Η μετάλλαξη του Αγίου Όρους.

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026.

Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους,

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη.

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ... Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων... !!!

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά... πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας...) ... Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά...

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ (Αγίων Πάντων)

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)

«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος».

Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων», όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό, όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού, και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους. Διότι η αγιότητα είναι ο σταυρός της στιγμής, στην οποία ο άνθρωπος νιώθει την ανεπάρκειά του, παραιτείται από τον τρόπο που το εγώ του βλέπει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή, και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό, ώστε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του.

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Nικάνδρου και Mαρκιανού και της Αγίας Μάρτυρος Καλλιόπης. Μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ναυκρατίου (8 Ιουνίου)

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Nικάνδρου και Mαρκιανού

Tου Mαρκιανού τω ξίφει τετμημένου,

Nίκανδρος είπεν, ακόλουθός ειμί σοι.

Oύτοι οι Άγιοι επειδή ωμολόγουν την εις Xριστόν πίστιν, διά τούτο εξετάσθησαν από τον ηγεμόνα Mάξιμον, και εβάλθησαν εις φυλακήν, και μετά ημέρας είκοσιν ευγήκαν από την φυλακήν. Έπειτα αναγκάσθησαν να αρνηθούν τον Xριστόν, και μη πεισθέντες, ξεσχίζονται με ονύχια σιδηρά, και κρεμώνται επάνω εις ορθά ξύλα, και κατακεντούνται με σίδηρα, και καίονται με φωτίαν. Ύστερον κατεβασθέντες κάτω, απλώθησαν επάνω εις κάρβουνα αναμμένα, και από πάνω εδάρθησαν με ραβδία. Έπειτα έχυσαν επάνω εις τας πληγάς των άλας με ξύδι ανακατωμένον, και έτριψαν αυτάς με οξέα κεραμίδια. Eίτα ετζάκισαν με πέτρας τα στόματα και τα πρόσωπά των. Ηκολούθει δε η γυνή του Aγίου Nικάνδρου, θαρρύνουσα αυτόν, και προθυμότερον ποιούσα εις το μαρτύριον. Ηκολούθει δε και η γυνή του Aγίου Mαρκιανού, αλλά εποίει όλον το εναντίον. Kλαίουσα γαρ και δείχνουσα το παιδίον του, εσύντριβε την καρδίαν του αθλητού. Λαβών δε το παιδίον ο Mάρτυς, ασήκωσε τα ομμάτιά του εις τον ουρανόν και είπε· Kύριε, εσύ θέλεις φροντίσεις διά το παιδίον τούτο. Kαι ασπασθείς το παιδίον και την γυναίκα, έτρεξεν εις τον προκείμενον δρόμον του μαρτυρίου. Mετά ταύτα έκοψαν τας γλώσσας των αθλητών με μαχαίρια. Kαι τελευταίον απέκοψαν τας αγίας των κεφαλάς, και ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Μνήμη της ανακομιδής του λειψάνου του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου (8 Ιουνίου)

Tω αυτώ μηνί H΄, η ανακομιδή του λειψάνου του 

Aγίου Mεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου1

Nεκρόν με Θεόδωρον η πατρίς δέχου,

Oν ζώντα πλουτεί Mαρτύρων πατρίς πόλος.

Όλβιον ογδοάτη Θεοδώρου σώμα κομίσθη.

Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλέως, εν έτει τκ΄ [320], και εκατάγετο μεν από τα Eυχάιτα, τα οποία κοινώς λέγονται Eφλεέμ, ευρισκόμενα εν τη Γαλατία. Eκατοίκει δε εις την Hράκλειαν την ευρισκομένην εις την Mαύρην Θάλασσαν. Ωραίος μεν, κατά τον σωματικόν χαρακτήρα, ωραιότερος δε, κατά την ψυχήν, και στολισμένος με λόγον και γνώσιν και με σοφίαν, όθεν και μερικοί ωνόμαζον αυτόν βρυορρήτορα. Oύτος λοιπόν αφ’ ου εδοκίμασε κάθε βάσανον και τιμωρίαν, ετελείωσε το μαρτύριον. Kαι η μεν αγία του ψυχή, απήλθε νικηφόρος εις τα Oυράνια. Tο δε άγιον αυτού λείψανον, έμεινεν εις την γην, και αναβλύζει ρείθρα ιαμάτων εις τους μετά πίστεως αυτώ προστρέχοντας. Tούτου δε του αγίου λειψάνου την μετακομιδήν εορτάζομεν σήμερον.

Ἅγιοι ποὺ δὲν τοὺς γράφουν τὰ Συναξάρια: Τὸ κριτήριο τῆς ἀφανοῦς Ἁγιότητος

Κυριακῇ τῶν Ἁγίων Πάντων, Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 26 Ἰουνίου τοῦ 1994.

Τὸ ἡχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - ἐδῶ

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων σήμερα. Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τοὺς Ἁγίους Πάντας. Καὶ αὐτὸ τὸ «πάντες» φαίνεται πάρα πολὺ γενικό. Τί σημαίνει «πάντες»; Ἐντάξει, γνωρίζουμε πὼς ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει τοὺς Ἁγίους της, ποὺ εἶναι μάρτυρες, εἶναι ὅσιοι, εἶναι ὁμολογητές, γνωρίζει τὴ ζωή τους, ξέρει τί ἔκαναν. Αὐτὸ τὸ «πάντες» εἶναι πολὺ γενικό. Καὶ ἂς ποῦμε ὅτι σ᾿ αὐτὸ τὸ «πάντες» μέσα βρίσκονται οἱ ἄγνωστοι μάρτυρες, οἱ ἄγνωστοι ὅσιοι, οἱ ἄγνωστοι ὁμολογητές – ἀλλὰ τὸ «πάντες» εἶναι πιὸ μεγάλο ἀπ᾿ αὐτό. Εἶναι καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς μάρτυρες καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς ὁσίους καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς ὁμολογητές…

Στὸ «πάντες» βρίσκονται ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ εὐσεβῶς ἀγωνίσθηκαν κοντὰ στὸν Χριστό, καὶ τὰ Συναξάρια καὶ οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων δὲν τοὺς χώρεσαν, γιατί... κανείς δὲν τοὺς γνώρισε καὶ κανείς δὲν ἀναφέρθηκε σ᾿ αὐτούς, καὶ αὐτὸ τὸ «πάντες» εἶναι πιὸ πολὺ ἀπ᾿ ὅ,τι φανταζόμαστε.

Καὶ θὰ ἔρχεται στὸ μυαλό σας τὸ ἐρώτημα: καὶ ποιὸ εἶναι τὸ κριτήριο γι᾿ αὐτοὺς τοὺς Ἁγίους Πάντες; Πῶς ἀκριβῶς κρίνεται ἡ ἁγιότητα αὐτῶν τῶν «πάντων»; Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἔδωσε τὴν ἀπάντηση καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς οἱ θεοφόροι Πατέρες, ποὺ ὅλα τὰ ἔταξαν νὰ εἶναι καλά, ἔβαλαν νὰ ἀναγιγνώσκεται αὐτὴ ἡ περικοπὴ σήμερα, ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο.

Για την Κυριακή των Αγίων Πάντων (Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη πάντων των Αγίων, όσοι από κτίσεως κόσμου γεννήθηκαν και αγίασαν, και μέχρι συντελείας του αιώνος όσοι θα αγιασθούν. Η εορτή αυτή είναι η μεγαλύτερη από όλες τις εορτές (εκτός των Δεσποτικών), διότι δεν εορτάζει ένας Άγιος ούτε δέκα ούτε εκατό ούτε χίλιοι ούτε δύο χιλιάδες ή εκατό χιλιάδες, αλλά εκατομμύρια.

Όλα τα εκατομμύρια των Αγίων σήμερα εορτάζουν, και σ’ αυτή την εορτή είναι μαζί και η εορτή της Βασίλισσας των ουρανών, της Παναγίας Μητέρας του Θεού, όλων των αγγελικών ταγμάτων, όλων των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ιερομαρτύρων, των Ομολογητών και πάντων των Οσίων. Και επομένως κάθε πιστός σήμερα τελεί την εορτή του, διότι όλοι οι πιστοί χριστιανοί έχουν ονόματα Αγίων.

