχούς και μιλάμε ενώ είμαι ειρηνικός και δεν έχω κάτι μαζί με κανένα με πιάνει μια αναταραχή, λερωνωμε εσωτερικά και κατακρίνω και δεν μπορώ να το αποβάλλω.

Του λέει τότε ο πνευματικος: όποιον κατακρίνεις θα... του κάνεις ένα κομποσχοινι προσευχή κάθε φορά.

Ωραία είπε τότε ο μ. Παρθένιος.

Έλα όμως που δεν είχα ώρα λόγω διακονηματων εκκλησίας και χάθηκα από τα πολλά κομποσχοινια, ξεχνούσα, μπερδεύτηκα.

Πήγα και τον βρήκα τον πνευματικό και του είπα:

Τι αναπαύει περισσότερο την Παναγία μας;

Ρωτήθηκε ένας ενάρετος γέροντας:

- Τι αναπαύει περισσότερο την Παναγία μας;

Και ο σοφός εκείνος γέροντας απάντησε:

- α) να αγαπήσουμε και να μνημονεύουμε το όνομα του Υιού Της, με την ευχή του Χριστού

β) να αγαπήσουμε και να μιμηθούμε τη ζωή του Υιού Της και τη δική Της, μια ζωή γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και αγνότητα, κατεξοχήν αυτές τις αρετές και γ) να αγαπήσουμε και να κάνουμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας, περιέχουν πάρα πολύ Χάρη!

Νηστεύουμε 40 μέρες τα Χριστούγεννα, για να ευπρεπήσουμε τη φάτνη της ψυχής μας, να απαλλαχτεί από τα πάθη και να γεννηθεί εκεί μέσα ο Χριστός. Μ' αυτόν τον τρόπο, τιμούμε τον Χριστό που σαρκώθηκε.

Μνήμη του Aγίου Νήφωνος, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (11 Αυγούστου)

Λιπών ο Νήφων την κάτω προεδρίαν,

Χριστώ παρέστη τω προέδρω των όλων.

Άγιος Νήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ο Άγιος Νήφων έλαμψε κατά τον ΙΕ’ αιώνα. Οι γονείς του, Νικόλαος και Μαρία, ήταν ευσεβείς και πλούσιοι. Ο Άγιος Νήφων, κατά κόσμον Νικόλαος, είχε δύο αδέλφια, τον Δημήτριο και τη Μαρία. Γεννήθηκε πιθανότατα στον Μυστρά, γύρω στο 1418, και αξιώθηκε να λάβει πολύ καλή μόρφωση, εκκλησιαστική και θύραθεν. Είχε δε ο Άγιος Νήφων τέτοιο χάρισμα λόγου και σοφίας, «ώστε όλοι θαύμαζαν την σύνεση των λόγων του».

Ο Άγιος Νήφων, προτού ακόμη ενηλικιωθεί, εγκατέλειψε τη χήρα μητέρα του και μετέβη στη Μονή «Πολεμάρχα» στην περιοχή της Επιδαύρου. Εκεί υποτάχθηκε στον ασκητή Αντώνιο, έγινε μοναχός και έλαβε το όνομα Νήφων. Από την αρχή της μοναχικής του πολιτείας «ἀργὸν λόγον δὲν ὡμίλησε ποτέ, οὔτε ἐγέ- λασεν, οὔτε βιβλίον ἐκκλησιαστικὸν ἀνέγνωσε χωρὶς νὰ χύσῃ δάκρυα, οὔτε λόγον ὡμίλησε ποτὲ χωρὶς τὴν εὐλογίαν τοῦ Γέροντός του». Είχε δε ως εργόχειρο την καλλιγραφία, διότι ήταν άριστος καλλιγράφος.