Η ωφέλεια του Ιερού Σαρανταλείτουργου

 

Αγαπητοί Αναγνώστες ο μήνας Νοέμβριος διακρίνεται για την μνήμη λαοφιλών Αγίων αλλά και για το γεγονός ότι από τα μισά αυτού του μήνα ξεκινά η προετοιμασία μας για την μεγάλη Εορτή των Χριστουγέννων με την ανάλογη νηστεία και εγκράτεια.

Στα πλαίσια αυτά πολλές Ενορίες τελούν το λεγόμενο Ιερό Σαρανταλείτουργο. Στο άρθρο μας αυτό θα μιλήσουμε για το τι είναι το Ιερό Σαρανταλείτουργο και για την μεγάλη ωφέλεια που φέρνει σε όσους συνειδητά μετέχουν σε αυτό! Ας προχωρήσουμε λοιπόν…!

Ιερό Σαρανταλείτουργο λέγεται η τέλεση της Θείας Λειτουργίας επί σαράντα συνεχείς ημέρες. Οι σαράντα αυτές λειτουργίες γίνονται υπέρ υγείας των ζώντων και ιδιαιτέρως υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων Χριστιανών. Το Σαρανταλείτουργο υπέρ ζώντων και κεκοιμημένων γίνεται συνήθως τις ημέρες της νηστείας των Χριστουγέννων από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι την 24 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με την παράδοσή μας, στο Σαρανταλείτουργο μνημονεύονται από την πρώτη μέχρι την τεσσαρακοστή ημέρα, όσοι έχουν “φύγει” από μας προς τον Κύριον. Το Σαρανταλείτουργο δεν μπορεί να γίνει κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιατί στις πένθιμες και αυστηρές ημέρες της νηστείας δεν γίνονται Λειτουργίες παρά μόνο το Σάββατο και την Κυριακή. Η Θεία Λειτουργία είναι θυσία λατρευτική και ευχαριστήρια, ικετευτική και πρεσβευτική. Αλλά συγχρόνως είναι και θυσία εξιλασμού.

Ἡ συμπροσευχὴ (40) ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Κ

άποτε ἕνας μοναχός, ποὺ ὀνομαζόταν Ἰσαάκ, δοκίμαζε δυνατὸ σαρκικὸ πόλεμο καὶ ἦταν γι’ αὐτὸ γεμάτος θλίψη καὶ ἀθυμία. Ἦλθε γρήγορα στὸν ὅσιο Ἰωάννη, τὸν συγγραφέα τῆς Κλίμακος, καὶ μὲ δάκρυα καὶ ἀναστεναγμοὺς τοῦ φα νέρωσε τὸν ἐσωτερικό του πόλεμο. Ὁ πανθαύμαστος, ἀφοῦ θαύμασε τὴν πίστη καὶ τὴν ταπείνωση τοῦ ἀδελφοῦ, τοῦ λέγει:

-«Ἔλα, ἀδελφέ μου, νὰ προσευχηθοῦμε ἀπὸ κοινοῦ καὶ ὁ ἀγαθὸς καὶ εὐσπλαχνικὸς Θεὸς δὲν θὰ παραβλέψει τὴν ἱκεσία μας». δὲν εἶχαν τελειώσει ἀκόμη τὴν προσευχή τους καὶ ὁ εὔσπλαχνος Θεὸς ἱκανοποίησε τὸ αἴτημα τοῦ δούλου του καὶ ἀπέδειξε ἔτσι ἀληθινὸ τὸν προφήτη Δαβὶδ ποὺ ἔλεγε «ἐγγὺς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν, πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ. Θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν ποιήσει καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούσεται καὶ σώσει αὐτούς» (πρβλ. Ψαλμ. 144, 28-19). Ὁ ὄφις δέ, ὁ δαίμονας δηλαδὴ τοῦ σαρκικοῦ πολέμου, χτυπημένος μὲ τὸ μαστίγιο τῆς θερμῆς προσευχῆς τοῦ Ὁσίου δραπέτευσε. Ὁ πρώην ἀσθενὴς ἀντιλήφθηκε τὸν ἑαυτό του ἐντελῶς θεραπευμένο καὶ ἀνενόχλητο πλέον. Θαύμαζε γι’ αὐτὸ καὶ γεμάτος ἔκπληξη εὐγνωμονοῦσε τὸν Θεὸ ποὺ δόξασε τὸν δοῦλο Του, ἀλλὰ καὶ τὸν δοῦλο Του ποὺ δοξάστηκε.

Ὁ χειρότερος ἐχθρὸς (39) ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Α

ναφέρεται στὸ Γεροντικὸ ἕνα περιστατικὸ γιὰ ἕναν γέροντα ποὺ εἶχε ἕνα κελὶ μὲ δώδεκα ἀδελφοὺς ποὺ ἀσκήτευαν μαζί. Κάποια φορὰ ἕνας ἀδελφός, ὅταν πῆγε στὴν πόλη, ἔπεσε σὲ φοβερὸ πειρασμὸ καὶ πόρνευσε. Ἔκτοτε συχνὰ κατέβαινε στὴν πόλη προφασιζόμενος τὶς δουλειὲς τοῦ κελιοῦ καὶ ἔπεφτε στὴν ἁμαρτία. Τοῦ εἶχε γίνει πάθος καὶ μεγάλη ἀδυναμία. Οἱ ἀδελφοὶ τὸ ἀντιλήφθησαν καὶ τὸ εἶπαν στὸν Γέροντα γιὰ νὰ λάβει τὰ μέτρα του. Τὰ πράγματα δὲν διορθώνονταν καὶ ὁ ἀδελφὸς παρέμενε στὴν ἴδια κατάσταση. Οἱ ἄλλοι κατηγοροῦσαν τὸν Γέροντα καὶ τὸν ἀπέλπιζαν γιὰ τὴν ἀνοχὴ ποὺ δείχνει. Συνεχῶς τοῦ πρότειναν τὴν ἐκδίωξη τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ἕνας τέτοιος μοναχὸς μαγάριζε τὸ κοινόβιό τους καὶ ξέπεφτε ἡ αἴγλη τοῦ προσώπου των. Ὁ Γέροντας δὲν ἔπεφτε στὸν πειρασμὸ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν, ἀλλὰ πάλευε ὑπομονετικὰ μὲ προσευχὴ ἀγάπης γιὰ τὸν πεσμένο ἀδελφό.

Κάποια μέρα ποὺ γύρισε ὁ ἀδελφὸς ἀπὸ τὴν πόλη ἀγχωμένος καὶ ἐνοχικὸς μπῆκε γρήγορα στὸ κελί του. Σὲ λίγο χτύπησε τὴν πόρτα του ὁ Γέροντας καὶ μπῆκε. Στεκόταν ἄβολα μπροστὰ στὸν πνευματικό του. Ὁ γέροντας γιὰ μία στιγμὴ εἶδε στὴν κρεμάστρα του ἕνα μαῦρο γυναικεῖο ἐπανωφόρι. Ὁ ἀδελφὸς φεύγοντας βιαστικὸς ἀπὸ τὴν πόρνη εἶχε πάρει τὸ δικό της ροῦχο ἀντὶ γιὰ τὸ δικό του. Γυρίζει καὶ τοῦ λέει:

-«Τί εἶναι αὐτό;».

Τὸ σβησμένο ἡφαίστειο (38) ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Ε

νας σύγχρονος χαρισματικὸς Γέροντας, ὁ πατὴρ Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, ἦταν ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς καὶ τῶν οὐρανίων ἀποκαλύψεων. Ἔζησε ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς προσευχῆς καὶ τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα σὲ ἀποκαλύψεις καὶ στὴ θεωρία τοῦ ἀκτίστου φωτός. Ἐξομολογητικὰ μᾶς παρουσιάζει τὴ διαδικασία τῆς καρδιᾶς τοῦ πιστοῦ πῶς μπορεῖ νὰ ἀναθερμανθεῖ καὶ νὰ ζήσει ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς προσευχῆς καὶ τῆς ἐπίσκεψης τοῦ Χριστοῦ ἐμφανῶς. Δὲν εἶναι λόγια καὶ θεωρίες, ἀλλὰ ὄντως μία ἐμπειρία ὁλόκληρης ἀσκητικῆς ζωῆς. Ἡ καρδιά μας ὁμοιάζει, ἔλεγε, «μὲ ἐσβεσμένον ἡφαίστειον» καὶ πρέπει νὰ τὴν θερμάνουμε μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς προσευχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, ἐλέησόν με». Μία θερμάστρα, ὅταν τὴν ἀφήσεις χωρὶς ξύλα, σβήνει, ἔλεγε ἕνας ἄλλος, ὁ ἅγιος Δωρόθεος, καὶ πρέπει νὰ ἀνοίξεις τὴν στάχτη, νὰ βρεῖς λίγα ζώπυρα, νὰ βάλλεις ξύλα καὶ φυσώντας λίγο λίγο νὰ τὴν ἀνάψεις καὶ νὰ ζεστάνει. Ὅταν ἡ καρδιὰ ἀρχίσει νὰ φυσᾶ καὶ νὰ ἀναπνέει τὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ, τότε ἀνάβει μία φωτιὰ μεγάλη ἀγάπης στὸν Κύριο καὶ δὲν μπορεῖς νὰ τὴν μαζέψεις. Ἡ προσευχὴ αὐτὴ ὅμως δὲν εἶναι μία τεχνικὴ ἐπανάληψη ἑνὸς λόγου ποὺ δὲν κινεῖται μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά. Ἡ σβησμένη καρδιά μας πρέπει νὰ ἀνθερμανθεῖ καὶ τὸ σβησμένο ἡφαίστειο νὰ γίνει ἐνεργό. Πῶς θὰ κινηθεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ ἐργασία καὶ ἡ ἀνάνηψη τῆς καρδιᾶς μας; Τρεῖς εἶναι οἱ καταστάσεις οἱ ὁποῖες κινοῦν σὰν μεγάλη δύναμη τὴν προσευχὴ αὐτὴ καὶ ἀναθερμαίνουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ τρίπτυχο αὐτὸ εἶναι ἡ ἀπόγνωση, ἡ φρίκη καὶ ὁ πόνος.

Ἀκηδία (37) ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Κ

άποτε ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος, ποὺ καθόταν μόνος στὴν ἐρημιά, ἔπεσε σὲ ἀκηδία πνευματική, τὸ λογικό του σκοτιίστηκε καὶ ἡ ἀπελπισία τὸν ἔζωνε ἀσφυκτικά. Γι’ αὐτὸ προσευχήθηκε στὸν Θεό: «Κύριε, θέλω νὰ σωθῶ καὶ δὲν μ’ ἀφήνουν οἱ λογισμοί. Τί νὰ κάνω γιὰ τὴ στενοχώρια μου αὐτή; Πῶς θὰ σωθῶ;».

Σὲ λίγο σηκώθηκε καὶ περπάτησε λίγο πιὸ κάτω. Βλέπει τότε ὁ Ἀντώνιος ἕναν ὅμοιο μὲ τὸν ἑαυτό του ποὺ καθόταν κι ἐργαζόταν. Ἔπειτα ἄφηνε τὴ δουλειά του, σηκωνόταν καὶ προσευχόταν. Μετὰ πάλι καθόταν κι ἔπλεκε συνέ χεια, καὶ πάλι σηκωνόταν καὶ προσευχόταν. Ἦταν δηλαδὴ ἄγγελος Κυρίου, ποὺ τὸν ἔστειλε ὁ Θεός, γιὰ νὰ διορθώσει τὴ ζωὴ τοῦ Ἀντωνίου καὶ νὰ ἐξασφαλίσει τὴ σωτηρία του.

Κι ἄκουσε ὁ Ἀντώνιος τὸν Ἄγγελο νὰ λέει: «Ἔτσι νὰ κάνεις καὶ θὰ σωθεῖς». Κι ὁ Ἀντώ νιος, μόλις τὸ ἄκουσε, γέμισε ἀπὸ χαρὰ καὶ πῆρε θάρρος. Ἔτσι ἔκανε κι αὐτὸς καὶ σώθηκε.

Ὁ μέγας ἀσκητής, ὁ ἅγιος Ἀντώνιος, βρέθηκε σὲ μεγάλο πειρασμό. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὁ πονηρὸς πειράζει ἰδιαίτερα τοὺς ἀγωνιστές, διότι, ἂν τοὺς ρίξει στὴν πτώση τῆς ἀπελπισίας, ἀπὸ πίσω τους πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μαθητές τους ἀκολουθοῦν. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι «πεποιθὼς ἑαυτῷ» καὶ νὰ νιώθει δυνατὸς καὶ νὰ μὴ φυλάγεται. Δόλια ὁ διάβολος τὸν ροκανίζει μὲ λογισμοὺς καὶ μὲ τὴν λιθώδη ἀκηδία γιὰ νὰ τὸν καταστρέψει. Ὁ ἅγιος ἐδῶ καταφεύγει ἐναγώνια στὴν προσευχὴ καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ ἀγγέλου Του ἀποκαλύπτει τὴν γιατρειὰ ἀπὸ τὸν πειρασμὸ αὐτό, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἐργασία. Ὅμως τί εἶναι ἀκηδία καὶ πῶς ἐπισκέπτεται τὸν ἄνθρωπο;

Ἡ εὐχαριστία, 36 ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

O

Ἰσαάκ, ὁ μαθητὴς τοῦ Ἀββᾶ Ἀπολλώ, ἀνάμεσα στὶς ἄλλες ἀρετές του, εἶχε καὶ ξεχωριστὴ εὐλάβεια γιὰ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ κοινωνήσει, ἑτοιμαζόταν μὲ προσευχὴ ἰδιαίτερη καὶ πνευματικὴ μελέτη. Ὅσο διαρκοῦσε ἡ Θεία Λειτουργία, δὲν ἄφηνε κανένα νὰ τοῦ μιλήσει μέσα στὴν ἐκκλησία, ὁποιαδ ήποτε ἀνάγκη κι ἂν παρουσιαζόταν. Ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀπόλυση ἔτρεχε στὸ κελί του σὰν νὰ τὸν κυνηγοῦσαν. Πήγαινε γιὰ νὰ διαβάσει τὴν Εὐχαριστία γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία. Γονάτιζε καὶ μὲ δάκρυα χαρᾶς εὐχαριστοῦσε τὸν Χριστὸ ποὺ κατοικοῦσε μέσα του.

Εἶχε γίνει συνήθεια στὴ Σκήτη νὰ δίνουν στοὺς Ἀδελφοὺς μετὰ τὴ Λειτουργία ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴν προσφορὰ κι ἕνα ποτήρι κρασί. Ὃ Ἰσαὰκ ποτὲ δὲ στάθηκε νὰ πάρει, γιὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσει ἔξω ἀπὸ τὸ κελί του καὶ σκορπιστεῖ ὁ νοῦς του.

― Γιατί μᾶς ἀποφεύγεις, ἀββᾶ, ὅταν ἔρχεσαι στὴν Ἐκκλη σία; τὸν ρώτησαν κάποτε οἱ νεώτεροι.

― Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς πληροφορήσει, ἀδελφοί μου, ἀποκρί θηκε ἐκεῖνος, πὼς δὲν ἀποφεύγω ἐσᾶς, ἀλλὰ τὴν πονηρία τοῦ διαβόλου. Ὅταν κρατᾶς ἀναμμένη λαμπάδα καὶ σταθεῖς πολλὴ ὥρα στὸν ἀέρα, δίχως ἄλλο θὰ σοῦ σβήσει. Τὸ ἴδιο παθαίνει κι ὁ νοῦς. Φωτίζεται ἀπὸ τὴ Χάρη τῶν Μυστηρίων στὴν Ἐκκλησία, μὰ σὰν ἀργοπορήσουμε ἔξω ἀπὸ τὸ κελί μας, φυσᾶ σ’ αὐτὸν ὁ ἄνεμος τῆς πολυπραγμοσύνης καὶ σβήνει ὁ ταλαίπωρος. Πηγαίνω γιὰ νὰ εὐχαριστήσω τὸν Θεό, γιὰ να μοῦ γίνει πιὸ μεγάλη ἡ χαρά μου.

Ὁ σκύλος, ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ.Τοπάλη

 

Σ

’ ἕνα μο ναστήρι ἐρχόταν κάθε τόσο ἕνας γέρος ἀ σκητὴς καὶ ζητοῦσε λίγη βοήθεια. Μ’ αὐτὰ ποὺ ἔ παιρνε τρεφόταν ἐκεῖνος καὶ βοηθοῦσε καὶ ἄλλους, πιὸ γέρους ἀπ’ αὐτόν. Πρόκειται γιά τόν ἐνάρετο Γέροντα Ἐνώχ τόν Ρουμάνο.

Μία μέρα ποὺ ἦλθε γιὰ τὴ συνηθισμένη του ἐπίσκεψη εἶπε σὲ κάποιον ἀδελφὸ τοῦ μοναστηριοῦ: «Δὲν πιστεύω νὰ στενοχωριέστε ποὺ ἔρχομαι καὶ ζητῶ βοήθεια. Ἂν εἶναι ἔτσι, δὲν πειράζει, μπορῶ νὰ μὴν ἔλθω ἄλλη φορά. Μὴ στενοχωριέστε, γιατί ὁ μοναχὸς εἶναι σὰν ἕνας σκύλος. Ἂν τοῦ δώσεις μιὰ κλωτσιά, καλὸ τοῦ κάνεις· ἂν δὲν τοῦ δώσεις κλω τσιά, ἀλλὰ τοῦ δώσεις ἕνα κόμματι ψωμί, κι αὐτὸ καλὸ εἶναι».

Ὁ Γέροντας αὐτός, παρόλο ποὺ εἶχε περάσει τὰ 75 του χρόνια, δὲν ἔχει ἀπαίτηση νὰ τὸν σέβεται κανείς. Ὁ ἴδιος θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του σὰν ἕνα σκύλο. Βάζει μετάνοια καὶ ζητᾶ εὐλογία ἀπὸ ὅλους: μονα χούς, δοκίμους καὶ προσκυνητές.

Ἔχει ὅμως ντυθεῖ μὲ μιὰ τέτοια ἀνέκφραστη χάρη, ποὺ γίνεται πανηγύρι χαρᾶς κάθε φορὰ ποὺ θὰ ἔλθει στὸ μοναστήρι. Ὅλοι, μοναχοὶ καὶ προσκυνη τές, συγκεντρώνονταν γύρω του, γιὰ νὰ ἀκούσουν τοὺς λόγους τῆς Χάριτος ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα του, γιὰ νὰ φωτισθοῦν ἀπὸ τὴ χαρὰ ποὺ ἐκπέμπει τὸ πρόσωπό του, χωρὶς ἐκεῖνος νὰ τὸ ὑποψιάζεται.

Τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα, 34 ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

O

ἀββᾶς Παφνούτιος, καθὼς περπατοῦσε στὸ δρόμο, συνέβηκε νὰ χαθεῖ λόγῳ τῆς ὁμίχλης καὶ νὰ βρεθεῖ κοντὰ σ’ ἕνα χωριό. Ἐκεῖ κοντὰ εἶδε κάποιους νὰ μαλώνουν καὶ σταμάτησε, γονάτισε καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται στὸν Θεὸ σκεφτόμενος τὰ δικά του ἁμαρτήματα. Προσευχόταν μὲ ἀγάπη καὶ γι’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς νὰ τοὺς κρίνει. Τότε στὴν ταπεινή του προσευχὴ ἦλθε Ἄγγελος μὲ τὴν ρομφαία του καὶ τοῦ λέγει «Παφνούτιε, ὅλοι ὅσοι κρίνουν τοὺς ἀδελφοὺς των θὰ καταστραφοῦν μ’ αὐτὴν τὴν ρομφαία. Τὸ δικό σου ὅμως ὄνομα, γιὰ τὸν λόγο ὅτι δὲν ἔκρινες τοὺς ἀδελφούς, ἀλλὰ ταπείνωσες τὸν ἑαυτό σου μπροστὰ στὸν Θεὸ σὰν νὰ ἔκαμες ἐσὺ τὴν ἁμαρτία, ἔχει γραφτεῖ στὴν βίβλο τῶν ζώντων».

Συχνὰ μιλᾶμε γιὰ τὴν ταπείνωση ἀλλὰ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τὴν βροῦμε, εἶναι σπάνιο λουλούδι. Συνήθως βλέπουμε μία ταπεινοσχημία, ποὺ εἶναι τόσο παγερὴ καὶ τόσο ἐπαγγελματική, σὰν ὑποκρισία καὶ θεατρινισμός. Ὁ ἅγιος Παφνούτιος ἦταν ὁ ταπεινὸς ποὺ δὲν ἔκρινε, ἀλλὰ προσευχόταν. Μόλις βρέθηκε μπροστὰ στοὺς ἀδελφοὺς ποὺ φανερὰ ἁμάρταναν, ἀμέσως ἔσκυψε καὶ σκεφτόταν τὰ δικά του ἁμαρτήματα. Προσευχόταν σὰν νὰ εἶναι δικές του οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀδελφῶν. Τοῦ βγῆκε πηγαῖα αὐτὴ ἡ ἀντίδραση τὴν ὥρα ποὺ οἱ ἀδελφοὶ ἁμάρταναν δημόσια.

