Πότε να γίνεται η ευχή;

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76). Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.

Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για... το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

Κέρασμα από τον Άγιο παπά – Τύχωνα, στο υπαίθριο αρχονταρίκι στην Καψάλα

Για μια στιγμή βλέπω ένα λαμπρό γέρο καλόγερο –τα τριμμένα ράσα, το κοντό ζωστικό έκρυβαν έναν άρχοντα. Η λάμψη του προσώπου του, η μακριά γενειάδα του, η γλυκειά ομιλία του, η αγάπη και η απλότητά του γέμισαν την καρδιά μου χαρά και συγκίνηση. Δίχως να ξέρω ποιος ήταν, ήθελα να τον προσκυνήσω, να λάβω την ευλογία του. Πίστευα πως η ευλογία του ήταν ευλογία Χριστού.

Σαν διψασμένος κάθησα για λίγο κοντά του, να τον ρωτήσω:

-Που μένεις;

-Ερημίτης, μου απάντησε. Θαύμασα και ζήτησα πάλι να με ευλογήση…

Καθίσαμε στον καναπέ και επέμενα να τον ρωτώ, που μένει. Τέλος μου είπε:

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Γερασίμου του Iορδανίτου (4 Μαρτίου)

Yπηρέτης θηρ τω Γερασίμω γέρας,

Θήρας παθών κτείναντι πριν λήξαι βίου.

Tη δε τετάρτη Γεράσιμος βιότοιο απέπτη.

Όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης. Τοιχογραφία του 14ου αιώνα μ.Χ. στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Ορφανού στη Θεσσαλονίκη

Oύτος ο Όσιος Γεράσιμος ήτον κατά τους χρόνους Kωνσταντίνου του βασιλέως, του καλουμένου Πωγωνάτου, εν έτει χο΄ [670], ως λέγει Σωφρόνιος ο Iεροσολύμων ο τον Bίον του Oσίου τούτου γράψας1. Παιδιόθεν δε στοιχειωθείς με τον φόβον του Θεού, και το σχήμα των Mοναχών ενδυθείς, επήγεν εις την βαθυτέραν έρημον της Θηβαΐδος. Eις τόσον δε ύψος αρετών έφθασε, και τόσην οικειότητα έλαβε προς τον Θεόν, διατί εφύλαξε το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν καθαρόν, ώστε οπού, είχεν υποκάτω εις την εξουσίαν του και αυτά τα άγρια θηρία. Διότι ένα λεοντάρι τον υπηρέτει, το οποίον κοντά εις τας άλλας υπηρεσίας, οπού έκαμνε του Oσίου, είχε και το διακόνημα αυτό, το να βόσκη τον γαΐδαρον, οπού έφερνε το νερόν εις τον Όσιον. Mίαν φοράν δε επέρασαν από εκεί μερικοί πραγματευταί, και βλέποντες τον γαΐδαρον μοναχόν, έκλεψαν αυτόν, το δε λεοντάρι εκοιμάτο και δεν αισθάνθηκεν. Όθεν το βράδυ εγύρισεν εις τον Όσιον χωρίς να έχη μαζί του τον γαΐδαρον κατά την συνήθειαν.

Ο πιτσιρικάς, ο άγιος και το λιοντάρι (κινούμενα σχέδια)

 

Επιτέλους μια ελληνική παραγωγή, και στην ελληνική γλώσσα, για τα μικρά παιδιά που δεν ξέρουν να διαβάζουν, αλλά και για τα μεγαλύτερα, που... βαριούνται να διαβάσουν! Δόξα τω Θεώ. Νά 'ναι ευλογημένοι οι συντελεστές...

Απολαύστε το, καθώς και τις άλλες ταινίες κινουμένων σχεδίων στο blog μας και στο YT.

Δες και: Οι άγιοι και τα ζώα.

Η βιογραφία του αγίου Γεράσιμου του Ιορδανίτη

πηγή: https://o-nekros.blogspot.com/

Ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν ἄνθρωποι: σαρκικοί, ψυχικοὶ καὶ πνευματικοί...

Ἅγιος Ἄνθιμος τῆς Χίου

«Ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν ἄνθρωποι: σαρκικοί, ψυχικοὶ καὶ πνευματικοί. 

Ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος θέλει ὅλα τὰ τῆς σαρκός -ζητεῖ τὴν ἀνάπαυση, ἀγαπᾶ τοὺς ἐπαίνους, δὲν θέλει νὰ τὸν ὑβρίσουν, δὲν δέχεται νὰ τοῦ κόψουν τὸ θέλημά του, ὑπερασπίζει τὸν ἑαυτό του καὶ ζητεῖ ὅλα ὅσα εἶναι πρὸς ἀνάπαυση τοῦ σαρκίου του. 

Ὁ ψυχικὸς πάλι δὲν θέλει νὰ ἀδικήσει, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ τὸν ἀδικήσουν. Δὲν κατηγορεῖ, ἀλλὰ δὲν θέλει καὶ νὰ τὸν κατηγορήσουν ἐὰν τοῦ συμβεῖ μία ὕβρις ἢ ἀδικία, ἢ τὸν περιφρονήσουν, δὲν ὁμιλεῖ μέν, ἀλλὰ θλίβεται καὶ λυπᾶται πὼς νὰ τοῦ τὸ κάμουν· αὐτὸς εἶναι ὁ ψυχικός. 

Ὁ δὲ πνευματικὸς ἄνθρωπος σκέπτεται ὅλο τὰ τοῦ πνεύματος· ἂν ἀδικηθεῖ χαίρει· ἂν ὑβριστεῖ, εὐχαριστεῖται· ἂν τοῦ κόψουν τὸ θέλημά του, εὐφραίνεται· ὅ,τι καὶ ἂν τοῦ συμβεῖ λυπηρό, θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του ὅτι τοῦ πρέπουν ὅλα αὐτά, καὶ θέλει ὅλο νὰ τὸν περιφρονοῦν καὶ νὰ τὸν ἐξευτελίζουν».

πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/

Χτύπημα στο Ντουμπάι: Οι πύραυλοι ξύπνησαν τη «Βαβέλ» από το όργιο της ματαιοδοξίας της

Μια παγκόσμια μητρόπολη της διεστραμμένης ελίτ έγινε... σκορποχώρι μόλις έφυγε από τη μέση το απατηλό παραπέτασμα της ασφάλειας

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Μέσα στο πολεμικό χάος της Μέσης Ανατολής από τον πόλεμο των ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του Ιράν, έχει νομίζω ενδιαφέρον να σταθούμε σε όσα έγιναν στο περιλάλητο Ντουμπάι. Η πόλη που είχε γίνει παγκόσμιο σύμβολο καπιταλιστικής μακαριότητας, είδε την υπέρμετρη ματαιοδοξία της να γίνεται «ελβετικό τυρί» από ιρανικούς πυραύλους.

Αυτή η «Βαβέλ» της απύθμενης κενοδοξίας, της επιδειξιομανίας, των νεόπλουτων «influencers», της πολυτελούς πορνείας, των οργίων, των εμετικών «porta potty parties» και όλων των βδελυρών έξεων που ενώνουν την ελίτ Ανατολής και Δύσης, είδε το σύννεφο της ουτοπίας να διαλύεται από μια «βροχή» πυραυλικής πραγματικότητας.

Ἡμέρα μνήμης τοῦ ἥρωα τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ Σταυραετοῦ τοῦ Μαχαιρά (3 Μαρτίου)

Η ανωτέρω φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε τον Μάρτιο του 1956 από τον 16χρονο Κώστα Πισσαρίδη, στην ταράτσα της οικίας του Παπαχριστόδουλου στον Αγρό, με τα ράσα και τα γυαλιά μυωπίας του ιδίου. Σκοπός της φωτογράφησης ήταν η έκδοση ψεύτικης ταυτότητας κατά την παραμονή του στο μοναστήρι του Μαχαιρά την περίοδο που ανάρρωνε από εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας (Μάρτης-Ιούνης 1956). Παρά την εντολή του Αυξεντίου να καταστραφούν τα αρνητικά της φωτογραφίας με το πέρας της αποστολής, ο Κώστας Πισσαρίδης φύλαξε τα αρνητικά και τα αποκάλυψε μετά το τέλος του Αγώνα. Η φωτογραφία αυτή έχει ψηφιοποιηθεί από τα αρνητικά που μας παραχώρησε η κόρη του Κώστα Πισσαρίδη, Γιαννούλα τον περασμένο χρόνο στον Αγρό.

Γράφει ὁ Κώστας Πρωτοπαπάς, Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

«Ἀρκετά δίδαξα μέχρι τώρα στά παλληκάρια μου, πῶς νά κρατᾶνε τά ὄπλα καί νά πολεμοῦν. Καιρός εἶναι νά τούς δείξω καί πῶς νά πεθαίνουν»!

Ο διαχρονικός και προφητικός λόγος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς – “Πόλεμος και Βίβλος”

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) έλαβε μέρος τον Αύγουστο του 1927 σε ένα συνέδριο στο Williamstown της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ) με θέμα “Η δικτατορία ενάντια στη δημοκρατία στην Ευρώπη”. Η εντύπωση που προκάλεσε περιγράφεται από το δημοσιογράφο της τοπικής εφημερίδας με τα καλύτερα λόγια, τόσο για τις θέσεις που ανέπτυξε, όσο και εν γένει για το παρουσιαστικό του. Μετά το συνέδριο αποχώρησε συνοδευόμενος από μια παρέα για τη Νέα Υόρκη και από εκεί για μία ήμερα όλοι βρέθηκαν στην εξοχική κατοικία ενός μέλους της παρέας στη Βοστώνη. Την επομένη ο Άγιος ξεκίνησε το ταξίδι του για την Ευρώπη. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού έγραψε το “Πόλεμος και Βίβλος” που για πρώτη φορά εξεδόθη το 1932.

Ακολουθούν επιλεγμένα αποσπάσματα από το σπουδαίο αυτό σύγγραμμα.

“Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια”

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά.. δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να προκύψη από αυτό καλό.

Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό.

Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη.

Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΝΗΣΤΕΥΟΥΝ ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΙΣΧΥΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Πρωτ. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι γονείς στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους είναι να μην τους λένε ποτέ όχι σε ό,τι ζητούν.

Δεν είναι δυνατόν το παιδί του γείτονα να έχει τάμπλετ και το δικό μας να μην έχει, ασχέτως αν το χρειάζεται ή όχι.

Η νηστεία είναι μια αφορμή να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας, ώστε όταν αργότερα συναντήσουν δυσκολίες και στερήσεις στη ζωή τους να μην απελπιστούν αλλά να αγωνίζονται.

Ας τους υπενθυμίζουμε κάθε Τετάρτη και Παρασκευή:«Παιδί μου ο Χριστός έπαθε και σταυρώθηκε ως άνθρωπος, χωρίς να φταίει σε τίποτα για να μας γλυτώσει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο. Όταν εμείς νηστεύουμε τις δύο αυτές ημέρες Του εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας. Η νηστεία μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τα υλικά αγαθά και να αγωνιζόμαστε περισσότερο για την απόκτηση των αρετών».

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ: Η ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ;

MINDFULNESS ΚΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ – ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ, ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ: Η ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ;

Ἡ λέξη «ἐνσυναίσθηση» ἀκούγεται σήμερα παντοῦ. Στήν ἐκπαίδευση, στήν ψυχολογία, στή δημόσια συζήτηση, ἀκόμη καί στόν ἐκκλησιαστικό λόγο. Παρουσιάζεται ὡς ἡ ὕψιστη ἀνθρώπινη ἀρετή, ὡς προϋπόθεση εἰρηνικῆς συνύπαρξης καί ὡς θεραπευτικό κλειδί γιά τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Πολλοί τήν ταυτίζουν ἀβασάνιστα μέ τή χριστιανική ἀγάπη — καί ἡ Ἐκκλησία, πού κατέχει τόν πληρέστερο λόγο γιά τόν ἄνθρωπο καί τίς σχέσεις του, ἔχει τόσο τή δυνατότητα ὅσο καί τήν εὐθύνη νά διακρίνει μέ σαφήνεια.

Ἡ ταύτιση αὐτή δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνακριβής. Πίσω ἀπό αὐτή τή φαινομενικά ἀθώα ἔννοια κρύβεται μιά βαθύτερη πολιτισμική καί πνευματική μετατόπιση· καί εἶναι ἀκριβῶς ἡ πλούσια ἀνθρωπολογική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνη πού μπορεῖ νά τήν ἀναγνωρίσει καί νά ἀπαντήσει μέ ἐπάρκεια.

Μνήμη των Aγίων Mαρτύρων Eυτροπίου, Kλεονίκου και Bασιλίσκου (3 Μαρτίου)

Εις τον Ευτρόπιον

O χρηστός ημίν Eυτρόπιος τους τρόπους,

Eφεύρε Xριστόν και τέλος διά ξίφους.

Εις τον Κλεόνικον

Kαι Kλεόνικος ευκλεά νίκην έχει,

Σταυρώ κρεμασθείς, ως ο Xριστός μου πάλαι.

Εις τον Βασιλίσκον

Eιρκτήν το σώμα και προ της ειρκτής έχων,

Eιρκτών λυτρούται Bασιλίσκος εκ δύω.

Eν ξύλω Eυτρόπιος σταυροίο τρίτη αεθλεύει.

Μαρτύριο της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ευθαλίας και των Αγίων Ευτροπίου και Κλεονίκου. 

Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι (Κοσσυφοπέδιο)

Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει σϟϛ΄ [296], καταγόμενοι μεν από την Aμάσσειαν, η οποία είναι πόλις διάσημος της εν Πόντω Kαππαδοκίας. Συγγενείς δε όντες και συστρατιώται με τον Άγιον Θεόδωρον τον Tήρωνα. Oύτοι λοιπόν διαβαλθέντες εις τον ηγεμόνα Aσκληπιοδότην, δέρνονται δυνατά. O δε Άγιος Eυτρόπιος δέχεται και εις το στόμα πληγάς, επειδή ύβρισε τον ηγεμόνα. Kαι οι μεν δέρνοντες αυτούς στρατιώται, παρελύθησαν και απέκαμον, οι δε δερνόμενοι Άγιοι, έγιναν υγιείς, με το να εφάνη ο Kύριος εις αυτούς, και ο Άγιος Mάρτυς Θεόδωρος ο Tήρων. Tούτο δε το παράδοξον θαύμα βλέποντες πολλοί άπιστοι, επίστευσαν εις τον Xριστόν, όθεν και απεκεφαλίσθησαν. Tαύτα βλέπων και ο ηγεμών, εμεταβλήθη, και εδοκίμαζε με κολακείας να μεταβάλη από την πίστιν του Xριστού τον Άγιον Kλεόνικον.