Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ: Ὁ σωσμένος Ἄσωτος

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

«Θὰ γίνη κάποτε λιμός», εἶπε ὁ προφήτης θρηνώντας τὴν Ἱερουσαλήμ, «ὄχι πείνα ἄρτου καὶ ὕδατος, ἀλλὰ πείνα γιά τὸν λόγο τοῦ Κυρίου». Εἶναι δέ ὁ λιμὸς στέρησις καὶ συγχρόνως ὄρεξις τῆς ἀναγκαίας τροφῆς. Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάτι χειρότερο καὶ ἀθλιώτερο ἀπὸ αὐτὴν τὴν πείνα; ὅταν δηλαδὴ κάποιος, ἐνῶ στερεῖται τ’ ἀναγκαία γιά τὴν σωτηρία, δέν ἔχει συναίσθησι τῆς συμφορᾶς, ἐπειδὴ δέν ἔχει ὄρεξι γιά τή σωτηρία.

Ὅποιος πεινᾶ καὶ δέν διαθέτει τ’ ἀναγκαία, τριγυρίζει ἀναζητώντας ἕνα κόμματι ψωμιοῦ ὁπουδήποτε· κι’ ἂν εὕρει μουχλιασμένο ζυμάρι, ἢ τοῦ προσφερθεῖ κάποιος ἄρτος ἀπὸ κεχρὶ ἢ ἀπὸ πίτουρα ἢ κάτι ἄλλο ἀπὸ τὰ εὐτελέστατα εἴδη τροφῆς, χαίρεται τόσο πολύ, ὅσο ἐπονοῦσε προηγουμένως πού δέν εὕρισκε.

Ὅποιος ἐπίσης ἔχει πνευματικὴ πείνα, δηλαδὴ στέρηση καὶ συγχρόνως ὄρεξη γιά πνευματικὲς τροφές, τριγυρίζει ἀναζητώντας αὐτόν πού ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας· κι’ ἂν εὕρει, τρέφεται εὐφρόσυνα μὲ τὸν ἄρτο τῆς ζωῆς τῆς ψυχῆς, δηλαδὴ μὲ τὸν σωτήριο λόγο, ποὺ ὅποιος τὸν ἀναζητεῖ ἕως τὸ τέλος δέν πρόκειται νά μὴν τὸν εὕρει· «διότι ὅποιος αἰτεῖ λαμβάνει καὶ ὅποιος ἀναζητεῖ εὑρίσκει, καὶ στόν κρούοντα θ’ ἀνοίγει ἡ θύρα», εἶπε ὁ Χριστός.

π. Νικ. Λουδοβίκος: Ποιος είναι ο άσωτος;

 

πηγή: https://youtu.be/rrHtbpvwgWw

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την εσχάτη προδοσία της λαθρομετανάστευσης και το σκάνδαλο Επστάιν

Αθήνα, 06/02/2026

Νατσιός για μεταναστευτικό: «Μια μέρα κάποιοι θα πληρώσουν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας»

Το μεταναστευτικό ως εργαλείο αποδόμησης της εθνικής κυριαρχίας - Ψευδεπίγραφος ανθρωπισμός και πραγματικές συνέπειες για τη χώρα

Αιχμηρό σχολιασμό για το προσφυγικό και τη μεταναστευτική πολιτική άσκησε ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, υποστηρίζοντας ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θα δικαιολογούσαν τη δημιουργία προσφυγικών ροών προς την Ελλάδα από άλλες χώρες.

Όπως ανέφερε, καμία γειτονική χώρα δεν βρίσκεται σήμερα σε συνθήκες πολέμου ή μαζικών διώξεων πληθυσμών, επισημαίνοντας ότι αυτό, κατά την απόφασή του, επιβεβαιώνεται και από την απουσία δομών των Ηνωμένων Εθνών επί ελληνικού εδάφους. Ο Δημήτρης Νατσιός υποστήριξε ότι όσοι έφθασαν στην Ελλάδα από περιοχές όπως η Συρία ή το Αφγανιστάν τα προηγούμενα χρόνια δεν πληρούσαν τα κριτήρια του πρόσφυγα, καθώς δεν εγκαταστάθηκαν σε άλλες χώρες και, όπως σημείωσε, δεν αναγνωρίστηκαν ως πρόσφυγες από τον ΟΗΕ. Όσοι έλαβαν καθεστώς ασύλου, πρόσθεσε, χρησιμοποίησαν την Ελλάδα ως χώρα διέλευσης.

Μνήμη του Aγίου Προφήτου Ζαχαρίου (8 Φεβρουαρίου)

Ίππους εώρας τους νόας Ζαχαρία,

Δι’ ων προς ύψος Oυρανών αφιππάσω.

Προφήτης Ζαχαρίας (8 Φεβρουαρίου). Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

Oύτος ο Προφήτης Ζαχαρίας ερμηνεύεται, μνήμη Θεού. Ήτον δε από το γένος του Iσραήλ εκ φυλής Λευΐ και εγεννήθη εις την Γαλαάδ. Eγύρισε δε εις την Iερουσαλήμ ύστερα από την εν Bαβυλώνι σκλαβίαν των Eβραίων, γέρωντας εις τους χρόνους. Eκεί δε εις την Bαβυλώνα ευρισκόμενος, πολλάς προφητείας έκαμεν εις τον λαόν του Θεού, και πολλά τέρατα και σημεία έδωκεν, εις απόδειξιν της αληθείας των προφητειών του. Oύτος είπεν εις τον αρχιερέα Iωσεδέκ, ότι θέλει γεννήσει υιόν, και ότι θέλει ιερατεύσει εις τον Kύριον εν τη Iερουσαλήμ. Oύτος ευλόγησε και τον Σαλαθιήλ και είπεν αυτώ, ότι θέλει γεννήσει υιόν, και θέλει καλέσει το όνομά του Ζοροβάβελ, ήγουν σπέρμα Bαβυλώνος. Ζορό γαρ, ερμηνεύεται σπέρμα. Bαβέλ δε, Bαβυλών. Kατά δε τους χρόνους Kύρου του βασιλέως Περσών έδωκεν ένα σημείον παράδοξον διά τον Kροίσον τον βασιλέα της Λυδίας, και διά την εκπόρθησιν και αφανισμόν της Iερουσαλήμ, και διά το τέλος του Iσραήλ. Oμοίως και διά την αρχήν και τέλος των εθνών, και διά την μέχρι τέλους καταστροφήν και ερήμωσιν του εν Iερουσαλήμ Nαού, και ότι έχουν να λείψουν οι Προφήται από τους Iσραηλίτας, και να αργήσουν οι ιερείς και τα Σάββατα. Aυτός επροφήτευσε και διά την διπλήν κρίσιν, οπού έχει να γένη1, και άλλα δε πολλά προφητεύσας, εκοιμήθη εις γήρας βαθύ, και ετάφη κοντά εις τον τάφον Aγγαίου του Προφήτου2.

Ο Μέγας Φώτιος ως γνώμονας χρηστής διοίκησης (Προς υποψηφίους για το "άθλημα της πόλης")

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς γνώμονας χρηστῆς διοίκησης

( Πρός ὑποψηφίους γιά τό ''ἄθλημα τῆς πόλης'' )

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Τό «ἄθλημα τῆς πόλης», δηλαδή ἡ ὑπεύθυνη καί σοβαρή ἐνασχόληση μέ τά κοινά, ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀνθρώπους χαρισματούχους καί ἀξιόπιστους.

Τό ἐρώτημα εἶναι: Ποῦ θά ψάξουμε νά βροῦμε αὐτά τά πρόσωπα καί μέ ποιά κριτήρια ἀναζήτησης; Μέ ποιό μέτρο;

Τό μέτρο, πού μετράει μέ ἀκρίβεια τό μπόϊ μας τό πολιτικό, θά ἐπιχειρήσουμε νά τό δανειστοῦμε ἀπό μιά κορυφαία μορφή τῆς Βυζαντινῆς Ἀναγέννησης, τόν Μέγα Φώτιο.

Σέ παραινετική του ἐπιστολή, πού απευθύνεται, τόν Μάϊο του 861, πρός τόν τότε νεοφώτιστο χριστιανό ἄρχοντα τῆς Βουλγαρίας Βόγορι-Μιχαήλ, ὑποδεικνύει ὅλες τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις χρηστῆς καί ἐπιτυχημένης διοίκησης.

Ἡ παρουσίαση ὀλόκληρης τῆς ἐπιστολῆς, γιά λόγους πρακτικούς, δέν εἶναι ἐφικτή, γι' αὐτό καί θά περιοριστοῦμε μόνον σέ μιά σύντομη ἀλλά ἀρκούντως σαφή και διαφωτιστική ἀναφορά.

