Τὰ Ψυχοσάββατα: Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται

Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία Ὀρθόδoξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι᾿ αὐτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.

Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰ ἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.

Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε μαζὶ μὲ τὸ προσφορο γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.

Τα χαρτάκια του Ψυχοσάββατου…

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Χαρτάκια διαφόρων μεγεθών, από διαφορετικούς γραφικούς χαρακτήρες, που περιλαμβάνουν ονόματα.

Άγνωστα στον ιερέα που μνημονεύει, καθώς το καθένα έρχεται από τα βάθη του χρόνου, από τα γενεαλογικά δέντρα των καταγραφέων, από τους φίλους, τους οικείους, τους γνωστούς, αλλά και κάποια ονόματα που άλλοι τους έδωσαν. Κύριος οίδε και γινώσκει.

Μα καθώς διαβάζονται τα ονόματα, σαν προσευχή για συγχώρεση, για να αγκαλιάσει τις ψυχές ο Θεός, η μνήμη δείχνει ότι δεν πεθαίνει ο άνθρωπος. Κοιμάται, σβήνει για τους πολλούς, αλλά η αγάπη τον κρατά ζωντανό και στον νυν και στον μέλλοντα αιώνα.

Χαρτάκια που δίνονται στις εκκλησιές. Ονόματα που πάλεψαν, που αγάπησαν, μίσησαν, πόνεσαν, χάρηκαν, λυπήθηκαν, πέρασαν, χάθηκαν από το προσκήνιο της ζωής.

Μνημονεύονται όμως σε έναν μυστικό σύνδεσμο ελπίδας και αγάπης, αυτόν που μόνο η λειτουργία ξέρει να κρατά, αυτόν που η προσκομιδή οδηγεί στον Χριστό, του θανάτου που γίνεται ανάσταση.

Μνημονεύει ο ιερέας και ξέρει καλά ότι κάποτε θα τον μνημονεύσουν κι αυτόν άλλοι, στην συνέχεια της παράδοσης, στην συνέχεια της ζωής. Στο σπίτι της Εκκλησίας.

Στο μοναδικό που χωράμε όλοι, γνωστοί και άγνωστοι, σπουδαίοι και άσημοι, μορφωμένοι και αγράμματοι. Γιατί είμαστε όλοι παιδιά Του!

Ναι, έχουμε ελπίδα. Και κάνουμε προσευχή και γι’ αυτούς που έφυγαν ανέλπιδοι.

πηγή: https://simeiakairwn.gr/2026/02/13/ta-chartakia-tou-psychosavvatou/

Κυριακή της Απόκρεω [Ματθ. 25,31-46] - Ο Ιερός Χρυσόστομος για τη Δευτέρα Παρουσία και την τελική κρίση

«Όταν λοιπόν έλθει ο Υιός του ανθρώπου με όλη τη δόξα του Πατρός Του και όλοι οι άγγελοι μαζί Του, τότε θα καθίσει στον θρόνο της δόξας Του και θα χωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια και τους μεν πρώτους θα τους επιδοκιμάσει, διότι όταν πεινούσε τον έθρεψαν, όταν διψούσε τον πότισαν, όταν ήταν ξένος τον περιμάζεψαν, όταν ήταν γυμνός τον έντυσαν, όταν ήταν ασθενής τον επισκέφτηκαν και όταν βρισκόταν στη φυλακή πήγαν και τον είδαν, και θα δώσει τη βασιλεία Του σε αυτούς. Τους άλλους δε οι οποίοι έκαναν τα αντίθετα, θα τους αποδοκιμάσει και θα τους στείλει στο αιώνιο πυρ, που είναι ετοιμασμένο για τον διάβολο και τους αγγέλους του».

Συγκινεῖ τὸ πανελλήνιο ὁ «Ἅγιος Παΐσιος» – Στὴν κορυφὴ τῶν ταινιῶν γιὰ 2η ἑβδομάδα! Τὰ ἔσοδα τῶν εἰσιτηρίων θὰ δοθοῦν στὶς οἰκογένειες τῶν πολυτέκνων!

Μὲ μεγάλη ἐπιτυχία συνεχίζεται στὶς κινηματογραφικὲς αἴθουσες ἡ προβολὴ τῆς ταινίας «Ἅγιος Παΐσιος».

Ἡ μεγάλη ἀπήχηση τῆς ταινίας ἀλλὰ καὶ ἡ ἔντονη συγκίνηση ποὺ βιώνουν οἱ θεατὲς ἀποτυπώνονται ξεκάθαρα στὰ στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ box office: γιὰ δεύτερη συνεχόμενη ἑβδομάδα ἡ ταινία παραμένει στὴν πρώτη θέση, κόβοντας 23.983 εἰσιτήρια σὲ 106 αἴθουσες τὸ τετραήμερο 5-8 Φεβρουαρίου.