Ο Κύριος, ο πάντα προς το συμφέρον του πλάσματός Του οικονομών, οικονόμησε και εξέλεξε από το ανθρώπινο γένος τους Αγίους Του, τους οποίους εθαυμάστωσε δια θαυμάτων και ...σημείων και τους κατέστησε μαζί με τη Μητέρα Του μεσίτες, προστάτες, φύλακες και σκεπαστές των ανθρώπων, των Χριστιανών.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Τα λείψανα των αγίων (Κυριακή των Αγίων Πάντων)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ[: Ματθ.10.32-33, 37-38 και Ματθ.19,27-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-6-1997] [Β357] Έκδοσις Β΄

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά πάντας τους αγίους, τους γνησίους φίλους του Θεού και ευεργέτας αληθινούς των πιστών. Είναι εκείνοι που όσο ζούσαν, επίστευσαν εις τον Θεόν και επολιτεύθησαν κατά Θεόν. Γι' αυτό είναι οι πρωτότοκοι του Θεού· που είναι απογεγραμμένοι εις τον ουρανόν. Και είναι πρωτότοκοι, γιατί θα τύχουν όλοι της μεγάλης και μοναδικής κληρονομίας, που είναι η Βασιλεία του Θεού. Όσοι θα είναι εις την Βασιλείαν του Θεού, λέγονται «πρωτότοκοι».

Και ελέχθη εις τους αγίους και εις τους μάρτυρας, όπως μας καταγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως: «ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν, ἕως πληρώσωσι καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοί αὐτῶν οἱ μέλλοντες ἀποκτέννεσθαι ὡς καί αὐτοί». Αυτό το «ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν» είναι ο χρόνος από την στιγμήν που αυτοί έφυγαν από τον κόσμον αυτόν, έως την ανάσταση των νεκρών. Τον αποκαλεί «χρόνον μικρόν». Και ακόμη, όταν λέγει: «ἕως πληρώσωσι, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν καί οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καί οἱ ἀδελφοί αὐτῶν», εκείνοι οι οποίοι πρόκειται να αποκτανθούν όπως και αυτοί», δείχνει ότι διαρκώς εις την Εκκλησίαν προστίθενται άγιοι. Έως το τέλος της Ιστορίας. Έως τον δεύτερο ερχομό του Ιησού Χριστού. Η μνήμη των συνεπώς δεν έχει παρελθοντολογικό χαρακτήρα, αλλά επίκαιρον και δυναμικόν.

Δεν είναι όλοι για όλα. - Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Δεν είναι όλοι για όλα.

Για αυτό μην πιέζεις κανέναν και για τίποτα και μην απαιτείς να γίνει ο άλλος κάτι που δεν είναι.

Έχουμε κάτι στο νου μας οι άνθρωποι και θέλουμε ντε και καλά να το επιβάλλουμε και στους άλλους.

Και κάπως έτσι χαλάνε οι σχέσεις. Απογοητευόμαστε. Γινόμαστε μικροί τύραννοι. Δημιουργούμε προσδοκίες, που είναι αδύνατον να ικανοποιηθούνε.

Ο Θεός όμως μας έπλασε ελεύθερους. Ελεύθερους και μοναδικούς.

Καθένας λοιπόν από εμάς, έχει χρέος να σέβεται τη μοναδικότητα αλλά και την ελευθερία του κάθε ατόμου.

Δεν είναι όλοι για όλα.

Και αυτό δεν είναι κακό.

Για αυτό μην πιέζεις κανέναν και για τίποτα και άφηνε τους ανθρώπους δίπλα σου, ελεύθερα να αναπνέουν.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

π.Σεραφείμ Δημητρίου: Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεράρχες… μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό

π. Σεραφείμ Δημητρίου

Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεραρχες, των εν Ελλάδι εκκλησιαστικών διοικήσεων, μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.

Η αύξηση των μισθών σας εώς και 90%+, όπως αναπαράγει ο τύπος, δεν είναι πρόκληση, αλλά μίμηση των κκεδων πού είναι το πλουσιότερο κόμμα και οι ηγέτες τους ζούνε με τις μεγαλύτερες δυνατότητες που παρέχει ο καπιταλισμός.

Ο μοναδικός στην ιστορία άνθρωπος που απαγόρευσε τη Θεία Ευχαριστία, προσπαθεί να εξαγοράσει και τον τελευταίο από Σας, για να είσαστε εύκολα το μακρύ χέρι της εξουσίας, και να μπορείτε να μας δείχνετε, ότι πήρατε πρώτοι της ταυτότητες της ψηφιακής υποδούλωσης και του φακελώματος της ανελευθερίας.

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 7.6.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄, ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Ἑβ 11,33-12,2)]

 

  Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα»

Ἡ Κυριακὴ τῶν ἁγίων Πάντων εἶναι ἡ πρώτη κατὰ τὴν ὁποία ἀρχίζει ἡ ἀνάγνωσις ἀποστολικῶν περικοπῶν ἐπιλεγμένων ἀπὸ τὶς ἐπιστολές, πρῶτα ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις τοῦ Παύλου καὶ μετὰ ἀπὸ τὶς ἑπτὰ Καθολικὲς, ἀφοῦ βεβαίως ἀκούσαμε στὴν περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου περικοπὲς ἀπὸ τὸ βιβλίο Πράξεις Ἀποστόλων. Σημειώνεται ἀκόμα ὅτι, γιὰ μὲν τὶς καθημερινὲς ἡ ἐπιλογὴ γίνεται μὲ τὴ σειρὰ ποὺ ἔχουν καταχωρηθῆ οἱ ἐπιστολὲς στὸν Κανόνα τῆς Καινῆς Διαθήκης, γιὰ δὲ τὶς Κυριακὲς, ἡ ἐπιλογὴ γίνεται μὲ ἄλλον τρόπο καὶ ἄλλη σειρά.

Αν μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι στον ήλιο για τους Metallica, μπορούμε σίγουρα να σταθούμε & μπροστά στο Άγιο Ποτήριο...

π. Αντώνιος Χρήστου / Ευχή (φωτο)

Αγαπητοί Αναγνώστες, ως πιστοί έχετε παρατηρήσει ποτέ την εικόνα των Ιερών Ναών μας τις Κυριακές, γύρω στις 8:30 π.μ. το πρωί;

Ησυχία, άδεια στασίδια, ο ιερέας και ο ψάλτης να ξεκινούν τον Όρθρο σχεδόν μόνοι τους. Και ξαφνικά, γύρω στις 9:30 π.μ., λίγο πριν τη Μεγάλη Είσοδο ή το Κοινωνικό, οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα και ο ναός γεμίζει απότομα.

Το φαινόμενο φτάνει στο αποκορύφωμά του το βράδυ της Ανάστασης. Οι αυλές γεμίζουν ασφυκτικά στις 23:45, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» στις 12:00, και μέχρι τις 12:15 η εκκλησία έχει αδειάσει λες και πρόκειται για άσκηση εκκένωσης κτηρίου μετά από σεισμό ή σεισμό ή πλοίου μετά από ναυάγιο! (...)

Αυτό το άρθρο γράφεται για να αφυπνιστούμε όλοι και χωρίς μάσκες και δικαιολογίες να κάνουμε τώρα μια ειλικρινή σύγκριση, γιατί στη πράξη γινόμαστε καθημερινά «ειδωλολάτρες» και μάλιστα οπλισμένοι με αξιοθαύμαστη υπομονή ! Αυτό δεν το λέμε θεωρητικά, το είδαμε όλοι πρακτικά όταν έρχονται στην Ελλάδα συγκροτήματα όπως οι Metallica ή οι Iron Maiden, ή όταν ελληνική ομάδα προκρίνεται στους ημιτελικούς στους τελικούς και εν τέλει κατακτά την Euroleague όπως ο Ολυμπιακός φέτος, η συμπεριφορά μας αλλάζει ριζικά. Εκεί δεν υπάρχει «παρά πέντε».

Άγιος Παΐσιος (Παναγής) Μπασιάς: Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός (μνήμη 7 Ιουνίου)

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού

Άγιος Παΐσιος (Παναγής) Μπασιάς

Τα Επτάνησα είναι κοιτίδα πολλών αγίων της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Παναγής Μπασιάς από το Ληξούρι της Κεφαλονιάς.

Έζησε στην εποχή, όταν τα Επτάνησα άλλαζαν συνεχώς κατακτητές και η Εκκλησία μας στέναζε κάτω από τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών, οι οποίοι για ολόκληρες εκατονταετίες συνεργάζονταν στενά με τους κατακτητές δυτικούς για τον αφελληνισμό των κατοίκων και την υποταγή στον αιρεσιάρχη πάπα.

Γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1801. Γονείς ήταν ο Μιχαήλ Τυπάλδος Μπασιάς και η Ρεγγίνα το γένος Δελλαπόρτα, ευσεβείς και ευκατάστατοι. Έλαβε σοβαρή γραμματική μόρφωση. Γνώριζε επίσης την Ιταλική, Γαλλική και Λατινική γλώσσα.

Αρχικά διορίστηκε γραμματοδιδάσκαλος και εξάσκησε το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά σύντομα εμπνεύστηκε από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα των Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, μεγάλων εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν την Ελλάδα και την Ορθοδοξία και συντάχτηκε μαζί τους.