Γράφει λοιπόν ὁ Ἅγιος καί Μέγας διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης Φώτιος:

Βίος και πολιτεία και μερική θαυμάτων διήγηση του Αγίου Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου

(Από τον χειρόγραφο κώδικα 632 της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου)

Ο καλός και θαυμαστός Παρθένιος καταγόταν από πατέρα που έφερε το όνομα Χριστόδουλος και είχε το βαθμό του διακόνου στην Εκκλησία της Μελιτουπόλεως. Ο ίδιος ο Παρθένιος ήταν εντελώς άγευστος της κατά κόσμον παιδείας, αλλά έδειξε τέτοιαν επιμέλεια στην ακρόαση των θείων Γραφών, ώστε ήδη από μικρή ηλικία να έχει αξιωθεί της θείας Χάριτος. Αν και τότε ακόμα δε φανέρωνε την αρετή του, αλλά έκρυβε τον εαυτό του όσο μπορούσε. Και όταν έγινε δεκαοκτώ χρονών, σ’ αυτή την ηλικία, έκανε αρχή των θαυμάτων. Πρόσεξε λοιπόν πόσο φανερή ήταν από την αρχή η φιλανθρωπία του. Έχοντας εκεί κοντά μία λίμνη πήγαινε και ψάρευε, δε χρησιμοποιούσε όμως τα ψάρια για δική του διατροφή, ούτε τα πρόσφερε προς εκδούλευση σε κάποιον από τους ένδοξους. Αντίθετα τα πουλούσε και όσα χρήματα κέρδιζε απ’ αυτό το καλό εμπόριο, τα έδινε στους φτωχούς. Με αυτόν τον τρόπο κέρδιζε για τον εαυτό του τον αρραβώνα της θείας φιλανθρωπίας, μέσω εκείνων των φτωχών.

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 8.2.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (Α΄ Κορ. 6,12-20)]

Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει·πάντα μοι ἔξεστιν,
ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος» 

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου ἀκολουθεῖ ἡ Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου, στὴν σειρὰ τοῦ Τριῳδίου. Στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας τονίζονται πολλὰ θέματα, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ θίξωμε ὅλα. Γι’ αὐτὸ πάλι ἐπιλογὴ θὰ κάνομε καὶ θὰ ἀναπτύξωμε τὸ πρῶτο θέμα.

Λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Κορινθίους, ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν· “Πάντα μοι ἔξεστιν. ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος”. Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Παύλου, ποὺ λέγει ὅτι, ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται καὶ μπορῶ νὰ τὰ κάνω, ὅμως ὅλα δὲν μὲ συμφέρουν, ὅλα μοῦ εἶναι δυνατά, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐπιτρέψω σὲ τίποτε νὰ μὲ ὑποτάξη, αὐτὸς ὁ λόγος μὲ συγκινεῖ ἰδιαιτέρως, καὶ θὰ ἤθελα νὰ τὸν ὑπογραμμίσω.

“Να ξέρεις ότι, όταν διαβάζεις το βιβλίο ενός Αγίου, το πιο σημαντικό είναι, όχι ότι απλώς το έχει γράψει με την Χάρι του Θεού, αλλά ότι είναι παρών ο Άγιος και σε χαριτώνει”

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

…Ἄλλοτε ο Άγιος Πορφύριος ἔλεγε: «Μωρέ, πρέπει νά προσηλωθοῦμε στόν Χριστό. Καί τί σημαίνει προσηλώνομαι;

Πρός+ἧλος. Καρφώνομαι. Μωρέ, ἅμα καρφωθῇς στόν Χριστό, καρφώθηκες στήν Ἀλήθεια καί στήν Ζωή. Δέν ὑπάρχει γιά σένα θάνατος, δέν ὑπάρχει γιά σένα διάβολος, δέν ὑπάρχει κόλασις. Ὑπάρχουν, ἀλλά γιά σένα δέν ὑπάρχουν. Καρφωμένος στήν Ζωή πορεύεσαι. Ἔ, κάποια στιγμή ἀφήνεις αὐτή τήν ζωή καί καρφωμένος στήν Ζωή πορεύεσαι αἰώνια μαζί Της».

Στόν Γέροντα δέν τοῦ ἄρεσε νά ἀσχολῆται μέ τίς ἀρνητικές καταστάσεις. Ἔλεγε: «Μωρέ, μή μιλᾶτε γιά τό κακό… Ἀντί νά πολεμᾶτε τίς αἱρέσεις, μιλῆστε γιά τόν Χριστό, μιλῆστε γιά τήν Ὀρθοδοξία». Σέ κάποιον συγγραφέα πού ἀσχολεῖτο μέ τόν Ἀντίχριστο ἔλεγε: «Μωρέ, μή μιλᾷς γιά τόν Ἀντίχριστο. Ὁ λαός μας σήμερα ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐπανευαγγελισμό. Μίλα γιά τόν Χριστό καί μίλα γιά τούς μικρούς ἀντιχρίστους, δηλ. τά πάθη μας, πού μᾶς χωρίζουν ἀπό τόν Χριστό καί θά μᾶς κάνουν νά πιστέψουμε στόν Ἀντίχριστο»…

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες. (Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου)

Μήνυμα Τριωδίου

γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026

Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:

«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Λίγο πριν κοιμηθείς, σκέψου...

Λίγο πριν κοιμηθείς, σκέψου…

Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις πως πορεύεσαι στη ζωή σου.

Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.

Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα…

Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…

Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου… Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στὶς μέρες μας ἀκοῦμε συχνὰ νὰ χαρακτηρίζονται κάποιοι συνάνθρωποί μας ὡς «τοξικοί». Ἂν καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ἀκριβὴς περιγραφὴ γιὰ ὅσους μᾶς δυσκολεύουν ἢ μᾶς στενοχωροῦν, κρύβει μία βαθύτερη προβληματικὴ ποὺ ἀκουμπᾶ τὰ ὅρια τῆς μαγείας καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν γνωρίζει τὶς θεωρίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἡ σύνδεση αὐτὴ ἴσως φανεῖ ὑπερβολική. Ὅμως ἡ λογικὴ τῆς τοξικότητας βασίζεται στὴν ἰδέα ὅτι ὁ ἄλλος δὲν εἶναι ἁπλῶς δύσκολος στὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ ἐκπέμπει μία «ἀρνητικὴ ἐνέργεια» ποὺ μᾶς δηλητηριάζει — μία ἀντίληψη ποὺ ἀναβιώνει παλιὲς προλήψεις ὅπως τὸ «κακὸ μάτι» ἢ τὴ «γρουσουζιά», ντυμένες μὲ σύγχρονο, δῆθεν ἐπιστημονικὸ μανδύα.

Ἡ κρυμμένη μεταφυσικὴ τῶν ψυχολογικῶν σχολῶν

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πῶς ἐπικράτησε ὁ ὅρος, πρέπει νὰ ἀνατρέξουμε στὶς θεμελιώδεις σχολὲς τῆς σύγχρονης ψυχολογίας. Αὐτὲς παρουσιάζονται συχνὰ ὡς «ἀθῶες» ἐπιστῆμες, καθαρὰ ἐμπειρικές. Ὅμως κουβαλοῦν κοσμοθεωρίες μὲ ἔντονες πνευματικὲς καταβολές.

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ Ενημερώθηκε στις 04 Φεβ

Οι εξουσιαστές της Δύσης νοιώθοντας «θεοί» τελικά έγιναν δαίμονες - Παιδεραστία, όργια, αποκρυφισμός, ευγονική και πολιτικές πλεκτάνες συγκλονίζουν τον πλανήτη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε διάπλατα και η μυρωδιά βορβόρου κατέκλυσε ολόκληρη την υφήλιο με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του Τζέφρι Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Ασύλληπτα εγκλήματα έρχονται στο φως, που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στη σφαίρα των «θεωριών συνομωσίας» και όποιοι τα συζητούσαν αντιμετωπίζονταν με χλεύη. Τεχνολογικοί κροίσοι, κορυφαίοι επιχειρηματίες, επιστήμονες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ «φιγουράρουν» ως ονόματα που σχετίζονται – αποδεδειγμένα ή αναπόδεικτα – σε ένα κυριολεκτικά σατανικό δίκτυο.

Μέσα από την ανάγνωση των αποδεσμευμένων εγγράφων, ο αυτόχειρας (;) Τζέφρι Επστάιν φαντάζει σαν «αρχιερέας» ενός πολυπλόκαμου εωσφορικού συστήματος που εξασφάλιζε παράνομη σάρκα, εξουσία, διασυνδέσεις και οργιαστική αυθαιρεσία για την ελίτ.