Data centers ἐναντίον Ἁγίου Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ

Πῶς τὰ data centers, τὰ φωτοβολταϊκὰ καὶ τὰ ἐργοστάσια ἐντομοφαγίας ἀπειλοῦν ὄχι μόνον τοὺς ἀγρότας καὶ τὸν ἀγροδιατροφικὸν τομέα ἀλλὰ καὶ τὴν ἰδίαν τὴν ἑλληνικότητα τῆς ὑπαίθρου

Toῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου

«Οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνουν πτωχοί, ἐπειδὴ δὲν θὰ ἔχουν ἀγάπη στὰ δέντρα…» (προφητεία Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ).

Οἱ μικρὲς παραδοσιακὲς κοινότητες τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου καὶ τὰ γραφικὰ χωριουδάκια δὲν ἔχουν θέση στὰ σχέδια τῆς Τέταρτης Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης. Οἱ κοινότητες ποὺ ἄλλοτε ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς περιδιάβαινε, γιὰ νὰ τὶς στηρίξει καὶ ἐμψυχώσει μὲ τὸ ἄνοιγμα ἑλληνικῶν σχολείων καὶ τὴν προβολὴ τῆς χριστιανικῆς πίστης, οἱ κοινότητες στὶς ὁποῖες ἄνθησε τὸ ἑλληνικότατο δημοτικὸ τραγούδι καὶ μεγάλωσαν οἱ ὁπλαρχηγοὶ καὶ οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 21, αὐτὲς ποὺ ὅταν ἱδρύθηκε τὸ νεοελληνικὸ κράτος τοῦ ἐξασφάλιζαν ἀγροδιατροφικὴ αὐτάρκεια, πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν ἀπὸ τερατώδεις βιομηχανικὲς δομὲς ποὺ θὰ ἀπαιτοῦν τεράστια φωτοβολταϊκὰ πάρκα, γιὰ νὰ συντηρηθοῦν. Ἀκόμη καὶ ὁ φυσικὸς ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου μαζὶ μὲ τὰ κοπάδια καὶ τὰ ἐλαιόδεντρά του πρέπει νὰ ἐκλείψει, γιατί ἡ παραγωγὴ ἀνώτερης Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ὡς opus magnum τῆς Τέταρτης Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης, ἀπειλεῖ νὰ μετατρέψει τὴ ζωογόνα φύση σὲ χῶρο καλλιέργειας καὶ ἀνάπτυξης data (πληροφορι­ακῶν δεδομένων) καθὼς καὶ μεταλλαγμένων καὶ συνθετικῶν τροφίμων.

Είδα και εγώ την ταινία

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

Δεν θυμούμαι να είχε γνωστοποιηθεί, στο παρελθόν, τόσο εμφαντικά ότι επίκειται να προβληθεί ταινία, όσο ο «Καποδίστριας» του Σμαραγδή. Ούτε πάλι θυμούμαι να κατακλύστηκαν τα μέσα ενημέρωσης από πικρόχολες κριτικές πριν από την έναρξη προβολής της ταινίας στους κινηματογράφους. Αυτά ασφαλώς συνετέλεσαν να συζητηθεί το θέμα πέρα από τους κινηματογραφόφιλους, με συνέπεια, με την έναρξη της προβολής, να κατακλυστούν οι κινηματογραφικές αίθουσες σε εποχή που ο κινηματογράφος διέρχεται κρίση λόγω επικράτησης της μικρής οθόνης.

Ακολούθησαν κριτικές, κατά κανόνα επικριτικές της ταινίας και μετά την έναρξη προβολής αυτής. Οι κριτικοί επιχειρούν πρωτίστως να καλύψουν τα νώτα τους υποστηρίζοντας ότι η κριτική τους περιορίζεται στα της τεχνικής της ταινίας και όχι στο θέμα αυτής. Πρέπει να θεωρούν το κοινό που συνέρρευσε αφελές και κατά πολύ κατώτερο από τους «επαΐοντες» της εβδόμης τέχνης. Αληθινά δεν ενόχλησε και μάλιστα πολύ το ότι ο Σμαραγδής κατάφερε να ολοκληρώσει τα γυρίσματα παρά τα τόσα εμπόδια που προβλήθηκαν από κάποιους που ενοχλήθηκαν από το θέμα της ταινίας ασφαλώς. Μήπως και οι ασκήσαντες τις κακές κριτικές ανήκουν στους ενοχληθέντες; Πριν εξετάσουμε κάποιες από τις προβληθείσες αδυναμίες της ταινίας, ας αναλύσουμε κάπως την έννοια τέχνη.

