Η Κοίμησις της Θεοτόκου: «Επί σοι Χαίρει, Κεχαριτωμένη. Πάσα η κτίσις» (Φώτης Κόντογλου)

«Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χεὶρ ἀμυήτων· χείλη δὲ πιστῶν τὴ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνὴν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω· Ὄντως ἀνωτέρα πάντων ὑπάρχεις, Παρθένε ἁγνή». «Ἐσένα ποὺ εἶσαι ζωντανὴ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς μὴ σὲ ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἄπιστο, ἀλλὰ χείλια πιστὰ ἂς ψάλλουνε δίχως νὰ σωπάσουνε τὴ φωνὴ τοῦ ἀγγέλου (ὁ ὑμνωδὸς θέλει νὰ πεῖ τὴ φωνὴ τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ποὺ εἶπε «εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί») κι ἂς κράζουνε: «Ἀληθινά, εἶσαι ἀνώτερη ἀπ᾿ ὅλα Παρθένε ἁγνή».

Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μὲ ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». «Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κ᾿ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους. Ἄμποτε, Παναγιά μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό, νὰ μὲ γλύτωσεις ἀπὸ τὰ βάσανα». Μὰ ποιὸς ἀπό μας γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία, ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι᾿ ἀπὸ τοὺς ἁγίους; Γυρεύουμε βoήθεια ἀπὸ τὸ κάθε τί, παρεκτῶς ἀπὸ τὸ Θεό. Ἀλλὰ τί βοήθεια μποροῦνε νὰ δώσουνε στὸν ἄνθρωπο τὰ εἴδωλα τὰ λεγόμενα «ἐπιστήμη» καὶ «τέχνη»; Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ ἀναχωρητὴς λέγει:

Μυρόβλισε εικόνα της Παναγίας στον Ελληνορθόδοξο Ναό Αγίου Γεωργίου, στην πόλη Αμιούν στο Λίβανο! Το ΣΗΜΕΙΟ έγινε στη μεγαλύτερη αμιγώς Ελληνορθόδοξη πόλη του Λιβάνου. Αμιούν/ Αμ Γιούν σημαίνει η πόλη των Ελλήνων!

ΣΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Μυρόβλισε εικόνα της Παναγίας στον Ελληνορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου, στην πόλη Αμιούν στο Λίβανο! Το ΣΗΜΕΙΟ έγινε στη μεγαλύτερη αμιγώς Ελληνορθόδοξη πόλη του Λιβάνου. Αμιούν/ Αμ Γιούν σημαίνει η πόλη των Ελλήνων!

Μυρόβλισε χθες παραμονή της Μεταμόρφωσης εντός του Δεκαπενταύγουστου η εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στην πόλη Αμιούν, στην μεγαλύτερη κατ΄αποκλειστικότητα Ελληνορθόδοξη πόλη του Λιβάνου στην περιφέρεια Κούρα.. Αυτό συνέβη την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026. Στις φωτογραφίες που αναρτήθηκαν είναι ορατή η ροή του μύρου και το βαμβάκι που τοποθετήθηκε για να τοι αποστραγγίζει. Η εικόνα είχε μυροβλίσει και στις 4 Απρίλη 2025.Αμιούν – Αμ Γιούν σημαίνει η πόλη των Ελλήνων ή Ουμ/Αμι Γιουν η Μητέρα των Ελλήνων (Γιουνάν)!

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού: Περὶ τοῦ τίς ὁ ἀπὸ τῆς σαρκὸς ἐσπιλωμένος χιτών.Τι είναι «ο χιτώνας ο μολυσμένος από τη σάρκα»;

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ,ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΙΒ΄: Περὶ τοῦ τίς ὁ ἀπὸ τῆς σαρκὸς ἐσπιλωμένος χιτών

Τι είναι «ο χιτώνας ο μολυσμένος από τη σάρκα»;

[Ιούδ. 1, 22-23: «Καὶ οὓς μὲν ἐλεεῖτε διακρινόμενοι, οὓς δὲ ἐν φόβῳ σῴζετε, ἐκ τοῦ πυρὸς ἁρπάζοντες, μισοῦντες καὶ τὸν ἀπὸ τῆς σαρκὸς ἐσπιλωμένον χιτῶνα (:Και σε άλλους να δείχνετε ευσπλαχνία και συμπάθεια, συζητώντας μαζί τους και πείθοντάς τους για τις κακοδοξίες τους και άλλους πάλι να προσπαθείτε να τους σώσετε με μεγάλη προσοχή και φόβο μήπως βλαφτείτε από τη συναναστροφή τους. Να τους αρπάζετε μέσα από τη φωτιά του εσχάτου κινδύνου, μισώντας σαν βρωμερό ένδυμα και τη μολυσμένη από τα πάθη της σαρκός ζωή τους)»]

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ: 

Ο «μαγνήτης» της Παναγίας

Γράφει ο παπα Γιώργης Δορμπαράκης

Τί εἶναι ἐκεῖνο πού κάνει ὅλους τούς χριστιανούς, ἀκόμη καί τούς «ἀσχέτους» καί ἀπομακρυσμένους ἀπό τήν πίστη, νά θεωροῦν τήν Παναγία ὡς τό κατεξοχήν ἀγαπητό πρόσωπο, ἐκεῖνο πού νιώθουν ὅτι τούς τραβᾶ σάν μαγνήτης καί δέν θέλουν νά «ξεκολλήσουν» ἀπ’ αὐτό;

Ὄχι ἀσφαλῶς τό μεγαλεῖο της πού τήν κάνει νά ὑπέρκειται ὅλων τῶν ἄλλων ἁγίων, ἀκόμη δέ καί τῶν ἴδιων τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀρχαγγέλων – ἕνα τέτοιο μεγαλεῖο τό μόνο πού προκαλεῖ εἶναι ἴσως ὁ φόβος καί ἕνα δέος πού σέ τελική ἀνάλυση μᾶς κάνει νά κλίνουμε γόνυ, γιατί δέν μποροῦμε νά κάνουμε ἀλλιῶς· οὔτε ἐπίσης ἡ «παντοδυναμία» της, ἐκχωρημένη ἀπό τόν Υἱό καί Θεό της, πού βαίνει παράλληλα πρός τήν παραπάνω μεγαλειότητά της καί τό ἀποτέλεσμα στό ὁποῖο ὁδηγεῖ· αὐτό πού «ἔχει» ἡ Παναγία μας καί μᾶς τραβᾶ καί μᾶς ἕλκει εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού συνιστᾶ τήν ἁγιότητά της, δηλαδή ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ.

Μνήμη της Αγίας Ευδοκίας της βασιλίσσης (13 Αυγούστου)

Η Aγία Eυδοκία η βασίλισσα εν ειρήνη τελειούται1

Nυν Σώτερ ή πριν προσφόρως τω Πατρί σου,

Έμπροσθεν είπης Eυδοκία σου Πάτερ.

Σημείωση

1. H Eυδοκία αύτη ήτον θυγάτηρ Λεοντίου σοφιστού Aθηναίου, και εδιδάχθη από τον πατέρα της ευδοκίμως, κάθε είδος παιδείας. Έλαβε δε αυτήν εις γυναίκα ο βασιλεύς Θεοδόσιος ο μικρός, διά συνεργείας Πουλχερίας της αδελφής αυτού. Kαλουμένη δε πρότερον Aθηναΐς, εβαπτίσθη από Aττικόν τον Πατριάρχην Kωνσταντινουπόλεως, και μετωνομάσθη Eυδοκία, εις έπαινον του Θεοδοσίου. Συνέγραψε δε ποίημα ηρωικόν περί του περσικού πολέμου, κατά τον Σωκράτην (βιβλίω ζ΄, κεφ. ιε΄).

