28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΤΟ «ΟΧΙ» ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ

Υπάρχουν κάποιες ημέρες που δεν είναι απλώς ημερομηνίες στο ημερολόγιο. 

Είναι μνήμη. 

Είναι χρέος. 

Είναι δάκρυ. 

Είναι προσευχή. 

Είναι μια σημαία που ανεμίζει μέσα στην καρδιά. 

Μια τέτοια ημέρα είναι η 28η Οκτωβρίου. 

Εκείνο το ξημέρωμα του 1940, μια μικρή Ελλάδα κλήθηκε να κοιτάξει κατάματα μια δύναμη πολύ μεγαλύτερη από εκείνη. 

Οι αριθμοί έλεγαν να φοβηθεί. 

Η λογική έλεγε να υποχωρήσει. 

Όμως η ψυχή της απάντησε διαφορετικά. 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥΣ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Πώς πρέπει να τιμούμε τους ήρωες και τις ηρωίδες του πολέμου του 1940-41;

1. Τους τιμούμε όταν σεβόμαστε τις αξίες και τα ιδανικά τους. Όταν διδάσκουμε στα παιδιά μας με ποιο όραμα πολέμησαν οι Έλληνες κατά των σιδερόφρακτων Ιταλών. Ο σεβασμός των στρατιωτών μας στην Παναγία, την Υπέρμαχο Στρατηγό, τούς οδήγησε σε ανδραγαθήματα. Γράφει σχετικά ο λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης:

«Όταν η Ελλάδα έκαμε το θαύμα του ’40-’41, οι Έλληνες στρατιώτες έβλεπαν την Υπέρμαχον του Βυζαντίου να πολεμά επικεφαλής των τους κτηνώδεις επιδρομείς. Πήγα και τους είδα, εκεί στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αυτούς τους νεαρούς ήρωες των ημερών μας. Και όλοι είχαν κρεμασμένη στο στήθος ή στον ορθοστάτη του παγωμένου τους αντίσκηνου την εικόνα της Βυζαντινής Υπερμάχου. Σαν να ήταν όχι πολεμιστές του Γεωργίου του Β’, αλλά του Τσιμισκή, του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου ή του τελευταίου Παλαιολόγου».

Ξέρεις τί είναι Ήρωας; - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Ξέρεις τί είναι Ήρωας;

Κάποιος, που ενώ φοβάται, κρύβει το φόβο του πίσω από ένα πλατύ χαμόγελο και φεύγει για το Μέτωπο, γιατί θέλει να δώσει θάρρος σε αυτούς που μένουν πίσω…

Ξέρεις τί είναι Ήρωας;

Κάποιος, που χίλιες ευκαιρίες έχει να τα παρατήσει ή να τρέξει να κρυφτεί, αλλά δεν κλείνει τα μάτια και τα αυτιά του την ώρα που η Πατρίδα τον φωνάζει…

Ξέρεις τί είναι Ήρωας;

Κάποιος που αφήνει πίσω του γυναίκα και παιδιά για να πολεμήσει για χάρη άλλων γυναικών που δεν γνώρισε ποτέ του. Για να πολεμήσει για χάρη παιδιών που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί. Για να πολεμήσει ακόμα και για χάρη ανθρώπων με τους οποίους μπορεί να διαφωνεί… Ανθρώπων που στην καθημερινότητά του, μπορεί να τον πληγώνουν.

Η «Παναγιά της Νίκης» του Γιάννη Τσαρούχη

Η «Παναγιά της Νίκης». Η διάσημη εικόνα που ζωγράφισε ο Γιάννης Τσαρούχης μετά το όραμα ενός στρατιώτη στο μέτωπο. Τι απέγινε το εκκλησάκι που χτίστηκε στο σημείο με έρανο του στρατεύματος. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου δεν ήταν λίγοι οι στρατιώτες που ανέφεραν ότι σε δύσκολες στιγμές στο μέτωπο, αναζήτησαν στήριγμα στο θεό και προσευχήθηκαν στην Παναγία για να τους προστατεύσει. 

Κάποιοι από αυτούς που βρέθηκαν σε μεγάλη δοκιμασία, ανέφεραν ότι είχαν δει ακόμα και οράματα με την μορφή της Παναγίας. Η διήγησή τους εκείνες τις δύσκολες ώρες του πολέμου, διαδόθηκαν σαν αστραπή μέσα στο στράτευμα. Μία τέτοια αναφορά έγινε η αφορμή για να εμπνευστεί και να ζωγραφίσει ο Γιάννης Τσαρούχης την περίφημη «Παναγία της Νίκης».

Ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο η ένδοξη νίκη των Ελλήνων το 1940.

Εν Θεσσαλονίκη τη 28η Οκτωβρίου 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Η μεγάλη θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης, την οποία καθιέρωσε η αγία μας Εκκλησία να εορτάζουμε σήμερα κατόπιν μεταθέσεώς της από την 1η Οκτωβρίου, όπου εορταζόταν παλαιότερα, είναι ταυτόχρονα για μας τους Έλληνες και εθνική εορτή. Είναι ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο, όχι μόνο διότι πολλές φορές κατά το παρελθόν στην ιστορική πορεία της πατριδος μας κατ’ εξαίρετο τρόπο έδειξε στο μικρό έθνος μας την πρόνοια και την προστασία της, αλλά και διότι για μια ακόμη φορά απέδειξε την θαυμαστή σκέπη της στο έπος του 40, στην θαυμαστή νίκη της απέναντι στις πανίσχυρες στρατιωτικές δυνάμεις του ιταλικού φασισμού. Η Υπεραγία Θεοτόκος υπήρξε για μια ακόμη φορά η Υπέρμαχος Στρατηγός, στην οποία οφείλει το έθνος μας να αναγράψει «τα νικητήρια». Δεν χωράει αμφιβολία, ότι η ένδοξος νίκη των Ελλήνων το 1940 αποτελεί ένα θαύμα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Καταρρέει ο μύθος του κεραυνοβόλου πολέμου κατά της Ελλάδας το 1941: Πώς η μορφολογία της χώρας μας «φρέναρε» τη γερμανική προέλαση

Η νέα ιστορική μελέτη του Jeffrey Plowman που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Archive» αμφισβητεί τον μύθο της ασταμάτητης Βέρμαχτ

Στα γερμανικά «Blitzkrieg» αποκαλείται ο κεραυνοβόλος πόλεμος. Πρόκειται για μια στρατιωτική τακτική που βασίζεται στην ταχύτητα, τον αιφνιδιασμό και τη συγκεντρωμένη ισχύ των όπλων, με σκοπό τη γρήγορη διάσπαση των εχθρικών γραμμών πριν ο αντίπαλος προλάβει να οργανώσει την άμυνά του. Η τακτική αυτή εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία από τη ναζιστική Γερμανία τα πρώτα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για παράδειγμα κατά την εισβολή στην Πολωνία και τη Γαλλία, δημιουργώντας τον μύθο μιας ασταμάτητης πολεμικής μηχανής. Όμως, στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας τον Απρίλιο του 1941, η πραγματικότητα ήταν πιο σύνθετη.

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Tερεντίου και Nεονίλλης των ομοζύγων. Kαι των τέκνων αυτών, Σαρβήλου, Nιτά, Iέρακος, Θεοδούλου, Φωτίου, Bήλης και Eυνίκης (28 Οκτωβρίου)

Συν επτά τέκνοις η δυάς των συζύγων,

Tιμήν τομήν ηγείτο την εκ του ξίφους.

Δειρήν ογδοάτη γε Tερέντιος εικάδι κάρθη.

Μαρτύριο των Aγίων Tερεντίου και Nεονίλλης των ομοζύγων και των τέκνων αυτών. 

Μηνολόγιο Οξφόρδης (14ος αι.)

Oύτοι όλοι ευρίσκοντο μέσα εις ένα οσπήτιον, ως ένα γένος όντες. Kαι κρυπτώς ελάτρευον τον Θεόν. Όθεν διαβάλλονται εις τον ηγεμόνα και παρασταίνονται εις το αυτού κριτήριον. Eπειδή δε ωμολόγησαν μεν τον Xριστόν Θεόν αληθινόν, τα δε είδωλα επεριγέλασαν, διά τούτο κρεμασθέντες, καταξεσχίζονται άσπλαγχνα. Kαι καταρραντίζονται άνωθεν αι πληγαί των με ξύδι δριμύτατον και άλας. Yποκάτω δε φλογίζονται με πυρκαϊάν. Oι δε Άγιοι ταύτα πάσχοντες, επροσηύχοντο, και με σιωπηλήν φωνήν επαρακίνουν ένας τον άλλον εις το μαρτύριον. Λοιπόν δεν επαρέβλεψεν ο Kύριος την προσευχήν τους. Aλλά Άγγελοι αοράτως ηλευθέρωσαν αυτούς από τα δεσμά, και ιάτρευσαν τας πληγάς των.

Η Παναγία στο Βορειοηπειρωτικό Μέτωπο

 

Ο Ανθυπασπιστής Νικόλαος Γκάτζιαρος, αφηγείται μπροστά στην κάμερα το συγκλονιστικό θαύμα της Παναγίας που έζησε ο ίδιος στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940. Η μαρτυρία ηλικιωμένου μαχητή αξιωματικού Ανθυπασπιστή είναι καταγεγραμμένη αναφορά στο βιβλίο του Στρατηγού Κατσιμήτρου.

πηγή: https://enromiosini.gr/

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 26η Οκτωβρίου 2026

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

(Μαρτυρία, διακονία και θυσία μέσα στις πιο σκοτεινές ημέρες της νεότερης Ελλάδας)

Εορτάζουμε και εφέτος την Εθνική μας Επέτειο του «ΟΧΙ», τα ηρωικά κατορθώματα των στρατευμένων προγόνων μας, οι οποίοι έγραψαν στα χιονισμένα, παγωμένα και δύσβατα ηπειρωτικά βουνά σελίδες δόξας, αποκρούοντας και νικώντας μια πανίσχυρη και πάνοπλη αυτοκρατορία, προς θαυμασμό όλου του τότε πολιτισμένου και ελευθέρου κόσμου!

Τιμάμε επίσης και την καθολική ηρωική αντίσταση του λαού μας κατά την τραγική περίοδο της Κατοχής, ο οποίος υπέμεινε με καρτερία και αξιοπρέπεια τις αφάνταστες δυσκολίες, την φοβερή και φονική πείνα, την στέρηση των στοιχειωδών ελευθεριών του, τους βασανισμούς, τις φυλακίσεις, τις εκτελέσεις και την καταστροφή των υποδομών του από τους νεοβάρβαρους τυράννους του.

«Θρησκευόμενος ή άνθρωπος του Θεού;» - π. Γεώργιος Σχοινάς

 πηγή: https://youtu.be/mIiukYB44yc?t=291

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Nέστορος (27 Οκτωβρίου)

Oμού Λυαίον και λύμην την της πλάνης,

Kτείνας ο Nέστωρ τέμνεται διά ξίφους.

Eικάδι εβδομάτη αποκέρσαν Nέστορα κεδνόν.

Ἅγιος Νέστωρ, ναὸς Ἁγίου Σωζομένου, Γαλάτα Κύπρος

Oύτος ο Άγιος Nέστωρ ήτον πολλά νέος κατά την ηλικίαν εκείνην, κατά την οποίαν αρχίζουν να φυτρόνουν αι τρίχες των γενείων, ήτον δε γλυκύς εις την θεωρίαν. Ωραίος εις το κάλλος, και γνώριμος του Aγίου ενδόξου Mάρτυρος Δημητρίου. Oύτος λοιπόν βλέπωντας, πως ο βασιλεύς Mαξιμιανός έχαιρε και ηγάπα ένα βάρβαρον, Λυαίον ονομαζόμενον· και πως εκαυχάτο μεγάλως εις την ανδρίαν του βαρβάρου εκείνου, και εις τας νίκας οπού έκαμνε με όσους επάλευε· ταύτα, λέγω, βλέπων ο μακάριος Nέστωρ, εμίσησε την τοιαύτην υπερηφάνειαν του Λυαίου. Bλέπων δε και τα θαύματα του Aγίου Δημητρίου, έλαβε θάρρος, ότι αν μόνον αρματωθή με τας ευχάς εκείνου, και πολεμήση τον βάρβαρον Λυαίον, έχει βέβαια διά να τον νικήση. Όθεν προστρέχει εις τον μέγαν Δημήτριον. Kαι πεσών εις τους πόδας αυτού, δούλε του Θεού Δημήτριε, λέγει, εγώ είμαι πρόθυμος να μονομαχήσω με τον Λυαίον. Διά τούτο εύξαι διά λόγου μου, επικαλεσάμενος το όνομα του Xριστού.

Η Συγκλονιστική μυροβλυσία του Αγίου Δημητρίου το 1987

Στην ανάρτηση αυτή θα αναφερθούμε στο θαύμα της μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, εντός του Ιερού Ναού του στη Θεσσαλονίκη, κατά το έτος 1987,

όπως την διηγείται ο τότε διάκονος του Ναού και σημερινός Εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Σαράντα Εκκλησιών Θεσσαλονίκης, π. Χρήστος Κότιος.

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών.