Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης: Ο Κύριος με αγίασε και είμαι Άγιος, θαυματουργός και μυροβλύτης. Κι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο Θαυματουργός

Νέκταρ τῆς ζωῆς τῆς αἰωνίου πίνων,

Νᾶμα Νεκτάριε ἰάσεων βλύζεις.

Ἀμφ’ ἐνάτῃ Νεκταρίοιο ἐκ ῥεθέων θυμὸς ἤρθη.

***

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Άφησε με εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία... Εμπιστευτείτε στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σας οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε…

Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή.

Ο Άγιος Νεκτάριος συκοφαντούμενος και διωκόμενος

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ*

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Το μεγάλο και διαρκές θαύμα στην Εκκλησία μας είναι η αδιάκοπη εμφάνιση αγίων. Ουδέποτε υπήρξε εποχή, στο δισχιλιόχρονο διάβα της ιστορίας της, που να μην υπήρχαν άγιοι. Ουδέποτε έλειψαν από την Εκκλησία μας οι άγιοι και αυτό είναι το μόνιμο θαύμα στη δισχιλιόχρονη ιστορική Της πορεία. Οι άγιοι, άνδρες και γυναίκες, είναι τα ορατά σημεία της λυτρωτικής ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο αναγεννά τους ανθρώπους και τους καθιστά θεοειδείς υπάρξεις, εικόνες καθαρές του Τριαδικού Θεού, κατά χάριν θεουμένους. Ουδέποτε θα υπάρξει εποχή, που να μην υπάρχουν άγιοι στην Εκκλησία. Κάποιος μεγάλος ασκητής έγραψε πως η απουσία αγίων στον κόσμο, θα σημάνει και το τέλος του.

Γεώργιος Ρούντας προς τους Μαθητές στη Βουλή 03-11-2026

 

πηγή: https://www.youtube.com

Οι άγνωστοι Αρχάγγελοι Ραφαήλ και Ουριήλ

του π. Αθανασίου Γιουσμά

Η πίστη μας είναι όντως ένα μυστήριο!

Αρκετά τα άγνωστα και πάμπολλα τα κεκρυμμένα… Γνωρίζουμε και πιστεύουμε τόσα όσα ο Κύριος μάς έχει αποκαλύψει. Και μας αποκάλυψε τόσα όσα είναι αρκετά για να Τον πλησιάσουμε και να σωθούμε.

Η «αποκαλυφθείσα» πίστη μας είναι καταγεγραμμένη στον κλειστό κανόνα (σύνολο) των βιβλίων της Αγίας Γραφής και θεμελιωμένη από την αγιοπνευματική αυθεντία των Οικουμενικών Συνόδων και των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Περιφρουρείται όμως – φυσικά όχι από τους «κατ’ όνομα Χριστιανούς» της «Πασχαλινής λαμπάδας», όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Σεραφείμ – από τον ευλογημένο λαό του Θεού που συνειδητά είναι αυτό που είναι, και καρδιακά πιστεύει αυτό που πιστεύει…

Ὁ Ταξιάρχης τοῦ Μανταμάδου.

Γύρω στό 10ο μέ 11ο αἰώνα, ὅταν τό Βυζαντινό κράτος μεσουρανοῦσε, οἱ Σαρακηνοί πειρατές βρίσκονταν κι αὐτοί στίς δόξες τους. Λυμαίνονταν τά νησιά τοῦ Αἰγαίου, λήστευαν, ἔκαιγαν κι αἰχμαλώτιζαν ἀνθρώπους, πού τούς προόριζαν γιά τά σκλαβοπάζαρα τῆς ᾿Ανατολῆς.

Ἡ Λέσβος, πλούσια κι ἑλκυστική, εἶχε γίνει διαλεχτή λεία τῶν κουρσάρων. Στήν τοποθεσία Λεσβάδος, κοντά στό Μανταμάδο, ὑπῆρχε μιά ἀρχαία πολιτεία, ὁ Στένακας, καί ὄχι πολύ μακριά της ἕνα μοναστήρι τῶν Ταξιαρχῶν, πού ἡ ἵδρυσή του χάνεται στά βάθη τῶν αἰώνων.

Τό ἱστορικό του τό μαθαίνουμε ἀπό τή ζωντανή τοπική παράδοση, πού ἔφτασε ὥς τίς μέρες μας.

Ἦταν ὀχυρωμένο σάν κάστρο μέ τείχη καί πύργο, κι ἀπό νωρίς εἶχε προκαλέσει τό ἐνδιαφέρον τῶν πειρατῶν, πού τό ‘χαν βάλει πεῖσμα νά τό πατήσουν.