Τὸ χάρισμα τῆς ἀγάπης, 33 ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

O

ἀββᾶς Μακάριος ἦταν ἕνας γέροντας ἅγιος ποὺ εἶχε μεγάλη ἀνεξικακία καί, παρόλο ποὺ οἱ ἄλλοι τοῦ φέρονταν ἄσχημα, ἔτρεχε ὁ ἴδιος γιὰ νὰ μονιάσει μαζί τους καὶ νὰ φέρει τὴν ἀγάπη. Καὶ τοῦ ἔλεγαν κάποιοι:

–     «Γιατί μειώνεις τόσο πολὺ τὸν ἑαυτό σου; Μά, οἱἄλλοι σὲ ἔβλαψαν, ἐσὺ δὲν τοὺς φέρθηκες ἄσχημα, γιατί πᾶς ἀπὸ πίσω τους γιὰ νὰ μονοιάσετε καὶ νὰ δείξεις ἀγάπη; Ἐσὺ εἶσαι ἅγιος ἄνθρωπος, μὲ τὸν τρόπο σου αὐτὸ μειώνεις τὸν ἑαυτό σου».

Καὶ ἐκεῖνος, ὁ ἀββᾶς Μακάριος, ἔλεγε:

–     «Δώδεκα χρόνια ὑπηρέτησα στὸν Κύριό μου καὶπάλευα στὴν προσευχή μου ζητώντας Του νὰ μοῦ δώσει τὸ χάρισμα αὐτὸ γιὰ νὰ μπορῶ νὰ ἔχω μὲ ὅλους ἀγάπη καὶ εἰρήνη καὶ τώρα μὲ συμβουλεύετε ὅλοι νὰ τὸ πετάξω;»

Ὁ σαλὸς (32) ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Κάποιος ἀπὸ τοὺς πατέρες, διαβάζουμε στὸ Γεροντικό, παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν πληροφορήσει σὲ πιὰ μέτρα ἁγιοσύνης ἔφτασε. Ὁ Θεὸς τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι στὸ τάδε μοναστήρι ὑπάρχει κάποιος ἀδελφὸς καλύτερος ἀπὸ αὐτόν. Ὁ γέροντας σηκώθηκε καὶ πῆγε στὸ Κοινόβιο. Ὁ ἡγούμενος τὸν δέχτηκε μὲ χαρά, γιατὶ ἦταν μεγάλος καὶ ὀνομαστός. Ὁ γέροντας τοῦ εἶπε ὅτι ἤθελε νὰ δεῖ ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς καὶ νὰ τοὺς χαιρετήσει. Ὁ ἡγούμενος ἔδωσε ἐντολὴ καὶ ἦλθαν οἱ ἀδελφοί, ἀλλὰ σὲ κανέναν ἀπ’ αὐτοὺς δὲν ἔνιωσε πληροφορία ὅτι εἶναι αὐτὸς γιὰ τὸν ὁποῖο τοῦ μίλησε ὁ Θεός. Ὁ γέροντας πῆρε τὸν λόγο καὶ ρώτησε:

-«Ὑπάρχει κανένας ἄλλος ἀδελφὸς ποὺ δὲν ἦλθε;»

-«Ναί», τοῦ ἀπαντοῦν «ἀλλὰ εἶναι σαλός, τρελός, καὶ ἀσχολεῖται μὲ τὸν κῆπο».

Λέγει ὁ γέροντας:

-«Καλέστε τον». Καὶ τὸν κάλεσαν.

Μόλις τὸν εἶδε ὁ γέροντας σηκώθηκε, καθὼς τὸν εἶδε νὰ εἶναι γεμάτος ἀπὸ φῶς, καὶ τὸν ἀσπάστηκε.

Ἔπειτα τὸν πῆρε ἰδιαίτερα καὶ τοῦ λέει:

-«Φανέρωσέ μου ποιά εἶναι ἡ ἐργασία σου».

Κι ἐκεῖνος τοῦ εἶπε:

-«Ἐγὼ εἶμαι ἕνας σαλός, ἕνας τρελός».

Ὁ γέροντας ὅμως τὸν παρακάλεσε πολὺ καὶ τότε τοῦ ἀποκάλυψε τὸν ἀγῶνα του:

«Μὴ λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (31) ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ. Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Δ

ιαβάζουμε στὸ Γεροντικὸ ὅτι ὁἅγιος Μαρτινιανὸς πέρασε κάποια στιγμὴ μεγάλο πειρασμὸ καὶ μόνο ὁ Θεὸς τὸν ἔβγαλε καθαρὸ καὶ ἀλώβητο μὲ τὴν ἀγάπη Του. Μία νύχτα ποὺ ὁ καιρὸς ἦταν ἄσχημος ἔφτασε στὸ κελί του ψηλὰ στὸ βουνὸ μία γυναίκα μὲ πονηρὴ διάθεση γιὰ νὰ τὸν παρασύρει στὴν ἁμαρτία. Ἦταν ντυμένη μὲ σεμνὸ τρόπο, γιὰ νὰ μὴ δημιουργήσει ὑποψίες καὶ προσποιούμενη ὅτι χάθηκε μέσα στὸ βουνὸ χτύπησε τὴν πόρτα του. Ὁ Ἅγιος ἄκουσε τὸν χτύπο καὶ ἀπόρησε γιὰ τὴν ὥρα καὶ τὸν ἐπισκέπτη. Ὅμως μὲ ἀγάπη Θεοῦ τὴν φιλοξένησε καὶ τὴν ἔβαλε νὰ κοιμηθεῖ τὸ βράδυ στὸν πάγκο τῆς σάλας τοῦ κελιοῦ του. Τὸ βράδυ ὁ ἴδιος ἀποκοιμήθηκε στὰ γόνατά του προσευχόμενος μέσα στὸ δωμάτιό του. Τὸ πρωὶ βγαίνοντας τί νὰ δεῖ! Ἔμεινε ἔκπληκτος, καθὼς βρισκόταν μπροστὰ σὲ μία πανέμορφη γυναίκα ντυμένη μὲ προκλητικὰ ροῦχα ποὺ τὸν προκαλοῦσε στὴν ἁμαρτία. Τινάχτηκε στὴν ἀρχὴ πίσω μὲ μία ἀντίδραση χριστιανική, ἀλλὰ ἡ γυναίκα μὲ τὰ θέλγητρά της καὶ τὴν πρόκλησή της τὸν ἔσπρωχνε στὸν πειρασμό. Ἐπὶ λίγη ὥρα ἀντιστεκόταν, ἀλλὰ πόσο νὰ ἄντεχε; Λίγο - λίγο οἱ λογισμοὶ πήγαιναν νὰ τὸν διαλύσουν σβαρνίζοντάς τον στὴν ἀπόφαση νὰ ἐνδώσει στὴν πορνεία. Τότε ποὺ ἔβλεπε παραδομένο τὸν ἑαυτό του στὸν πειρασμό, ἐκείνη τὴν ὥρα ἄκουσε τὴν καρδιά του νὰ φωνάζει τὸν λόγο τοῦ ἀπ. Παύλου «καὶ μὴ λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ἐν ᾧ ἐσφραγίσθητε εἰς ἡμέραν ἀπολυτρώσεως» καὶ ἕναν δεύτερο λόγο νὰ τοῦ λέγει «δὲν βλέπεις ὅτι τὸ σῶμα σου εἶναι ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ πῶς θὰ τὸν κάνεις πόρνης μέλη;». Τότε τινάχτηκε ψηλά, σὰν νὰ ξύπνησε ἀπὸ λήθαργο, καὶ τῆς εἶπε «καὶ τὸν ἑαυτό μου θὰ σώσω καὶ σένα θὰ σώσω». Ὁδήγησε τὴν γυναίκα ἔξω στὴν αὐλή, πῆρε φρύγανα καὶ ξύλα καὶ ἄναψε φωτιά. Σὲ μία στιγμὴ πήδηξε μέσα στὶς φλόγες λέγοντάς της ὅτι αὐτὴ ἡ φωτιὰ εἶναι προτιμότερη ἀπὸ τὴν φωτιὰ τῆς ἁμαρτίας. Θὰ καιγόταν ὁλόκληρος, ἂν ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἡ γυναίκα δὲν ξεσποῦσε σὲ δάκρυα μετανοίας καὶ συντριβῆς βλέποντας τὸν ἀγωνιστὴ ἀσκητή. Ἐπενέβη, τὸν ἅρπαξε ἀπὸ τὴν φωτιὰ καὶ τὸν γλύτωσε. Μὲ κλάμα ψυχῆς ζητοῦσε συγχώρηση καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τῆς δείξει τὸν δρόμο τῆς μετανοίας. Κι αὐτὸς μέσα στὸν πόνο τῶν καμένων ποδιῶν του τῆς ἔδειχνε ποῦ θὰ βρεῖ τὸ γυναικεῖο μοναστήρι, γιὰ νὰ βρεῖ τὸ λιμάνι τῆς ψυχῆς της. 