Ο άγιος Άνθιμος της Χίου (1869-1960) Ο ησυχαστής, ο φιλάνθρωπος, ο ομολογητής (15 Φεβρουαρίου)

Άγιος Άνθιμος της Χίου

Χρήστος Κλάβας, Θεολόγος – Κοινωνιολόγος, Ιεροψάλτης 

Γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι ότι και στους νεότερους χρόνους, τους πλησιέστερους προς εμάς, η ορθόδοξος εκκλησία συνεχίζει να αναδεικνύει αγίους. Παραδοχή με βαρύνουσα σημασία αυτή για το σύγχρονο άνθρωπο που, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, έχει ανάγκη από ελπίδα αλλά και υψηλά ιδανικά.

Μια σύγχρονη αγιασμένη μορφή είναι, μεταξύ άλλων πολλών, και ο άγιος Άνθιμος της Χίου η πολιτεία του οποίου συνιστά υπόδειγμα πνευματικότητας και φιλανθρωπίας.

«Φύλακες Γρηγορείτε — Η ώρα της ευθύνης για το Άρθρο 3»

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

«Κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν». Το ιπποκρατικό αυτό αξίωμα, βαθιά ριζωμένο στην ελληνική σκέψη, αποκτά σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν είναι απλή φιλολογική ρήση — είναι κραυγή ευθύνης σε στιγμές ιστορικής δοκιμασίας.

Βρισκόμαστε σε μια καμπή όπου οι θεσμοί, οι παραδόσεις και η ιστορική μας ταυτότητα τίθενται — άμεσα ή έμμεσα — υπό επανεξέταση.

Η δημόσια αναφορά του Πρωθυπουργού για την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, με εισηγητή τον Ευριπίδη Στυλιανίδη, δεν είναι ένα απλό πολιτικό γεγονός. Ανοίγει έναν διάλογο που μπορεί να επηρεάσει τον ίδιο τον πυρήνα της σχέσης Εκκλησίας και Πολιτείας. Και όταν αγγίζεται ο πυρήνας αυτός, η επαγρύπνηση είναι καθήκον. Αποτελεί καμπανάκι κινδύνου. Και όταν χτυπά το καμπανάκι, η σιωπή δεν είναι αρετή, ισοδυναμεί με συνενοχή, ο εφησυχασμός με αμέλεια, και η αδράνεια με εγκατάλειψη χρέους.

Συνάντηση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ με τον ελληνικής καταγωγής Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

"πολιτικώς, νομικώς και ηθικώς έγκλημα"

Αθήνα, 12/02/2026

Συνάντηση στο γραφείο του, στη Θεσσαλονίκη, είχε σήμερα ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτριος Νατσιός με τον ελληνικής καταγωγής Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, για να συζητήσουν την πρόσφατη απόφαση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου για απέλασή του στην Τουρκία.

Μια απόφαση της Κυβέρνησης που είναι πολιτικώς, νομικώς και ηθικώς έγκλημα, αφού παραδίδει έναν άνθρωπο ελληνικής καταγωγής, που διώκεται για τα εθνικά του φρονήματα, σε μια χώρα που δεν μπορεί να εγγυηθεί μια δίκαιη δίκη, ενώ την ίδια στιγμή παρέχεται καθεστώς ασύλου σε χιλιάδες παράνομους μετανάστες, μεταξύ των οποίων και ακραίοι ισλαμιστές.

Μνήμη των Aγίων Aποστόλων και Mαρτύρων Aκύλα και Πρισκίλλης (13 Φεβρουαρίου)

Tμηθέν γύναιον, Aκύλας φησί βλέπων,

Oυκ ανδριούμαι, προς τομήν ανήρ κάρας;

 

Μαρτύριο των Αγίων Αποστόλων και Μαρτύρων Ακύλα και Πρισκίλλης.
Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’

O Άγιος ούτος Aπόστολος Aκύλας εκατάγετο από την Mαύρην Θάλασσαν, ήτον δε κατά την τέχνην σκηνοποιός, ήτοι κατεσκεύαζεν από δέρματα σκηνάς και τζαδίρια, κατά τους χρόνους του βασιλέως Kλαυδίου, ήτοι εν έτει σξη΄ [268]1. Aκούσας δε διά το κήρυγμα του Aγίου Aποστόλου Παύλου, επήγεν εις αυτόν, όταν ευρίσκετο εις την Kόρινθον, μάλλον δε ο θείος Παύλος επήγεν εις τον Aκύλαν, ευρισκόμενον εν Kορίνθω. Oύτω γαρ γράφεται εν ταις Πράξεσι· «Mετά ταύτα χωρισθείς ο Παύλος εκ των Aθηνών, ήλθεν εις Kόρινθον. Kαι ευρών τινα Iουδαίον ονόματι Aκύλαν, Ποντικόν τω γένει, προσφάτως εληλυθότα από της Iταλίας, και Πρίσκιλλαν γυναίκα αυτού (διά το διατεταχέναι Kλαύδιον χωρίζεσθαι πάντας τους Iουδαίους εκ της Pώμης) προσήλθεν αυτοίς. Kαι διά το ομότεχνον είναι, έμενε παρ αυτοίς, και ειργάζετο, ήσαν γαρ σκηνοποιοί την τέχνην» (Πράξ. ιη΄, 1). Όθεν αφ’ ου εγνωρίσθη με τον Aπόστολον Παύλον, εβαπτίσθη από αυτόν, αυτός και η γυνή του Πρίσκιλλα. Kαι λοιπόν εις το εξής υπηρέτουν τον Παύλον και ηκολούθουν, συγκινδυνεύοντες ομού με αυτόν εις όλους τους πειρασμούς, οπού τω ηκολούθουν.

Εθνική ξεφτίλα! – Ο Πλεύρης παραδίδει έναν Πόντιο αγωνιστή στα νύχια της Τουρκίας – Διώκεται γιατί καταγγέλλει τα εγκλήματα των Τούρκων!

Ένας περήφανος Πόντιος που έμαθε τις ελληνικές ρίζες του και υπέστη ανελέητες διώξεις από τους Τούρκους, κινδυνεύει να εκδοθεί στο καθεστώς Ερντογάν με τη συμβολή της Ελλάδας!

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Μια υπόθεση απόλυτης εθνικής ντροπής εξελίσσεται εις βάρος ενός Πόντιου αγωνιστή που μεγάλωσε σε μουσουλμανική τουρκική οικογένεια, αλλά στην πορεία ανακάλυψε τις ελληνικές ρίζες του και κατήγγειλε τα εγκλήματα της Τουρκίας. Ο… «υπερπατριώτης» Θάνος Πλεύρης φαίνεται να έχει στοχοποιήσει έναν περήφανο Έλληνα του σκλαβωμένου Πόντου, ετοιμαζόμενος να τον στείλει στα «νύχια» της Τουρκίας μέσω απέλασης!

24 ερωτήματα για τους οπαδούς των ανοιχτών συνόρων

Γράφει η ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά.

Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και “φιλάνθρωπα” και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται “ξαφνικά” τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)…

Κεραυνὸς στὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ

Kεραυνὸς ἔπεσε πάνω στὸν κυβερνητικὸ σχεδιασμὸ γιὰ τὶς νέες Ταυτότητες καὶ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμό. Τὸν κεραυνὸ τὸν ἐξαπέλυσε μὲ ἀπόφασή του τῆς 29ης Δεκεμβρίου 2025 τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας.

Τὸ ἱστορικὸ ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ἡ Κυβέρνηση ἐκβιάζει τοὺς πολίτες, ἐπιβάλλοντας στὶς Ἀστυνομικὲς Ἀρχὲς νὰ μὴν ἐκδίδουν Διαβατήριο μὲ Ταυτότητες παλαιοῦ τύπου.

Ἕνας πολίτης ἀντιστάθηκε.

Αὐτὸς τὸ περασμένο ἔτος ζήτησε ἀνανέωση τοῦ Διαβατηρίου του, προσκομίζον­τας ὡς δικαιολογητικὸ τὴν παλαιὰ ἀστυνομική του Ταυτότητα.

«Ἡ Διεύθυνση Διαβατηρίων ἀπέρριψε τὸ αἴτημα, αἰτιολογώντας τὴν ἀπόφασή της στὸ γεγονὸς ὅτι εἶχε παρέλθει τὸ χρονικὸ διάστημα τῶν 15 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔκδοση τῆς Ταυτότητας. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ΕΛ-ΑΣ ὑποστήριξε ὅτι καθίσταται ἀδύνατη ἡ ταυτοπροσωπία, λόγῳ τῆς φυσιολογικῆς ἀλλαγῆς τῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ προσώπου» («Τὸ Βῆμα» 30-1-2026).

Στην Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, προέβη σήμερα η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνεδριάζει στο Φανάρι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.

Ὁ μακάριος καὶ θεοφόρος πατήρ Τύχων ὁ Ρῶσος ἐγεννήθη στὴν εὐσεβῆ γῆ τῆς Ρωσίας κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος. Ἀπὸ νεαρὰ ἡλικία ἐδείκνυε σημεῖα θείας κλήσεως· ἡ καρδία του ἐστρέφετο πρὸς τὴν προσευχὴν καὶ ἡ ψυχὴ του ἐπόθει τὴν ἡσυχίαν. Ἀπεστρέφετο τὰ κοσμικὰ καὶ ἀγαποῦσε τὰ θεῖα, ὡς ἂν ἦτο ἤδη πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.

Ἀφού ἐγκατέλειψε πατρίδα καὶ συγγενεῖς διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἦλθε εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ἅγιον σχήμα, ἀσκούμενος μὲ ζῆλον εἰς νηστείαν, ἀγρυπνίαν καὶ προσευχὴν. Ἀξιώθηκε καὶ τῆς ἱερωσύνης, γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθη ἀπὸ τοὺς πατέρας παπα-Τύχων.

Κατοίκησε κυρίως εἰς ἡσυχαστικὰ μέρη τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου, ὅπου ἡ ζωὴ του ἦτο ἀπλουστάτη. Τροφὴ ὀλίγη, ἔνδυμα πτωχικόν, ἀνάπαυσις ἐλαχίστη. Ἡ χαρὰ του ἦτο ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς νύχτες ἔμενε ἄυπνος προσευχόμενος μὲ δάκρυα γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ὅπως ἐμαρτύρησαν ὅσοι τὸν ἔζησαν.