Η σκληρότητα του πνευματικού αγώνα στην Ορθοδοξία ελκύει τους νέους στις ΗΠΑ

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Nομικός

Σε ένα πολύ πρόσφατο (4/1/25) εκτενές άρθρο του ο βρετανικός Telegraph ερευνά το φαινόμενο της μαζικής μεταστροφής νέων ανθρώπων, ιδίως ανδρών, προς την ορθόδοξη πίστη!

Σύμφωνα με το δημοσίευμα σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ δημιουργούνται με ραγδαίους ρυθμούς νέες ορθόδοξες ενορίες για τους χιλιάδες νέων πιστών που προσεγγίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία ιδίως μετά την την υγειονομική κρίση του κορωνοϊού.

Κατά την αρθρογράφο, είναι η «σκληρότητα», η «αρρενωπότητα» και η «αυθεντικότητα» της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης αυτά που ελκύουν τους νέους πιστούς εν αντιθέσει με την «χαλαρότητα» που έχουν να επιδείξουν οι άλλες χριστιανικές ομολογίες.

Τα ταγκαλάκια… και η κρυμμένη ευτυχία

Στην αρχή του χρόνου συγκεντρώθηκαν τα ταγκαλάκια, όπως τα αποκαλούσε ο γέροντας Παϊσιος, και αποφάσισαν να κάνουν μια φάρσα με τους ανθρώπους. Ένα από αυτά είπε:

Τι θα λέγατε να κάναμε λίγη «πλάκα» με τους ανθρώπους, αφαιρώντας τους κάτι;

– Και τι μπορούμε να τους αφαιρέσουμε; είπε κάποιο άλλο.

Μετά από πολλή σκέψη το πιο μικρό είπε:

Ας τους πάρουμε την ευτυχία. Το πρόβλημα όμως είναι που να την κρύψουμε, ώστε να μην τη βρούνε.

Κάποιο πρότεινε:

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: “Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του”

Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νούς. Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι.

«Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δείς πόση Χάρη θα λάβεις.

Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι’ αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη που έχουμε προς αυτόν. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα αρετής και τελειώσεως.

Μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Μαξίμου του Καυσοκαλυβίτου (13 Ιανουαρίου)

O Όσιος Πατήρ ημών Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, ο εν τω Aγίω Όρει του Άθω ασκήσας, κατά το‚ ατκ΄ [1320] έτος, εν ειρήνη τελειούται

Παρήλθε πάντας αρεταίς ο Μάξιμος,

Καν τοις χρόνοις ήσκησε νυν τοις εσχάτοις.

Ο Όσιος Μάξιμος, κατά κόσμο Μανουήλ, γεννήθηκε στην πόλη Λάμψακο από ευσεβείς γονείς οι οποίοι τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Εκάρη μοναχός σε μοναστήρι του όρους Γάνου και μετά από σύντομη παραμονή σε Κωνσταντινούπολη και Θεσσαλονίκη, κατέληξε στην Μονή της Λαύρας στο Άγιο Όρος. Λόγω των συχνών μετακινήσεων του έκαιγε την καλύβα του για να ασκείται στην πλήρη ακτημοσύνη. Γι αυτό το λόγο ονομάσθηκε Καυσοκαλύβης. Εκοιμήθη ειρηνικά το 1365 μ.Χ. σε ηλικία 95 ετών.

Ο Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης για την εμφάνιση της Παναγίας 

στον άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη

Ο άγιος Μάξιμος ησκείτο στη Μεγίστη Λαύρα. Παρακαλούσε συνεχώς την Παναγία να του δώσει την «καρδιακή προσευχή». Να τον φωτίσει, δηλαδή, να προσεύχεται με την καρδιακή, τη νοερά προσευχήν. Η Παναγία εισήκουσε τις προσευχές του και του έδωσε την εντολή να πάει στην κορυφή του Άθωνος, λέγοντάς του συγχρόνως: «Έλα κι εκεί θα σου αποκαλύψω το αιτούμενον»! Ο πατήρ Μάξιμος μια και δυο πήρε το μπαστουνάκι του και ξεκίνησε. Βάδιζε, βάδιζε ώρες ολόκληρες, έξι, επτά, οκτώ, 10 ώρες! Με το ένα χέρι κρατούσε το ραβδάκι και με το άλλο τραβούσε το κομποσχοίνι του. Κάποτε έφθασε στην κορυφή. Γονάτισε αμέσως κι άρχισε να προσεύχεται θερμά στην Παναγία μας. Έμεινε γονατιστός, προσευχόμενος τρία μερόνυκτα! Κάποια στιγμήν ο Γέροντας αισθάνθηκε μίαν άρρητη ευωδία και συγχρόνως είδε άπλετο φως να τον κατακλύζει! Τον περιέλουσε το άκτιστο φως… Μέσα σ” αυτές τις συγκλονιστικές συνθήκες εμφανίσθηκε η Παναγία! Ο πατήρ Μάξιμος εκάλυψε με τις παλάμες το πρόσωπό του λέγοντας:

"Μια ξεχωριστή μέρα του μπάρμπα Πανώφ" - Ρίζες Ορθοδοξίας από τον Αρχιμανδρίτη π. Σεβαστιανό Τοπάλη

 

πηγή: /www.youtube.com/

Πάνω απ’ όλα δεν είναι η υγεία. Είναι η σωτηρία

Πάνω απ’ όλα δεν είναι η υγεία. Είναι η σωτηρία. Η σωτηρία από τα πάθη και την τυφλωτική του νου λήθη που προκαλούν αυτά.

Διότι τι να το κάνεις να πεθάνεις υγιής στο σώμα και να φύγεις σαν ένα ταραγμένο αγρίμι, γεμάτο ανασφάλεια και επιθετικότητα, που δεν κατάλαβε γιατί έζησε και γιατί πέθανε.

Αναμφίβολα, καλή και αναγκαία είναι και η σωματική υγεία.

Κανένας άνθρωπος που διασώζει σύνεση δεν θα παρίστανε τον ήρωα λέγοντας πως δεν τον ενδιαφέρει η σωματική υγεία. Αλλά δεν είναι προτεραιότητα, δεν είναι »πάνω απ’όλα».

Προτεραιότητα είναι η εν Θεώ, υπαρξιακή ακεραιότητα. Η συνθήκη ζωής εκείνη που κάνει τον άνθρωπο να προτιμάει να ζημιωθεί σε υλικά κέρδη και υπόληψη παρά να εκτροχιαστεί από τον δρόμο της δικαιοσύνης του Θεού.

Ευχές για χρονιά με βαθύ πόθο σωτηρίας.

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

«Εκκλησία χωρίς λείψανα: η νέα ''ποιμαντική'' πρόταση»...«Ἀνάστασις μὲ ὅρους διαχείρισης»...

Γράφει ὁ Ἰωάννης Χατζηδιγενῆς, θεολόγος

Τὶς τελευταῖες ἡμέρες παρακολουθοῦμε μὲ ἀπορία καὶ ὀδύνη νὰ ἐπανέρχεται στὸ προσκήνιο τὸ ζήτημα τῆς ἀποτέφρωσης, ὄχι πλέον μόνον ἀπὸ κοσμικοὺς κύκλους, ἀλλὰ –πράγμα ἀληθινὰ ἀνησυχητικό– καὶ ἀπὸ κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται νὰ ὑπερασπίζονται τὴν πρακτικὴ αὐτὴ ἐν ὀνόματι μιᾶς δήθεν «ποιμαντικῆς εὐαισθησίας».

Μιᾶς εὐαισθησίας, ὅμως, ποὺ φαίνεται νὰ σταματᾶ ἐκεῖ ποὺ ξεκινᾶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ μετατρέπεται εὔκολα σὲ ποιμαντικὸ λαϊκισμό, μὲ θεολογικὴ ἀμνησία.

Διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι οὔτε γραφεῖο τελετῶν, οὔτε ψυχολογικὸ καταφύγιο.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία δὲν εἶναι μία γενικὴ προσευχὴ παρηγοριᾶς, ἀλλὰ δογματικὸ κείμενο, δημόσια ὁμολογία πίστεως.

Ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἀποσπαστεῖ ἡ πράξη ἀπὸ τὸ φρόνημα, ἢ δὲν γνωρίζει τὴν πατερικὴ θεολογία ἢ συνειδητὰ τὴν παρακάμπτει.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶναι σαφής: «Οὐχ ὡς ἀπολλύμενον τιθέμεθα τὸ σῶμα εἰς τὴν γῆν, ἀλλ’ ὡς σπέρμα ἀναστάσεως».

Ἡ ταφὴ εἶναι πράξη ἐλπίδας καὶ ἀναμονῆς, ὄχι ἀπλῶς μία μέθοδος «διαχείρισης».

Μεγάλη Βρετανία: Νόμος σοκ με προληπτική λογοκρισία - Σαρώνουν μηνύματα πριν τα δεις

 

Η Μεγάλη Βρετανία εφαρμόζει νέο αυστηρό πλαίσιο για την "ασφάλεια στο διαδίκτυο" επιβάλλοντας στις ψηφιακές πλατφόρμες μαζικό έλεγχο περιεχομένου πριν αυτό εμφανιστεί στους χρήστες. Με τη χρήση αλγορίθμων και τεχνητής νοημοσύνης, μηνύματα, εικόνες και βίντεο σαρώνονται σε πραγματικό χρόνο. Πρόκειται για μια βαθιά αλλαγή που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ιδιωτικότητα, την ελευθερία έκφρασης και τον μόνιμο ψηφιακό έλεγχο.

πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 251, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα.

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

Ὁ Χριστός μας χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἤγγικε» μέ τήν κυριολεκτική του σημασία. Ἔχει ἔλθει -εἶναι σάν νά λέγει- ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βρίσκεται πάνω στή γῆ. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία Του, ἡ «δεσποτεία» Του, ὅπως λέγουν οἱ ὕμνοι μας.

Ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐνσαρκώσεώς Του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Διά τοῦ Χριστοῦ ἦλθε ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι παρά ἕνας ὁδηγός στόν χῶρο τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.

Από τον βίο του αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου: Η αρετή της αγάπης και της φιλοξενίας προς τους αδελφούς [11 Ιανουαρίου]

Ο μέγας Θεοδόσιος την ανέχεια των φτωχών τη νικούσε με την παροχή των αναγκαίων, αν και αυτά που μπορούσε να δώσει ήταν λιγότερα από όσα ήθελε˙ όπως ακριβώς και όσα θα ήθελε να δώσει ήταν πάντοτε λιγότερα από τη πλουσιοπάροχη δωρεά του Πνεύματος,1 όπως θα φανεί από τα παρακάτω.

Ενώ λοιπόν είχε τόση συμπόνια για όλους γενικά εκείνους που υπέφεραν από τη φτώχεια, έδειχνε ακόμη περισσότερη προς όσους υπέφεραν περισσότερο, καθώς, μαζί με τη φτώχεια, τους βασάνιζε και κάποια αρρώστια ή αναπηρία, ή ακόμη και η ιερά νόσος, δηλαδή η επιληψία, το πιο βαρύ από όλα. Έτσι λοιπόν γινόταν μάτι για τους τυφλούς, πόδι για τους κουτσούς, ρούχο για τους γυμνούς, βοηθός, δούλος. Για τους πάντες γινόταν τα πάντα,2 λόγω της πολλής του φιλανθρωπίας: έπλυνε αίματα, καθάριζε τραύματα, φιλούσε στα χείλη τους λεπρούς, και έτσι, με πολύ σοφό τρόπο, τους παρηγορούσε και τους έπειθε να υπομένουν με ηρεμία τη συμφορά τους. Αν, επομένως, κάποιος τον ονομάσει λιμάνι, για όλους, όπως επίσης ιατρείο, καταφύγιο και ταμείο για όλους, θα μιλήσει σωστά και σύμφωνα με την αλήθεια. Γιατί όλοι δέχονταν από αυτόν τη φροντίδα που ...είχαν ανάγκη˙αν έψαχνες εκεί για κανέναν παραμελημένο ή αφρόντιστο λόγω της φτώχειας και την ασημότητά του, δεχόταν κανείς περισσότερη φροντίδα, αφού και ο Χριστός κρύβεται στους άσημους και, ό,τι κάνουμε σε εκείνους, φανερά θεωρεί ότι το κάνουμε σε αυτόν.3