Ἔτσι κάποια ἄνοιξη, ὁ ἀρχιπειρατής Σιρχάν, ἔνας ἄγριος καί μελαψός γίγαντας, ζωσμένος τό μπαλτα καί τή σπάθα, κάλεσε τό τσοῦρμο του καί τούς εἶπε:

Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη στη Σύμη

Ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Δωδεκανήσου με πανελλήνια και πανορθόδοξη ακτινοβολία είναι η Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη στη Σύμη. Η ονομασία του όρμου Πάνορμος, στην οποία οφείλει το όνομά του το μοναστήρι, έχει αρχαία προέλευση.

Για την ετυμολογία είναι πιθανές δύο εκδοχές η μία σχετική με τον όρμο (πάν -όρμος) και η άλλη με την ερημική τοποθεσία (παν -ερμος) όπου κτίσθηκε η Μονή. Στη Σύμη εκτός από τον Πανορμίτη, υπάρχουν άλλα οκτώ μοναστήρια, αφιερωμένα στον Ταξιάρχη Μιχαήλ που αντιστοιχούν στα εννέα αγγελικά τάγματα. Αυτά είναι οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι, οι Θρόνοι, οι Δυνάμεις, οι Αρχές, οι Κυριότητες, οι Εξουσίες, τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ.

8 Νοεμβρίου, μνήμη της θυσίας της Μονής Αρκαδίου Ρεθύμνης.

 

8 Νοεμβρίου 1866... κατά την Κρητική εξέγερση περίπου χίλιες ψυχές, γυναικόπαιδα κυρίως, βρίσκουν καταφύγιο στην ιερά μονή Αρκαδίου, νοτίως του Ρεθύμνου. Μετά από τρεις μέρες μάχης και με εντολή του ηγουμένου της μονής Γαβριήλ Γιαμπουδάκη, οι Κρήτες ανατίναξαν βαρέλια με πυρίτιδα, επιλέγοντας την θυσία παρά την παράδοση και την ατίμωση.

«Ταῖς τῶν μαρτύρων σου πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, την ειρήνην δώρησαι τω κόσμω σου, και ταίς ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.»

πλήρες ηχητικό αφιέρωμα στην μνήμη των αγωνιστών της μονής Αρκαδίου, υπάρχει σε αυτό τον σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nNP6Uz-XwvB2fV6CpyPu8SCCf8eVvekKA

8 Νοεμβρίου 1912 - Η απελευθέρωση της Φλώρινας! Χρόνια Πολλά! Πάντα ελεύθεροι!

(Τοιχογραφία στον αύλειο χώρο του ιστορικού ναού του αγίου Γεωργίου Φλώρινας, με θέμα την δοξολογία στην απελευθέρωση της Φλώρινας, έργο του Φλωρινιώτη ζωγράφου Γεωργίου Χατζή)

Η απελευθέρωση της Φλώρινας (πλάνα από το ντοκιμαντέρ «Φλώρινα: Όψεις του 20ου αιώνα»)

 

πηγή: https://youtu.be

Περί Αγγέλων (Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού)

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ:

«ΠΕΡΙ ΑΓΓΕΛΩΝ»

Ο Θεός είναι ο πλάστης και Δημιουργός των αγγέλων, ο Οποίος τους έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη και τους έπλασε κατ’ εικόνα Του ως ασώματη φύση, που μπορεί να παρομοιαστεί με κάποιο είδος πνεύματος και άυλης φωτιάς, όπως λέει ο θεόπνευστος Δαβίδ: «Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα (:Εσύ, Κύριε και Θεέ μου, έπλασες τους αγγέλους Σου ταχείς και αιθέριους σαν τους ανέμους και τους λειτουργούς Σου, που Σε υπηρετούν, δραστήριους και λαμπερούς σαν την πύρινη φλόγα)» [Ψαλμ. 103,4· πρβ. Εβρ. 1,7]· χρησιμοποίησε (ο Ψαλμωδός) τις εικόνες του πνεύματος και της φλόγας για να περιγράψει την αγγελική φύση, περιγράφοντας την ευκινησία, τη φλογερότητα, τη θέρμη, την εξαιρετική διεισδυτικότητα και την ταχύτητά τους ως προς τον πόθο για τον Θεό και τη διακονία Του, δηλαδή την ένταση με την οποία στρέφονται προς τον Θεό και εκπληρώνουν το θέλημά Του, καθώς και την ανοδική τους τάση, τον πνευματικό τους προσανατολισμό προς τα άνω, και την απαλλαγή τους από κάθε υλική έννοια.

Μόρφου Νεόφυτος: Ἡ προστασία τῶν Ἀγγέλων στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν (08.11.2022)

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου κατὰ τὴν ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τῆς Συνάξεως τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίου Αὐξιβίου Α΄ Ἐπισκόπου Σόλων τῆς κοινότητος Ἀστρομερίτου, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (08.11.2022).

Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ πανηγυρίζει στὴν προσφυγιὰ ἡ κατεχόμενη ἀπὸ τοὺς Τούρκους κοινότητα τῆς Πάνω Ζώδιας, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου.

Ψάλλει ὁ πρωτοψάλτης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου κ. Μάριος Ἀντωνίου.

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Ερμηνευτικό σχόλιο στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 8.11.26 [ Z' Λουκά (Λκ 8,41-56)]

  

Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

«Προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ»

Κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ τὸν ἔλεγαν Ἰάειρο καὶ ἦταν ἄρχων τῆς συναγωγῆς, πλησίασε τὸν Ἰησοῦ, πέφτοντας στὰ πόδια του, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ μπῆ στὸ σπιτι του, διότι ἡ δωδεκάχρονη, μονάκριβη, κόρη του πέθαινε. Στὸ δρόμο γιὰ τὸ σπίτι, οἱ ὄχλοι συνωστίζονταν, καὶ κάποια γυναῖκα, ποὺ ἀπὸ δώδεκα χρόνων αἱμορραγοῦσε καὶ εἶχε ξοδέψει πολλὰ σὲ ἰατροὺς χωρὶς νὰ βρῆ θεραπεία, πλησίασε ἀπὸ πίσω, ἀκούμπησε τὴν ἄκρη τοῦ ἱματίου τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀμέσως σταμάτησε ἡ αἱμορραγία. Καὶ ὁ Χριστὸς εἶπε˙ Ποιὸς μὲ ἀκούμπησε; Καὶ ἐπειδὴ κανένας δὲν ὁμολογοῦσε, εἶπε ὁ Πέτρος˙ Δάσκαλε, ἐδῶ μᾶς σμπρώχνουν καὶ μᾶς συνθλίβουν καὶ ἐσὺ λὲς ποιὸς μὲ ἀκούμπησε;  Ὁ Ἰησοῦς εἶπε˙ Κάποιος μὲ ἀκούμπησε, ἐγὼ ἔννοιωσα ὅτι βγῆκε ἀπὸ μένα μία δύναμι. Ὅταν ἡ γυναῖκα κατάλαβε ὅτι ἔγινε ἀντιληπτή, μὲ τρόμο πλησίασε, γονάτισε καὶ μπροστὰ σὲ ὅλους τὰ εἶπε ὅλα, καὶ ὅτι θεραπεύθηκε τότε. Αὐτὸς τῆς εἶπε˙ Θυγατέρα, θάρρος ἡ πίστις σου σὲ ἔσωσε, προχώρα εἰρηνικά. Καὶ, ἐνῶ ἀκόμα μιλοῦσε, ἦρθαν ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ ἀνήγγειλλαν τὸν θάνατο τῆς θυγατέρας, ἂς μὴ κουράζει τὸν διδάσκαλο. Τὸ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε˙ Μὴ φοβᾶσαι, μόνο πίστευε, καὶ θὰ σωθῆ. Ἦρθαν στὸ σπίτι καὶ δὲν ἄφησε κανέναν νὰ μπῆ παρὰ μόνο τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ Ἰάκωβο, τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα τοῦ κοριτσιοῦ. Ὅλοι τὴν ἔκλαιγαν, καὶ ὁ Κύριος τοὺς εἶπε˙ Μὴν κλαῖτε, δὲν πέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται. Ἀλλὰ αὐτοὶ κορόϊδευαν, διότι ἤξεραν ὅτι πέθανε. Ὁ Χριστὸς τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἐξω, ἔπιασε τὸ χέρι της καὶ φώναξε˙ «Ἡ παῖς, ἐγείρου». Καὶ ἀμέσως ἐπέστρεψε ἡ ψυχή της καὶ σηκώθηκε τὴν ἴδια στιγμή. Ὁ Χριστὸς ἐδωσε ἐντολὴ νὰ τῆς δώσουν νὰ φάη. Κατάπληκτοι ἔμεινα οἱ γονεῖς, ἀλλ’ αὐτὸς τοὺς παρήγγειλλε νὰ μὴν ποῦν σὲ κανέναν τίποτε.