Τὰ δαιμόνια τῆς Νηστείας, (30) ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανου Δ. Τοπάλη

 

Π

ολὺ ὄμορφο εἶναι τὸ περιστατικὸ ποὺ διαβάζουμε στὸ Γεροντικό, ὅπου ἕνας Γέροντας μία ἡμέρα εἶδε μὲ τὰ διορατικά του μάτια τὸν μαθητή του νὰ τὸν ἔχουν ἁλυσοδέσει ἀπὸ τὸν λαιμὸ δύο δαιμόνια καὶ νὰ τὸν σβαρνίζουν ἀνελέητα. Κατάλαβε ὅτι εἶναι τὰ δαιμόνια τῆς κενοδοξίας καὶ τῆς ὑπερηφάνειας. Ὅμως, ἄραγε τί συνέβαινε; Ὁ νέος ὑποτακτικὸς εἶχε ἀρχίσει νὰ καυχιέται ὑπερφίαλα ὅτι τρώγει μία φορὰ στὶς δύο ἡμέρες καὶ πὼς ἔτσι πρόκειται νὰ τηρήσει τὴν νηστεία τῆς Μ. Σαρακοστῆς. Ἔνιωθε ἔντονα μία αὐτοβεβαίωση καὶ ἕνα καύχημα γιὰ τὴν νηστεία του. Ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ σύγκριση μὲ τοὺς ἄλλους, καθὼς καὶ ὁ αὐτοθαυμασμός του τὸν εἶχαν τυφλώσει καὶ πίστευε ὅτι εἶναι ὁ καλὸς ἀσκητής. Ἡ ἀληθινὴ ὅμως νηστεία ἔπρεπε νὰ κινεῖται μὲ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ὑπακοή. Ὁ γέροντας τοῦ ζήτησε τὴν ὑπακοή του καὶ πρὸς λύπη του ἐπέβαλε στὸν μοναχὸ νὰ τρώγει κρέας καὶ νὰ πίνει κρασὶ καθημερινά. Ἔτσι διήνυσε τὴν νηστεία κλαίγοντας, τρώγοντας καὶ ὑπακούοντας. Πέρασε ἡ Σαρακοστὴ καὶ ἡ νηστεία πῆρε τὸν δικό της δρόμο, τῆς μετανοίας καὶ τῆς ταπείνωσης. Ἦταν ἡ λύτρωσή του ἀπὸ τὰ δαιμόνια ποὺ τὸν κατεῖχαν.

Βέβαια, τὸ περιστατικὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει κανόνας συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ θέλει νὰ προσδώσει τὸ μήνυμά του, ὅτι ἡ νηστεία αὐτὴ καθ’ αὐτή, ὡς ἀποχὴ μόνον τροφῶν δὲν εἶναι νηστεία, ἀλλὰ μία ὑπερφίαλη καυχησιολογία. Ἡ νηστεία εἶναι ἕνας ἄλλος τρόπος ζωῆς τοῦ πιστοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ἐκκλησία ὄντως ἔχει θεσπίσει τὶς νηστεῖες καὶ τὶς ἔχει σπείρει κατάλληλα μέσα στὸ χρόνο, ὥστε ἡ καλλιέργεια νὰ εἶναι συνεχὴς μέσα στὶς ψυχές. Ὄντως ἡ νηστεία γίνεται αὐτὴ ἡ ἀναγέννηση καὶ ἡ εὐκοσμία τῶν ψυχῶν καὶ ἡ τροφὴ τῆς ψυχῆς. Ἂν τὸ φαγητὸ εἶναι ἡ τροφὴ τοῦ σώματος, ἀντιστοίχως ἡ νηστεία εἶναι ἡ τροφὴ τῆς ψυχῆς. Καὶ ὅσο τὸ σῶμα τὸ περιποιούμαστε καὶ παχαίνει καὶ λιπαίνεται, τόσο πιὸ πολὺ ἀποδυναμώνεται ἡ ψυχή. Ὅσο τὸ σῶμα θάλπεται, τόσο ἡ ψυχὴ θάπτεται.

Κατάμαυρα πρόσωπα (29), ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, του Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Δ

ια βάζουμε στὸ Γεροντικὸ τὸ ἑξῆς: Ἕνας ἅγιος ἐπίσκοπος, ὅταν ἔβγαινε στὴν ὡραία πύλη γιὰ νὰ κοινωνήσει τὸ λαό, ἔβλεπε νὰ πλησιάζουν μερικοὶ μὲ κατάμαυρο πρόσωπο ἢ μὲ ἐξογκωμένα μάτια. Αὐτοί, μόλις ἔπαιρναν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, καίγονταν. Ἄλλοι ὅμως πλησίαζαν μὲ ὁλόλευκα φορέματα καὶ φωτεινὸ πρόσωπο κι ἔπαιρναν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου μὲ προσοχὴ κι εὐλάβεια. Αὐτοὺς ἡ Θεία Κοινωνία τοὺς λάμπρυνε περισσότερο.

Ὁ ἐπίσκοπος παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τοῦ ἐξηγή σει αὐτὸ τὸ μυστήριο. Τότε ἄγγελος Κυρίου παρου σιάστηκε καὶ τοῦ εἶπε:

– Ὅσοι κοινωνοῦν μὲ λαμπρὸ πρόσωπο καὶ λευ κὴ στολὴ εἶναι ἁγνοὶ καὶ καθαροί, δίκαιοι καὶ σπλα χνικοί. Αὐτοὶ πλησιάζουν μὲ καθαρὴ συνείδηση, γι’ αὐτὸ τοὺς ἐπισκιάζει ἡ θεία χάρη. Ἀντίθετα, ὅσοι φαίνονται κατάμαυροι εἶναι βυθισμένοι στὴ λάσπη τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν. Ὅσοι ἔχουν ἐρεθισμένα κι ἐξογκωμένα μάτια εἶναι πονηροὶ καὶ ἄδικοι, φθο νεροὶ καὶ ἄπληστοι. Αὐτοὶ ὄχι μόνο δὲν ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴ Θεία Κοινωνία, ἀλλὰ καταδικάζονται, γιατὶ τολμοῦν νὰ πλησιάσουν μὲ ἔνοχη συνείδηση χωρὶς μετάνοια καὶ προετοιμασία.

