Υπάρχουν λέξεις που τις ακούμε καθημερινά και περνούν δίπλα μας χωρίς να μας αγγίζουν ιδιαίτερα.
Και υπάρχουν κάποιες άλλες που, όταν ειπωθούν για εμάς, χωρίζουν τη ζωή στα δύο.
«Είναι καρκίνος».
Πριν από αυτή τη φράση υπήρχε μια ζωή. Υπήρχαν σχέδια, υποχρεώσεις, δουλειά, παιδιά, λογαριασμοί, μικρές χαρές, μικρές στενοχώριες. Υπήρχε το «αύριο» σαν κάτι αυτονόητο.
Και ξαφνικά ένας γιατρός προφέρει μερικές λέξεις και όλα αλλάζουν.
Ακούς για εξετάσεις, στάδια, θεραπείες, χειρουργεία, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, πιθανότητες.
Ο γιατρός συνεχίζει να μιλά.
Εσύ όμως μπορεί να έχεις σταματήσει να ακούς.
Μέσα σου έχει μείνει μόνο μία λέξη: