Η υπακοή στον πνευματικό

Κάποτε μια νεαρή ψυχή εξομολογήθηκε, όμως ήταν τέτοια η κατάστασίς της που δεν της επετράπη η Θεία Κοινωνία. Αυτή νευρίασε, πληγώθηκε ο εγωισμός της, φαίνεται και αντέδρασε. Επειδή ήταν συγγενής του επισκόπου, πήγε σ΄αυτόν και διαμαρτυρήθηκε.

Ο δεσπότης  της είπε:

--Έλα την Κυριακή στον τάδε Ναό , που θα λειτουργήσω και θα σε κοινωνήσω εγώ.

Πήγε λοιπόν η κοπέλα και την ώρα που έφθασε στο Άγιο Ποτήριο, έκανε έναν φοβερό εμετό με μαύρα υγρά. Φυσικά δεν κοινώνησε γιατί την έπιασαν και σπασμοί στην κοιλιά και έμεινε για την άλλη Κυριακή.

Έκανε την νηστεία της και ξαναπήγε. Φθάνοντας μπροστά στο Άγιο Ποτήριο, το στόμα της δεν άνοιγε! Ήταν ερμητικά κλειστό. Μία, δύο, τρεις προσπάθειες.., κανένα αποτέλεσμα! Άρχισε να μουγκρίζει, ¨πετάχτηκαν τα μάτια της¨...και απομακρύνθηκε.

Θυμήθηκε τον Πνευματικό και ξαναπήγε.

Ο Πνευματικός της είπε:

--Θα κοινωνήσεις τότε, που σου προσδιόρισα, ούτε μια μέρα λιγότερο...και θα δείς τη Θεία Χάρη.

Περίμενε, κοινώνησε τότε που της είπε ο Πνευματικός, και απεκαταστάθη πλήρως η ειρήνη μέσα της.

Από το βιβλίο: ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Κάποτε, μας διηγήθηκε ο πατήρ Ιάκωβος , παρούσης και της πρεσβυτέρας και του πατρός Λουκά του Φιλοθεϊτου, πήγε ένας Χριστιανός, γνωστός δημοσιογράφος, να κοινωνήσει στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ,  χωρίς  όμως την σχετική προετοιμασία της Ιεράς Εξομολογήσεως και της μετανοίας.

--Την ώρα που άπλωνα προς αυτόν την Αγία Λαβίδα , μας είπε ο πατήρ Ιάκωβος, είδα πως ήταν κατάμαυρος, ασφαλώς απο την εσωτερική του ακαταστασία. Ήταν ανέτοιμος , ήταν ακάθαρτος, βρώμικος απο την πνευματική του απλυσιά - αυτή η απλυσιά πολλές φορές φαίνεται στο πρόσωπό μας - χωριστά βέβαια το ότι είχε μπλέξει με τη μαγεία.

--Συγχρόνως , είπε , είδα, όταν έφτασε η Αγία Λαβίδα στο στόμα του  - αυτά έγιναν αστραπιαίως – μια χρυσή λάμψις σαν αστραπή , να βγαίνει απο αυτήν , δηλαδή απο το Σώμα και Αίμα του Κυρίου, να περνάει επάνω απο το κεφάλι μου και να χάνεται , να σβήνει , πίσω στην Αγία Τράπεζα.

Έφυγε η Θεία Χάρις , το Άγιον Πνεύμα. Κι όταν Αυτό φεύγει τότε η Θεία Κοινωνία γίνεται στην ψυχή μας ¨κρίμα¨ και  ¨κατάκριμα¨, κάρβουνο που κατακαίει την καρδιά και όχι φώς που φωτίζει, όχι Θεοδύναμις που ενδυναμώνει τον άνθρωπο – πολύ περισσότερο – όχι χάρισμα που ενδύει την ψυχή με ουράνιες Τριαδικές δωρεές.

Από το βιβλίο: ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, από το βιβλίο: ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ένα Σάββατο πρωί, ενώ ο πάτερ Αντώνιος τελούσε τη Θεία Λειτουργία, έφτασε στον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων. Όπως ήταν γονατιστός και έλεγε την ευχή, τα χέρια του τα είχε ακουμπισμένα επάνω στην Αγία Τράπεζα. Την ώρα, λοιπόν , που ήταν έτοιμος να σηκωθεί για να ευλογήσει τα Τίμια Δώρα, πέφτει από ψηλά μια σταγόνα Αίμα επάνω στο χέρι του και μάλιστα τον πιτσίλισε κιόλας!

Το είδε και τρόμαξε! Σηκώθηκε έντρομος, το κοίταζε, τον κατέλαβε ένα φοβερό ιερό δέος, ένας τρόμος, ένας φόβος, μια έκπληξις, μια έκστασις, πολλά ανάμεικτα συναισθήματα, ακατάληπτα βέβαια για να μπορεί να τα περιγράψει ο πατήρ Αντώνιος. Σηκώθηκε επάνω, δεν ήξερε τι να κάνει!  Έγλυψε το Αίμα του Χριστού ..., τα είχε χάσει. Η Χάρις όμως του Αγίου Θεού ύστερα από αυτό το θαύμα, τον οδήγησε να δεί το Άγιο Ποτήριο και διεπίστωσε οτι ήταν άδειο! ‘Ειχε ξεχάσει να βάλει μέσα κρασί. Κοίταζε το σώμα, βλέπει πράγματι ότι κι αυτό ήταν ατρύπητο. Δεν είχε, δηλαδή ολοκληρώσει την Πρόθεσι.

Ο ψάλτης έξω συνέχιζε «Σε υμνούμεν , Σε ευλογούμεν ...» Του έκανε νόημα να συνεχίσει ( δεν είχε κόσμο, ήταν Σάββατο), πήρε την Αγία Λόγχη, τρύπησε τον Άγιο Άρτο και είπε : « Είς των στρατιωτών λόγχη την πλευράν Αυτού ένυξε και ευθέως εξήλθεν αίμα και ύδωρ». Γέμισε το Άγιο Ποτήριο, έβαλε το κρασί, έβαλε το νερό, κανονικά, το ευλόγησε, το σταύρωσε και αφού τα τελείωσε όλα αυτά, γονάτισε, ξαναδιάβασε την Ευχή του Καθαγιασμού, σηκώθηκε όρθιος, ευλόγησε τα Τίμια Δώρα και ο Πανάγιος Θεός μετέβαλλε τον άρτο και τον οίνο – όπως γίνεται σε κάθε Θεία Λειτουργία- σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Μετά τον Καθαγιασμό και το τέλος της Θείας Λειτουργίας, κατέλυσε το Άγιο Ποτήριο και το καθάρισε τελείως.

Πήγε, λοιπόν, αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία του Σαββάτου και τα διηγήθηκε στον τότε Μητροπολίτη Χρυσόστομο. Του πήρε ο Μητροπολίτης το χέρι και το μύρισε. Ευωδίαζε ολόκληρο με μια άρρητη ευωδία! Το πήρε και άρχισε να το φιλάει, να το φιλάει, πολλές φορές.

--Δεσπότη μου! λέει ο πατήρ Αντώνιος.

-- Δεν φιλώ το χέρι σου , είπε, που και αυτό πρέπε να το φιλάει κανείς , αφού είσαι Λειτουργός του Υψίστου. Δεν έχει σημασία αν είσαι εσύ ιερεύς και εγώ επίσκοπος. Αλλά εγώ έπιασα πάνω στο χέρι σου το Αίμα του Θεού, το Αίμα του Θεού!!!

Θυμάμαι ότι μετά την κοίμηση του πατρός Αντωνίου το διηγήθηκε σε μένα. Και όπως ήταν πολύ εκφραστικός ο επίσκοπος, σηκώθηκε όρθιος και έλεγε :

--Πάτερ Στέφανε, το ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!, και άρχισε να κλαίει!

Αυτά είναι η Θεία Λειτουργία!