Ἀπὸ τότε ὁ ἐνάρετος ἐπίσκοπος κήρυξε μετάνοια στὸ ποίμνιό του κι ἐμπόδιζε τοὺς ἀναξίους ἀπὸ τὴ Θεία Κοινωνία.

Τὸ Βρέφος, 28, ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΊΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ.Τοπάλη

                                     

Διαβάζουμε στὸ Γεροντικὸ πὼς ἕνας ἱερέας πολὺ ἐνάρετος, ὁ Πελάγιος, πολεμήθηκε πολὺ σκληρὰ ἀπὸ τὸν πειρασμὸ τῆς ὀλιγοπιστίας. Ὁ λογισμὸς τοῦ ἔλεγε «πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται τὸ ψωμὶ Σῶμα Χριστοῦ καὶ τὸ κρασὶ Αἷμα Χριστοῦ στὴ Θεία Λειτουργία;». Ἀπ’ τοὺς λογισμοὺς αὐτοὺς ἔπεφτε σὲ μεγάλη θλίψη. Προσευχήθηκε στὴν Παναγία καὶ τὴν παρακάλεσε νὰ τὸν πληροφορήσει σχετικά.

Κάποια μέρα, λοιπόν, ἐνῶ λειτουργοῦσε, ὅταν ἔφτασε στὸ «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας Ἀχράντου...», ἐξαφανίστηκε ἀπὸ τὸ δισκάριο ὁ ἅγιος Ἄρτος. Ἐρεύνησε ὁ Πελάγιος τριγύρω, ἀλλὰ δὲν Τὸν βρῆκε. 

– Παναγία μου, φώναξε τρομαγμένος, γνωρίζω ὅτιγιὰ τὴν ὀλιγοπιστία καὶ τὴν ἀμφιβολία μου μὲ σι χάθηκε ὁ Χριστὸς κι ἔφυγε ἀπὸ μπροστά μου, γιὰ νὰ μὴν κοινωνήσω, ὁ ἀνάξιος. Ἐσὺ ὅμως παρακάλεσέ Τον νὰ μὲ συγχωρήσει! 

Βλέπει τότε μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα τὴν ὑπερένδοξη Βασίλισσα μὲ τὸ Θεῖο Βρέφος στὴν ἀγκα λιά της νὰ τοῦ λέει: 

– Αὐτὸ τὸ Βρέφος εἶναι ὁ Ποιητὴς τῆς οἰκουμένης,ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Αὐτὸς πέθανε στὸ Σταυρὸ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου καὶ ἀναστήθηκε. Αὐτὸς καὶ καθημερινὰ συγκαταβαίνει μὲ θαυμαστὸ τρόπο στὸ σχῆμα τοῦ ψωμιοῦ καὶ τοῦ κρασιοῦ, γιὰ τὴν πολλὴ ἀγάπη Του στοὺς ἀνθρώπους, καὶ προσφέρεται σ’ αὐτοὺς γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῆς ψυχῆς τους. Ψηλάφησέ Τον, λοιπόν, κι ἐρεύνησε ἄφοβα, γιὰ νὰ διαπιστώσεις ὅτι πρόκειται γιὰ ἀληθινὴ θεωρία, ὅτι εἶναι σῶμα πραγματικὸ μὲ σάρκα καὶ αἷμα, καθὼς Τὸν γέννησα. Ἔτσι ἀκριβῶς γίνονται ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος ὅταν λειτουργεῖς. Ἐπειδὴ ὅμως, ἡ ἀνθρωπίνη φύση δὲν μπορεῖ νὰ φάει σάρκα ὠμὴ καὶ νὰ πιεῖ αἷμα, γι’ αὐτὸ μὲ πάνσοφο τρόπο ὁ Παντοδύναμος προσφέρεται μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ψωμιοῦ καὶ τοῦ κρασιοῦ, ὥστε νὰ μπορεῖ ὁ καθένας νὰ Τὸν μεταλαμβάνει μὲ λαχτάρα καὶ πόθο. Κοινώνησε, λοιπόν, κι ἐσὺ μὲ εὐλάβεια καὶ πίστη, γιατὶ ὅποιος Τὸν παίρνει μέσα του ἄξια, γίνεται μέτοχος τῆς θείας δόξας Του. Μ’ αὐτὰ τὰ λόγια ἡ Δέσποινα ἀπέθεσε τὸ Βρέφος στὴν Ἁγία Τράπεζα, κι ἀφοῦ Τὸ προσκύνησε ταπεινά, ἔγινε ἄφαντη. 

Τοῦτο εἶναι ἐξομολόγηση 27, ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

O

βασιλιὰς Δαβίδ, μετὰ τὴν μετάνοιά του καὶ τὸ πένθος του γιὰ τὴν ἁμαρτία, ἐξομολογήθηκε στὸν προφήτη Νάθαν καὶ ὁμολόγησε τὶς ἁμαρτίες του. Ὅμως, γιὰ τὸν Θεὸ δὲν τελείωσε ἐδῶ ἡ μετάνοιά του. Μετὰ ἀπὸ καιρὸ βρίσκεται σὲ δύσκολη θέση μὲ τὸ παιδί του, τὸν Ἀβεσαλώμ, ὁ ὁποῖος ἐπαναστατεῖ καὶ τὸν ἐκδιώκει ἀπὸ τὸ παλάτι. Ὁ Δαβὶδ ἀποσύρεται οἰκειοθελῶς, δὲν θέλει νὰ πολεμήσει μὲ τὸν γιό του καὶ στὸν δρόμο ποὺ φεύγει θλιμμένος καὶ ταπεινωμένος, ὁ Σεμεί, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εὐεργετήθηκε πολὺ ἀπ’ αὐτὸν στέκεται στὸ ἀπέναντι ὕψωμα, τὸν βρίζει καὶ τὸν πετροβολᾶ μὲ τὸν χειρότερο τρόπο. Δὲν τοῦ ἔφτανε ἡ πικρία του, ἔρχεται καὶ ὁ εὐεργετημένος νὰ τὸν πολεμήσει τὴν ὥρα αὐτή. Ὁ Δαβὶδ ἀπαγορεύει στὸν στρατηγό του νὰ πάει νὰ τὸν τιμωρήσει. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἡ καρδιά του ζεῖ τὴν μετάνοιά του καὶ νιώθει ὅτι μὲ τὴν ταπείνωση τῆς κατακραυγῆς αὐτῆς ὁλοκληρώνει τὴν ἐξομολόγησή του, ὁλοκληρώνει τὴν μετάνοιά του. Περίμενε καιρό, γιὰ νὰ ἐξιλεωθεῖ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, ποὺ ἦταν ἡ μοιχεία καὶ ὁ φόνος. Πέφτει καταγῆς ταπεινωμένος καὶ συντετριμμένος καὶ προσεύχεται μὲ τὸν 142 ψαλμὸ «Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου». Χύνει τὴν καρδία του μὲ πολὺ πόνο στὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀποθέτει σ’ Αὐτόν, γιὰ νὰ βρεῖ τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν δύναμή του. Εἶναι ὁ ψαλμὸς ποὺ περιέχει τὸ μεγαλεῖο τῆς καρδιᾶς του, τῆς ταπεινῆς καρδιᾶς ἑνὸς μετανοημένου ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Ἔπεσε σὲ μεγάλες ἁμαρτίες, ἔκλαψε γιὰ τὴν μοιχεία του καὶ τὸ φόνο, τὰ ὁμολόγησε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἔγραψε τὸν 50ό ψαλμὸ κι ἄλλους ἕξι ψαλμοὺς τῆς μετανοίας, ἑπτὰ ὅλοι στὸν ἀριθμό, ὅμως δὲν ἦταν ὁλοκληρωμένη ἡ μετάνοιά του μέχρι ἐδῶ. Ἐκεῖ ποὺ πραγματικὰ ἔνιωσε νὰ ταπεινώνεται ἡ καρδιά του καὶ νὰ παίρνει τὴ χαρὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς λύτρωσης, ἦταν ὅταν ἐκείνη τὴν ὥρα εἶπε στοὺς ἄλλους νὰ ἀφήσουν τὸν Σεμεὶ νὰ τὸν καταριέται, γιατί ὁ Κύριος τὸν ἔβαλε γιὰ νὰ τοῦ συγχωρεθοῦν οἱ ἁμαρτίες.