Aυτή δε απονέμονται και τα περί Xριστού ομηρόκεντρα, ως πολλοί θέλουσιν. Άλλοι δε απονέμουσιν αυτά εις Eυδοκίαν την βασίλισσαν, την γυναίκα του αυτοκράτορος Kωνσταντίνου του Δουκός του βασιλεύσαντος εν έτει ‚αξ΄ [1060], και όρα τον β΄ τόμ. του Mελετίου, σελ. 410. Tαύτα μεν λέγει ο Mελέτιος. O δε αοίδιμος Δοσίθεος λέγει, ότι ελθούσα εις Kωνσταντινούπολιν η Oσία νέα Mελάνη, ελάλησε πάμπολλα εις την Eυδοκίαν προς έλεος των αγίων Tόπων της Iερουσαλήμ. Όθεν ηγαπήθη παρά της Eυδοκίας, και είχεν αυτήν ως παραμάναν.

Παμμακεδονικό αντάμωμα 2026 στην Φλώρινα - η ομιλία του π.Ειρηναίου (φωτό)

 

Το Σαββατοκύριακο 8&9 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε το ετήσιο αντάμωμα, από τις ανά τον κόσμο παμμακεδονικές οργανώσεις. Για την φετινή χρονιά το αντάμωμα έλαβε χώρα, όπως είχε κανονιστεί, στην Φλώρινα.

Μπορεί ένας άνθρωπος να περάσει ολόκληρη τη ζωή του μέσα στην Εκκλησία χωρίς να αφήσει ποτέ την Εκκλησία να περάσει μέσα του.

μ. Θεόκτιστος ο Κρης

«Ζητάμε πολλά από τον Χριστό. Ζητάμε υγεία, εργασία, προστασία, να πάνε καλά τα παιδιά μας, να θεραπευθεί ένας άρρωστος, να σωθεί ένας γάμος, να λυθεί μια οικονομική δυσκολία, να ανοίξει ένας δρόμος που έκλεισε, να φύγει ένας πειρασμός.

Τρέχουμε στην Παναγία, επικαλούμαστε τους Αγίους, κάνουμε Παρακλήσεις, ανάβουμε κεριά, γράφουμε ονόματα, κάνουμε τάματα, πηγαίνουμε σε προσκυνήματα, παρακαλούμε, κλαίμε, επιμένουμε. Και καλά κάνουμε. Παιδιά του Θεού είμαστε και στον Θεό θα προστρέξουμε. Αλλά μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ροή των αιτημάτων μας αποφεύγουμε συνήθως μια πολύ απλή και πολύ δύσκολη ερώτηση. Εμείς τι είμαστε διατεθειμένοι να προσφέρουμε στον Χριστό; Τι προσφέρουμε στην Παναγία; Τι δίνουμε στους Αγίους, τους οποίους τόσο εύκολα επικαλούμαστε; Γιατί πολλές φορές η σχέση μας με τον Θεό καταντά μια παράξενη πνευματική συναλλαγή. Εμείς υποβάλλουμε το αίτημα και περιμένουμε από τον Θεό να το ικανοποιήσει. Αν γίνει αυτό που ζητήσαμε, λέμε «Δόξα τω Θεώ». Αν δεν γίνει, αρχίζουν τα παράπονα. «Γιατί δεν με άκουσε ο Θεός;». Εσύ άκουσες ποτέ τον Θεό; Αυτό δεν το ρωτάμε. Ο Χριστός σου είπε να συγχωρήσεις. Συγχώρησες; Σου είπε να μην κατακρίνεις. Έπαψες να κατακρίνεις; Σου είπε να αγαπήσεις τον εχθρό σου. Τον αγάπησες; Σου είπε να μετανοήσεις. Μετανόησες; Σου είπε να σηκώσεις τον σταυρό σου. Τον σήκωσες; Σου είπε να κόψεις το θέλημά σου. Το έκοψες; Και ύστερα στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα Του και λέμε με παράπονο «Χριστέ μου, γιατί δεν με ακούς;». Μα, βρε παιδί μου, εσύ πότε Τον άκουσες; Θέλουμε έναν Χριστό που να ακούει αδιαλείπτως εμάς, ενώ εμείς επιφυλάσσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να μην ακούμε σχεδόν ποτέ Εκείνον.

Συγκλονιστικός ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος – Γνωρίζουμε επιστημονικά ότι υπάρχει το μετά! Μετά τον θάνατο θα πονέσουμε όλο τον πόνο που προξενήσαμε στους άλλους

Γ.Θ: Είναι ευλογία και απόλαυση να ακούς αυτόν τον άνθρωπο. Η ομιλία είναι συγκλονιστική. Η επιλογή του τίτλου που επέλεξα είναι ένα απειροελάχιστο δείγμα των φοβερών και τρομερών που θα ακούσετε. Βρείτε χρόνο να την παρακολουθήσετε

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Το τραπέζι του γαστρίμαργου και το τραπέζι του φιλόθεου (Όσιος Ισαάκ ο Σύρος)

Η συναναστροφή μας με τους αγωνιστές, κάνει και τα δύο μέρη να πλουτίσουν με τον πλούτο των μυστηρίων του Θεού. Όμως η αγάπη των ανθρώπων προς τους αμελείς και τους τεμπέληδες, τους κάνει να παραγεμίσουν με απληστία το στομάχι τους, καθώς κάθονται στο τραπέζι μαζί, και δεν μπορούν να συγκεντρώσουν το νου τους. Σε τέτοιους ανθρώπους, που είναι αμελείς, και αγαπούν τα συμπόσια, φαίνονται αηδή τα φαγητά χωρίς την παρέα τους. Λένε, μάλιστα, «αλίμονο σε κείνον που τρώει μόνος του, γιατί δεν πρόκειται να ευχαριστηθεί». Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι προσκαλούν ο ένας τον άλλον στα συμπόσια, και ανταμείβονται με τις προσκλήσεις αναμεταξύ τους, χωρίς αρχοντιά, σαν μισθωτοί. Φεύγε, αδελφέ μου, από τέτοιους ανθρώπους, και να μη θελήσεις με κανέναν τρόπο να συμφάγεις μαζί τους, κι αν ...ακόμη φτάσεις στην ανάγκη να το κάνεις. Διότι το τραπέζι τους είναι βρόμικο, και έχουν υπηρέτες τους τους δαίμονες. Οι φίλοι του νυμφίου Χριστού δεν τρώνε σε τέτοια τραπέζια.

Κεφαλονιά: Βγήκαν και φέτος τα φιδάκια της Παναγίας...

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ανήμερα της εορτής του Σωτήρος εμφανίζονται στη Κεφαλονιά τα φιδάκια της Παναγίας.

Συγκεκριμένα, στο ναό της Κοιμήσεως στο Μαρκόπουλο χθες το απόγευμα εμφανίστηκαν τα πρώτα δύο φιδάκια (πέρυσι είχε εμφανιστεί μόνο ένα).

Αμέσως οι καμπάνες του χωριού σήμαναν χαρμόσυνα.

Στο Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κεφαλονιά και συγκεκριμένα στο χωριό Μαρκόπουλο, που βρίσκεται στο Νοτιανατολικό άκρο, κοντά στη Σκάλα, υπάρχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της «Φιδιώτισσας». Το όνομά της προήλθε από ένα θαύμα, το οποίο επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε χρόνο. Από τις 6 μέχρι και τις 15 Αυγούστου μέσα και έξω από το μοναστήρι εμφανίζονται πολλά μικρά φιδάκια, τα οποία δεν έχουν καταγραφεί σε κάποιο είδος, γνωστά ως «φιδάκια της Παναγιάς». Τα φιδάκια της Παναγιάς πολλές φορές κυκλοφορούν και στους δρόμους των χωριών. Οι κάτοικοι τα μαζεύουν σε βάζα, για να μην ποδοπατηθούν και τα πηγαίνουν στην εκκλησία.

Καμπανάκι από τον Καλαβρύτων Ιερώνυμο: «Χωρίς ιερείς κινδυνεύουν να ερημώσουν τα χωριά» – Η αγωνία για τον Δεκαπενταύγουστο.

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ένα έντονο μήνυμα αγωνίας για το μέλλον των ορεινών και απομακρυσμένων χωριών έστειλε ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος, αναδεικνύοντας ένα πρόβλημα που γίνεται ολοένα και πιο αισθητό στην ελληνική περιφέρεια: την έλλειψη κληρικών και τις σοβαρές συνέπειες που αυτή προκαλεί στη λειτουργική και κοινωνική ζωή μικρών κοινοτήτων.

Ρεπορτάζ: Γιώργος Θεοχάρης

Ο Σεβασμιώτατος μίλησε την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026, κατά την παρουσία του στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Καμενιάνων Καλαβρύτων, όπου τέλεσε την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μέσα στην κατανυκτική περίοδο του Δεκαπενταύγουστου.

Όπως επισημαίνει και η επίσημη Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας⁠, ο Μητροπολίτης στάθηκε ιδιαίτερα στην προσπάθεια που καταβάλλεται αυτές τις ημέρες ώστε να καλυφθούν λειτουργικά όσο το δυνατόν περισσότερες ενορίες και χωριά, την ώρα που ο αριθμός των διαθέσιμων ιερέων δεν επαρκεί για τις ανάγκες μιας μεγάλης και γεωγραφικά δύσκολης περιοχής.

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Φωτίου και Aνικήτου (12 Αυγούστου)

Πυρ Aνίκητον συμφλέγει τω Φωτίω,

Oυς φωτός οίκος ως ανικήτους φέρει.

Πυρ κατά δωδεκάτην κτάνε Φώτιον ηδ’ Aνίκητον.

Άγιοι Μάρτυρες Φώτιος και Ανίκητος. Τοιχογραφία του 14ου αιώνα 

στην Ιερά Μονή Γρατσάνιτσα στο Κοσσυφοπέδιο

Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του Bασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σπη΄ [288]. O δε Φώτιος ήτον ανεψιός του Aγίου Aνικήτου. Όταν λοιπόν ο Διοκλητιανός εις την Nικομήδειαν, ήτοι εις την νυν τουρκιστί λεγομένην Σμίτην, εδημηγόρησεν εναντίον των Xριστιανών, παρούσης εκεί και της συγκλήτου βουλής, και όταν έβαλεν εις το μέσον είδη πολλά βασανιστηρίων οργάνων, φοβερίσας ο ασεβέστατος, ότι θέλει αφανίσει με παντοίους τρόπους εκείνους, οπού επικαλούνται το του Xριστού όνομα, από όλα τα άκρα της οικουμένης· όταν λέγω ο αλιτήριος αυτός τύραννος, εβλασφήμησε κατά της θεότητος και δόξης του Mονογενούς Yιού του Θεού, τότε παρών και ο Mάρτυς του Xριστού Aνίκητος, δεν εφοβήθη τους φοβερισμούς του τυράννου, αλλά παρρησία ωμολόγησε τον εαυτόν του Xριστιανόν. Ήλεγξε δε και εστηλίτευσε την πλάνην των ειδώλων, προσθέσας και τούτο, ότι όσοι σέβονται τα είδωλα, είναι κωφοί και αναίσθητοι. Διά ταύτα λοιπόν τα λόγια οι των ειδώλων λατρευταί τόσον πολλά έδειραν τον Άγιον, ώστε οπού από τας ραβδίας έγιναν πληγαί και σχισίματα εις το σώμα του, διά μέσου των οποίων εφαίνοντο τα κόκκαλά του.