Τὸ χάρισμα τῆς προσευχῆς, 26. ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

O

Στάρετς Σαμψών († l979) παρακινοῦσε τὰ πνευματικά του παιδιὰ νὰ παρακαλοῦν ἐπίμονα τὸν

Θεὸ γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ χαρίσματος τῆς προ σευχῆς λέγοντας: “Δίδαξέ με, Κύριε, νὰ προσεύχομαι. Δὲν ξέρω νὰ προσεύχομαι”.

“Μερικὲς φορές”, συμπλήρωνε ὁ στάρετς, “τὸ μυστικὸ αὐτὸ μᾶς ἀποκαλύπτεται στὴ Θεία Λειτουργία, ὅταν κοινωνοῦμε».

Γνώρισα, ἔλεγε, ἕναν ἱερέα ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ μάθει νὰ προσεύχεται. Κάποτε, λοιπόν, τὴν ὥρα ποὺ κοινωνοῦσε, πῆρε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ ἀριστερό του χέρι, τὸ ἔβαλε πάνω στὸ δεξί καὶ ἄρχισε νὰ διαβάζει, ὅπως συνήθως, τὴν εὐχή: «Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ..».. Ὅταν τελείωσε, κι ἐνῶ ἀπὸ τὰ μάτια του ἔτρεχαν δάκρυα, ἄρχισε νὰ παρακαλᾶ θερμά: «Μάθε με, Κύριε, νὰ προσεύχομαι. Δὲν ἔμαθα ἄκομα νὰ προσεύχομαι. Μόνο διαβάζω τὶς εὐχές».

Ἀμέσως, καθὼς ὁ ἴδιος διηγήθηκε, τὸ πρόσωπό του φωτίστηκε ἀπὸ ἕνα ἀόρατο φῶς καὶ μέσα του ἄνοιξε ἕνας ἄλλος νοῦς. Ἄρχισε τότε νὰ διαβάζει γιὰ δεύτερη φορὰ τὸ «Πιστεύω, Κύριε...», χωρὶς νὰ σηκώνει τὰ μάτια ἀπὸ τὸ δεσποτικὸ Σῶμα. Τὸν πλησιάζει ὁ διάκος καὶ τοῦ λέει: «Πάτερ, ὁ κόσμος περι μένει».

25. Κάθε ἡμέρα,ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ- Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

         

O

Γέροντας Δανιὴλ ὁ Ἁγιοπετρίτης, σύγχρονη μορ φὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἐπὶ ἑξήντα χρόνια λειτουργοῦσε κάθε ἡμέρα καὶ κοινωνοῦσε. Ζητοῦσε νὰ εἶναι μαζί του λίγοι ἀδελφοὶ καὶ λειτουργοῦσε ἀκόμη καὶ τὴν Μ. Σαρακοστὴ μὲ Προηγιασμένα Τίμια Δῶρα. Λειτουργοῦσε καὶ ἔκλαιγε ὅλη τὴν ὥρα. Τὰ δάκρυά του ἔπεφταν ποτάμι ἀπὸ τὰ μάτια του καὶ μούσκευε τὸ χῶμα ὅπου πατοῦσε. Κοινωνοῦσε μὲ εὐλάβεια καὶ ἔλεγε πὼς αὐτὴ εἶναι ἡ καθημερινή του τροφὴ μὲ τὴν ὁποία τὸν τρέφει ὁ Χριστός. Γλυκειὰ ἡ ψυχή του καὶ μετὰ δακρύων πάντοτε ἔλεγε τὴν εὐχὴ τῆς Θείας Κοινωνίας στὸν Θεό. «Δέσποτα φιλάνθρωπε, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου, μὴ εἰς κρῖμὰ μοι γένοιτο τὰ Ἅγια ταῦτα διὰ τὸ ἀνάξιον εἶναί με, ἀλλ᾿ εἰς κάθαρσιν καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος, καὶ εἰς ἀῤῥαβῶνα τῆς μελλούσης ζωῆς καὶ βασιλείας. Ἐμοὶ δὲ τῷ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι· τίθεσθαι ἐν τῷ Κυρίῳ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου». Ἔνιωθε βαθιὰ μέσα του πὼς ὅλη του ἡ ἀγάπη στὸν Κύριο εἶχε τὸ ἀποκορύφωμά της στὴν ὥρα ἐκείνη τῆς Θεία Κοινωνίας. Τὸ νὰ προσκολλᾶται στὸν Χριστὸ μὲ τὴν συνεχὴ Θεία Κοινωνία καὶ ἔτσι νὰ ἀποθέτει ὅλες του τὶς ἐλπίδες σ’ Αὐτὸν θεωροῦσε ὅτι εἶναι τὸ μέγιστο ἀγαθὸ στὴ ζωή του.

ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ-24. Ἡ θεοεγκατάλειψη, Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

O

Μέγας Ἀντώνιος στὴν ἀρχὴ τῆς ἀσκητικῆς του πορείας δέχεται φοβερὸ πειρασμὸ ἀπὸ τοὺς δαίμονες. Γιὰ μεγάλο διάστημα ἔμενε μέσα σὲ ἕναν τάφο καὶ προσευχόταν ἀδιάκοπα, τρεφόμενος μὲ λίγο ψωμὶ καὶ νερὸ ποὺ τοῦ ἔφερναν ἀδελφοὶ Μοναχοί. Μία νύχτα οἱ δαίμονες βλέποντας πόσο καρτερόψυχα ἀσκοῦνταν καὶ τοὺς περιφρονοῦσε ἐμφανίστηκαν μπροστά του καὶ μὲ βιαιότητα ἤθελαν νὰ τὸν παρασύρουν στὸν πειρασμό. Αὐτὸς ὁλόρθος ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ ἐκεῖνοι πετάγονταν μακριά του φοβούμενοι τὴν δύναμη ποὺ ἐξέπεμπε. Ὅλη τὴν νύχτα τὸν πολεμοῦσαν ἀνελέητα γιὰ νὰ τὸν ἀπελπίσουν. Αὐτὸς ἦταν ὁ στόχος τους καὶ ἡ μανία τους. Μεταμορφώθηκαν σὲ ἄγρια θηρία, σὲ λιοντάρια καὶ τίγρεις καὶ ἀρκοῦδες καὶ τοῦ ὁρμοῦσαν μὲ τὰ νύχια τους. Ὁ πόλεμος ἦταν σφοδρὸς καὶ ἡ κόπωσή του πολὺ μεγάλη. Προσευχόταν ἀκατάπαυστα καὶ τοὺς κρατοῦσε σὲ ἀπόσταση. Τοὺς ἀπαντοῦσε στὶς προκλήσεις καὶ στὶς βλασφημίες, λέγοντας πὼς ἕνας εἶναι ὁ δυνατός, ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τοὺς ἐνέπαιζε λέγοντάς τους πὼς δὲν μποροῦν νὰ τοῦ κάνουν τίποτα, γιατὶ εἶναι μαζί του ὁ Χριστός. Μέσα του ὅμως πάλευε πολὺ καὶ εἶχε φθάσει σὲ σημεῖο νὰ ἀπελπιστεῖ ἀπὸ τὸν καταιγισμὸ τῆς κακίας τῶν δαιμόνων. Κάθιδρος καὶ ὁλόρθος, ὅμως, ἔμενε στὴ θέση του. Δὲν ἄντεχε ἄλλο, νόμιζε πὼς καὶ ὁ Θεὸς τὸν ἐγκατέλειψε. Ὅμως ἄρχισε νὰ ροδίζει ἡ αὐγὴ καὶ τότε ἀπὸ τὴν χαλασμένη στέγη τοῦ τάφου μπῆκαν λίγες ἀκτίνες φωτός. Ἔλαμψε ὁ τόπος ὅλος μὲ φῶς οὐράνιο καὶ τὰ δαιμόνια ἐξαφανίστηκαν. Καὶ παρουσιάστηκε ὁ Χριστὸς ἐνώπιόν του. Ὁ Ἅγιος μὲ ἕνα γλυκὸ παράπονο μικροῦ παιδιοῦ Τοῦ λέγει:

ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ-23. Αὐτοεγκατάλειψη, Αρχιμαδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Διαβάζουμε στὸ Γεροντικὸ πὼς κάποιος γέροντας μοναχὸς ἔμενε σὲ κάποιο εἰδωλολατρικὸ ναὸ ἐγκαταλελειμμένο. Μία ἡμέρα ἦρθαν οἱ δαίμονες καὶ τοῦ ἔλεγαν:

-«Φύγε ἀπ’ τὸν τόπο μας». Καὶ ὁ γέροντας τοὺς εἶπε:

«Ἐσεῖς οἱ δαίμονες δὲν ἔχετε τόπο».

Καὶ τότε ἄρχισαν οἱ δαίμονες νὰ τοῦ σκορπίζουν ὅλα τὰ ἐργαλεῖα ποὺ εἶχε γιὰ νὰ πλέκει τὰ καλάθια του, τὸ ἐργόχειρό του. Ὁ γέροντας μὲ ὑπομονὴ τὰ μάζευε καὶ τὰ τακτοποιοῦσε. Μετὰ ἀπ’ αὐτὸ τὸν ἔπιασε ὁ δαίμονας ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν σβάρνιζε για νὰ τὸν πετάξει ἔξω. Μόλις ἔφτασε στὴν πόρτα, ὁ γέροντας μὲ τὸ ἄλλο του τὸ χέρι σηκώθηκε, ἔπιασε τὴν πόρτα καὶ φώναζε:

-                «Ἰησοῦ Χριστὲ βοήθησέ με».

Καὶ ἀμέσως ὁ δαίμονας ἐξαφανίστηκε. Τότε ὁ γέροντας ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ λέει στὸν Χριστό:

-                «Πῶς μὲ ἄφησες ἔτσι, Κύριε;».

Καὶ τὸν ρώτησε ὁ Κύριος:

-«Γιατί κλαῖς;».

-                «Γιατὶ τολμοῦν», εἶπε ὁ γέροντας «νὰ πιάσουντὸν ἄνθρωπο οἱ δαίμονες καὶ νὰ τὸν μεταχειρίζονται ἔτσι;».

Καὶ γύρισε ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐσὺ ἀμέλησες, γιατί μόλις μὲ ζήτησες, μόλις μὲ κάλεσες, ἀμέσως σοῦ βρέθηκα».

22. Ἡ κοίμηση τοῦ Ἁγίου, -ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ-Αρχιμανδρίτου Σεβαστιανού Δ. Τοπάλη

 

Τ

ὸν πρῶτο αἰῶνα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ῥώμης ἕνας Ἐπίσκοπός της λεγόταν Πρόβος. Ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος καὶ εἶχε μαρτυρία Χριστοῦ μὲ τὴ ζωή του καὶ μὲ τὸ λόγο του. Ὁ ἅγιος Πρόβος, ὅταν ἔφτασε στὰ βαθιὰ γεράματα, ἀρρώστησε καὶ κατάλαβε πὼς ἔφευγε ἀπὸ αὐτὴν τὴ ζωή. Γύρω ἀπὸ τὸ κρεβάτι του, ἀπὸ τὴν ἐπιθανάτιο κλίνη του, μαζεύτηκαν ὅλοι οἱ ἱερεῖς, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν ἀγαποῦσαν, ὅλη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τὴν ὥρα ἐκείνη τοὺς ἄφηνε ὡς παρακαταθήκη τὰ τελευταῖα του λόγια, ποὺ ἦταν ὅλη του ἡ ἁγιοσύνη, ἡ ἀγάπη του στὸν Θεὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους. Ἐνῶ ἦταν ἐξαντλημένος καὶ εἶχε πάει πιὰ βαθιὰ μεσάνυχτα λέγει σ’ ὅσους ἦταν ἐκεῖ:

–     «Πᾶτε παραδίπλα, πᾶτε στὴν κουζίνα νὰ πάρετεκάτι νὰ φᾶτε, εἶστε τόσες ὧρες κοντά μου, πᾶτε λίγο νὰ ἐνισχυθεῖτε».

Πῆγαν γιὰ νὰ ξεκουραστοῦν λίγο καὶ ἄφησαν ἕναν μικρό, ἕνα παιδάκι, γιὰ νὰ προσέχει τὸν παπποὺ τὸν Ἐπίσκοπο, ὥστε, ἂν χρειαστεῖ, νὰ τρέξει νὰ τοὺς φωνάξει. Μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα ἐκεῖ ποὺ ἦταν ὁ μικρὸς καὶ ὁ Ἐπίσκοπος γέροντας, ἀνοίγει ἡ πόρτα καὶ μπαίνουν μέσα στὸ δωμάτιο πολλοὶ ἅγιοι, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ἄλλοι ἅγιοι Ἐπίσκοποι, ἄγγελοι καὶ εὐωδίαζε ὁλόκληρο τὸ δωμάτιο. Τρόμαξε ὁ μικρὸς καὶ λέει: